PL 22, col. 694
Epistolae (Hieronymus Stridonensis), J. P. Migne
In English: The Letters of St. Jerome 77.6 · The Letters of St. Jerome 77.7 · The Letters of St. Jerome 77.0
in vadosis locis resedimus, ut major nobis et absque
ullo impedimento se laudum ejus campus aperiret.
Recepta sub oculis omnis Ecclesiae communione, quid
fecit? scilicet in die bona malorum non oblita est [(Eccli. 11)] ;
et post naufragium rursum tentare noluit
pericula navigandi. Quin potius omnem censum, quem
habere poterat (erat autem amplissimus, et respondens
generi ejus) dilapidavit, ac vendidit: et in pecuniam
congregatum, usibus pauperum praeparavit;
et prima omnium νοσοκομεῖον instituit, in quo aegrotantes
colligeret de plateis, et consumpta languoribus
atque inedia miserorum membra foveret. Describam
ego nunc diversas hominum calamitates, truncas nares,
effossos oculos, semiustos pedes, luridas 462
manus, tumentes alvos, exile femur, crura turgentia,
et de exesis ac putridis carnibus vermiculos
bullientes? Quoties morbo regio, et pedore confectos
humeris suis ipsa portavit? quoties lavit purulentam
vulnerum saniem quam alius aspicere non valebat?
Praebebat cibos propria manu, et spirans cadaver
sorbitiunculis irrigabat. Scio multos divites et religiosos
ob stomachi angustiam exercere hujusmodi misericordiam
per aliena ministeria, et clementes esse
pecunia, non manu. Quos equidem non reprobo, et
teneritudinem animi nequaquam interpretor infidelitatem:
sed sicut imbecillitati stomachi veniam tribuo,
sic perfectae mentis ardorem in coelum laudibus fero.
MAGNA fides ista contemnit. Scio [al. Scit ] quid in
Lazaro dives purpuratus aliquando non fecerit, quali
superba mens retributione damnata sit [(Luc. 16)] . Ille
quem despicimus, quem videre non possumus, ad
cujus intuitum nobis vomitus erumpit, nostri similis
est, de eodem nobiscum formatus est luto, iisdem
compactus elementis. Quidquid patitur, et nos pati
possumus. Vulnera ejus existimemus propria; et
omnis animi in alterum duritia, clementi in nosmetipsos
cogitatione frangetur.
Non mihi si linguae centum sint, oraque centum,
Ferrea vox,
Omnia morborum percurrere nomina possim,
[(Ex Aeneid. 6)] .
quae Fabiola in tanta miserorum refrigeria commutavit,
ut multi pauperum sani languentibus inviderent.
Quanquam illa simili liberalitate erga Clericos, et
Monachos, ac Virgines fuerit. Quod Monasterium
non illius opibus sustentatum est? quem nudum, et
clinicum non Fabiolae vestimenta texerunt? in quorum
se indigentiam non effudit praeceps et festina
largitio? Angusta misericordiae ejus Roma fuit. Peragrabat
ergo insulas, et totum Etruscum mare, Volscorumque
provinciam, et reconditos curvorum littorum
sinus, in quibus Monachorum consistunt chori,
vel proprio corpore, vel transmissa per viros sanctos
ac fideles munificentia circumibat.
7.
Unde repente et contra opinionem omnium Jerosolymam
ullo impedimento se laudum ejus campus aperiret.
Recepta sub oculis omnis Ecclesiae communione, quid
fecit? scilicet in die bona malorum non oblita est [(Eccli. 11)] ;
et post naufragium rursum tentare noluit
pericula navigandi. Quin potius omnem censum, quem
habere poterat (erat autem amplissimus, et respondens
generi ejus) dilapidavit, ac vendidit: et in pecuniam
congregatum, usibus pauperum praeparavit;
et prima omnium νοσοκομεῖον instituit, in quo aegrotantes
colligeret de plateis, et consumpta languoribus
atque inedia miserorum membra foveret. Describam
ego nunc diversas hominum calamitates, truncas nares,
effossos oculos, semiustos pedes, luridas 462
manus, tumentes alvos, exile femur, crura turgentia,
et de exesis ac putridis carnibus vermiculos
bullientes? Quoties morbo regio, et pedore confectos
humeris suis ipsa portavit? quoties lavit purulentam
vulnerum saniem quam alius aspicere non valebat?
Praebebat cibos propria manu, et spirans cadaver
sorbitiunculis irrigabat. Scio multos divites et religiosos
ob stomachi angustiam exercere hujusmodi misericordiam
per aliena ministeria, et clementes esse
pecunia, non manu. Quos equidem non reprobo, et
teneritudinem animi nequaquam interpretor infidelitatem:
sed sicut imbecillitati stomachi veniam tribuo,
sic perfectae mentis ardorem in coelum laudibus fero.
MAGNA fides ista contemnit. Scio [al. Scit ] quid in
Lazaro dives purpuratus aliquando non fecerit, quali
superba mens retributione damnata sit [(Luc. 16)] . Ille
quem despicimus, quem videre non possumus, ad
cujus intuitum nobis vomitus erumpit, nostri similis
est, de eodem nobiscum formatus est luto, iisdem
compactus elementis. Quidquid patitur, et nos pati
possumus. Vulnera ejus existimemus propria; et
omnis animi in alterum duritia, clementi in nosmetipsos
cogitatione frangetur.
Non mihi si linguae centum sint, oraque centum,
Ferrea vox,
Omnia morborum percurrere nomina possim,
[(Ex Aeneid. 6)] .
quae Fabiola in tanta miserorum refrigeria commutavit,
ut multi pauperum sani languentibus inviderent.
Quanquam illa simili liberalitate erga Clericos, et
Monachos, ac Virgines fuerit. Quod Monasterium
non illius opibus sustentatum est? quem nudum, et
clinicum non Fabiolae vestimenta texerunt? in quorum
se indigentiam non effudit praeceps et festina
largitio? Angusta misericordiae ejus Roma fuit. Peragrabat
ergo insulas, et totum Etruscum mare, Volscorumque
provinciam, et reconditos curvorum littorum
sinus, in quibus Monachorum consistunt chori,
vel proprio corpore, vel transmissa per viros sanctos
ac fideles munificentia circumibat.
7.
Unde repente et contra opinionem omnium Jerosolymam