PL 77, col. 196

hic vivunt, solus ego in domo hac vivere non possum.
Ad cujus nimirum voces venit episcopus,
omnesque qui in eodem episcopio aderant. Cumque
eum locutione blanda vir Dei temperare voluisset,
coepit ille cum jurgio respondere, dicens: Omnes
tecum vivunt, solus ego hic ante te vivere non possum: 189
redde mihi solidos meos. Quibus vocibus
commotus episcopus, beatae Mariae semper virginis
Ecclesiam ingressus est, et elevatis manibus
extenso vestimento, stando coepit exorare, ut ei redderet
unde presbyteri furentis insaniam mitigare
potuisset. Cumque subito oculos ad vestimentum
suum inter extensa brachia reduxisset, repente in
sinu suo duodecim aureos invenit ita fulgentes,
tanquam si ex igne producti eadem hora fuissent.

Qui mox de Ecclesia egressus, eos in sinum furentis
presbyteri projecit, dicens: Ecce habes solidos quos
quaesisti; sed hoc tibi notum sit, quia post mortem
meam tu hujus Ecclesiae episcopus non eris propter
avaritiam tuam. Ex qua sententiae veritate colligitur
quia, eosdem solidos presbyter pro adipiscendo
episcopatu parabat. Sed viri Dei sermo praevaluit,
nam idem Constantius in presbyteratus officio vitam
finivit.
Alio quoque tempore duo ad eum Gothi hospitalitatis
gratia venerunt, qui Ravennam se festinare
professi sunt. Quibus ipse parvum vas ligneum vino
plenum manu sua praebuit, quod fortasse in prandio
itineris habere potuissent: ex quo illi quoadusque

Ravennam pervenirent, biberunt Gothi. Aliquantis
autem diebus in eadem civitate morati sunt, et
vinum quod a sancto viro acceperant, quotidie in
usu habuerunt. Sicque usque ad eumdem venerabilem
Patrem Ferentis reversi sunt, ut nullo die
cessarent bibere, et tamen vinum eis ex illo vasculo
nunquam deesset, ac si in illo vase ligneo quod
Episcopus dederat, vinum non augeretur, sed nasceretur.
Nuper quoque de ejusdem loci partibus senex
quidam clericus advenit, qui ea de illo narrat, quae
silentio non sunt premenda. Nam dicit quod quadam