PL 217, col. 463
Sermones de sanctis (Innocentius III), J. P. Migne
contrarium: non habet in se, nisi se: nec aliud est
habens ab habito, nec aliud habitum ab habente:
licet ipsius habentis nullius sit habitus, nec alicujus
habitus ipse sit habens, nisi quod « in similitudinem
hominum factus, habitu inventus est ut
homo Philip. II. » Propter quod ipse de se per prophetam
testatur: « Ego sum Deus, et non mutor Malach. III.
» Porro cum tres numeri sint perfecti,
primus, infra primum limitem, id est infra denarium,
videlicet sex; secundus, infra secundum limitem,
id est centenarium, videlicet XXVIII; tertius,
infra tertium limitem, id est millenarium, videlicet
quadringenta nonaginta sex, cur potius sub hoc
tantum perfecto numero, videlicet senario, nomina
designantur? An ideo quia « Deus spiritus est
Joan. IV,
» et ideo summe simplex? Quocirca ne
multiplicitas ista nominum aliquid in eo compositum
designaret, sub eo numero comprehenditur,
qui solus perfectus est in monadibus, id est inter
simplices numeros, qui est senarius; unde sexto
die perfecit Deus coelum et terram, et omnem ornatum
eorum Gen. II. Et cum in plenitudine temporis
sexta venisset aetate, sexto die sub hora sexta
genus redemit humanum. Vocabitur ergo nomen ejus
Admirabilis. Vere gloriosus Deus in sanctis suis,
mirabilis in majestate, faciens prodigia; de quo
secundum humanitatem dicitur in Evangelio: quoniam
« mirabantur omnes super doctrina et responsis
ejus, et super his quae gloriose fiebant ab eo Luc. XIII.
» Ad quem spiritualiter dicitur: « Innova
signa, et immuta mirabilia Eccli. XXXVI. » Et vocabitur nomen ejus Consiliarius,
quia consilium
pacis invenit, sicut ipse testatur: « Ego cogito cogitationes
pacis, et non afflictionis Jer. XXIX; »
de quo dicit Propheta: « Consilium Domini manet
in aeternum, cogitatio cordis ejus in saeculum saeculi Psal. XXXII.
» -- « O altitudo divitiarum sapientiae
et scientiae Dei, quam incomprehensibilia
sunt judicia ejus, et investigabiles viae ejus!
Quis cognovit sensum Domini, aut quis consiliarius
ejus fuit? Rom. XI. » Et vocabitur nomen ejus
Deus. Hic ergo puer Deus, Fortis vocatur. Nomen
ergo Divinitatis multis modis accipitur in Scripturis.
Substantive, secundum naturam; adoptive,
secundum gratiam; potestative, secundum officium;
usurpative, secundum vitium. Secundum naturam,
ut: « Audi, Israel: Deus tuus, Deus unus est Deut. VI;
» secundum gratiam, ut: « Ego dixi:
Dii estis, et filii Excelsi omnes Psal. LXXXI; » secundum
officium, ut: « Diis non detrahes, et principem
populi tui non maledices Exod. XXII; » secundum
vitium, ut: « Omnes dii gentium daemonia Psal. XCV.
» Hic autem puer vocatur Deus substantive,
secundum naturam. Ut autem confundatur
haereticus, et erubescat Judaeus, producantur in
medium testimonia, tam de Veteri, quam de Novo
Testamento, ut rota contineatur in rota, et basis
sit in columna. Quoniam « in ore duorum vel trium
testium stat omne verbum Deut. XIX, » dicat ergo
habens ab habito, nec aliud habitum ab habente:
licet ipsius habentis nullius sit habitus, nec alicujus
habitus ipse sit habens, nisi quod « in similitudinem
hominum factus, habitu inventus est ut
homo Philip. II. » Propter quod ipse de se per prophetam
testatur: « Ego sum Deus, et non mutor Malach. III.
» Porro cum tres numeri sint perfecti,
primus, infra primum limitem, id est infra denarium,
videlicet sex; secundus, infra secundum limitem,
id est centenarium, videlicet XXVIII; tertius,
infra tertium limitem, id est millenarium, videlicet
quadringenta nonaginta sex, cur potius sub hoc
tantum perfecto numero, videlicet senario, nomina
designantur? An ideo quia « Deus spiritus est
Joan. IV,
» et ideo summe simplex? Quocirca ne
multiplicitas ista nominum aliquid in eo compositum
designaret, sub eo numero comprehenditur,
qui solus perfectus est in monadibus, id est inter
simplices numeros, qui est senarius; unde sexto
die perfecit Deus coelum et terram, et omnem ornatum
eorum Gen. II. Et cum in plenitudine temporis
sexta venisset aetate, sexto die sub hora sexta
genus redemit humanum. Vocabitur ergo nomen ejus
Admirabilis. Vere gloriosus Deus in sanctis suis,
mirabilis in majestate, faciens prodigia; de quo
secundum humanitatem dicitur in Evangelio: quoniam
« mirabantur omnes super doctrina et responsis
ejus, et super his quae gloriose fiebant ab eo Luc. XIII.
» Ad quem spiritualiter dicitur: « Innova
signa, et immuta mirabilia Eccli. XXXVI. » Et vocabitur nomen ejus Consiliarius,
quia consilium
pacis invenit, sicut ipse testatur: « Ego cogito cogitationes
pacis, et non afflictionis Jer. XXIX; »
de quo dicit Propheta: « Consilium Domini manet
in aeternum, cogitatio cordis ejus in saeculum saeculi Psal. XXXII.
» -- « O altitudo divitiarum sapientiae
et scientiae Dei, quam incomprehensibilia
sunt judicia ejus, et investigabiles viae ejus!
Quis cognovit sensum Domini, aut quis consiliarius
ejus fuit? Rom. XI. » Et vocabitur nomen ejus
Deus. Hic ergo puer Deus, Fortis vocatur. Nomen
ergo Divinitatis multis modis accipitur in Scripturis.
Substantive, secundum naturam; adoptive,
secundum gratiam; potestative, secundum officium;
usurpative, secundum vitium. Secundum naturam,
ut: « Audi, Israel: Deus tuus, Deus unus est Deut. VI;
» secundum gratiam, ut: « Ego dixi:
Dii estis, et filii Excelsi omnes Psal. LXXXI; » secundum
officium, ut: « Diis non detrahes, et principem
populi tui non maledices Exod. XXII; » secundum
vitium, ut: « Omnes dii gentium daemonia Psal. XCV.
» Hic autem puer vocatur Deus substantive,
secundum naturam. Ut autem confundatur
haereticus, et erubescat Judaeus, producantur in
medium testimonia, tam de Veteri, quam de Novo
Testamento, ut rota contineatur in rota, et basis
sit in columna. Quoniam « in ore duorum vel trium
testium stat omne verbum Deut. XIX, » dicat ergo