PL 20, col. 114
Chronici (Sulpicius Severus), J. P. Migne
In English: The Sacred History Of Sulpitius Severus 1.31 · The Sacred History Of Sulpitius Severus 1.30 · The Sacred History Of Sulpitius Severus 1.32
aut duce ullo, proprio arbitrio agebantur. Heli sacerdos
erat: sub hoc Samuel natus est. Huic pater
Elcana, mater Anna. Haec diu sterilis, cum conceptum
a Deo peteret, vovisse traditur, si puer nasceretur,
sacrandum Domino. Ita enixum puerum Heli
sacerdoti tradidit. Mox, cum adolevisset, Dominus
ad eum locutus est, Heli sacerdoti iram denuntians
ob vitia filiorum, qui sacerdotium patris in quaestum
verterant, munera a sacrificantibus exigentes, quamquam
plerumque eos pater increpasse referatur:
sed levior objurgatio non satisfecerat disciplinae.
Igitur allophylis in Judaeam irruentibus obviam
itum. Sed victi Hebraei parant aciem restituere:
arcam Domini secum in pugnam efferunt, et cum
ea filii sacerdotis prodeunt: quia ipse annis gravior
luminibus obductis satisfacere officio nequiverat. Sed
ubi arca in conspectum hostium deducta est, majestate
quadam praesentis Domini territi, fugam parabant:
assumptaque rursum constantia, et non sine
Domino mutatis animis, totis viribus concurrunt.
Victi Hebraei: arca capitur: filii sacerdotis cadunt.
Heli delato ad se mali nuntio consternatus, animam
exspiravit, cum per annos XX sacerdotium administrasset.
XXXI.
Victores secundo praelio allophyli, arcam
Dei quae in potestatem venerat eorum, oppido
Azoto in templum Dagon intulerunt. Sed simulacrum
daemoni dicatum, ubi arca illata est, corruit:
cumque idolum loco restituissent, nocte insecuta
discerptum est. Inde mures per omnem regionem
exorti, noxiis morsibus multa hominum millia letho
dabant. Quo malo compulsi Azotii, ad declinandam
calamitatem, arcam Dei ad Gethaeos transtulerunt;
qui cum simili clade afficerentur, in oppidum Ascalonensium
arcam transvexerunt. His vero, advocatis
gentis ejus primoribus, consilium fuit,
arcam Domini Hebraeis reddere; ita ex sententia
principum augurumque et sacerdotum, imposita
vehiculo multis cum muneribus remittitur. Illud
mirabile, quod cum oneri boves feminas subjecissent,
vitulosque earum domi retinuissent, iter nullo
duce in Judaeam pecudes direxerunt, non revocante
affectu fetus relicti: cujus rei miraculo reguli allophylorum
usque in fines Hebraeorum arcam secuti,
religiosum officium praestiterunt. Judaei autem,
ubi referri arcam viderunt, certatim ex oppido
Bethsamis cum gaudio obviam ruere, festinare,
exsultare, grates Domino referre. Mox Levitae, quorum
hoc negotium erat, sacrificium Deo celebrant,
bovesque eas quae arcam adduxerant, immolant.
Sed in oppido quod supra diximus, teneri arca non
potuit: itaque passim Dei nutu per totam urbem
saevitum. Arca in Cariathiarim oppidum translata
est, ibique per viginti annos fuit.
XXXII.
Ea tempestate Samuel sacerdos Hebraeis
praeerat; quietis a bello rebus populus in otio degebat;
pax deinde allophylorum irruptione turbata.
Trepidantibus cunctis ob conscientiam peccati, Samuel,
caesa prius hostia, Domino fretus suos in
erat: sub hoc Samuel natus est. Huic pater
Elcana, mater Anna. Haec diu sterilis, cum conceptum
a Deo peteret, vovisse traditur, si puer nasceretur,
sacrandum Domino. Ita enixum puerum Heli
sacerdoti tradidit. Mox, cum adolevisset, Dominus
ad eum locutus est, Heli sacerdoti iram denuntians
ob vitia filiorum, qui sacerdotium patris in quaestum
verterant, munera a sacrificantibus exigentes, quamquam
plerumque eos pater increpasse referatur:
sed levior objurgatio non satisfecerat disciplinae.
Igitur allophylis in Judaeam irruentibus obviam
itum. Sed victi Hebraei parant aciem restituere:
arcam Domini secum in pugnam efferunt, et cum
ea filii sacerdotis prodeunt: quia ipse annis gravior
luminibus obductis satisfacere officio nequiverat. Sed
ubi arca in conspectum hostium deducta est, majestate
quadam praesentis Domini territi, fugam parabant:
assumptaque rursum constantia, et non sine
Domino mutatis animis, totis viribus concurrunt.
Victi Hebraei: arca capitur: filii sacerdotis cadunt.
Heli delato ad se mali nuntio consternatus, animam
exspiravit, cum per annos XX sacerdotium administrasset.
XXXI.
Victores secundo praelio allophyli, arcam
Dei quae in potestatem venerat eorum, oppido
Azoto in templum Dagon intulerunt. Sed simulacrum
daemoni dicatum, ubi arca illata est, corruit:
cumque idolum loco restituissent, nocte insecuta
discerptum est. Inde mures per omnem regionem
exorti, noxiis morsibus multa hominum millia letho
dabant. Quo malo compulsi Azotii, ad declinandam
calamitatem, arcam Dei ad Gethaeos transtulerunt;
qui cum simili clade afficerentur, in oppidum Ascalonensium
arcam transvexerunt. His vero, advocatis
gentis ejus primoribus, consilium fuit,
arcam Domini Hebraeis reddere; ita ex sententia
principum augurumque et sacerdotum, imposita
vehiculo multis cum muneribus remittitur. Illud
mirabile, quod cum oneri boves feminas subjecissent,
vitulosque earum domi retinuissent, iter nullo
duce in Judaeam pecudes direxerunt, non revocante
affectu fetus relicti: cujus rei miraculo reguli allophylorum
usque in fines Hebraeorum arcam secuti,
religiosum officium praestiterunt. Judaei autem,
ubi referri arcam viderunt, certatim ex oppido
Bethsamis cum gaudio obviam ruere, festinare,
exsultare, grates Domino referre. Mox Levitae, quorum
hoc negotium erat, sacrificium Deo celebrant,
bovesque eas quae arcam adduxerant, immolant.
Sed in oppido quod supra diximus, teneri arca non
potuit: itaque passim Dei nutu per totam urbem
saevitum. Arca in Cariathiarim oppidum translata
est, ibique per viginti annos fuit.
XXXII.
Ea tempestate Samuel sacerdos Hebraeis
praeerat; quietis a bello rebus populus in otio degebat;
pax deinde allophylorum irruptione turbata.
Trepidantibus cunctis ob conscientiam peccati, Samuel,
caesa prius hostia, Domino fretus suos in