PG 14, col. 289
προσέθηκεν, ῖνα μὴ ταυτολογῶσι. Καὶ τὸ ὑπὸ τοῦ
Κυρίου δέ πρὸς αὑτὸν εἰρημένονο 1 ’Ἄφες ἄρτι* οὖ-
τω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιο-
σύνην, ι μόνος ἀνέγραψεν ό Ματθαῖος.
52. Καὶ λέγει’ Ἴδε ό Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων
τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. Πέντε ζώων προσφε-
ρομένων ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον, τριῶν μέν χερ-
σαίων, πτηνῶν δὲ δύο, ἄξιόν μοι ζητεῖν φαίνε-
ται τί δήποτε ὑπὸ τοῦ Ἰωάννου ὁ Σωτήρ ’Λμνὸς
λέγεται, καὶ οὐδὲν τῶν λοιπῶνσ ἀλλὰ καὶ ἐπὶ
τῶν χερσαίων καθέκαστον τριῶν ἡλικιῶν προσ-
αγομένων, ἀπὸ τοῦ γένους τῶν προϐάτων τὸν
ἀμνὸν ὠνόμασε. Πέντε δὲ ζῶα ταῦτά ἐστι, μό-
σχος, πρόϐατον, αἲξ, τρυγὼν, περιστερά. Καὶ
τρεῖς ήλικίαι ἑκάστου τῶν χερσαίων αὗται, μόσχος,
βοῦς, μοσχάριον, κριὸς, ἀμνὸς, ἀρνίον , τράγος, αἲξ,
ἔριφοςο πτηνῶν δὲ, περιστερῶν μὲν (21) ζεῦγος
νεοσσῶν μόνων , τρυγόνων ζεῦγος τέλειον. Ζητητέον
οὖν τῷ βουλομένῳ ἀκριϐῶς τὸν περὶ τῶν θυσιῶν
πνευματικὸν καταλαϐεῖν λόγον , τίνων ἐπουρανίων
ὑποδείγματι καὶ σκιᾷ (22) ταῦτ’ ἐγίνετο, καὶ ἐκα-
στον τῶν ζώων ἐπὶ τίνι νομοθετεῖ ό λόγος θύεσθαι,
καὶ ἰδίᾳ συνακτέον τά περὶ τοῦ ἀμνοῦ. Ὀτι δέ ὁ
περὶτῶν θυσιῶν λόγος περί τινων οὐρανίων μυστη-
ρίων νοεῖσθαι ὀφείλει , φησί που ό Ἀπόστολος ο 1 Οἴ-
τινες ὑποδείγματι, καὶ σκιᾷ λατρεύουσι τῶν ἐπουρα-
νίων · ι καὶ πάλιν · 1 Ἀνάγκη οὖν τὰ μὲν ὑποδείγματα
τῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς τούτοις καθαρίζεσθαι ⁸ αὑτά δὲ
τά ἐπουράνια κρείττοσι θυσίαις παρά ταύτας. ι Τὸ
δέ καθ’ ἐν δυνηθῆναι τούτων εὑρόντα ἐκλαϐεῖν τὴν
sca Ἰησοῦ Χριστοῦ γεγενημένην τοῦ πνευματικοῦ
νόμου (ἡ ἀλήθεια σφόδρα μείζων. τυγχάνουσα (25)
τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως), οὐδενὸς ἄλλου ἔργον ἢ
τοῦ τελείου ἐστὶ, τοῦ διά τήν ἕξιν τά αἰσθητήρια
γεγυμνασμένα ἔχοντος πρὸς διάκρισιν καλοῦ τε καὶ
κακοῦ, δυναμένου ἀπὸ διαθέσεως άληθε υούσης εἰπεῖν ·
1 Σοφίαν δὲ λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις. ι Καὶ άλη-
θῶς ἐπὶ τούτων ἔστιν εἰπεῖν , καὶτῶν τούτοις παρα-
πλησίων· 1 Ἦν οὐδεὶς τῶν ἀρχόντων τούτου τοῦ
αίῶνος ἔγνωκε. ι
55. Πλὴν τὸν ἀμνὸν ἐν ταῖς θυσίαις τοῦ ἐνδελε-
χισμοῦ εὑρίσκομεν προσφερόμενον. υῦτω δὲ γέγρα-
πται· 1 Καὶ⁵ ταῦτά ἐστιν, ἃ ποιήσεις ἐπὶ τοῦ θυσια-
στηρίου· ’Δμνοὺς ἐνιαυσίους ἀμώμους δύο τὴν ἠμέ-
ραν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἐνδελεχῶς, κάρπωμα ἐνδε-
λεχισμοῦ. Τὸν ἀμνὸν τὸν ἕνα ποιήσεις τὸ πρωῒ , καὶ
τὸν ἀμνὸν τὸν δεύτερον ποιήσεις τὸ δειλινόν ⁸ καὶ δέ-
κατον σεμιδάλεως πεφυραμένης ἐλαίῳ κεκομμένῳ·
τῷ τετάρτῳ τοῦ εῖν οἴνου (24) τῷ άμνῷ τῷ ἐνί. Kal.
’σοι Joan. ι, 29. ⁸ llebr. vm, 5. ³ Hebr. ιι, 25.
(20) Hie quaedam ιι Fet-rario praetermissa, ex Pe-
rio'nio supplevimns.
(2011th δὲ, Απερισξερῶν- “(alita codex
Boitleianus; sicque legit Ferrarius. Editio autem
lluetii, mqvtbv μὲν, περιστερᾶς. μέν, etc.
