PL 202, col. 431
Epistolae (Petrus Cellensis), J. P. Migne
Unde a sanguine et suffocatis jubet lex
abstinere. A suffocatis non abstinet, qui furtim
edere non timet. Periculo namque praelatorum fiunt
transgressiones commissorum. Vasorum custodes
sacrorum puniuntur, cum negligentia sua de templo
Domini asportantur, et usque ad manus concubinarum
regis Babylonis humiliantur. Sapientiorem
me non doceo, sanctiorem non instruo, ferventiorem
non excito, studiosiorem non provoco, sed timores
meos manifesto, sed dolores aperio, sed
consilium quaero, sed evadendi semitam interrogo.
Audio principes populi suspensos in patibulis, et
affixos contra solem propter peccata populi, et
somno vacare valeo? Dicentem Jacob ad Laban in
summo articulo judicii lego: Oves tuae et caprae
steriles non fuerunt. Arietes gregis tui non comedi,
nec captum a bestia ostendi tibi: ego damnum omne
restituebam: quidquid furto peribat a me exigebas,
die noctuque aestu urebar et gelu, fugiebatque somnus
ab oculis meis, sic per viginti annos in domo tua servivi
tibi [(Gen. XXXI)]
. Haec, inquam, lego, et non
inconsolabiliter inertiam meam lugeo? Ubi namque
oves curae meae? ubi caprae non steriles? Qui enim
a pueritia sua in claustris regulariter eruditi sunt,
et tunicam vitae atque conversationis suae immaculatam
servaverunt, oves Domini sunt. Qui de saeculo
fetorem luxuriae fugientes, poenitentiae habitum
sumunt, caprae Domini nihilominus sunt. Sed ubi
Jacob, ubi abbas tam sedulus exhortator, tam fervidus
redargutor, tam cautus provisor, tam benevolus
persuasor, tam contra rabiem luporum
potens, tam contra morborum pestilentiam sapiens,
tam ad aeris intemperiem patiens, tam ad latronum
insidias prudens, tam fidelis in commisso, tam
vigil in evitando damno, tam perseverans in incepto
servitio? Damna Domini mei video, sed quomodo
resarciam, ignoro. Esset quidem justa recompensatio,
si numero numerum aequarem, si pretium
par pari pretio restituerem. Nunc vero cum non sit
mihi nisi una anima, si perierint per culpam meam
tres aut quatuor, quid faciam? Anne triplicatam vel
quadruplicatam poenam persolvam? Quod si quoquo
modo poenam istam pati possem, centuplicatam
forte qua patientia sustinerem? Ista attendens miror
me non mirari, expavesco me non expavescere.
Certe non est somnus simplex; sopor aut lethargia
est, quae me tenet. Obsecro, mittite antidotum.
EPISTOLA XXVI. AD HUGONEM CLUNIACENSEM ABBATEM.
[II, 2.] Domino et Patri suo charissimo HUGONI
Dei gratia Cluniacensi abbati, frater PETRUS
humilis Cellensis abbas, se ipsum cum devotione.
Serenior post nubila dies succedit: dulcedo crescit
abstinere. A suffocatis non abstinet, qui furtim
edere non timet. Periculo namque praelatorum fiunt
transgressiones commissorum. Vasorum custodes
sacrorum puniuntur, cum negligentia sua de templo
Domini asportantur, et usque ad manus concubinarum
regis Babylonis humiliantur. Sapientiorem
me non doceo, sanctiorem non instruo, ferventiorem
non excito, studiosiorem non provoco, sed timores
meos manifesto, sed dolores aperio, sed
consilium quaero, sed evadendi semitam interrogo.
Audio principes populi suspensos in patibulis, et
affixos contra solem propter peccata populi, et
somno vacare valeo? Dicentem Jacob ad Laban in
summo articulo judicii lego: Oves tuae et caprae
steriles non fuerunt. Arietes gregis tui non comedi,
nec captum a bestia ostendi tibi: ego damnum omne
restituebam: quidquid furto peribat a me exigebas,
die noctuque aestu urebar et gelu, fugiebatque somnus
ab oculis meis, sic per viginti annos in domo tua servivi
tibi [(Gen. XXXI)]
. Haec, inquam, lego, et non
inconsolabiliter inertiam meam lugeo? Ubi namque
oves curae meae? ubi caprae non steriles? Qui enim
a pueritia sua in claustris regulariter eruditi sunt,
et tunicam vitae atque conversationis suae immaculatam
servaverunt, oves Domini sunt. Qui de saeculo
fetorem luxuriae fugientes, poenitentiae habitum
sumunt, caprae Domini nihilominus sunt. Sed ubi
Jacob, ubi abbas tam sedulus exhortator, tam fervidus
redargutor, tam cautus provisor, tam benevolus
persuasor, tam contra rabiem luporum
potens, tam contra morborum pestilentiam sapiens,
tam ad aeris intemperiem patiens, tam ad latronum
insidias prudens, tam fidelis in commisso, tam
vigil in evitando damno, tam perseverans in incepto
servitio? Damna Domini mei video, sed quomodo
resarciam, ignoro. Esset quidem justa recompensatio,
si numero numerum aequarem, si pretium
par pari pretio restituerem. Nunc vero cum non sit
mihi nisi una anima, si perierint per culpam meam
tres aut quatuor, quid faciam? Anne triplicatam vel
quadruplicatam poenam persolvam? Quod si quoquo
modo poenam istam pati possem, centuplicatam
forte qua patientia sustinerem? Ista attendens miror
me non mirari, expavesco me non expavescere.
Certe non est somnus simplex; sopor aut lethargia
est, quae me tenet. Obsecro, mittite antidotum.
EPISTOLA XXVI. AD HUGONEM CLUNIACENSEM ABBATEM.
[II, 2.] Domino et Patri suo charissimo HUGONI
Dei gratia Cluniacensi abbati, frater PETRUS
humilis Cellensis abbas, se ipsum cum devotione.
Serenior post nubila dies succedit: dulcedo crescit