PL 30, col. 163
Epistolae (Auctor incertus (Hieronymus Stridonensis)), J. P. Migne
infra illud tempus fuisse notat, cum scriberet. Hinc et
de auctore licet (quandoquidem Hieronymum non esse
deprehensum est etiam ante Erasmum) non inepte demum
disquirere: eumque ab aliis, qui per ea tempora
in simili argumento versati sunt, internoscere. Fortasse
ille fuerit, Paulus, sive Petrus, presbyter, natione
Pannonius, qui, Gennadio teste cap. 75 scripsit de Virginitate
servanda . . . ad personam cujusdam nobilis et
Christo dicatae virginis, Constantiae nomine. Erasmus
testatur in quibusdam exemplaribus fuisse hunc titulum,
ad Mautitum filiam, in aliis ad Mauricii filiam, in aliis
nullius nomen fuisse ascriptum.
EPISTOLA XIII. Virginitatis laus.
I.
Quantam in coelestibus beatitudinem virginitas
sancta possideat, post Scripturarum testimonia, Ecclesiae
etiam consuetudine edocemur, qua discimus
peculiare illi subsistere meritum, cujus specialis est
consecratio. Nam cum universa turba credentium
paria dona gratiae percipiat, et iisdem omnes sacramentorum
benedictionibus glorientur, istae aliquid
proprium prae caeteris habent, cum de illo sancto et
immaculato Ecclesiae grege, quasi sanctiores purioresque
hostiae, pro voluntatis suae meritis a sancto
Spiritu eliguntur, et per summum sacerdotem Dei
offeruntur altario. Digna revera Domino hostia tam
pretiosi animalis oblatio, et nullius magis, quam suae
imaginis, hostia placitura. De hujusmodi etiam Apostolum
dixisse reor: Obsecro autem vos, fratres, per
misericordiam Dei, ut exhibeatis corpora vestra hostiam
viventem, sanctam, Deo placentem [(Rom. XII, 1)]
. Possidet
ergo virginitas, et quod alii habent, et quod
alii non habent: dum et communem et peculiarem
obtinet gratiam, et proprio, ut ita dixerim, consecrationis
privilegio gaudet. Nam et Christi sponsas
virgines dicere, ecclesiastica nobis permittit auctoritas:
dum in sponsarum modum eas consecrat Domino:
velut ostendens eas vel maxime habituras
spirituale connubium, quae subterfugerint carnale
consortium, et digne Deo per matrimonii copulationem
spiritualiter copulantur, quae ejus causa dilectionis
humana connubia spreverunt. In his quam
maxime illud impletur Apostoli: Qui autem adhaeret
Domino, unus spiritus est [(I Cor. VI, 17)]
. Grande est
et immortale, et pene ultra naturam corpoream, frenare
luxuriam, et concupiscentiae flammam adolescentiae
facibus aestuantem, animi virtute restinguere,
et spirituali conatu vim genuinae oblectationis
excludere, vivereque contra humani generis legem,
despicere conjugii solatia, dulcedinem contemnere
liberorum, et quaecumque praesentis vitae commoda
sunt, pro nihilo spe futurae beatitudinis computare.
II.
Magna haec, ut dixi, et admirabilis virtus est:
et non immerito pro magnitudine laboris sui ingenti
praemio destinatur: Dabo, inquit Dominus, spadonibus meis in domo mea, et in muro meo locum
nominatum meliorem filiis et filiabus Israel: nomen
aeternum dabo illis, quod non deficiet
[(Isa. LVI, 5)]
. De
quibus spadonibus Dominus in Evangelio repetit dicens: Sunt enim spadones qui seipsos castraverunt propter
de auctore licet (quandoquidem Hieronymum non esse
deprehensum est etiam ante Erasmum) non inepte demum
disquirere: eumque ab aliis, qui per ea tempora
in simili argumento versati sunt, internoscere. Fortasse
ille fuerit, Paulus, sive Petrus, presbyter, natione
Pannonius, qui, Gennadio teste cap. 75 scripsit de Virginitate
servanda . . . ad personam cujusdam nobilis et
Christo dicatae virginis, Constantiae nomine. Erasmus
testatur in quibusdam exemplaribus fuisse hunc titulum,
ad Mautitum filiam, in aliis ad Mauricii filiam, in aliis
nullius nomen fuisse ascriptum.
EPISTOLA XIII. Virginitatis laus.
I.
Quantam in coelestibus beatitudinem virginitas
sancta possideat, post Scripturarum testimonia, Ecclesiae
etiam consuetudine edocemur, qua discimus
peculiare illi subsistere meritum, cujus specialis est
consecratio. Nam cum universa turba credentium
paria dona gratiae percipiat, et iisdem omnes sacramentorum
benedictionibus glorientur, istae aliquid
proprium prae caeteris habent, cum de illo sancto et
immaculato Ecclesiae grege, quasi sanctiores purioresque
hostiae, pro voluntatis suae meritis a sancto
Spiritu eliguntur, et per summum sacerdotem Dei
offeruntur altario. Digna revera Domino hostia tam
pretiosi animalis oblatio, et nullius magis, quam suae
imaginis, hostia placitura. De hujusmodi etiam Apostolum
dixisse reor: Obsecro autem vos, fratres, per
misericordiam Dei, ut exhibeatis corpora vestra hostiam
viventem, sanctam, Deo placentem [(Rom. XII, 1)]
. Possidet
ergo virginitas, et quod alii habent, et quod
alii non habent: dum et communem et peculiarem
obtinet gratiam, et proprio, ut ita dixerim, consecrationis
privilegio gaudet. Nam et Christi sponsas
virgines dicere, ecclesiastica nobis permittit auctoritas:
dum in sponsarum modum eas consecrat Domino:
velut ostendens eas vel maxime habituras
spirituale connubium, quae subterfugerint carnale
consortium, et digne Deo per matrimonii copulationem
spiritualiter copulantur, quae ejus causa dilectionis
humana connubia spreverunt. In his quam
maxime illud impletur Apostoli: Qui autem adhaeret
Domino, unus spiritus est [(I Cor. VI, 17)]
. Grande est
et immortale, et pene ultra naturam corpoream, frenare
luxuriam, et concupiscentiae flammam adolescentiae
facibus aestuantem, animi virtute restinguere,
et spirituali conatu vim genuinae oblectationis
excludere, vivereque contra humani generis legem,
despicere conjugii solatia, dulcedinem contemnere
liberorum, et quaecumque praesentis vitae commoda
sunt, pro nihilo spe futurae beatitudinis computare.
II.
Magna haec, ut dixi, et admirabilis virtus est:
et non immerito pro magnitudine laboris sui ingenti
praemio destinatur: Dabo, inquit Dominus, spadonibus meis in domo mea, et in muro meo locum
nominatum meliorem filiis et filiabus Israel: nomen
aeternum dabo illis, quod non deficiet
[(Isa. LVI, 5)]
. De
quibus spadonibus Dominus in Evangelio repetit dicens: Sunt enim spadones qui seipsos castraverunt propter