PL 68, col. 251

275 Arvernisque canis, Sidoniana chelys.
Cura mihi dudum fuerat puerilibus annis,
Versibus assiduum concelebrare melos.
Scribere quas etiam simulavit fabula partes,
Et per inane fretum sub levitate rapi.
Quae cum nostra tibi fragilis cecinisset arundo,
Et mihi, chare, tuus saepe faveret amor;
O utinam malles, dixisti, rectius hujus
Ad Domini laudes flectere vocis iter!
Et, quia nomen habes, quo te vocitamus, Arator,
Non abstrusa tibi sit, sed aperta seges
Constitui, fateor, si quando forte mererer
Ingenii fructus ad meliora sequi,
Quo te cunque loci contingeret esse, virorum
Maxime, transmitti, quod modularer, opus.
Jam stimulat promissa dies, ut debita tandem
Contractusque meos solvere, docte, velim.
Sume, quod ex nitido libavimus aequore carmen,
Et licet exiguas suscipe gratus aquas.
Oceanus rerum spatio manet altus in illo,
De quo vix laticem traximus ore brevem.
Namque ego, Romanae caulis permixtus amoenis
Ecclesiae, tonso vertice factus ovis,
276 Pascua laeta videns, et aprica volumina Christi,
Quaerebam gustu tangere cuncta meo.
Et nunc, Davidicis assuetus floribus, odas

Dum fortuito in manus meas incideret unum ex
quatuor Evangelium compositum, et absente titulo,
non invenirem nomen auctoris, diligenter inquirens,