PG 46, col. 1009
καὶΔ οὕτως ἂν τὸ κατὰ τὴν ὕϐριν ἐπὶ τῶν ἐλευθέριον,
ἁσύγγνωστον. Μηδενὸς δὲ τούτων ὄντος, οὐκ οἶμαι
καλῶς ἔχειν-την τοσαύτην τοῦ τύφου νόσον περιϊδεῖν
ἀθεράπευτον. θεραπεία δέ ἐστι τὸ ἐπικλῖναι τὴν
ὑπερηφανίαν, καὶ διαστεῖλαι τὸν διάκενον ὄγκον, μι-
κρὸν διαπνευσθέντος τοῦ κατὰ τὸν τύφον φυσήματος.
Ὅπως δ’ ἂν γένοιτο τοῦτο, Θεῷ μελήσει.
cogi, ut ha’c de ipso commemorem. Hoc modo d
etiam nobis nunc eSsc: praeterea nos quibus occasionibus eas opes amplificaverimus. quas hacte-
nus etquidem prope quotidie praeclaris conatibus augemus quasique alimus, aliis perquirendum re-
linquere. Quamnam igitur ille potestatem habet inferendae 'nobis injuriae, si nulla lucc generis est
μττιεξεῑδηῑὶξ, neque dignitatis splendor, neque eximia dicendi vis, neque beneficentia prius erga me
declarata? quandoquidem etiamsi hazc essent, nihilominus condonari non debet exercita adversus
homines ingenuos petulantia. Verum cum nihil borum sit, non arbitror recte nos facturos, si
tantum fastus morbum incuratum negligamus. Neque vero alia potest esse curatio, quam si ἀει
primatur superbia, et inanis ille fastus ccerceatur. inflatione tam elata nonnihil exspirante. Ut
autem id fiat,Dco permittimus, cui hanc rem curae futuram non dubitamus.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ B'.
Repreltendit abusus tunc temporis in peregrinationibus ad loca sancta obvias.
Περὶ τῶν ἀπιόντων είς Ἰεροσόλυμα.
Ἐπειδήπερ ἠρώτησας , ὧ φίλε, διὰ τοῦ γράμμα-
τος, πρέπειν ᾠήθην περὶ πάντων σοι καθεξῆς ἀπο-
κρίνασθαι. Ἐγὼ τοὺς ἅπαξ ἀνατεθεικότας ἑαυτοὺς
τῇ ὑψηλῇ πολιτείᾳ, καλῶς ἔχειν φημὶ πρὸς τὰς τοῦ
Εὐαγγελίου διὰ παντὸς ἀποϐλέπειν φωνάς · καὶ ὥσπερ
οἱ τῷ κανόνι τὸ ὑποκείμενον ἀπευθύνοντες, κατὰ τὴν
ἐπὶ τοῦ κανόνος εὐθεῖαν τὰ σκολιὰ τὰ ὲν χερσὶν εἰς
εὐθύτητα μεταϐάλλουσινο οὕτως προσήκειν ἡγοῦ-
μαι οἶόν τινα κανόνα ὀρθὸν καὶ ἀδιάστροφον, τὴν
εὐαγγελικὴν λέγω δὴ πολιτείαν, τούτοις ἐπιϐάλλον-
τας, κατ’ ἐκείνην πρὸς τὸν Θεὸν ἁπευθύνεσθαι. Ἐπεὶ
τοίνυν εἰσί τινες τῶν τὸν μονήρη καὶ ἰδιάζοντα βίον
ὲπανῃρημένων, οἷς ὲν μέρει εὐσεϐείας νενόμισται τὸ
τοὺς ὲν Ἰεροσολύμοις τόπους ἰδεῖν, ὲν οἷς τὰ σύμ-
ϐολα τῆς διὰ σαρκὸς ἐπιδημίας τοῦ Κυρίου ὁρᾶται,
καλῶς ἂν ἔχοι πρὸς τὸν κανόνα βλέπειν ’ καὶ εί ταῦτα
βούλεται ή παρὰ τῶν ἐντολῶν χειραγωγία, ποιεῖν τὸ
ἔργον, ὡς πρόσταγμα Κυρίου. Εἰ δὲ ἔξω ἐστὶ τῶν
ἐντολῶν τοῦ Δεσπότου, οὐκ οἶδα τί ἐστι τὸ διατεταγμέο
νον τι θέλειν ποιεῖν αὐτὸν ἑαυτοῦ τοῦ καλοῦ νόμον
γινόμενον. Ὅπου προσκαλεῖται πρὸς τὴν κληρονομίαν
τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ὁ Κύριος τοὺς εὐλογημέ-
νους, τὸ ἀπελθεῖν είς Ἱεροσόλυμα ὲν τοῖς κατορθώ-
μασιν οὐκ ἁπηρίθμησεν’ ὅπου τὸν μακαρισμὸν διαγ-
γέλλει, τὴν τοιαύτην σπουδὴν οὑ περιέλαϐεν. Ὃ δὲ
μήτε μακάριον ποιεῖ, μήτε πρὸς τὴν βασιλείαν εὔθε-
τον, ἀντὶ τινος σπουδάζεται, ὁ νοῦν ἔχων ἐπισκεψά-
efleo. ,Καὶ εἰ μὲν ἐπωφελὲς ἦν τὸ γινόμενον, οὐκ ἦν
οὐδὲ οὕτως καλὸν παρὰ τῶν τελείων σπουδάζεσθαι.
