PL 209, col. 1013
Vita Petri Claraevallensis (Thomas de Radolio), J. P. Migne
virtute [(Psal. XCII)]
, In omni loco, in omni
tempore, in omni denique fortuna, idem constantissime
perseverans. Cujus jam provecte etatis
constantiam cum quidam abbas, qui mihi hoc retulit,
familiaris ejus admirans, causamque tante
identitatis non solum sedulus sed improbus etiam
explorator inquireret, ille, ut erat benignissimus et
qui facile a familiaribus suis vincebatur, respondit:
« Cum essem, inquit, novicius, quasi quidam spiritus
sensibiliter mihi visus est in me intrare. Extunc
usque nunc spiritus ille, vis illa vel effectio
mihi quodammodo dominatur, regit et deducit velud
ovem Joseph. Sparsum per exteriora frequenter
introrsum colligit; aliis volentem intendere ad
orationem cogit; ea que oculis ingeruntur, aut auribus
obstrepunt facit aliquotiens non sentire. »
Hec que de se ipso vir beatus quadam violentia caritatis
confessus est, consonant eis que Papa Gregorius
in quadam omelia sic ait: Quem perfecte
eterne vite caritas absorbuerit, ad terrena foris desideria
velud insensibilem reddit. Ita quoque vir iste
cogitatione et aviditate in illa eterna patria conversatus,
et rerum immobilium conformis affectus,
immotus in se permanens, omnem motum cordis
et saltum mentis, omnesque turbellas et tempestates
animi, quibus homines estuare et fluctuare videntur,
quasque religio vera deponere jubet, magna
mentis fortitudine nec penali sed tamquam innata
sibi et naturali cohibebat.
IV.
Dum adhuc novicius vel novus esset in ordine,
aliquando nocturnis vigiliis intererat, aliis psallentibus,
ipse stans in choro et fatigatus dormitabat.
Sensit quasi tactum alicujus qui pulsans eum suaviter
excitabat. Putavit Priorem, cujus erat consuetudo
circuire chorum et fratres excitare sopitos.
Evigilans ille apertisque oculis nullum videbat.
Cumque hoc et sepe contigisset, et sepius excitatus
excitatorem non videret, intellexit divinam esse virtutem,
et egre ferebat quod ei se offerebat seque
celabat. Quadam igitur nocte dum solitum excitatorem
sensisset, excitus oculos citus et intentus
aperuit, viditque adstare sibi juvenem splendidum
et decorum, et, ut ejus verbis utar, aureos habentem
capillos; qui statim ab illo discendens, per medium
chorum ibat et morose, et manifeste visus ab
ipso, postquam diu apparuit, disparuit. Hoc ipse
mihi retulit: sed et id quod subjiciam nichilomiminus
et ipse narravit.
V.
Media nocte Dominica fratres psallebant in oratorio
et ipse cum illis. Dolor capitis eum invasit et
ita vehemens ut choro egredi cogitaret. Ad quod
agendum cum dolorem non sustinens se moveret,
vocem audivit sic docentem: Laudans invocabo Dominum
et ab infirmitatibus meis salvus ero [(Psal.
XVII)]
. Hac voce confortatus remansit in choro, et
post modicum intervallum invalescente dolore iterum
egredi disponebat et iterum insonuit vox premissa.
, In omni loco, in omni
tempore, in omni denique fortuna, idem constantissime
perseverans. Cujus jam provecte etatis
constantiam cum quidam abbas, qui mihi hoc retulit,
familiaris ejus admirans, causamque tante
identitatis non solum sedulus sed improbus etiam
explorator inquireret, ille, ut erat benignissimus et
qui facile a familiaribus suis vincebatur, respondit:
« Cum essem, inquit, novicius, quasi quidam spiritus
sensibiliter mihi visus est in me intrare. Extunc
usque nunc spiritus ille, vis illa vel effectio
mihi quodammodo dominatur, regit et deducit velud
ovem Joseph. Sparsum per exteriora frequenter
introrsum colligit; aliis volentem intendere ad
orationem cogit; ea que oculis ingeruntur, aut auribus
obstrepunt facit aliquotiens non sentire. »
Hec que de se ipso vir beatus quadam violentia caritatis
confessus est, consonant eis que Papa Gregorius
in quadam omelia sic ait: Quem perfecte
eterne vite caritas absorbuerit, ad terrena foris desideria
velud insensibilem reddit. Ita quoque vir iste
cogitatione et aviditate in illa eterna patria conversatus,
et rerum immobilium conformis affectus,
immotus in se permanens, omnem motum cordis
et saltum mentis, omnesque turbellas et tempestates
animi, quibus homines estuare et fluctuare videntur,
quasque religio vera deponere jubet, magna
mentis fortitudine nec penali sed tamquam innata
sibi et naturali cohibebat.
IV.
Dum adhuc novicius vel novus esset in ordine,
aliquando nocturnis vigiliis intererat, aliis psallentibus,
ipse stans in choro et fatigatus dormitabat.
Sensit quasi tactum alicujus qui pulsans eum suaviter
excitabat. Putavit Priorem, cujus erat consuetudo
circuire chorum et fratres excitare sopitos.
Evigilans ille apertisque oculis nullum videbat.
Cumque hoc et sepe contigisset, et sepius excitatus
excitatorem non videret, intellexit divinam esse virtutem,
et egre ferebat quod ei se offerebat seque
celabat. Quadam igitur nocte dum solitum excitatorem
sensisset, excitus oculos citus et intentus
aperuit, viditque adstare sibi juvenem splendidum
et decorum, et, ut ejus verbis utar, aureos habentem
capillos; qui statim ab illo discendens, per medium
chorum ibat et morose, et manifeste visus ab
ipso, postquam diu apparuit, disparuit. Hoc ipse
mihi retulit: sed et id quod subjiciam nichilomiminus
et ipse narravit.
V.
Media nocte Dominica fratres psallebant in oratorio
et ipse cum illis. Dolor capitis eum invasit et
ita vehemens ut choro egredi cogitaret. Ad quod
agendum cum dolorem non sustinens se moveret,
vocem audivit sic docentem: Laudans invocabo Dominum
et ab infirmitatibus meis salvus ero [(Psal.
XVII)]
. Hac voce confortatus remansit in choro, et
post modicum intervallum invalescente dolore iterum
egredi disponebat et iterum insonuit vox premissa.