PL 158, col. 247

mihi quisptam; et ego facile dictum, in que nihil est
difficultatis, intelligam. At si tunc velut consequenter
adjungat ac dicat: Non potes ultra
dubitare insulam illam omnibus terris praestantiorem
vere esse alicubi in re, quam et in intellectu
tuo non ambigis esse: et quia praestantius est non
in intellectu solo, sed etiam esse in re; ideo
sic eum necesse est esse; quia nisi fuerit, quaecunque
alia in re est terra praestantior illa erit;
ac sic ipsa jam a te praestantior intellecta, praestantior
non erit. Si, inquam, per haec ille mihi
velit astruere de insula illa, quod vere sit, et ambigendum
ultra non esse: aut jocari ipsum
credam, aut nescio quem stultiorem debeam
reputare; utrum me, si ei concedam; an illum,

si se putet aliqua certitudine insulae illius e sentiam
astruxisse, nisi prius ipsam praestantiam ejus solummodo
sicut rem vere atque indubie existentem, nec
ullatenus sicut falsum aut incertum aliquid in intellectu
meo esse docuerit.
7.
Haec interim ad objecta incipiens ille responderit
cui cum deinceps asseritur tale esse majus
illud, ut nec sola cogitatione valeat non esse: et hoc
rursus non aliunde probatur, quam eo ipso, quod aliter
non erit omnibus majus, idem ipsum possit
referre responsum, et dicere. Quandonam ego
rei veritate esse tale aliquid, hoc est, majus

omnibus, dixi: ut ex hoc mihi debeat probari intantum