(l) Incerto interprete. - Ed. 1658, 111, 631. -—Cl. Gretseri, Sac. Jcsu, None, ad calcem hujus voluminis.
ἁσύγγνωστον. Μηδενὸς δὲ τούτων ὄντος, οὐκ οἶμαι
καλῶς ἔχειν-την τοσαύτην τοῦ τύφου νόσον περιϊδεῖν
ἀθεράπευτον. θεραπεία δέ ἐστι τὸ ἐπικλῖναι τὴν
ὑπερηφανίαν, καὶ διαστεῖλαι τὸν διάκενον ὄγκον, μι-
κρὸν διαπνευσθέντος τοῦ κατὰ τὸν τύφον φυσήματος.
Ὅπως δ’ ἂν γένοιτο τοῦτο, Θεῷ μελήσει.
cogi, ut ha’c de ipso commemorem. Hoc modo d
etiam nobis nunc eSsc: praeterea nos quibus occasionibus eas opes amplificaverimus. quas hacte-
nus etquidem prope quotidie praeclaris conatibus augemus quasique alimus, aliis perquirendum re-
linquere. Quamnam igitur ille potestatem habet inferendae 'nobis injuriae, si nulla lucc generis est
μττιεξεῑδηῑὶξ, neque dignitatis splendor, neque eximia dicendi vis, neque beneficentia prius erga me
declarata? quandoquidem etiamsi hazc essent, nihilominus condonari non debet exercita adversus
homines ingenuos petulantia. Verum cum nihil borum sit, non arbitror recte nos facturos, si
tantum fastus morbum incuratum negligamus. Neque vero alia potest esse curatio, quam si ἀει
primatur superbia, et inanis ille fastus ccerceatur. inflatione tam elata nonnihil exspirante. Ut
autem id fiat,Dco permittimus, cui hanc rem curae futuram non dubitamus.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ B'.
Repreltendit abusus tunc temporis in peregrinationibus ad loca sancta obvias.
Περὶ τῶν ἀπιόντων είς Ἰεροσόλυμα.
Ἐπειδήπερ ἠρώτησας , ὧ φίλε, διὰ τοῦ γράμμα-
τος, πρέπειν ᾠήθην περὶ πάντων σοι καθεξῆς ἀπο-
κρίνασθαι. Ἐγὼ τοὺς ἅπαξ ἀνατεθεικότας ἑαυτοὺς
τῇ ὑψηλῇ πολιτείᾳ, καλῶς ἔχειν φημὶ πρὸς τὰς τοῦ
Εὐαγγελίου διὰ παντὸς ἀποϐλέπειν φωνάς · καὶ ὥσπερ
οἱ τῷ κανόνι τὸ ὑποκείμενον ἀπευθύνοντες, κατὰ τὴν
ἐπὶ τοῦ κανόνος εὐθεῖαν τὰ σκολιὰ τὰ ὲν χερσὶν εἰς
εὐθύτητα μεταϐάλλουσινο οὕτως προσήκειν ἡγοῦ-
μαι οἶόν τινα κανόνα ὀρθὸν καὶ ἀδιάστροφον, τὴν
εὐαγγελικὴν λέγω δὴ πολιτείαν, τούτοις ἐπιϐάλλον-
τας, κατ’ ἐκείνην πρὸς τὸν Θεὸν ἁπευθύνεσθαι. Ἐπεὶ
τοίνυν εἰσί τινες τῶν τὸν μονήρη καὶ ἰδιάζοντα βίον
ὲπανῃρημένων, οἷς ὲν μέρει εὐσεϐείας νενόμισται τὸ
τοὺς ὲν Ἰεροσολύμοις τόπους ἰδεῖν, ὲν οἷς τὰ σύμ-
ϐολα τῆς διὰ σαρκὸς ἐπιδημίας τοῦ Κυρίου ὁρᾶται,
καλῶς ἂν ἔχοι πρὸς τὸν κανόνα βλέπειν ’ καὶ εί ταῦτα
βούλεται ή παρὰ τῶν ἐντολῶν χειραγωγία, ποιεῖν τὸ
ἔργον, ὡς πρόσταγμα Κυρίου. Εἰ δὲ ἔξω ἐστὶ τῶν
ἐντολῶν τοῦ Δεσπότου, οὐκ οἶδα τί ἐστι τὸ διατεταγμέο
νον τι θέλειν ποιεῖν αὐτὸν ἑαυτοῦ τοῦ καλοῦ νόμον
γινόμενον. Ὅπου προσκαλεῖται πρὸς τὴν κληρονομίαν
τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ὁ Κύριος τοὺς εὐλογημέ-
νους, τὸ ἀπελθεῖν είς Ἱεροσόλυμα ὲν τοῖς κατορθώ-
μασιν οὐκ ἁπηρίθμησεν’ ὅπου τὸν μακαρισμὸν διαγ-
γέλλει, τὴν τοιαύτην σπουδὴν οὑ περιέλαϐεν. Ὃ δὲ
μήτε μακάριον ποιεῖ, μήτε πρὸς τὴν βασιλείαν εὔθε-
τον, ἀντὶ τινος σπουδάζεται, ὁ νοῦν ἔχων ἐπισκεψά-
efleo. ,Καὶ εἰ μὲν ἐπωφελὲς ἦν τὸ γινόμενον, οὐκ ἦν
οὐδὲ οὕτως καλὸν παρὰ τῶν τελείων σπουδάζεσθαι.
(l) Incerto interprete. - Ed. 1658, 111, 631. -—Cl. Gretseri, Sac. Jcsu, None, ad calcem hujus voluminis.