PL 4, col. 939
Computus de Pascha (Auctor incertus (Cyprianus Carthaginensis)), J. P. Migne
suoque apographo suas de emendatione conjecturas
calamo inseruit: indeque quem jam tractamus apographum
nacti sumus. Hunc demum quem habemus
apographum reverendus vir Thomas Gale, sacrae
theologiae professor, cum Cottoniano illo codice
contulit, et sicubi deviatum erat restituit; suis
item adjectis stricturis aliquot, quibus vel emendationes
insinuabat, vel phrases aliquot inibi quae cum
Cypriani dictis alibi consentiunt, unde de auctore
conjectura fieret. His ita ad me delatis, rem in eum
fere quem vides ordinem conjeci. Putaram aliquando
illas, sive Usserii, sive Galei, sive meas etiam
de emendatione conjecturas, textui inserere, sed
uncis inclusas; ipsiusque textus voculas, quae videbantur
mutandae, alio charactere scribere, quo
et manuscriptum fideliter exhiberem, et emendatio
lectoris oculo foret obvia. Verum, mutato consilio,
reverendo episcopo sic monente, qui totius operis
editionem curat, quo pars haec caeteris sit conformis,
textum emendatum, sive ex eorum sive ex nostris
conjecturis id fieret, integrum apposui; conjectis ad
calcem paginae, quae vel in manuscripto menda fuerant,
vel censebantur, vel aliae erant de emendatione
conjecturae quam quae in textu comparent. Numeris
utitur hic codex solis Romanis (non item Indicis,
Barbaricis vulgo dictis), habetque inter illos,
litteram I superne notatam pro mille, et IIII, VIIII,
XXXX, LXXXX, pro quatuor, novem, quadraginta,
nonaginta ( pro quibus nunc fere scribi solent M,
IV, IX, XL, XC): sicubi aliter factum est, id
exscriptoris esse sentio, non autographi. Occurrunt
quidem aliquoties in apographo nostro numeri
Indici, 2, 3, 4, etc.: sed, inquisitione scrupulosius
facta, id exscriptoris esse intelligo, et in autographo
non inveniri; ut qui ea aetate qua scriptus
censetur Cottonianus codex (sub finem noni a Christo
saeculi), nondum apud Europaeos nostros in usu
fuerant (sed saeculo saltem undecimo, aut serius);
sed nec parentheseos notae ibidem comparent; nescio
an interstinctionum puncta: quae itaque ex judicio
nostro supplevi. Numeros qui passim erant
mendosi et depravati, ex calculo restitui, et consultis
S. Scripturae locis quo respiciebant. Alia
menda graphica quamplurima, sive ut syntaxeos ratio
postulabat, sive alias, ex conjectura supplevi;
MULTO quidem non modico tempore anxii fuimus
calamo inseruit: indeque quem jam tractamus apographum
nacti sumus. Hunc demum quem habemus
apographum reverendus vir Thomas Gale, sacrae
theologiae professor, cum Cottoniano illo codice
contulit, et sicubi deviatum erat restituit; suis
item adjectis stricturis aliquot, quibus vel emendationes
insinuabat, vel phrases aliquot inibi quae cum
Cypriani dictis alibi consentiunt, unde de auctore
conjectura fieret. His ita ad me delatis, rem in eum
fere quem vides ordinem conjeci. Putaram aliquando
illas, sive Usserii, sive Galei, sive meas etiam
de emendatione conjecturas, textui inserere, sed
uncis inclusas; ipsiusque textus voculas, quae videbantur
mutandae, alio charactere scribere, quo
et manuscriptum fideliter exhiberem, et emendatio
lectoris oculo foret obvia. Verum, mutato consilio,
reverendo episcopo sic monente, qui totius operis
editionem curat, quo pars haec caeteris sit conformis,
textum emendatum, sive ex eorum sive ex nostris
conjecturis id fieret, integrum apposui; conjectis ad
calcem paginae, quae vel in manuscripto menda fuerant,
vel censebantur, vel aliae erant de emendatione
conjecturae quam quae in textu comparent. Numeris
utitur hic codex solis Romanis (non item Indicis,
Barbaricis vulgo dictis), habetque inter illos,
litteram I superne notatam pro mille, et IIII, VIIII,
XXXX, LXXXX, pro quatuor, novem, quadraginta,
nonaginta ( pro quibus nunc fere scribi solent M,
IV, IX, XL, XC): sicubi aliter factum est, id
exscriptoris esse sentio, non autographi. Occurrunt
quidem aliquoties in apographo nostro numeri
Indici, 2, 3, 4, etc.: sed, inquisitione scrupulosius
facta, id exscriptoris esse intelligo, et in autographo
non inveniri; ut qui ea aetate qua scriptus
censetur Cottonianus codex (sub finem noni a Christo
saeculi), nondum apud Europaeos nostros in usu
fuerant (sed saeculo saltem undecimo, aut serius);
sed nec parentheseos notae ibidem comparent; nescio
an interstinctionum puncta: quae itaque ex judicio
nostro supplevi. Numeros qui passim erant
mendosi et depravati, ex calculo restitui, et consultis
S. Scripturae locis quo respiciebant. Alia
menda graphica quamplurima, sive ut syntaxeos ratio
postulabat, sive alias, ex conjectura supplevi;
MULTO quidem non modico tempore anxii fuimus