PL 87, col. 1273

In nomine Domini Jesu Christi, ego Amandus
miserrimus et peccator. Credimus ubique divinam
nos pietatem regere et clementer salvare velle, quia
et ingressum nostrum in mundum et exitum de mundo
ante saecula ipse praenoscit. Proinde omnibus non
habetur incognitum qualiter nos, longe lateque per
universas provincias seu gentes, propter amorem
Christi seu verbum Dei annuntiare, vel baptismum
tradere, discursum habuimus; et nos de multis periculis
pietas Dei eripuit, et usque tempore ipso perducere
dignatus est. Sed dum jam corpore fesso et
multis laboribus fatigato, jam in summa senectute

pene corpore praemortuo exitum de hoc mundo in
proximo habere speramus, et quia nos Deus in istum
locellum qui vocatur Elnonis perducere dignatus est,
quem super largitate regia proprio labore visi fuimus
construxisse; si nos ibi Deus de hoc mundo
decreverit emigrare, peto, et coram Christo Jesu Filio
Dei, conjurare praesumo ut nulli episcoporum vel
abbatum, seu saecularium virorum, aut quibuslibet
potestatibus hoc contrarium sit, ut corpusculum
meum in ipso monasterio quod superius diximus
Elnone, inter illos fratres requiescat, ubi jam nos ad
ipsos fratres et corpore et anima commendavimus;
et si itinere, aut ubiubi finis noster provenerit, ad
ipsum locum quem superius memoravimus corpusculum
nostrum licentiam habeant fratres vel abba

de ipso monasterio Elnone ibidem revocare. Si quis

Amande, praesul optime, . . .
Amando Christum congruum,
Audi tuorum dulcia,
Quae concinunt, gratissimo
Dum floruisti corpore,
Dignus tuo qui nomine,
Sortitus es vocabulum,
Vernaculorum carmina
Praecordiorum gaudio.
Mundum replesti lumine
Astrum poli nunc splendidum
Pater pius, pastor bonus,
Has recreando flumine,
Frater pupilli flebilis,
Patrem vocavit orphanus,
Caecis ocellus lucidus,
Perir' que ligno pendulus,
Quid plura, miles inclyte,