PL 59, col. 431
De vita contemplativa (Julianus Pomerius), J. P. Migne
sibi credito rationem Pastori pastorum omnium reddat,
sua suorumque detrimenta non cogitat: quem
non delinquentium peccata contristant, nec proficientium
bona laetificant; sed de se tantum, plerumque
autem nec de se omnino sollicitus, quid a suis boni
malive geratur, ignorat: qui non praedicat perseverantiam
justis, poenitentiam pravis, contemptum
mundi conversis, futuras poenas aversis; qui non
potest dicere contemptoribus admonitionis suae:
Futurum cogitate judicium, quod ipse forte non
cogitat; amatoribus mundi: Nolite diligere mundum,
si eum mundi amor oblectat; ambitiosis: Ambitioni
finem imponite, si eum ambitio ruinosa praecipitat;
ebriosis: Ebrietatem cavete, si se mero usque ad
alienationem mentis ingurgitat. Sumptuosis dapibus
crudus, non potest suis abstinentiam laudare, quam
calcat; vitio cupiditatis addictus, cupidis amorem non
potest dissuadere pecuniae; inimicitiarum tenax, non
audebit animos dissidentium sacerdotali tranquillitate
componere; justitiam praedicare judicibus erubescit,
quam ipse personae potentis favore corrumpit; nec
defendit oppressos, si personas aut honorat, aut despicit;
et quidquid boni non facit aut mali committit,
nec jubebit fieri, nec vetabit quia necessariam
docendi auctoritatem contrarietate suae actionis aut
amittit, aut minuit.
CAPUT XVI. Quale periculum maneat eos qui Ecclesiam sibi creditam vel relinquere volunt, vel strenue gubernare contemnunt.
Haec atque his similia memorantes episcopatus
vos accepti poenituit: qui, sicut administratorem
suum, si probe administretur, illustrat, ita contemptorem
suum condemnat. Denique volentes Ecclesiam
vobis creditam, velut impares ei regendae
dimittere, atque in aliquam solitudinem non tam
studio quietis quam ipsius officii vestri desperatione
secedere, nulla res alia vobis exegit in melius mutare
consilium, nisi quod veriti estis periculum majus
incurrere: quoniam si periculosum est navim inter
fluctus caute non regere, quanto periculosius est eam
undis intumescentibus fluctuantem in tempestate
relinquere? Ad quam sicut satius est non ascendere,
ita semel susceptam convenit fluctuantis pelagi projecta
formidine, ac spe perveniendi concepta, usque
in portum sine ulla mercium jactura perducere. Quae
cum vobis comparatio placuisset, adjunxi: Et idcirco
sua suorumque detrimenta non cogitat: quem
non delinquentium peccata contristant, nec proficientium
bona laetificant; sed de se tantum, plerumque
autem nec de se omnino sollicitus, quid a suis boni
malive geratur, ignorat: qui non praedicat perseverantiam
justis, poenitentiam pravis, contemptum
mundi conversis, futuras poenas aversis; qui non
potest dicere contemptoribus admonitionis suae:
Futurum cogitate judicium, quod ipse forte non
cogitat; amatoribus mundi: Nolite diligere mundum,
si eum mundi amor oblectat; ambitiosis: Ambitioni
finem imponite, si eum ambitio ruinosa praecipitat;
ebriosis: Ebrietatem cavete, si se mero usque ad
alienationem mentis ingurgitat. Sumptuosis dapibus
crudus, non potest suis abstinentiam laudare, quam
calcat; vitio cupiditatis addictus, cupidis amorem non
potest dissuadere pecuniae; inimicitiarum tenax, non
audebit animos dissidentium sacerdotali tranquillitate
componere; justitiam praedicare judicibus erubescit,
quam ipse personae potentis favore corrumpit; nec
defendit oppressos, si personas aut honorat, aut despicit;
et quidquid boni non facit aut mali committit,
nec jubebit fieri, nec vetabit quia necessariam
docendi auctoritatem contrarietate suae actionis aut
amittit, aut minuit.
CAPUT XVI. Quale periculum maneat eos qui Ecclesiam sibi creditam vel relinquere volunt, vel strenue gubernare contemnunt.
Haec atque his similia memorantes episcopatus
vos accepti poenituit: qui, sicut administratorem
suum, si probe administretur, illustrat, ita contemptorem
suum condemnat. Denique volentes Ecclesiam
vobis creditam, velut impares ei regendae
dimittere, atque in aliquam solitudinem non tam
studio quietis quam ipsius officii vestri desperatione
secedere, nulla res alia vobis exegit in melius mutare
consilium, nisi quod veriti estis periculum majus
incurrere: quoniam si periculosum est navim inter
fluctus caute non regere, quanto periculosius est eam
undis intumescentibus fluctuantem in tempestate
relinquere? Ad quam sicut satius est non ascendere,
ita semel susceptam convenit fluctuantis pelagi projecta
formidine, ac spe perveniendi concepta, usque
in portum sine ulla mercium jactura perducere. Quae
cum vobis comparatio placuisset, adjunxi: Et idcirco