PL 170, col. 559

decretis reservatus, ubi peccatum non taliter
adinissum est, ut vulgus sciat et persona infamis
habeatur. Exempli gratia, si adulterium perpetratum,
publice diffamatum, vel in judicio testibus est
convictum, non debet ejusmodi persona sacris ordinibus
fungi, ne populo scandalum faciat, et sacrum
ministerium contemptibiliter reddat. Si autem hoc
nemo scit praeter Deum, et praeter eum, cui secreta
et spontanea confessione manifestatur, cauta discretione,
et misericorditer condonatum est, ut post
poenitentiam nihilominus secretam sacris mysteriis
persona illa admoveatur, secundum exemplum David,
qui poenitentiam agens, non solum sperat
veniam, sed et recuperandam praesumit propheticae
gratiam doctrinae, quam habuerat dicens illud:
Docebo iniquos vias tuas, et impii ad te convertentur
[(Psal. L)]
.
Hanc discretionem te legisse, vel legere
posse sciens in Patrum decretis, et praecipue magni
Leonis, tantummodo sensum breviter apposui,
hoc intendens possibile videri, ut non impar misericordiae,
vel gratiae quantitas veniat etiam super
sexum infirmiorem, ubi in lapsu suo soli Deo cognita,
nec habita infamis dicere potest: Tibi soli
peccavi, et malum coram te feci [(ibid.)]
: Diffinire
tamen non audeo quidquam ne contrarius dicar
beato Hieronymo, qui, ut supra memoravi, tam constanter
ait virginem non posse suscitari post ruinam,
vel coronari corruptam.
CAPUT XVII. De illa quae per vim corrupta est, qualiter eam defendat auctoritas sacrae legis.
Sed rursus et ratio sentit, et lex sacra decernit