PL 195, col. 504
diam? Quasi aliquid utile quis anquam sine invidia seripserit; aut presumptionis possis argni, qui mo- pachus abbati parueris. Precipio itaque in nomine Jesu Christi, et in Spiritu Dei nostri, quatenus ca que tibi diaturna meditatione nota svut, de excellentia charitatis, de fructu ejus, de ordine ejus, stylo adnotare non difſeras, ut et quid sit charitas, et quanta in ejus posessione habeatur duleedo, quanta in
cupiditate, quz ei contraria est, sentiatur oppressio; quam non ipsam dulcedinem charitatis minuat, ut quidam putant, sed potius augeat, hominis exterioris afflictio; postremo qualis in ejus exhibitione sit habenda discretio, in ipso opere tuo, quasi in quodam speculo agnoscamus.
Verum, ut pudori tuo par- catur, hc ipsa epistola in ſronte operis prefigatur, ut quidquid in Speculo charitatis (hoc enim libro nomen imponimus), lectori displicuerit, non tibi, qui parueris, sed mihi, qui invitum coegerim, impute- tur.
cxvm). Neque enim a virtute aliqua se eripi postulabat, aut de humilitate extollebat, sed dejectioni sua subventionem implorabat. Quam miseram humilitatem meam, et utinam sicut humilitatem veram, sie quoque virtutem discretam, ne aliqua inobe- dientiz importunilate velare videar; tantz dignationis petitioni, jussioni, altestationi, quia dignum est, minus digne licet, quod quidem mea interest, tamen pareo.
Suscipio itaque opus impossibile, inexcusa- bile, dignum accusatione, ex mea pusillanimitate impossibile, ex præceptione vestra inexcusabile, accu- 32tioni subjacens ex cujusvis inspectione. Quis enim digue ſerat prima fronte, quadam auctoritate apo- slolica, de excellentiori via charitatis scribere premittentem, non solum scribendi rudem, aut, sieut vo- bis placuit, illitteratum sed etiam elinguem, et lactis potum nondum idonee lingentem ? Aut qualiter re-
rum portio una, aut certe nulla, de charitatis eminentia, incompositus, de ejus ordine, sterilis, de ſructu dizzerat; infatuatus et insipidus, ejus duleedinem eliciat, cupiditate victus, contra eam se erigat? deni- que, qualiter carnis eontritione charitas augeatur, et ejus discretam exhibitionem, quis ego qui explicem ? qui geeus 4c vobis videtur, quod tamen pace vestra dico, de coquinis ad eremum veniens, locum non offi-
cium mutavi? Atqui dicetis : Excusare non debes. Scio, domine mi, scio. Sed, quia excusare non licei, libet accusare, ut adveniens lector minus gratus non cogatur ulterius progredi, dum in ipso limine cernit, quo jure possit offendi.
Illud tamen ad scribendum quantam fiduciam prestat, quod sanctissimum chari- tatis afſectum, ad suseipiendss molestias, quz mihi digue irrogari poterunt, incunctanter objecistis! lia- que spem perfſiciendi vix habens, de charitate quæ jussistis, illo malleo nostro, cui allusistis, ut Speculum perſiceretur, ut potui, compegi ; in hoc certissimum esse reperiens, quod, cum spes et cætera exciderint,
semper maneat charitas. Prestitit autem gratiam, qui artem non tribuit. Et quidem in hoc charitatis speculo, nulli, nisi in dilectione manenti, vultus se charitatis infundet ; sicut nec nisi in luce existenti, aua euique in quovis speculo redditur facies.
