PL 98, col. 1021
De imaginibus (Carolus Magnus), J. P. Migne
monstris, et melliflua praedicationis pocula catholicis
per orbem ministrat Ecclesiis. Nam beatissimus Hieronymus,
vir divinis legibus et multarum linguarum
peritia eruditus, dum Bethlehemiticis moraretur in
arvis, et a beato papa Damaso Romae posito de difficilibus
consuleretur quaestionibus, eum pro causis
fidei versa vice consuluisse dignoscitur, et sive tacendarum
sive dicendarum hypostaseon, vel quibus in
Orientalibus partibus communicare debeat humillimis
apicibus ut apices accipiat deprecatur. Mira res
et magnis praedicanda praeconiis. Interrogat a quo
interrogatur, consulit a quo consulitur, qui magistrum
se in interpretandis divinis Scripturis sentit,
in causis fidei venerandi pontificis se discipulum minime
erubescit: et cui sacrae legis quaestionum nexus
enodat, utrum hypostasis dicere debeat, quibusve in
Oriente communicare, efflagitat. Unde datur intelligi
sanctos et eruditos viros per diversas mundi partes
praedicationis et scientiae lampade coruscantes,
non solum a sancta Romana Ecclesia non recessisse,
sed etiam tempore necessitatis ob fidei corroborationem
ab ea adjutorium implorasse. Quod regulariter,
ut praefati sumus et exemplis docuimus, omnes catholicae
debent observare Ecclesiae, ut ab ea post
Christum ad muniendam fidem adjutorium petant:
quae non habens maculam, nec rugam, et portentuosa
haeresum capita calcat, et fidelium mentes in fide
corroborat. A cujus sancta et veneranda communione
multis recedentibus nostrae tamen partis nunquam
recessit Ecclesia, sed ea apostolica eruditione instruente,
et eo a quo est omne donum optimum et
omne datum perfectum [(Jacob. I)]
tribuente, semper
suscepit reverenda charismata. Quae dum a primis
fidei temporibus cum ea perstaret in sacrae religionis
unione, et ab ea paulo distaret, quod tamen contra
fidem non est, in officiorum celebratione, venerandae
memoriae genitoris nostri illustrissimi atque excellentissimi
viri Pipini regis cura, et industria sive adventum
in Gallias reverentissimi et sanctissimi viri
Stephani Romanae urbis antistitis, est ei etiam in
psallendi ordine copulata, ut non esset dispar ordo
psallendi quibus erat compar ardor credendi; et quae
unitae erant unius sanctae legis sacra lectione, essent
etiam unitae unius modulationis [ Al. modulaminis]
veneranda traditione, nec sejungeret officiorum varia
celebratio quas conjunxerat unicae fidei pia devotio.
Quod quidem et nos, collato nobis a Deo Italiae regno
fecimus, sanctae Romanae Ecclesiae fastigium sublimare
cupientes, et reverentissimi papae Adriani salutaribus
exhortationibus parere nitentes: scilicet ut
plures illius partis Ecclesiae, quae quondam apostolicae
sedis traditionem in psallendo suscipere recusabant,
nunc eam cum omni diligentia amplectantur, et cui
adhaeserant fidei munere, adhaereant quoque psallendi
ordine: quod non solum omnium Galliarum
provinciae, et Germania, sive Italia, sed etiam Saxones
et quaedam Aquilonaris plagae gentes per nos,
Deo annuente, ad verae fidei rudimenta conversae,
facere noscuntur, et ita beati Petri sedem in omnibus
per orbem ministrat Ecclesiis. Nam beatissimus Hieronymus,
vir divinis legibus et multarum linguarum
peritia eruditus, dum Bethlehemiticis moraretur in
arvis, et a beato papa Damaso Romae posito de difficilibus
consuleretur quaestionibus, eum pro causis
fidei versa vice consuluisse dignoscitur, et sive tacendarum
sive dicendarum hypostaseon, vel quibus in
Orientalibus partibus communicare debeat humillimis
apicibus ut apices accipiat deprecatur. Mira res
et magnis praedicanda praeconiis. Interrogat a quo
interrogatur, consulit a quo consulitur, qui magistrum
se in interpretandis divinis Scripturis sentit,
in causis fidei venerandi pontificis se discipulum minime
erubescit: et cui sacrae legis quaestionum nexus
enodat, utrum hypostasis dicere debeat, quibusve in
Oriente communicare, efflagitat. Unde datur intelligi
sanctos et eruditos viros per diversas mundi partes
praedicationis et scientiae lampade coruscantes,
non solum a sancta Romana Ecclesia non recessisse,
sed etiam tempore necessitatis ob fidei corroborationem
ab ea adjutorium implorasse. Quod regulariter,
ut praefati sumus et exemplis docuimus, omnes catholicae
debent observare Ecclesiae, ut ab ea post
Christum ad muniendam fidem adjutorium petant:
quae non habens maculam, nec rugam, et portentuosa
haeresum capita calcat, et fidelium mentes in fide
corroborat. A cujus sancta et veneranda communione
multis recedentibus nostrae tamen partis nunquam
recessit Ecclesia, sed ea apostolica eruditione instruente,
et eo a quo est omne donum optimum et
omne datum perfectum [(Jacob. I)]
tribuente, semper
suscepit reverenda charismata. Quae dum a primis
fidei temporibus cum ea perstaret in sacrae religionis
unione, et ab ea paulo distaret, quod tamen contra
fidem non est, in officiorum celebratione, venerandae
memoriae genitoris nostri illustrissimi atque excellentissimi
viri Pipini regis cura, et industria sive adventum
in Gallias reverentissimi et sanctissimi viri
Stephani Romanae urbis antistitis, est ei etiam in
psallendi ordine copulata, ut non esset dispar ordo
psallendi quibus erat compar ardor credendi; et quae
unitae erant unius sanctae legis sacra lectione, essent
etiam unitae unius modulationis [ Al. modulaminis]
veneranda traditione, nec sejungeret officiorum varia
celebratio quas conjunxerat unicae fidei pia devotio.
Quod quidem et nos, collato nobis a Deo Italiae regno
fecimus, sanctae Romanae Ecclesiae fastigium sublimare
cupientes, et reverentissimi papae Adriani salutaribus
exhortationibus parere nitentes: scilicet ut
plures illius partis Ecclesiae, quae quondam apostolicae
sedis traditionem in psallendo suscipere recusabant,
nunc eam cum omni diligentia amplectantur, et cui
adhaeserant fidei munere, adhaereant quoque psallendi
ordine: quod non solum omnium Galliarum
provinciae, et Germania, sive Italia, sed etiam Saxones
et quaedam Aquilonaris plagae gentes per nos,
Deo annuente, ad verae fidei rudimenta conversae,
facere noscuntur, et ita beati Petri sedem in omnibus