PL 96, col. 262

invenitur, et ob incomparabilem innocentiam ab eo
Agnus mundi peccata tollens appellatur [(Joan. I,
29)] . Et ne lumen divinitus accensum sub modio poneretur,
exivit ad publicum; et quia totum invenit
mundum criminibus et peccatis obnoxium, omnibus
medicinae indixit remedium, in suo adventu appropinquare
dixit regnum coelorum. Et ut illud Isaiae
impleretur vaticinium: Populus qui sedebat in tenebris,
vidit lucem magnam; habitantibus in regione
umbrae mortis, lux orta est eis [(Isai. IX, 2)]
; deinde
ipso divinitatis suae lumine praeeunte, ex diversis hujus
vitae conversationibus et officiis, ut Evangelia loquuntur [(Luc. VI, 13)] ,
discipulos vocavit, et ex illis
duodecim elegit, quos apostolos vocavit, per quos
humano generi salutis iter ostendit. Quorum semper
conventui, nobili contubernio semper adhaerebat
sanctissima Virgo; cum illis semper habitabat, seseque
dominicis conspectibus frequenter praesentari
gaudebat.
Eam vero optimam partem, quam soror Marthae

Maria in specie et figura gerebat, Dei genitrix jure
vera firmissime retinebat, et cum apostolis de humanis
Christi actibus, ut verius ac specialius cognoscebat,
verius ac specialiter conferebat, ut ab ea discerent
qualiter arcanum tanti mysterii et ipsi crederent,
et lucidius aliis enarrarent, et cum opportunum
fuerit, sine omni ambiguitate scriptis mundo
transmitterent. Ipsa vero, ut sanctus evangelista
Joannes refert [(Joan. II, 1)] , Domini miraculis nonnunquam
interfuit; in iis et in caeteris divinitatis ejus
operibus et virtutibus, ultra quam dici potest, gloriabatur.
Et si Maria [(Luc. VII, 37)] quondam peccatrix,
cui donando peccata erat propitius, intente audiebat
verba ex ore ejus; quanto magis haec, quae
erat mente et corpore sancta, audiebat ardentius, cujus
idem ipse et Dominus erat et filius? caeterum ut
Simeonis justi prophetia impleretur dicentis: Tuam
ipsius animam pertransibit gladius [(Luc. II, 35)]
,
tempore dominicae passionis cum dilecto discipulo

ante crucem stabat [(Joan. XIX, 25)] , et ut verbis
dulcissimis utar Ambrosii [(Lib. X in Luc. c. 33)] , piis
oculis spectabat, non pignoris mortem, sed mundi
salutem, ubi audire meruit: Ecce filius tuus; et dilecto
discipulo de ea dictum: Ecce mater tua.
Circa sepulturam vero dominicam, multo magis
quam mulieres illas sanctas, quidam dicunt fuisse
sollicitam; quorum opinionem, nisi fallor, astruere
videtur bonus ille Sedulius poeta evangelicus, orator
facundus, scriptor catholicus. Si enim scire volumus
quid Dei genitrix post resurrectionem Domini,
antequam ipse coelos ascenderet, agebat, sine dubio
loca Dominicae nativitatis, passionis, sepulturae, et
resurrectionis frequenter circumiens, invisere cupiebat.
In eisdem etiam locis lacrymas fundebat, et sanctissimi
oris sui oscula dulcissima imprimebat.
Deinde admotum sibi refugium, apostolicum videlicet
contubernium, pasta intuitu dominicorum locorum
cum gaudio remeabat. Credimus eam interfuisse

gaudiis dominicae ascensionis, et in die sancto Pentecostes
cum sanctis apostolis percepisse gratiam
Spiritus sancti, quem constat eam plenissime habere
ab ipsa conceptione Christi. Si quis vero adhuc studio
pietatis vel piae curiositatis affectu indagare voluerit
quid post ascensionem Domini egerit, quam
sancte et juste vixerit, et cum quibus habitaverit,
soli Deo cognitum esse videtur, et Gabrieli archangelo,
cui ejus tota causa commissa esse praedicatur
a Domino, et angelis sibi collaetantibus, secumque
loquentibus, Joanni etiam dilecto Domini discipulo,
qui ab ipsa cruce eam suscepit in sua sollicitudine
et cura [(Joan. XIX, 27)] ; videlicet ut virgo virgini
deserviret, et Domini matri rependeret servitutis et
dilectionis obsequium, qui eum prae caeteris sua dilectione