PL 2, col. 691

Hoc Stoici cum Aenesidemo, et ipse interdum
Plato, cum dicit, perinde animam extraneam alias, et
extorrem uteri, prima adspiratione nascentis infantis
adduci, sicut ex spiratione novissima educi. Videbimus
an sententiam finxerit. Ne ex medicis
quidem defuit Hicesius, et naturae et artis suae
praevaricator. Puduit, opinor, illos hoc statuere, quod
foeminae agnoscerent. At quanto ruboratior
exitus, a foeminis revinci, quam probari? In ista
namque specie nemo tam idoneus magister, arbiter,
testis, quam sexus ipsius. Respondete, matres, vosque
praegnantes, vosque puerperae; steriles et masculi
taceant; vestrae naturae veritas quaeritur, vestrae passionis
fides convenitur; an aliquam in foetu sentiatis
vivacitatem, alienam de vestro? de quo palpitent ilia,

micent latera, tota ventris ambitio pulsetur, ubique
ponderis regio mutetur? an hi motus gaudia
vestra sint, et certa securitas, quod ita infantem et
vivere confidatis, et ludere? an si desierit inquies ejus,
illi prius pertimescatis? an et audiat jam in vobis,
cum ad novum sonum excutitur? An et ciborum
varietates illi desideretis, illi etiam fastidiatis? an
et valetudinibus in vicem communicetis? Ille quidem
usque eo, de contusionibus vestris, quibus et
ipse intus per eadem membra signatur, rapiens sibi
injurias matris. Si livor ac rubor sanguinis passio est,
sine anima non erit sanguis: si valetudo animae
accessio est, sine anima non erit valetudo: si alimonia,
inedia, crementa, decrementa, pavor, motus,
tractatio est animae, his qui fungitur, vivet. Denique

desinit vivere, qui desinit fungi. Denique et mortui
eduntur; quomodo, nisi et vivi? Qui autem et mortui,
nisi qui prius vivi? Atquin et in ipso adhuc utero
infans trucidatur, necessaria crudelitate, cum in
exitu obliquatus denegat partum; matricida, ni moriturus.