PG 103, col. 993
[805 Η.] Καὶ γὰρ εἰπὼν ὁ εὐαγγελιστὴς· Ὀ λόγος
σὰρξ ἐγένετο, εὐθὺς συνῆψε, Καὶ ἐσκήνωσεν ἐν
ἡμὶν, τήν τε εἷς μίαν ὑπόστασιν σύνοδον καὶ τὸ
ἀμετάϐλητον τῆς ’³9 ἑκατέρας φύσεως δι’ ἑκατέρας
ἔκοδιδασκων φωνῆς. eam τὸ Λόγιον θεωρήσας, τόν
τε Χρυσόστομου μάρτυρα καλεῖ καὶ σὺν αὑτῷ Κύριλλον καὶ ’Δθανάσιον καὶ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον,
παραπλησίως τὸ ῥητὸν ἐννοήσαντας.
Κάκεῖθεν πάλιν παράγει ῥητὰ, ὧν Δόμνος καὶ
Ἰωάννης γεννήτορες, καὶ δείκνυσιν αὑτοὺς δι’ ἑαυτῶν
καὶ ἄκοντας ὁμολογεῖν ἐν τοὶς πλείστοις ἃ καὶ ἡ ὶν
Καλχηδόνι ἐδόξασε συνόδος, καὶ μάτην αὐτοὺς ταύτην
ἐκτρέπεσθαι. Τὸ μέντοι λέγειν ὲκ δύο φύσεων εἶναι
τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν [422 Χριστὸν πρὸ τῆς
ἐνώσεως παντελῶς ἒλὲγχει μετὰ τῆς ἀσεϐείας καὶ
ἄλογον. ’Π μὲν γὰρ τοῦ Λόγου φύσις ἀεὶ, καθά καὶ
μετὰ τήν ἑνανθρώπησιν ⁸ο, συναΐδιος καὶ ὁμοούσιος
ὑπῆρχε τῷ Πατρί · ἡ δὲ σὰρξ οὔπω τῷ Λόγῳ συν-
αφθεῖσα οὐδὲ των ὑπαρχόντων ὅλως ἦν. Πῶς οὖν εἰ
μή τις ἕλοιτο Χεστορίῳ συνασεϐεῖν, ἐκ δύο φύσεων
τὸν Κύριον πρὸ τῆς ἐνανθρωπήσεως ἢ νοεῖν ἢ λέ-
γειν δυνατόν; τὸ μέντοι γε μετὰ τὴν ἕνωσιν λέγειν
ἑκ δύο φύσεων, ὥσπερ καὶ ἐν δυσὶ, τὸν Χριστὸν
θεωρεῖν εὐσεϐὲς τε καὶτῶν όρθοδόξων φρόνημα, ’ὁ
καὶ ἠ ἐν Χαλκηδόνι ἐπρέσϐευσε σύνοδος · ἐν θεότητι
γὰρ τέλειον τὸν Χριστὸν καὶ Θεὸν ἡμῶν καὶ ἐν ἂν·
θρωπότητι τρανῶς ἀνεκήρυξεν. Εἰ δέ τις μέρους
τῶν ἀπὸ Σεϐήρου φαίη ὡς εἰει δύο φύσεις ἐν τῷ
Χριστῷ, καὶ πρόσωπα δύο ἔσται ⁸³ καὶ ὑποστάσεις
(φύσις γὰρ οὑκ ἔστιν διπρόσωπος οὑδὲ ἀνυπόστατος),
ἴστωσαν ὅτι τοῦ Πατρὸς αὐτῶν τήν ἀσχημοσύνην
ἀνακαλύπτοντες οὑκ αἲσθάνονται · καὶ γὰρ καὶ Σε-
ϐἧρος τὸ ἐκ δύο φύσεων λέγων· ἐκ δύο προσώπων
καὶ δύο ὑποστάσεων τὸν Χριστὸν οὐκ ἐρυθριᾷ συν-
τιθέναι καὶ ἀποφαίνεσθαι. Πλήν εἰδέναι γε χρή ὡς
πολλά τῶν ἐν τοῖς οὖσι φύσις μευ λέγεται, οὐκ
ἐξ ἀνάγκης δὲ συνεισάγει καὶ πρόσωπον, ὥσπερ
φύσις ὕδατος καὶ φύσις ὀργῆς καὶ φύσις πολέμου
καὶ μάχης ' ποῦ γάρ τις τῶν εἰρημένων ποτὲ, ὥσπερ
εἶπε φύσιν, οὕτω καὶ πρώσωπον ἀπελήρησε; καὶ
πάλιν φύσιν μὲι ψυχῆς καὶ φύσιν σωματος ἕκαστον
τῶν ἀνθρώπων ἔχειν λε’(ομεν · πρόσωπον δὲ ψυχῆς ἢ
πρόρῶπον σώματος, ἢ ψυχῆς ὑπόστασιν ἢ σώμα-
τος οὐδ’ μῦθοι ἀνεπλάσαντο.
