PG 3, col. 872
ἀγνωσίας, καὶ ἔστιν ταιῦτοῦ καὶ νόησις, καὶ λόγος, καὶ
καὶ δόξα, xii
ἐπιστήμη, καὶ ἐπαφὴ, καὶ αἴσθησις,
φαντάσία, καὶ ὅνομα, καὶ τά ἄλλα πάντα, καὶ οὔτε
οὔτε ὀνομάζεται’ καὶ οὒκ ἔστι
νοεῖται, οὔτε λέγεται,
τι τῶν ὄντων, οὒδέ ἕν τινι τῶν ὄντων γινώσκεται’ καὶ
ἐν πᾶσι πάντα ἐστὶ, καῖ ἐν οὐδενὲ οὐδὲν, καὶ ἐκ πάντων
πᾶσι γινώσκεται, καῖ ἐξ οὑδενὸς οὔδενῦ καί γὰρ ταῠο
τα ὀρθῶς περὶ Θεοῦ λέγομεν, καί ἐκ τῶν ὄντων ἀπάν-
των ὑμνεῖται κατά τὴν πάντων ἀναλογίαν ὧν ἐστιν
αἴτιος. Καὶ ἔστιν αὖθις ἡ θειτάτη του Θεοῦ γνῶσις,
ἡ δι’ ἀγνωσίας γινωσκομένη, κατά τὴν ὑπὲρ νοῦν
ἕνωσιν, ὅταν 6 νοῦς, τῶν ὅντων πάντων ἀποστὰς,
ἔπειτα καί ἑαυτὸν ἀφείς, ἐνωθῇ ταῖς ὑπερφαὲσιν
ἀκτῖσιν, ἐκεῖθεν καὶ ἐκεῖ τῷ ἀνεξερευνήτῳ βάθει τῆς
σοφίας καταλαμπόμενος, Καίτοι καὶ ἐκ παντων, ὅπερ
ἔφην αὑτὴν γνωστέονδ αὕτη γάρ ἐστι κατά τὸ Λό-
γιον ἡ πάντων ποιητικὴ, καί ἀεῖ πάντα ἁρμόζοδσα,
καὶ τῆς ἀλύτου τῶν πάντων ἐφαρμογῆς καὶ τάξεως
αἰτία, καὶ ἀεὶ τὰ τέλη τῶν προτέρων συνάπτουσαι
ταῖς ἀρχαῖς τῶν δευτέρων καὶ τήν μίαν τοῦ παντὸς
σύμπνοιαν καῖ ἁρμονίαν καλλιεργοὺτα.
Λόγος δέ ὁ Θεὸς ὑμνεῖται πρὸς τῶκ ἱερῶν Λογίων,
οὒ μόνον ὅτι καί λόγου καὶ νοῦ καί σοφίας ἐστί χορη-
γὸς, ἀλλ’ ὅτι καί τὰς πάντων αἱτίας ἐν ἑαυτῷ μονο-
ειδῶς προείληφε, καῖ ὅτι διὰ πάντων χωρεῖ διικνού-
μενος, ὡς τὰ Λόγιά φησιν, ἄχρι τοῦ πάντων τέλους’
καὶ πρὸ γε τούτων, ὅτι πάσης ἁπλότητος ὁ θεῖος
ὑπερήπλωται λογος, καὶ πάντων ἐστὶν ὑπὲρ πάντα
κατά τὸ ὑπερούσιον ἀπολελυμένος, Οὗτος 6 λόγος
ἐστὶν, ἡ ἀπλῇ καί ὃντως οὖσα ἀλήθεια, περὶ ἥν, ὡς κα-
θαρὰν καὶ ἀπλανῆ τὼν ὅλων γνῶσιν,ἡθεία πίστις
ἐστὶν, ἡ μόνιμος τῶν πεπιστευμένων ³1 ἵδρυσις, ἦ
τοὺτους ἐνιδρύουσα τῇ ἀληθείᾳ, καί αὑτοῖς τὴν ἀλῆ-
θειαν, ἁμεταπείστῳ ταυτότητι, τὴν ἁπλῆν τῆς ὀλη-
θείας γνῶσιν ἐχόντων τῶν πεπεισμένων, Εἱ γὰρ ἡ
γνῶσις ἑνωτικὴ τῶν ἐγνωκότων καί ἐγνωσμένων, ἡ δὲ
ἕγνοια μεταϐολῆς ἀεὶ καί τῆς ἐξ ἑαυτοῦ τῳ ἀγνοοῦντι
Βιαιρὲσεως αἰτία, τὸν ἐν ἀληθείᾳ πιστεύσαντα, κατά
τὸν ἱερὸν Λόγον, οὐδὲν ἀποκινήσει τῆς κατά τὴν ἀλη-
iii πιστιν εστιας ἐφ’ ᾗ τὸ μόνιμον ἕξει τῇς ἀκινήτου
mi ἀμεταϐόλου ταυτότητος. Εὖ γὰρ οῖδεν ὃ πρὸς τὴν
ἀλήθειαν ἐνωθείς, ὅτι εὖ ἔχει, κᾶν οἱ πολλοὶ νουθε-
:o‘tev αὑτὸν, ὡς ἐξεστηκότα· λανθάνει μὲν, ὡς εἰκὸς,
ιῦτξοὺς ἐκ πλάνης τῇ ἀληθείᾳ διὰ τῆς ’ὄντως πίστεως
ιξεστηκώςθ αὑτὸς δὲ ἀληθῶς οἶδεν ἑαυτὸν, οὑχ (ὅ φα·