Sane autem presentis operis suscipiendi propositum, quæ- dam ipse mecum meditando, quædam vero quasi mecum, imo magis mecum, quia illa unanimi meo reve- renliszimo priori Hugoni, qui plus mecum, quam ego ipse mecum, communicanda epistolarum more sparsim dictaveram, ex quibus præsenti intentioni materiam sumens, sed et ipsa eadem ut congruere vi -
debantur inserens, tribus incisionibus totum distinxi. Quarum licet de qualibet in singulis mentionem ſecerim, specialiter tame n in prima parte charitatis excellentiam, tum ex ejus dignitate, tum ex adversæ ei cupiditatis improbatione commendare, in secunda ineptis quorumdam querimoniis obviare; in lertia qualiter exhibenda sit charitas, monstrare laborat intentio.
cupiditate, quz ei contraria est, sentiatur oppressio; quam non ipsam dulcedinem charitatis minuat, ut quidam putant, sed potius augeat, hominis exterioris afflictio; postremo qualis in ejus exhibitione sit habenda discretio, in ipso opere tuo, quasi in quodam speculo agnoscamus.
Verum, ut pudori tuo par- catur, hc ipsa epistola in ſronte operis prefigatur, ut quidquid in Speculo charitatis (hoc enim libro nomen imponimus), lectori displicuerit, non tibi, qui parueris, sed mihi, qui invitum coegerim, impute- tur.
cxvm). Neque enim a virtute aliqua se eripi postulabat, aut de humilitate extollebat, sed dejectioni sua subventionem implorabat. Quam miseram humilitatem meam, et utinam sicut humilitatem veram, sie quoque virtutem discretam, ne aliqua inobe- dientiz importunilate velare videar; tantz dignationis petitioni, jussioni, altestationi, quia dignum est, minus digne licet, quod quidem mea interest, tamen pareo.
Suscipio itaque opus impossibile, inexcusa- bile, dignum accusatione, ex mea pusillanimitate impossibile, ex præceptione vestra inexcusabile, accu- 32tioni subjacens ex cujusvis inspectione. Quis enim digue ſerat prima fronte, quadam auctoritate apo- slolica, de excellentiori via charitatis scribere premittentem, non solum scribendi rudem, aut, sieut vo- bis placuit, illitteratum sed etiam elinguem, et lactis potum nondum idonee lingentem ? Aut qualiter re-
rum portio una, aut certe nulla, de charitatis eminentia, incompositus, de ejus ordine, sterilis, de ſructu dizzerat; infatuatus et insipidus, ejus duleedinem eliciat, cupiditate victus, contra eam se erigat? deni- que, qualiter carnis eontritione charitas augeatur, et ejus discretam exhibitionem, quis ego qui explicem ? qui geeus 4c vobis videtur, quod tamen pace vestra dico, de coquinis ad eremum veniens, locum non offi-
cium mutavi? Atqui dicetis : Excusare non debes. Scio, domine mi, scio. Sed, quia excusare non licei, libet accusare, ut adveniens lector minus gratus non cogatur ulterius progredi, dum in ipso limine cernit, quo jure possit offendi.
Illud tamen ad scribendum quantam fiduciam prestat, quod sanctissimum chari- tatis afſectum, ad suseipiendss molestias, quz mihi digue irrogari poterunt, incunctanter objecistis! lia- que spem perfſiciendi vix habens, de charitate quæ jussistis, illo malleo nostro, cui allusistis, ut Speculum perſiceretur, ut potui, compegi ; in hoc certissimum esse reperiens, quod, cum spes et cætera exciderint,
semper maneat charitas. Prestitit autem gratiam, qui artem non tribuit. Et quidem in hoc charitatis speculo, nulli, nisi in dilectione manenti, vultus se charitatis infundet ; sicut nec nisi in luce existenti, aua euique in quovis speculo redditur facies.
Sane autem presentis operis suscipiendi propositum, quæ- dam ipse mecum meditando, quædam vero quasi mecum, imo magis mecum, quia illa unanimi meo reve- renliszimo priori Hugoni, qui plus mecum, quam ego ipse mecum, communicanda epistolarum more sparsim dictaveram, ex quibus præsenti intentioni materiam sumens, sed et ipsa eadem ut congruere vi -
debantur inserens, tribus incisionibus totum distinxi. Quarum licet de qualibet in singulis mentionem ſecerim, specialiter tame n in prima parte charitatis excellentiam, tum ex ejus dignitate, tum ex adversæ ei cupiditatis improbatione commendare, in secunda ineptis quorumdam querimoniis obviare; in lertia qualiter exhibenda sit charitas, monstrare laborat intentio.