PL 23, col. 212

σκοτεινὸν,
sudantes philosophi vix intelligunt. Sed
quid ad nostrum αἰνιγματισταὶ, cujus libros multo difficilius
est nosse, quam vincere? Quamquam et in
victoria non parva sit difficultas. Quis enim superare
queat, cujus assertionem penitus ignoret? Et ne
lectorem longius traham, cujusmodi eloquentiae sit,
et quibus verborum floribus ornatus incedat, secundi
libri ejus [ Al. sui] monstrabit exordium, quod
hesternam crapulam ructans, ita evomit: 239
2.
« Satisfacio invitatis, non ut claro curram
nomine, sed a rumore purgatus vivam vano.
Obsecro agrum, novella plantationum, arbusta teneritudinis,
erepta de vitiorum gurgitibus, audientiam
communitam agminibus. Scimus Ecclesiam,
spe, fide, charitate, inaccessibilem, inexpugnabilem.

Non est in ea immaturus, omnis docibilis:
impetu irrumpere, vel arte eludere potest nullus. »
3.
Encratitarum princeps Tatianus, Virginitas fructus
nuptiarum. Numerus 30, 60, et 100, quid significat
in Evangelio. Haereses Joviniani. --Rogo, quae
sunt haec portenta verborum? quod descriptionis dedecus?
Nonne vel per febrem somniare eum putes,
vel arreptum morbo phrenetico, Hippocratis vinculis
alligandum? Quotiescumque eum legero, ubi me
defecerit spiritus, ibi est distinctio. Totum incipit,
totum pendet ex altero: nescias quid cui cohaereat;
et exceptis testimoniis Scripturarum, quae illo venustissimo
eloquentiae suae flore mutare non ausus est,
reliquus sermo omni materiae convenit, quia nulli
convenit. Quae res mihi aliquam suspicionem intelligentiae