rw 39 ἐκεῖνοι) μαινόμενον. ἀλλᾶ τῆς ἀστάτου καὶ
καὶ δόξα, xii
ἐπιστήμη, καὶ ἐπαφὴ, καὶ αἴσθησις,
φαντάσία, καὶ ὅνομα, καὶ τά ἄλλα πάντα, καὶ οὔτε
οὔτε ὀνομάζεται’ καὶ οὒκ ἔστι
νοεῖται, οὔτε λέγεται,
τι τῶν ὄντων, οὒδέ ἕν τινι τῶν ὄντων γινώσκεται’ καὶ
ἐν πᾶσι πάντα ἐστὶ, καῖ ἐν οὐδενὲ οὐδὲν, καὶ ἐκ πάντων
πᾶσι γινώσκεται, καῖ ἐξ οὑδενὸς οὔδενῦ καί γὰρ ταῠο
τα ὀρθῶς περὶ Θεοῦ λέγομεν, καί ἐκ τῶν ὄντων ἀπάν-
των ὑμνεῖται κατά τὴν πάντων ἀναλογίαν ὧν ἐστιν
αἴτιος. Καὶ ἔστιν αὖθις ἡ θειτάτη του Θεοῦ γνῶσις,
ἡ δι’ ἀγνωσίας γινωσκομένη, κατά τὴν ὑπὲρ νοῦν
ἕνωσιν, ὅταν 6 νοῦς, τῶν ὅντων πάντων ἀποστὰς,
ἔπειτα καί ἑαυτὸν ἀφείς, ἐνωθῇ ταῖς ὑπερφαὲσιν
ἀκτῖσιν, ἐκεῖθεν καὶ ἐκεῖ τῷ ἀνεξερευνήτῳ βάθει τῆς
σοφίας καταλαμπόμενος, Καίτοι καὶ ἐκ παντων, ὅπερ
ἔφην αὑτὴν γνωστέονδ αὕτη γάρ ἐστι κατά τὸ Λό-
γιον ἡ πάντων ποιητικὴ, καί ἀεῖ πάντα ἁρμόζοδσα,
καὶ τῆς ἀλύτου τῶν πάντων ἐφαρμογῆς καὶ τάξεως
αἰτία, καὶ ἀεὶ τὰ τέλη τῶν προτέρων συνάπτουσαι
ταῖς ἀρχαῖς τῶν δευτέρων καὶ τήν μίαν τοῦ παντὸς
σύμπνοιαν καῖ ἁρμονίαν καλλιεργοὺτα.
Λόγος δέ ὁ Θεὸς ὑμνεῖται πρὸς τῶκ ἱερῶν Λογίων,
οὒ μόνον ὅτι καί λόγου καὶ νοῦ καί σοφίας ἐστί χορη-
γὸς, ἀλλ’ ὅτι καί τὰς πάντων αἱτίας ἐν ἑαυτῷ μονο-
ειδῶς προείληφε, καῖ ὅτι διὰ πάντων χωρεῖ διικνού-
μενος, ὡς τὰ Λόγιά φησιν, ἄχρι τοῦ πάντων τέλους’
καὶ πρὸ γε τούτων, ὅτι πάσης ἁπλότητος ὁ θεῖος
ὑπερήπλωται λογος, καὶ πάντων ἐστὶν ὑπὲρ πάντα
κατά τὸ ὑπερούσιον ἀπολελυμένος, Οὗτος 6 λόγος
ἐστὶν, ἡ ἀπλῇ καί ὃντως οὖσα ἀλήθεια, περὶ ἥν, ὡς κα-
θαρὰν καὶ ἀπλανῆ τὼν ὅλων γνῶσιν,ἡθεία πίστις
ἐστὶν, ἡ μόνιμος τῶν πεπιστευμένων ³1 ἵδρυσις, ἦ
τοὺτους ἐνιδρύουσα τῇ ἀληθείᾳ, καί αὑτοῖς τὴν ἀλῆ-
θειαν, ἁμεταπείστῳ ταυτότητι, τὴν ἁπλῆν τῆς ὀλη-
θείας γνῶσιν ἐχόντων τῶν πεπεισμένων, Εἱ γὰρ ἡ
γνῶσις ἑνωτικὴ τῶν ἐγνωκότων καί ἐγνωσμένων, ἡ δὲ
ἕγνοια μεταϐολῆς ἀεὶ καί τῆς ἐξ ἑαυτοῦ τῳ ἀγνοοῦντι
Βιαιρὲσεως αἰτία, τὸν ἐν ἀληθείᾳ πιστεύσαντα, κατά
τὸν ἱερὸν Λόγον, οὐδὲν ἀποκινήσει τῆς κατά τὴν ἀλη-
iii πιστιν εστιας ἐφ’ ᾗ τὸ μόνιμον ἕξει τῇς ἀκινήτου
mi ἀμεταϐόλου ταυτότητος. Εὖ γὰρ οῖδεν ὃ πρὸς τὴν
ἀλήθειαν ἐνωθείς, ὅτι εὖ ἔχει, κᾶν οἱ πολλοὶ νουθε-
:o‘tev αὑτὸν, ὡς ἐξεστηκότα· λανθάνει μὲν, ὡς εἰκὸς,
ιῦτξοὺς ἐκ πλάνης τῇ ἀληθείᾳ διὰ τῆς ’ὄντως πίστεως
ιξεστηκώςθ αὑτὸς δὲ ἀληθῶς οἶδεν ἑαυτὸν, οὑχ (ὅ φα·
rw 39 ἐκεῖνοι) μαινόμενον. ἀλλᾶ τῆς ἀστάτου καὶ