PL 52, col. 465
Sermones (Petrus Chrysologus), J. P. Migne
non polluit. Judicem quamvis tangat reus, non
potest maculare cum supplicat. Sic peccator cum
Dominum tangit, non Dominum sordidat; sed ipse et
peccato caret omni, et rapit subito sanctitatem. Probat
hoc mulier in profluvio sanguinis constituta, quae
ut tetigit fimbriam Domini, non fimbriam polluit,
sed ipsa mox inquinamento vetustae caruit passionis. Hic si esset propheta, sciret utique quae et qualis est
mulier quae tangit eum..
Pharisaeus Christum prophetam
crederet, si exposita oculis, nota populis si videret.
Quid putas crediturus erit, cum mox eum
mentis suae arbitrum, cordis sui judicem, testem
conscientiae suae, cogitationum suarum didicerit cognitorem?
Putasne vel tunc fatebitur Deum, quem
modo post virtutes tantas judicat nec magistrum?
Hic si esset propheta, sciret utique quae et qualis est
mulier quae tangit eum.
Mulier habebat vulnus, sciebat
illud, et ideo taliter tanti vulneris medicum perquirebat;
Pharisaeus perfidiae morbo saucius, superbiae
flamma febriens, per phrenesim se nesciebat insanum.
Hinc est quod Christus illuc primum curam
vertit, ubi ignota saeviebat infirmitas, ut coelestis medicus
uno medicamine duos curaret aegrotos. Videns
Pharisaeus qui vocaverat eum, ait intra se, dicens. Cui,
quia intra se cogitaverat Pharisaeus, Christus publica
voce respondit; et dum Pharisaei cordis patefecit arcanum,
ipsum fuisse totius prophetiae demonstrat
auctorem. Respondens, inquit, Jesus, ait: Simon,
habeo tibi aliquid dicere. Tibi, cui opus est medicina,
et nescis quaerere medicinam; tibi, qui Deum magistrum
vocas, et Dei deseris disciplinam: ignoras
quoniam magistro magnam facit injuriam, qui se discipulum
fatetur ejus, cujus non sequitur institutum?
Nam sicut discipuli probitas laus est magistri, ita
magistri vituperatio discipulus nesciens disciplinam. Simon, habeo tibi aliquid dicere. Respondit, magister,
dic.
Iterum, magister, dic, et non Deus dic. Jam jam
Deum sentiens, quem vocat magistrum. Duo, inquit, debitores erant cuidam feneratori: unus debebat denarios
quingentos, et alius quinquaginta. Non habentibus
illis unde redderent, donavit utrisque; quis ergo
eum amplius diligit? Respondens Simon dixit: Aestimo
quod is cui plus donavit. Et Dominus, recte judicasti.
Audistis quemadmodum coelestis creditor totum
debitum charitate compensat, et ad incrementum
totius fenoris amoris solius exigit et requirit
usuram. Plectendus debitor, qui dilectione sola suam
negligit redimere cautionem. Vis scire, homo, quid
Deo debeas? Quod factus es, Dei creditum est; quod
es rationis capax, Dei fenus est; quod discretionem
mali bonive possides, accepisti; et quod vivendi normam
potest maculare cum supplicat. Sic peccator cum
Dominum tangit, non Dominum sordidat; sed ipse et
peccato caret omni, et rapit subito sanctitatem. Probat
hoc mulier in profluvio sanguinis constituta, quae
ut tetigit fimbriam Domini, non fimbriam polluit,
sed ipsa mox inquinamento vetustae caruit passionis. Hic si esset propheta, sciret utique quae et qualis est
mulier quae tangit eum..
Pharisaeus Christum prophetam
crederet, si exposita oculis, nota populis si videret.
Quid putas crediturus erit, cum mox eum
mentis suae arbitrum, cordis sui judicem, testem
conscientiae suae, cogitationum suarum didicerit cognitorem?
Putasne vel tunc fatebitur Deum, quem
modo post virtutes tantas judicat nec magistrum?
Hic si esset propheta, sciret utique quae et qualis est
mulier quae tangit eum.
Mulier habebat vulnus, sciebat
illud, et ideo taliter tanti vulneris medicum perquirebat;
Pharisaeus perfidiae morbo saucius, superbiae
flamma febriens, per phrenesim se nesciebat insanum.
Hinc est quod Christus illuc primum curam
vertit, ubi ignota saeviebat infirmitas, ut coelestis medicus
uno medicamine duos curaret aegrotos. Videns
Pharisaeus qui vocaverat eum, ait intra se, dicens. Cui,
quia intra se cogitaverat Pharisaeus, Christus publica
voce respondit; et dum Pharisaei cordis patefecit arcanum,
ipsum fuisse totius prophetiae demonstrat
auctorem. Respondens, inquit, Jesus, ait: Simon,
habeo tibi aliquid dicere. Tibi, cui opus est medicina,
et nescis quaerere medicinam; tibi, qui Deum magistrum
vocas, et Dei deseris disciplinam: ignoras
quoniam magistro magnam facit injuriam, qui se discipulum
fatetur ejus, cujus non sequitur institutum?
Nam sicut discipuli probitas laus est magistri, ita
magistri vituperatio discipulus nesciens disciplinam. Simon, habeo tibi aliquid dicere. Respondit, magister,
dic.
Iterum, magister, dic, et non Deus dic. Jam jam
Deum sentiens, quem vocat magistrum. Duo, inquit, debitores erant cuidam feneratori: unus debebat denarios
quingentos, et alius quinquaginta. Non habentibus
illis unde redderent, donavit utrisque; quis ergo
eum amplius diligit? Respondens Simon dixit: Aestimo
quod is cui plus donavit. Et Dominus, recte judicasti.
Audistis quemadmodum coelestis creditor totum
debitum charitate compensat, et ad incrementum
totius fenoris amoris solius exigit et requirit
usuram. Plectendus debitor, qui dilectione sola suam
negligit redimere cautionem. Vis scire, homo, quid
Deo debeas? Quod factus es, Dei creditum est; quod
es rationis capax, Dei fenus est; quod discretionem
mali bonive possides, accepisti; et quod vivendi normam