PL 87, col. 1124
Regula monachorum (Fructuosus Bracarensis), J. P. Migne
Cum se occasio dederit ut de monasteriis virorum
aliquis de abbatibus aut monachis ad monasterium
veniat puellarum, ut mos est salutandi, non eas
singulatim praecipimus, sed abbatissa primo, et sic
omnis congregatio ad salutandum eis occurrat; et
hoc pro monachis dicimus qui de longinquo veniunt,
non de vicinitate habitatoribus confinium. Et cum
tempus remeandi ad proprias cellas fuerit, ipsi advenientes
monachi similiter abbatissam cum suis
sororibus, sicut primum, communiter eas salutent.
Has duas vices intrandi et exeundi licentiam salutandi
habere mandamus, supra facere nolumus; et
hoc ipsum cum summa verecundia et cautela, tanquam
si utroque communis Dominus Christus, et
illarum sponsus, quasi in judicio de praesentia stet
corporaliter. Zelotypus est Christus, non vult domum
suam facere domum negotiationis. Caeterum vero
talem consuetudinem facere mandamus, ut si in
unam collationem ad audiendum verbum salutis fratres
et sorores copulatae fuerint, juxta viros sorores
sedere non audeant, sed uterque sexus divisis choris
sedeat. Nullus abbatum aut fratrum se praesumat
deinceps ubicunque, absque imperio seniorum, osculum
seniori porrigere, neque in gremium sororum
veluti pacto caput declinare; neque in capite monachi,
vel in vestimento, femina ad excomplanandum
manus mittere audeat. Quod si aegrotans quispiam
monachorum, aut de longinquo, aut de proprio
monasterio, non praesumat in monasterio puellarum
jacere, ne relevatus corpore, animo incipiat aegrotare.
Et ut beatus Hieronymus ait: « Periculose tibi
ministrat, cujus cultum semper attendis. » Ob hoc
ergo omnes aegrotos monachos in monasterio virorum
jacere praecipimus; et non matrem, non germanam,
non uxorem, non filiam, non propinquam,
non extraneam, non ancillam, non qualecunque
genus mulierum viris ministrare in infirmitate mandamus;
sed si accesserit ut ex supradictis aliqua
cum sorbitiunculis ab abbatissa fuerit directa, sine
ministro infirmorum eum visitare non audeat, nec
juxta eum manere praesumat. Eadem et de viris esse
mandamus. Nullus in praeterita castitate confidat,
quia nec Davide sanctior, nec Salomone poterit esse
sapientior, quorum corda per mulieres depravata
sunt. Et ne quisquam sibi de propinquitate generis
castitatis fiduciam sumat, memor sit quod Thamar
ab Ammon fratre suo aegritudinem simulante corrupta
sit. Proinde ergo cum tali castitate fratres et
sorores vivere debeant, ut non solum coram Deo,
sed etiam coram hominibus bonum testimonium habeant,
et superstitibus sequacibus sanctitatis exemplar
relinquant.
CAPUT XVIII. Ut non recipiantur in monasterium nisi qui radicitus omni facultate nudati sunt.
Comperimus per minus cauta monasteria qui cum
aliquis de abbatibus aut monachis ad monasterium
veniat puellarum, ut mos est salutandi, non eas
singulatim praecipimus, sed abbatissa primo, et sic
omnis congregatio ad salutandum eis occurrat; et
hoc pro monachis dicimus qui de longinquo veniunt,
non de vicinitate habitatoribus confinium. Et cum
tempus remeandi ad proprias cellas fuerit, ipsi advenientes
monachi similiter abbatissam cum suis
sororibus, sicut primum, communiter eas salutent.
Has duas vices intrandi et exeundi licentiam salutandi
habere mandamus, supra facere nolumus; et
hoc ipsum cum summa verecundia et cautela, tanquam
si utroque communis Dominus Christus, et
illarum sponsus, quasi in judicio de praesentia stet
corporaliter. Zelotypus est Christus, non vult domum
suam facere domum negotiationis. Caeterum vero
talem consuetudinem facere mandamus, ut si in
unam collationem ad audiendum verbum salutis fratres
et sorores copulatae fuerint, juxta viros sorores
sedere non audeant, sed uterque sexus divisis choris
sedeat. Nullus abbatum aut fratrum se praesumat
deinceps ubicunque, absque imperio seniorum, osculum
seniori porrigere, neque in gremium sororum
veluti pacto caput declinare; neque in capite monachi,
vel in vestimento, femina ad excomplanandum
manus mittere audeat. Quod si aegrotans quispiam
monachorum, aut de longinquo, aut de proprio
monasterio, non praesumat in monasterio puellarum
jacere, ne relevatus corpore, animo incipiat aegrotare.
Et ut beatus Hieronymus ait: « Periculose tibi
ministrat, cujus cultum semper attendis. » Ob hoc
ergo omnes aegrotos monachos in monasterio virorum
jacere praecipimus; et non matrem, non germanam,
non uxorem, non filiam, non propinquam,
non extraneam, non ancillam, non qualecunque
genus mulierum viris ministrare in infirmitate mandamus;
sed si accesserit ut ex supradictis aliqua
cum sorbitiunculis ab abbatissa fuerit directa, sine
ministro infirmorum eum visitare non audeat, nec
juxta eum manere praesumat. Eadem et de viris esse
mandamus. Nullus in praeterita castitate confidat,
quia nec Davide sanctior, nec Salomone poterit esse
sapientior, quorum corda per mulieres depravata
sunt. Et ne quisquam sibi de propinquitate generis
castitatis fiduciam sumat, memor sit quod Thamar
ab Ammon fratre suo aegritudinem simulante corrupta
sit. Proinde ergo cum tali castitate fratres et
sorores vivere debeant, ut non solum coram Deo,
sed etiam coram hominibus bonum testimonium habeant,
et superstitibus sequacibus sanctitatis exemplar
relinquant.
CAPUT XVIII. Ut non recipiantur in monasterium nisi qui radicitus omni facultate nudati sunt.
Comperimus per minus cauta monasteria qui cum