Οτι δὲ δύο φύσεων ἕνωσιν καί μίαν ὑπόστασιν καὶ
πρόσωπον ἓν ὁμολογεῖν τοῦ ὀρθοῦ φρονήματός ἐστι καὶ
τῶν Πατὲρων κηρύγμα, Ἰωάννης μὲν ὁ Χρυσόστο-
μσς, τὸ κατὰ Ἰωάννην ἐναπτύσσων Εύαγγέλιον, ἐν
ἑνδεκάτῃ ὁμιλίᾳ μαρτυρεῖ, λέγων. Ἐνώσει καὶ τῇ
συναφεῖᾳ ἓν ἐστιν ὁ Θεὸς Λόγος λαὶ ἡ σὰρξ, οὐ συγ-
χύσεως γενομένης οὐδὲ ἀφανισμοῦ τῶν οὐσιῶν.
Καὶ Κύριλλος δὲ ἐν τῇ πρὸς Ἀνατολικοὺς ἐπιστολῇ.
Εἷς γάρ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς, κᾶν ἡ τῶν φύσεων
μή ἀγνοῆται διαφορά. Καὶ Ἀμῦρόσιος ὁ Μιδιολάνων
ἰν τῷ ἐν Περὶ ἀνύρωπήσεως λόγῳ· Τοὺς δὲ μὴ ὁμο-
νΑῆῐῶ LECTION ES.
τ’ τῆς om. A. ⁸ο ἀνθρώπησιν δι εἰ Α : αἰ δε ἔσται
σὰρξ ἐγένετο, εὐθὺς συνῆψε, Καὶ ἐσκήνωσεν ἐν
ἡμὶν, τήν τε εἷς μίαν ὑπόστασιν σύνοδον καὶ τὸ
ἀμετάϐλητον τῆς ’³9 ἑκατέρας φύσεως δι’ ἑκατέρας
ἔκοδιδασκων φωνῆς. eam τὸ Λόγιον θεωρήσας, τόν
τε Χρυσόστομου μάρτυρα καλεῖ καὶ σὺν αὑτῷ Κύριλλον καὶ ’Δθανάσιον καὶ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον,
παραπλησίως τὸ ῥητὸν ἐννοήσαντας.
Κάκεῖθεν πάλιν παράγει ῥητὰ, ὧν Δόμνος καὶ
Ἰωάννης γεννήτορες, καὶ δείκνυσιν αὑτοὺς δι’ ἑαυτῶν
καὶ ἄκοντας ὁμολογεῖν ἐν τοὶς πλείστοις ἃ καὶ ἡ ὶν
Καλχηδόνι ἐδόξασε συνόδος, καὶ μάτην αὐτοὺς ταύτην
ἐκτρέπεσθαι. Τὸ μέντοι λέγειν ὲκ δύο φύσεων εἶναι
τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν [422 Χριστὸν πρὸ τῆς
ἐνώσεως παντελῶς ἒλὲγχει μετὰ τῆς ἀσεϐείας καὶ
ἄλογον. ’Π μὲν γὰρ τοῦ Λόγου φύσις ἀεὶ, καθά καὶ
μετὰ τήν ἑνανθρώπησιν ⁸ο, συναΐδιος καὶ ὁμοούσιος
ὑπῆρχε τῷ Πατρί · ἡ δὲ σὰρξ οὔπω τῷ Λόγῳ συν-
αφθεῖσα οὐδὲ των ὑπαρχόντων ὅλως ἦν. Πῶς οὖν εἰ
μή τις ἕλοιτο Χεστορίῳ συνασεϐεῖν, ἐκ δύο φύσεων
τὸν Κύριον πρὸ τῆς ἐνανθρωπήσεως ἢ νοεῖν ἢ λέ-
γειν δυνατόν; τὸ μέντοι γε μετὰ τὴν ἕνωσιν λέγειν
