PG 36, col. 325
tamen aliquid elocratur; et ipsum ali luid, ipsa mors est, ac peccati praecisio, ne manum immortale
esset. Ita paena ipsa in misericordiam cessit. Sic enim Deum supplicia inferre persuasum habeo.
χρόνους, λόγῳ
κατὰ διαφόρους αἰτίας καὶ
ἀπειλαῖς, πληγαῖς
νόμῳ, προφήταις, εὒεργεσίαις,
ὕδασιν, ἐμπρησμοτς, πολέμοις, νίκαις, ἥτταις, σηο
μείοις ἐξ οὑρανοῦ, σημείοις ἒξ ἂὲρος, ἔκ γῆς. ἐκ
θαλάττης, ἀνδρῶν, πόλεων, ἐθνῶν ἀνελπίστοις με-
ταϐολαῖς (36), ὑφ’ ὧν ἒκτριϐἦναι τὴν κακίαν τὸ
σπουδαζόμενον ἧν, Τέλος ἰσχυροτέρου δεῖται φαρμά-
κου ἐπὶ δεινοτέροις τοῖς ἀρρωστήμασιν, ἀλληλοφθ-
νίαις (37), μοιχείαις, ἐπιορκίαις (38), ἀνδρομανίαιςι
τὸ πάντων ἔσχατον τῶν κακῶν καὶ πρῶτον, εἰδω·
λολατρείαις, καὶ τῇ μεταθέσει τῆς προσκυνήσεως
ἆπὸ τοῦ πεποιηκότος ἐπὶ τὰ κτίσματα. Ταῦτα ἐπειὸῧ
μείζονος ἐδεῖτο τοῦ βοηθήματος, μείζονος καὶ τογ’
χάνει. Τὸ δὲ ᾖν αὐτὸς τοῦ ⁷ΘεουΛὸγης (39),’ί
προαιώνιος, ὸ ἀόρατος, ὃ ἀπερίληπτος, ὁ ἀσώματος, ί
δκ τῆς ἀρχῆς ἀρχὴ, τὸ ἐκ τοῦ φωτός φῶς, ἡ πηγῦ
τῆς ζωῆς καὶ τῆγςη ἀθανασίας, τδ ἐκμανετον τοῦ ἁρ-
χετύπου γάλλους (40), ἠ μὴ κινουμένη σφραγὶς, ἢ
ἀπαράλλακτος εἰκὼν, ὁ του Πατρὸς ὅρος καὶ λόγος·
ὶῗτῖ τὴν ἶδίαν εἰκονα χωρεῖ, καὶ σάρκα φορεῖ διὰ
τὴν σάρκα, καὶ ψυχῇηνοερᾷ διὰ τὴν ὲμῆτ ψυχῆκ
μίγνυται, τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον ἆνακαθαίρων. Κατ
πάντα γίγνεται (41), πλὴν τῆς ἁμαρτίας, avo?”
πος ⁸ κυηθεὶς μὲν ὲκ τῆς Παρθένου, καὶ ψυχὴν mi
σάρκα προκαθαρθείσης τῷ Πνεύματι (ἔδει γὰρ καῖ
γέννησιν τιμηθῆναι, καὶ παρθενίαν [42] προτιμηθῆναι)⁶
προελθὼν δὲ Θεὸς μετὰ τῆς προσλήψεως, ἔν ἐκδύο
τῶν ἐναντίων, σαρκὸς καὶ Πνεύματος (43) ⁸ ὧν. τὸ
μὲν ἒθέωσε, ,τὸ δέ ὶθεώθη. ’Ὠ τῆς καινῆς μίξεωςί
ὣ τῆς παραδόξου κράσεωςξ ὁ ὢν γίνεται, καὶ ὃ
ἄκτιστος κτίζεται, καὶ δ ἀχώρητος χωρεϊται, διὰ
μέσης ψυχῆς νοερᾶς μεσιτευούσης θεόετητι, καὶ
σαρκὸς παχύτητι. Καὶ ὁ πλουτίζων, πτωχεύει ⁸ πτωο
χιύει γὰρ τὴν ὶμήν σάρκα, ἴδ’ εγὼ πλουτήσω τὴν
αἰ)τοῦ θεότητα. Καὶ ὁ πλήρης, κενοῦται ⁸ κενοῦται
γὰρ τῆς ἑαυτοῦ δόξης ἐπὶ μικρὸν (44), ἵν’ ἐγὼ τῆς
ἒκείνου μεταλάϐοι) πληρώσεως. Τίς δέ πλοῦτος τῆς
ἀγαθότητος ; Τί πρὸ περὶ ἐμὲ τοῦτο (45) μυστήριον;