(22) Ὑέοδείγλματι καὶ σκιᾷ( Forte legendum
Κυρίου δέ πρὸς αὑτὸν εἰρημένονο 1 ’Ἄφες ἄρτι* οὖ-
τω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιο-
σύνην, ι μόνος ἀνέγραψεν ό Ματθαῖος.
52. Καὶ λέγει’ Ἴδε ό Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων
τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. Πέντε ζώων προσφε-
ρομένων ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον, τριῶν μέν χερ-
σαίων, πτηνῶν δὲ δύο, ἄξιόν μοι ζητεῖν φαίνε-
ται τί δήποτε ὑπὸ τοῦ Ἰωάννου ὁ Σωτήρ ’Λμνὸς
λέγεται, καὶ οὐδὲν τῶν λοιπῶνσ ἀλλὰ καὶ ἐπὶ
τῶν χερσαίων καθέκαστον τριῶν ἡλικιῶν προσ-
αγομένων, ἀπὸ τοῦ γένους τῶν προϐάτων τὸν
ἀμνὸν ὠνόμασε. Πέντε δὲ ζῶα ταῦτά ἐστι, μό-
σχος, πρόϐατον, αἲξ, τρυγὼν, περιστερά. Καὶ
τρεῖς ήλικίαι ἑκάστου τῶν χερσαίων αὗται, μόσχος,
βοῦς, μοσχάριον, κριὸς, ἀμνὸς, ἀρνίον , τράγος, αἲξ,
ἔριφοςο πτηνῶν δὲ, περιστερῶν μὲν (21) ζεῦγος
νεοσσῶν μόνων , τρυγόνων ζεῦγος τέλειον. Ζητητέον
οὖν τῷ βουλομένῳ ἀκριϐῶς τὸν περὶ τῶν θυσιῶν
πνευματικὸν καταλαϐεῖν λόγον , τίνων ἐπουρανίων
ὑποδείγματι καὶ σκιᾷ (22) ταῦτ’ ἐγίνετο, καὶ ἐκα-
στον τῶν ζώων ἐπὶ τίνι νομοθετεῖ ό λόγος θύεσθαι,
καὶ ἰδίᾳ συνακτέον τά περὶ τοῦ ἀμνοῦ. Ὀτι δέ ὁ
περὶτῶν θυσιῶν λόγος περί τινων οὐρανίων μυστη-
ρίων νοεῖσθαι ὀφείλει , φησί που ό Ἀπόστολος ο 1 Οἴ-
τινες ὑποδείγματι, καὶ σκιᾷ λατρεύουσι τῶν ἐπουρα-
νίων · ι καὶ πάλιν · 1 Ἀνάγκη οὖν τὰ μὲν ὑποδείγματα
τῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς τούτοις καθαρίζεσθαι ⁸ αὑτά δὲ
τά ἐπουράνια κρείττοσι θυσίαις παρά ταύτας. ι Τὸ
δέ καθ’ ἐν δυνηθῆναι τούτων εὑρόντα ἐκλαϐεῖν τὴν
sca Ἰησοῦ Χριστοῦ γεγενημένην τοῦ πνευματικοῦ
νόμου (ἡ ἀλήθεια σφόδρα μείζων. τυγχάνουσα (25)
τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως), οὐδενὸς ἄλλου ἔργον ἢ
τοῦ τελείου ἐστὶ, τοῦ διά τήν ἕξιν τά αἰσθητήρια
γεγυμνασμένα ἔχοντος πρὸς διάκρισιν καλοῦ τε καὶ
κακοῦ, δυναμένου ἀπὸ διαθέσεως άληθε υούσης εἰπεῖν ·
1 Σοφίαν δὲ λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις. ι Καὶ άλη-
θῶς ἐπὶ τούτων ἔστιν εἰπεῖν , καὶτῶν τούτοις παρα-
πλησίων· 1 Ἦν οὐδεὶς τῶν ἀρχόντων τούτου τοῦ
αίῶνος ἔγνωκε. ι
55. Πλὴν τὸν ἀμνὸν ἐν ταῖς θυσίαις τοῦ ἐνδελε-
χισμοῦ εὑρίσκομεν προσφερόμενον. υῦτω δὲ γέγρα-
πται· 1 Καὶ⁵ ταῦτά ἐστιν, ἃ ποιήσεις ἐπὶ τοῦ θυσια-
στηρίου· ’Δμνοὺς ἐνιαυσίους ἀμώμους δύο τὴν ἠμέ-
ραν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἐνδελεχῶς, κάρπωμα ἐνδε-
λεχισμοῦ. Τὸν ἀμνὸν τὸν ἕνα ποιήσεις τὸ πρωῒ , καὶ
τὸν ἀμνὸν τὸν δεύτερον ποιήσεις τὸ δειλινόν ⁸ καὶ δέ-
κατον σεμιδάλεως πεφυραμένης ἐλαίῳ κεκομμένῳ·
τῷ τετάρτῳ τοῦ εῖν οἴνου (24) τῷ άμνῷ τῷ ἐνί. Kal.
’σοι Joan. ι, 29. ⁸ llebr. vm, 5. ³ Hebr. ιι, 25.
(20) Hie quaedam ιι Fet-rario praetermissa, ex Pe-
rio'nio supplevimns.
(2011th δὲ, Απερισξερῶν- “(alita codex
Boitleianus; sicque legit Ferrarius. Editio autem
lluetii, mqvtbv μὲν, περιστερᾶς. μέν, etc.
(22) Ὑέοδείγλματι καὶ σκιᾷ( Forte legendum