PL 88, col. 947
Regula Magistri (Auctor incertus), J. P. Migne
ejus gloriae cohaeredes. Dicentes ergo, Pater noster
qui es in coelo, jam tales nos exhibeamus fratres,
quales nos cupit filios Deus habere; et digne in
nobis divinitas filiorum inseret nomen, cum voluntate
dissimile. Nam ipse est verus filius, qui non
solum vult, sed et moribus similari patri. Cum ergo
meruissemus jam dixisse: Pater noster qui es in
coelis, sequimur deinde in oratione dicentes:
Sanctificetur nomen tuum. Non quod noviter optemus
sanctificari nomen ejus quod est ab aeterno et
usque in aeternum sanctissimum; sed in bonis
actibus filiorum magis ipse sanctificet: ut et pater
et Dominus in mentibus nostris tabernaculum
suum, et inhabitatorem faciat Spiritum sanctum:
ut adjuvet corda ipsa Deus, ut vos custodiatis ea
semper per gratiam suam. Deinde dicitur:
Adveniat regnum tuum Videte, fratres, ecce optamus
advenire regnum Domini, et judicium ejus
accelerari ultro rogamus; et rationes nostras adhuc
paratas non habemus. Sic ergo a nobis omni hora
agendum est, ut Dominus et pater postea nos ita suscipiat,
et bonis coram eo actibus quotidie complacentes
sequestrans nos ab haedis, a dextris suis in
aeternis introducens nos regnis. Agnoscamus nobis
in futuro judicio propitium judicem, quem in praesenti
saeculo ausi vocaverimus patrem. Deinde
dicimus:
Fiat voluntas tua sicut in coelo et in terra. In hoc
ergo verbo, fratres, pertinet in nobis liberi status
arbitrii; et quidquid suasio antiqui serpentis nocive
nobis ingerit, si volumus, amputatur, cum Domini
voluntas in nobis reparando perficitur: sicut dixit
Apostolus: ut non quaecunque vultis illa faciatis [(Gal.
V)]
. Exigit enim Spiritus ut voluntas in nobis Domini
fiat: ut jam non perficiat anima, quidquid cum prava
carne concupiscens sibi suaserat. Oramus ergo, ut
voluntas in nobis Domini fiat. Si ergo a nobis sua voluntas
semper perficiatur, non ergo erit propria; quae
discussa de suis malis in die judicii condemnetur.
Voluntas enim Domini sancta est, novit dare, non
timere judicium: quae voluntas sua quibus impleta
fuerit, promittitur etiam iis angelos judicare. Hanc
sanctam voluntatem et Salvator noster per formam
faciendi in se liberam, ut amputet in nobis carnis
arbitrium, demonstrat nobis dicens: Non veni facere
voluntatem meam, sed ejus qui me misit [(Joan. VI)]
.
Et iterum in sancta sua passione dicit: Pater, si
possibile est, transeat a me calix iste [(Matth. XXVI)]
. Haec
vero in Domino vox timoris erat carnis indutae,
ostendens nobis actus vitae semper debere bene
tractari, si mors adveniens debet timeri. Et iterum
erat interrogatio Domini apud Patrem, si quod a nobis
in nobis volumus, potest impleri, aut quod nolumus
potest nobis contra desiderium nostrum juste
imponi. Unde subsequitur fidei forma, qua Dominus
Patris committitur voluntati, dicens: Sed tamen non
sicut ego volo, sed sicut tu vis [(Ibid.)]
. Et iterum subsequitur: Si non potest auferri a me calix iste, nisi ut
bibam illum, fiat voluntas tamen tua
[(Ibid.)]
. Videte
qui es in coelo, jam tales nos exhibeamus fratres,
quales nos cupit filios Deus habere; et digne in
nobis divinitas filiorum inseret nomen, cum voluntate
dissimile. Nam ipse est verus filius, qui non
solum vult, sed et moribus similari patri. Cum ergo
meruissemus jam dixisse: Pater noster qui es in
coelis, sequimur deinde in oratione dicentes:
Sanctificetur nomen tuum. Non quod noviter optemus
sanctificari nomen ejus quod est ab aeterno et
usque in aeternum sanctissimum; sed in bonis
actibus filiorum magis ipse sanctificet: ut et pater
et Dominus in mentibus nostris tabernaculum
suum, et inhabitatorem faciat Spiritum sanctum:
ut adjuvet corda ipsa Deus, ut vos custodiatis ea
semper per gratiam suam. Deinde dicitur:
Adveniat regnum tuum Videte, fratres, ecce optamus
advenire regnum Domini, et judicium ejus
accelerari ultro rogamus; et rationes nostras adhuc
paratas non habemus. Sic ergo a nobis omni hora
agendum est, ut Dominus et pater postea nos ita suscipiat,
et bonis coram eo actibus quotidie complacentes
sequestrans nos ab haedis, a dextris suis in
aeternis introducens nos regnis. Agnoscamus nobis
in futuro judicio propitium judicem, quem in praesenti
saeculo ausi vocaverimus patrem. Deinde
dicimus:
Fiat voluntas tua sicut in coelo et in terra. In hoc
ergo verbo, fratres, pertinet in nobis liberi status
arbitrii; et quidquid suasio antiqui serpentis nocive
nobis ingerit, si volumus, amputatur, cum Domini
voluntas in nobis reparando perficitur: sicut dixit
Apostolus: ut non quaecunque vultis illa faciatis [(Gal.
V)]
. Exigit enim Spiritus ut voluntas in nobis Domini
fiat: ut jam non perficiat anima, quidquid cum prava
carne concupiscens sibi suaserat. Oramus ergo, ut
voluntas in nobis Domini fiat. Si ergo a nobis sua voluntas
semper perficiatur, non ergo erit propria; quae
discussa de suis malis in die judicii condemnetur.
Voluntas enim Domini sancta est, novit dare, non
timere judicium: quae voluntas sua quibus impleta
fuerit, promittitur etiam iis angelos judicare. Hanc
sanctam voluntatem et Salvator noster per formam
faciendi in se liberam, ut amputet in nobis carnis
arbitrium, demonstrat nobis dicens: Non veni facere
voluntatem meam, sed ejus qui me misit [(Joan. VI)]
.
Et iterum in sancta sua passione dicit: Pater, si
possibile est, transeat a me calix iste [(Matth. XXVI)]
. Haec
vero in Domino vox timoris erat carnis indutae,
ostendens nobis actus vitae semper debere bene
tractari, si mors adveniens debet timeri. Et iterum
erat interrogatio Domini apud Patrem, si quod a nobis
in nobis volumus, potest impleri, aut quod nolumus
potest nobis contra desiderium nostrum juste
imponi. Unde subsequitur fidei forma, qua Dominus
Patris committitur voluntati, dicens: Sed tamen non
sicut ego volo, sed sicut tu vis [(Ibid.)]
. Et iterum subsequitur: Si non potest auferri a me calix iste, nisi ut
bibam illum, fiat voluntas tamen tua
[(Ibid.)]
. Videte