PG 95, col. 247
rOr MAR APIOT I ANNO
p ærεπεῖ
aN
onos At rnEI
qooMooo ursss Er ECEEuosr Nrs ET sEvENIcENTIX oLæ nao oCIS eD N,
S2ξ1. Suavibus exquisitisque dapibusappositis,
usu sæpe venit, ut non ii tantum qui fame labo-
rant, ad edendum attrahantur, sed et illi nonnun-
quam quos jam satietas cepit, exstimulentur :
quemadmodumu etiam dulcissimis fragrantibusque
poculis, non ii duntaxat qui sitim patiuntur, sed
ct illi qui sitim expleverunt, allici ad bibendum
solent. Consimiliter qui erga opes inhiant, cum
amplissimas divitias sunt adepti, hos semper cu-
piditas adigit, ut occasiones undecunque captent
quibus facultates suas in dies augeant. Ad eum-
dem modum, o præstantissima Ecclesiæ Dei mem-
bra, sacerdotes et Patres, fratres et matres, filii-
que charissimi, ncc divinorum eloquiorum fames,
nec ulla sacræ doctrinæ sitis, nec rursus divinæ
scientiæ penuria, hoc eicit ut ad eas quas appo-
nimus sermonis epulas accumbatis : sed deside-
rium divinis vere confertissimaum gratiis, quod de
virtute in virtutem, de gratia in gratiam, de me-
moria in recordationem nos provehit. Plerumque
esenim accidit ut quod ætatis adultæ homines fu-
gcrat, hoc puer inveniat; et quod eruditos præte-
riit, indoctis occurrat; quod denique magistris
latuit, discipulis fiat obvium. Quanquam ne hoc
quidem mihi licct ad vos uti sermone: quin po-
tius, vclut qui racemulum post vindemiam roli.-
ctum, et spicam ob ingentem frugum copiam post
demessas segetes omissam, aut demum poma ali-
quot post collectos arborum fructus congesserunt:
ita et nos, Christo qui Deus verus est adjuvante,
luerint, epulis excipiemus.
2. Εrgo serpens ille et hostis exsecrandus, qui
ob præclaras omnes religiosasque actiones cogita-
tionesque intimis torquetur visceribus et eneca-
tur : qui fraterna quidem charitate percellitur,
6de dirumpitur, spe intcrimitur, mutua commise-
atione concutitur; ille, inquam, nelarius novam
Πeg. 2 τελείους ἔλιπε. R. alter et Colb. 1 λέληθε.
περανόμοις.
p ærεπεῖ
aN
onos At rnEI
qooMooo ursss Er ECEEuosr Nrs ET sEvENIcENTIX oLæ nao oCIS eD N,
S2ξ1. Suavibus exquisitisque dapibusappositis,
usu sæpe venit, ut non ii tantum qui fame labo-
rant, ad edendum attrahantur, sed et illi nonnun-
quam quos jam satietas cepit, exstimulentur :
quemadmodumu etiam dulcissimis fragrantibusque
poculis, non ii duntaxat qui sitim patiuntur, sed
ct illi qui sitim expleverunt, allici ad bibendum
solent. Consimiliter qui erga opes inhiant, cum
amplissimas divitias sunt adepti, hos semper cu-
piditas adigit, ut occasiones undecunque captent
quibus facultates suas in dies augeant. Ad eum-
dem modum, o præstantissima Ecclesiæ Dei mem-
bra, sacerdotes et Patres, fratres et matres, filii-
que charissimi, ncc divinorum eloquiorum fames,
nec ulla sacræ doctrinæ sitis, nec rursus divinæ
scientiæ penuria, hoc eicit ut ad eas quas appo-
nimus sermonis epulas accumbatis : sed deside-
rium divinis vere confertissimaum gratiis, quod de
virtute in virtutem, de gratia in gratiam, de me-
moria in recordationem nos provehit. Plerumque
esenim accidit ut quod ætatis adultæ homines fu-
gcrat, hoc puer inveniat; et quod eruditos præte-
riit, indoctis occurrat; quod denique magistris
latuit, discipulis fiat obvium. Quanquam ne hoc
quidem mihi licct ad vos uti sermone: quin po-
tius, vclut qui racemulum post vindemiam roli.-
ctum, et spicam ob ingentem frugum copiam post
demessas segetes omissam, aut demum poma ali-
quot post collectos arborum fructus congesserunt:
ita et nos, Christo qui Deus verus est adjuvante,
luerint, epulis excipiemus.
2. Εrgo serpens ille et hostis exsecrandus, qui
ob præclaras omnes religiosasque actiones cogita-
tionesque intimis torquetur visceribus et eneca-
tur : qui fraterna quidem charitate percellitur,
6de dirumpitur, spe intcrimitur, mutua commise-
atione concutitur; ille, inquam, nelarius novam
Πeg. 2 τελείους ἔλιπε. R. alter et Colb. 1 λέληθε.
περανόμοις.