PL 33, col. 1076
Epistolae (Augustinus Hipponensis), J. P. Migne
praelargi pectoris pusillum libamen acciperem, sed ut
ingens divitis ubertim flumen haurirem. Thesaurum sapientiae
desideravi, sed minus accepi quam volui, licet
minus non debet dici, sed munus, quod oraculum legis
contulerit Augustinus, sacrator justitiae, instaurator spiritualis
gloriae, dispensator salutis aeternae. Tam tibi
mundanus orbis notus est, quam notatus; tam tu ei cognitus,
quam probatus. Opto itaque sapientiae floribus
pasci, et vivi fontis haustibus irrigari: praesta cupienti
quod utique prosit. Potest enim seminudi roboris velamen
genitale viridari, si meruerit tuis sensim fluentis augeri.
Itaque humilitatis meae praesentiam spondeo non tam
stilo quam voto, si Venerabilitatis tuae scripta pro visu, relegero. Divina te clementia tueatur annis innumeris,
domine venerabilis.
Cur mihi fons orbis parvo sermone meavit?
An minus apta suis speravit corda fluentis?
Cum pateat mens omnis aquis, spectetque loquacem
Relligionis opem gratos da sensibus imbres,
Exspectat quos plena fides Christi de stipite pendens.
EPISTOLA CCLXI. Augustinus Audaci excusat occupationes suas, admonens ut vel intendat evolvendis ipsius libris, vel praesens audiat ipsum loquentem.
Domino dilectissimo et in Christo praedicando, nimiumque
desiderabili fratri AUDACI, AUGUSTINUS, in
Domino salutem.
1.
Brevem epistolam tuam, sed plane vehementem
flagitatricem prolixae epistolae meae, non invitus, imo
etiam laetus accepi. Non quod facile sufficerem aviditati,
sed quod gratularer Charitati tuae; quia etsi non
de idoneo expetis, bonum est tamen quod expetis. Et
ad longam quidem epistolam conscribendam magis
mihi otium quam facultas defit; occupatissimo scilicet
ecclesiasticis curis, a quibus pauculae temporum
stillae vix recreant, vel cogitantem aliquid, vel ea quae
magis urgent et mihi videntur pluribus profutura dictantem,
vel reficientem corporis vires nostrae necessarias
servituti. Nam verba non desunt, quibus possit
multa charta compleri; sed quod a nobis in eadem
sermonis prolixitate desideras, ad hoc me idoneum
non esse respondeo. Thesaurum enim sapientiae te
desiderasse dixisti, sed minus accepisse quam voluisti,
cum ego ex illo thesauro mendicabunda prece
quotidianam stipem rogem, vixque impetrem.
2.
Oraculum autem legis quomodo sum, de cujus
latis atque abditis penetralibus nescio longe plura
quam scio, ejusque multiplices sinus opacosque secessus
adire ac penetrare non valeo sicut volo, et me
non aliud quam minus dignum esse cognosco? Porro sacrator justitiae
quis ego, cui me sacratum esse permagnum
est? Jamvero quod instauratorem spiritualis
gloriae me appellas; da veniam, multum cui loquaris
ignoras: ipse quippe adhuc in hac gloria sic instauror,
ut de die in diem non solum quantum accedam,
sed utrum omnino aliquid accedam, latere me fatear. Dispensator
plane salutis aeternae, cum caeteris innumerabilibus
ingens divitis ubertim flumen haurirem. Thesaurum sapientiae
desideravi, sed minus accepi quam volui, licet
minus non debet dici, sed munus, quod oraculum legis
contulerit Augustinus, sacrator justitiae, instaurator spiritualis
gloriae, dispensator salutis aeternae. Tam tibi
mundanus orbis notus est, quam notatus; tam tu ei cognitus,
quam probatus. Opto itaque sapientiae floribus
pasci, et vivi fontis haustibus irrigari: praesta cupienti
quod utique prosit. Potest enim seminudi roboris velamen
genitale viridari, si meruerit tuis sensim fluentis augeri.
Itaque humilitatis meae praesentiam spondeo non tam
stilo quam voto, si Venerabilitatis tuae scripta pro visu, relegero. Divina te clementia tueatur annis innumeris,
domine venerabilis.
Cur mihi fons orbis parvo sermone meavit?
An minus apta suis speravit corda fluentis?
Cum pateat mens omnis aquis, spectetque loquacem
Relligionis opem gratos da sensibus imbres,
Exspectat quos plena fides Christi de stipite pendens.
EPISTOLA CCLXI. Augustinus Audaci excusat occupationes suas, admonens ut vel intendat evolvendis ipsius libris, vel praesens audiat ipsum loquentem.
Domino dilectissimo et in Christo praedicando, nimiumque
desiderabili fratri AUDACI, AUGUSTINUS, in
Domino salutem.
1.
Brevem epistolam tuam, sed plane vehementem
flagitatricem prolixae epistolae meae, non invitus, imo
etiam laetus accepi. Non quod facile sufficerem aviditati,
sed quod gratularer Charitati tuae; quia etsi non
de idoneo expetis, bonum est tamen quod expetis. Et
ad longam quidem epistolam conscribendam magis
mihi otium quam facultas defit; occupatissimo scilicet
ecclesiasticis curis, a quibus pauculae temporum
stillae vix recreant, vel cogitantem aliquid, vel ea quae
magis urgent et mihi videntur pluribus profutura dictantem,
vel reficientem corporis vires nostrae necessarias
servituti. Nam verba non desunt, quibus possit
multa charta compleri; sed quod a nobis in eadem
sermonis prolixitate desideras, ad hoc me idoneum
non esse respondeo. Thesaurum enim sapientiae te
desiderasse dixisti, sed minus accepisse quam voluisti,
cum ego ex illo thesauro mendicabunda prece
quotidianam stipem rogem, vixque impetrem.
2.
Oraculum autem legis quomodo sum, de cujus
latis atque abditis penetralibus nescio longe plura
quam scio, ejusque multiplices sinus opacosque secessus
adire ac penetrare non valeo sicut volo, et me
non aliud quam minus dignum esse cognosco? Porro sacrator justitiae
quis ego, cui me sacratum esse permagnum
est? Jamvero quod instauratorem spiritualis
gloriae me appellas; da veniam, multum cui loquaris
ignoras: ipse quippe adhuc in hac gloria sic instauror,
ut de die in diem non solum quantum accedam,
sed utrum omnino aliquid accedam, latere me fatear. Dispensator
plane salutis aeternae, cum caeteris innumerabilibus