PL 94, col. 578
Vita metrica S. Cuthberti (Beda), J. P. Migne
Venit eques niveo venerandus tegmine, necnon
Gratia cornipedi similis, recubumque salutat,
Obsequium sibi ferre rogans. Cui talia reddit:
Obsequiis nunc ipse tuis assistere promptus
Vellem, ni diro premeretur compede gressus.
Nam tumet ecce genu, nullis quod cura medentum
Tempore jam multo valuit mollire lagonis.
Desilit hospes equo, palpat genu sedulus aegrum,
Sic fatus similae nitidam cum lacte farinam
Olla coquat pariter ferventi . . . . .
Hocque istum calido sanandus inungue tumorem.
Haec memorans conscendit equum quo venerat, illo
Calle domum remeans. Monitus medicina secuta est,
Agnovitque sacer medicum venisse superni
Judicis a solio summo, qui munere clausos
Restituit visus piscis de felle Tobiae.
CAPUT IV. Quomodo ventis oratione mutatis, rates in Oceanum delapsas revocaverit ad littus.
Hinc sacra majori firmatus robore corda,
Celsithronum didicit precibus pulsare Tonantem.
Est locus insignis fluvii super ostia Tini,
Eximio jam tunc monachorum examine pollens:
Qui veherent dum ligna feri per terga fluenti,
Fluminis et venti subito feriuntur ab ictu.
Quinque fuere rates, rapido quae gurgite cunctae
Oceani cavum pronae labuntur in aequor.
Jamque oculis abstracta procul, velut aliger undis
Mergulus innaret, paret per caerula puppis.
Egreditur fraterna cohors, et poplite flexo
Aethera suscipiunt, vitam, pacemque precantes.
Servatur sed hoc [ F. haec] puero victoria lecto,
Qui tum forte aliae jam stabat in obice ripae,
Vulgus et innumerum grandisque caterva ridentum,
Gaudia nam reprobis sunt tristia fata proborum.
Noxia, qui dixit, linquamus gaudia, fratres,
Condoleamus et his quos verbera moesta fatigant;
Vel Dominum potius, qui flabra creavit et undas,
Oremus, dignetur iter donare salutis.
Rustica sed justis dissentit turba suadelis;
Ille genu flexo vultu mox presserat arva:
Mutantur venti, ratibusque in littora jactis
Erubuit laetum viso pro numine vulgus,
Glorificatque Deum, firmet qui vota suorum.
CAPUT V. Quomodo cum pastoribus positus animam sancti Aedani episcopi ad coelum ferri ab angelis aspexerit.
Haec inter, teneros laetis dum collibus agnos
Pasceret, ecce vigil nocturnis cernit in hymnis,
Ignea sidereis fulgescere castra maniplis,
Atque polis sanctum rutilae per gaudia pompae
Ferre animam, sociisque sopor quos presserat infit:
Heu! miseri lento premimur qui pectora somno,
Cernere nec vigilum coelestia facta meremur.
Pervigil en modico magnalia tempore crevi
Tanta Dei, bifores portae reserantur olympi,
Inditur aetheriae felix qua spiritus aulae
Angelicis comitatus ovans, qui sidera flammis
Gratia cornipedi similis, recubumque salutat,
Obsequium sibi ferre rogans. Cui talia reddit:
Obsequiis nunc ipse tuis assistere promptus
Vellem, ni diro premeretur compede gressus.
Nam tumet ecce genu, nullis quod cura medentum
Tempore jam multo valuit mollire lagonis.
Desilit hospes equo, palpat genu sedulus aegrum,
Sic fatus similae nitidam cum lacte farinam
Olla coquat pariter ferventi . . . . .
Hocque istum calido sanandus inungue tumorem.
Haec memorans conscendit equum quo venerat, illo
Calle domum remeans. Monitus medicina secuta est,
Agnovitque sacer medicum venisse superni
Judicis a solio summo, qui munere clausos
Restituit visus piscis de felle Tobiae.
CAPUT IV. Quomodo ventis oratione mutatis, rates in Oceanum delapsas revocaverit ad littus.
Hinc sacra majori firmatus robore corda,
Celsithronum didicit precibus pulsare Tonantem.
Est locus insignis fluvii super ostia Tini,
Eximio jam tunc monachorum examine pollens:
Qui veherent dum ligna feri per terga fluenti,
Fluminis et venti subito feriuntur ab ictu.
Quinque fuere rates, rapido quae gurgite cunctae
Oceani cavum pronae labuntur in aequor.
Jamque oculis abstracta procul, velut aliger undis
Mergulus innaret, paret per caerula puppis.
Egreditur fraterna cohors, et poplite flexo
Aethera suscipiunt, vitam, pacemque precantes.
Servatur sed hoc [ F. haec] puero victoria lecto,
Qui tum forte aliae jam stabat in obice ripae,
Vulgus et innumerum grandisque caterva ridentum,
Gaudia nam reprobis sunt tristia fata proborum.
Noxia, qui dixit, linquamus gaudia, fratres,
Condoleamus et his quos verbera moesta fatigant;
Vel Dominum potius, qui flabra creavit et undas,
Oremus, dignetur iter donare salutis.
Rustica sed justis dissentit turba suadelis;
Ille genu flexo vultu mox presserat arva:
Mutantur venti, ratibusque in littora jactis
Erubuit laetum viso pro numine vulgus,
Glorificatque Deum, firmet qui vota suorum.
CAPUT V. Quomodo cum pastoribus positus animam sancti Aedani episcopi ad coelum ferri ab angelis aspexerit.
Haec inter, teneros laetis dum collibus agnos
Pasceret, ecce vigil nocturnis cernit in hymnis,
Ignea sidereis fulgescere castra maniplis,
Atque polis sanctum rutilae per gaudia pompae
Ferre animam, sociisque sopor quos presserat infit:
Heu! miseri lento premimur qui pectora somno,
Cernere nec vigilum coelestia facta meremur.
Pervigil en modico magnalia tempore crevi
Tanta Dei, bifores portae reserantur olympi,
Inditur aetheriae felix qua spiritus aulae
Angelicis comitatus ovans, qui sidera flammis