ἑκ δύο φύσεων, ὥσπερ καὶ ἐν δυσὶ, τὸν Χριστὸν
θεωρεῖν εὐσεϐὲς τε καὶτῶν όρθοδόξων φρόνημα, ’ὁ
καὶ ἠ ἐν Χαλκηδόνι ἐπρέσϐευσε σύνοδος · ἐν θεότητι
γὰρ τέλειον τὸν Χριστὸν καὶ Θεὸν ἡμῶν καὶ ἐν ἂν·
θρωπότητι τρανῶς ἀνεκήρυξεν. Εἰ δέ τις μέρους
τῶν ἀπὸ Σεϐήρου φαίη ὡς εἰει δύο φύσεις ἐν τῷ
Χριστῷ, καὶ πρόσωπα δύο ἔσται ⁸³ καὶ ὑποστάσεις
(φύσις γὰρ οὑκ ἔστιν διπρόσωπος οὑδὲ ἀνυπόστατος),
ἴστωσαν ὅτι τοῦ Πατρὸς αὐτῶν τήν ἀσχημοσύνην
ἀνακαλύπτοντες οὑκ αἲσθάνονται · καὶ γὰρ καὶ Σε-
ϐἧρος τὸ ἐκ δύο φύσεων λέγων· ἐκ δύο προσώπων
καὶ δύο ὑποστάσεων τὸν Χριστὸν οὐκ ἐρυθριᾷ συν-
τιθέναι καὶ ἀποφαίνεσθαι. Πλήν εἰδέναι γε χρή ὡς
πολλά τῶν ἐν τοῖς οὖσι φύσις μευ λέγεται, οὐκ
ἐξ ἀνάγκης δὲ συνεισάγει καὶ πρόσωπον, ὥσπερ
φύσις ὕδατος καὶ φύσις ὀργῆς καὶ φύσις πολέμου
καὶ μάχης ' ποῦ γάρ τις τῶν εἰρημένων ποτὲ, ὥσπερ
εἶπε φύσιν, οὕτω καὶ πρώσωπον ἀπελήρησε; καὶ
πάλιν φύσιν μὲι ψυχῆς καὶ φύσιν σωματος ἕκαστον
τῶν ἀνθρώπων ἔχειν λε’(ομεν · πρόσωπον δὲ ψυχῆς ἢ
πρόρῶπον σώματος, ἢ ψυχῆς ὑπόστασιν ἢ σώμα-
τος οὐδ’ μῦθοι ἀνεπλάσαντο.
Οτι δὲ δύο φύσεων ἕνωσιν καί μίαν ὑπόστασιν καὶ
πρόσωπον ἓν ὁμολογεῖν τοῦ ὀρθοῦ φρονήματός ἐστι καὶ
τῶν Πατὲρων κηρύγμα, Ἰωάννης μὲν ὁ Χρυσόστο-
μσς, τὸ κατὰ Ἰωάννην ἐναπτύσσων Εύαγγέλιον, ἐν
ἑνδεκάτῃ ὁμιλίᾳ μαρτυρεῖ, λέγων. Ἐνώσει καὶ τῇ
συναφεῖᾳ ἓν ἐστιν ὁ Θεὸς Λόγος λαὶ ἡ σὰρξ, οὐ συγ-
χύσεως γενομένης οὐδὲ ἀφανισμοῦ τῶν οὐσιῶν.
Καὶ Κύριλλος δὲ ἐν τῇ πρὸς Ἀνατολικοὺς ἐπιστολῇ.
Εἷς γάρ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς, κᾶν ἡ τῶν φύσεων
μή ἀγνοῆται διαφορά. Καὶ Ἀμῦρόσιος ὁ Μιδιολάνων
ἰν τῷ ἐν Περὶ ἀνύρωπήσεως λόγῳ· Τοὺς δὲ μὴ ὁμο-
νΑῆῐῶ LECTION ES.
τ’ τῆς om. A. ⁸ο ἀνθρώπησιν δι εἰ Α : αἰ δε ἔσται