μετέλαϐον τῆς εἰκόνος, καὶ οὐκ ἐφύλαξα ο μεταλαμ-
ϐάνει τῆς ὶμῆς σαρκὸς, ’ίνα καὶ ’τὴν εἰκόνα σώσῃ,
καὶ τὴν σάρκα ἀθανατίσῃ (46), Δευτέραν κοινωνεῖ
κοινωνίαν, πολὺ τῆς προτέρας παραδοξοτέραν ⁸ ὅσῳ
τοτε μὲν τοῦ κρείττονος μετέδωκε, νῦν δὲ μεταλαμ-
ν ’ν’ π ι’·”’·”’“”ε’”
_--__'--.. annm..- D
ϐάνει τοῦ χείρονος. Τουτο τοῦ προτέρου θεοειδέστε-
ρον ⁶ τοῦτο τοῖς νοῦν ἔχουσιν ὑψηλότερον.
tiit; at_nunc ipse ejus, quod deterius est, particeps efficiturJIoc prius illo divinius; hoc apud cordatos
et prudentes viros multo sublimius.
⁸⁸ Hebr. iv, 15.
(35) Λόγῳ, α Sermone, alloquio, et insita nobis
ratione. ι ’δίο exponit Ν ἱόοῑδεῖ
⁸Μεταϐολαϊς. Par., ἐπιϐολαῖς.
ίξΊΓΑλληλοφονίαις. Sic coddain ed., ἀλληλο-
φωνίαις,
ads-:3) Ἐπιορκίαις. Sic codd. Mendose in ed.,tmp-
Του Θεοῦ Λόγος. ί( Dei Verbum. ι
(40) Κάλλους. ῡεὶει in pluribus codicibus.
esset. Ita paena ipsa in misericordiam cessit. Sic enim Deum supplicia inferre persuasum habeo.
χρόνους, λόγῳ
κατὰ διαφόρους αἰτίας καὶ
ἀπειλαῖς, πληγαῖς
νόμῳ, προφήταις, εὒεργεσίαις,
ὕδασιν, ἐμπρησμοτς, πολέμοις, νίκαις, ἥτταις, σηο
μείοις ἐξ οὑρανοῦ, σημείοις ἒξ ἂὲρος, ἔκ γῆς. ἐκ
θαλάττης, ἀνδρῶν, πόλεων, ἐθνῶν ἀνελπίστοις με-
ταϐολαῖς (36), ὑφ’ ὧν ἒκτριϐἦναι τὴν κακίαν τὸ
σπουδαζόμενον ἧν, Τέλος ἰσχυροτέρου δεῖται φαρμά-
κου ἐπὶ δεινοτέροις τοῖς ἀρρωστήμασιν, ἀλληλοφθ-
νίαις (37), μοιχείαις, ἐπιορκίαις (38), ἀνδρομανίαιςι
τὸ πάντων ἔσχατον τῶν κακῶν καὶ πρῶτον, εἰδω·
λολατρείαις, καὶ τῇ μεταθέσει τῆς προσκυνήσεως
ἆπὸ τοῦ πεποιηκότος ἐπὶ τὰ κτίσματα. Ταῦτα ἐπειὸῧ
μείζονος ἐδεῖτο τοῦ βοηθήματος, μείζονος καὶ τογ’
χάνει. Τὸ δὲ ᾖν αὐτὸς τοῦ ⁷ΘεουΛὸγης (39),’ί
προαιώνιος, ὸ ἀόρατος, ὃ ἀπερίληπτος, ὁ ἀσώματος, ί
δκ τῆς ἀρχῆς ἀρχὴ, τὸ ἐκ τοῦ φωτός φῶς, ἡ πηγῦ
τῆς ζωῆς καὶ τῆγςη ἀθανασίας, τδ ἐκμανετον τοῦ ἁρ-
χετύπου γάλλους (40), ἠ μὴ κινουμένη σφραγὶς, ἢ
ἀπαράλλακτος εἰκὼν, ὁ του Πατρὸς ὅρος καὶ λόγος·
ὶῗτῖ τὴν ἶδίαν εἰκονα χωρεῖ, καὶ σάρκα φορεῖ διὰ
τὴν σάρκα, καὶ ψυχῇηνοερᾷ διὰ τὴν ὲμῆτ ψυχῆκ
μίγνυται, τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον ἆνακαθαίρων. Κατ
πάντα γίγνεται (41), πλὴν τῆς ἁμαρτίας, avo?”
