PL 73, col. 592
Vita SS. Barlaam et Josaphat (Joannes Damascenus; Billius, Jacobus), J. P. Migne
contortis, in intimam solitudinem se contulisset, atque
caducarum rerum confusionem, tanquam molestissimam
quamdam sarcinam et catenam excussisset,
spiritu laetabatur, conjectisque in Christum,
cujus desiderio ardebat, oculis; ad eum, tanquam
ad praesentem atque ipsius vocem audientem clamabat,
eumque alloquebatur, his videlicet verbis utens:
Ne jam, quaeso, o Domine, oculus meus hujusce vitae
bona videat; nec praesens vanitas mentem meam a
suscepto itinere abstrahat; verum, Domine mi, oculos
meos spiritualibus lacrymis imple, gressusque
meos dirige, famulumque tuum Barlaam mihi commonstra.
Mihi, inquam, eum per quem mihi salus
parta est ostende, ut solitariae ac monasticae vitae
sinceritatem per ipsum addiscam, ac non ob hostilis
belli imperitiam in fraudem inducar. Da mihi, Domine,
viam meam nancisci, per quam te adipiscar,
quoniam anima mea tui desiderio saucia est, teque
salutis fontem ardenter sitit.
Haec secum perpetuo volvebat, atque ad Deum loquebatur,
per orationem ac sublimissimam contemplationem
ipsi sese conjungens. Atque ita contento
gressu coeptum iter exsequebatur, ad locum eum in
quo Barlaam degebat pervenire contendens. Herbis
porro iis quae in deserto existebant alebatur. Neque
enim, ut jam a me commemoratum est, praeter corpus
ac pannos illos quibus indutus erat, quidquam
aliud secum ferebat.
Caeterum cum exiguum ac nullius omnino momenti
victum ex herbis sibi pararet, aquae penuria prorsus
laborabat, quod videlicet solitudo illa aquae expers
esset. Cum igitur sole jam sub meridiem vehementer
ardente iter faceret, vehementius ob aestum in
arida regione siti flagrabat, atque extrema et gravissima
aerumna vexabatur. Verum cupiditas naturam
vincebat, ac sitis ea divina qua afficiebatur
sitis aquae flammam minuebat.
At vero ille boni inimicus et invidus diabolus, hujusmodi
animi institutum atque usque adeo ardentem
ipsius erga Deum charitatem indignissimo animo
perspiciens, multas ipsi in solitudine tentationes
excitabat, regiae nimirum ipsius gloriae splendidissimaeque 332
satellitum manus, qua ipsius latus
cingi solebat, atque amicorum item et aequalium memoriam
ipsi refricans; illudque item ipsi ob animum
proponens, omnium animas ex ipsius anima pendere,
ac reliquas denique alias hujusce vitae oblectationes
ipsi objiciens. Ac deinde virtutis asperitatem,
atque ingentes ejus sudores ipsi proponebat, corporis
item imbecillitatem et inexpertas atque insuetas
aerumnas, et temporis longinquitatem, ac praesentem
sitis oppressionem, quodque nulla ex parte consolatio
ulla ipsi exspectanda esset, aut tanti laboris
tantaeque fatigationis finis. Ac denique ingentem in
ipsius animo, quemadmodum quodam loco de magno
Antonio proditum est, cogitationum pulverem commovebat.
Ut autem ad labefactandum ipsius animi institutum
imbecillem hostis ille se vidit (Christum enim ipse sibi
caducarum rerum confusionem, tanquam molestissimam
quamdam sarcinam et catenam excussisset,
spiritu laetabatur, conjectisque in Christum,
cujus desiderio ardebat, oculis; ad eum, tanquam
ad praesentem atque ipsius vocem audientem clamabat,
eumque alloquebatur, his videlicet verbis utens:
Ne jam, quaeso, o Domine, oculus meus hujusce vitae
bona videat; nec praesens vanitas mentem meam a
suscepto itinere abstrahat; verum, Domine mi, oculos
meos spiritualibus lacrymis imple, gressusque
meos dirige, famulumque tuum Barlaam mihi commonstra.
Mihi, inquam, eum per quem mihi salus
parta est ostende, ut solitariae ac monasticae vitae
sinceritatem per ipsum addiscam, ac non ob hostilis
belli imperitiam in fraudem inducar. Da mihi, Domine,
viam meam nancisci, per quam te adipiscar,
quoniam anima mea tui desiderio saucia est, teque
salutis fontem ardenter sitit.
Haec secum perpetuo volvebat, atque ad Deum loquebatur,
per orationem ac sublimissimam contemplationem
ipsi sese conjungens. Atque ita contento
gressu coeptum iter exsequebatur, ad locum eum in
quo Barlaam degebat pervenire contendens. Herbis
porro iis quae in deserto existebant alebatur. Neque
enim, ut jam a me commemoratum est, praeter corpus
ac pannos illos quibus indutus erat, quidquam
aliud secum ferebat.
Caeterum cum exiguum ac nullius omnino momenti
victum ex herbis sibi pararet, aquae penuria prorsus
laborabat, quod videlicet solitudo illa aquae expers
esset. Cum igitur sole jam sub meridiem vehementer
ardente iter faceret, vehementius ob aestum in
arida regione siti flagrabat, atque extrema et gravissima
aerumna vexabatur. Verum cupiditas naturam
vincebat, ac sitis ea divina qua afficiebatur
sitis aquae flammam minuebat.
At vero ille boni inimicus et invidus diabolus, hujusmodi
animi institutum atque usque adeo ardentem
ipsius erga Deum charitatem indignissimo animo
perspiciens, multas ipsi in solitudine tentationes
excitabat, regiae nimirum ipsius gloriae splendidissimaeque 332
satellitum manus, qua ipsius latus
cingi solebat, atque amicorum item et aequalium memoriam
ipsi refricans; illudque item ipsi ob animum
proponens, omnium animas ex ipsius anima pendere,
ac reliquas denique alias hujusce vitae oblectationes
ipsi objiciens. Ac deinde virtutis asperitatem,
atque ingentes ejus sudores ipsi proponebat, corporis
item imbecillitatem et inexpertas atque insuetas
aerumnas, et temporis longinquitatem, ac praesentem
sitis oppressionem, quodque nulla ex parte consolatio
ulla ipsi exspectanda esset, aut tanti laboris
tantaeque fatigationis finis. Ac denique ingentem in
ipsius animo, quemadmodum quodam loco de magno
Antonio proditum est, cogitationum pulverem commovebat.
Ut autem ad labefactandum ipsius animi institutum
imbecillem hostis ille se vidit (Christum enim ipse sibi