πος ⁸ κυηθεὶς μὲν ὲκ τῆς Παρθένου, καὶ ψυχὴν mi
σάρκα προκαθαρθείσης τῷ Πνεύματι (ἔδει γὰρ καῖ
γέννησιν τιμηθῆναι, καὶ παρθενίαν [42] προτιμηθῆναι)⁶
προελθὼν δὲ Θεὸς μετὰ τῆς προσλήψεως, ἔν ἐκδύο
τῶν ἐναντίων, σαρκὸς καὶ Πνεύματος (43) ⁸ ὧν. τὸ
μὲν ἒθέωσε, ,τὸ δέ ὶθεώθη. ’Ὠ τῆς καινῆς μίξεωςί
ὣ τῆς παραδόξου κράσεωςξ ὁ ὢν γίνεται, καὶ ὃ
ἄκτιστος κτίζεται, καὶ δ ἀχώρητος χωρεϊται, διὰ
μέσης ψυχῆς νοερᾶς μεσιτευούσης θεόετητι, καὶ
σαρκὸς παχύτητι. Καὶ ὁ πλουτίζων, πτωχεύει ⁸ πτωο
χιύει γὰρ τὴν ὶμήν σάρκα, ἴδ’ εγὼ πλουτήσω τὴν
αἰ)τοῦ θεότητα. Καὶ ὁ πλήρης, κενοῦται ⁸ κενοῦται
γὰρ τῆς ἑαυτοῦ δόξης ἐπὶ μικρὸν (44), ἵν’ ἐγὼ τῆς
ἒκείνου μεταλάϐοι) πληρώσεως. Τίς δέ πλοῦτος τῆς
ἀγαθότητος ; Τί πρὸ περὶ ἐμὲ τοῦτο (45) μυστήριον;
μετέλαϐον τῆς εἰκόνος, καὶ οὐκ ἐφύλαξα ο μεταλαμ-
ϐάνει τῆς ὶμῆς σαρκὸς, ’ίνα καὶ ’τὴν εἰκόνα σώσῃ,
καὶ τὴν σάρκα ἀθανατίσῃ (46), Δευτέραν κοινωνεῖ
κοινωνίαν, πολὺ τῆς προτέρας παραδοξοτέραν ⁸ ὅσῳ
τοτε μὲν τοῦ κρείττονος μετέδωκε, νῦν δὲ μεταλαμ-
ν ’ν’ π ι’·”’·”’“”ε’”
_--__'--.. annm..- D
ϐάνει τοῦ χείρονος. Τουτο τοῦ προτέρου θεοειδέστε-
ρον ⁶ τοῦτο τοῖς νοῦν ἔχουσιν ὑψηλότερον.
tiit; at_nunc ipse ejus, quod deterius est, particeps efficiturJIoc prius illo divinius; hoc apud cordatos
et prudentes viros multo sublimius.
⁸⁸ Hebr. iv, 15.
(35) Λόγῳ, α Sermone, alloquio, et insita nobis
ratione. ι ’δίο exponit Ν ἱόοῑδεῖ
⁸Μεταϐολαϊς. Par., ἐπιϐολαῖς.
ίξΊΓΑλληλοφονίαις. Sic coddain ed., ἀλληλο-
φωνίαις,
ads-:3) Ἐπιορκίαις. Sic codd. Mendose in ed.,tmp-
Του Θεοῦ Λόγος. ί( Dei Verbum. ι
(40) Κάλλους. ῡεὶει in pluribus codicibus.