PL 61, col. 612
Poemata (Paulinus Nolanus), J. P. Migne
Intra folliculum teretem liquido interfuso
Sub vitrea nigri latet albus imagine pupi,
Hic veluti radix oculum subeunte medulla
Fulcit, et humecto venarum fomite pascit,
Dum parili fontes oculorum sidere constant.
At si forte gravi morbo disrupta, vel ictu
Heu! male dissiliat membrana fluentis ocelli,
Prosilit iste globus, succoque relictus alente
Deserit aridulam vacuata luce lacunam.
Interea puer excussus clamore dolentis
Accurrit, stratum somno fugiente relinquens,
Accensamque manu praetendit ad ora lucernam.
Clauserat hic manibus vultus, et fronte supina
Contigero similis juveni spectabat in altum,
Ut daret immotum librato corpore funem,
Vulneris arbitrio trepidantia membra gubernans,
Dum timet adverso vulnus diducere motu,
Captivique oculi ex uno, quo liber agebat,
Lumine discrimen sociali parte cavebat,
Nec tamen audebat ducendum attingere ferrum,
Ne simul haerentem ductu mucronis et orbem
Extraheret, neque jam poterat sub lumine fixi
Ferre moram teli, sed desperante medelam
Ex ope mortali, divina mox ope Felix
Imploratus adest, quem tanto in vulnere pendens
Advocat, et tali depromit voce querelam:
Hei mihi! quanta meos urgent peccata labores,
Qui tantam merui plagam Felice patrono,
Vicinoque simul, Felicis et insuper ipso
Natali miser excipere? Heu! magno reus ingens
Crimine, quem tunc poena ferit, cum solvere suevit.
565-566 Sancte, precor, succurre tuo: scio proximus adstas,
Et de contigua missis huc auribus aede
Audisti, Felix, fletum infelicis alumni;
Sive modo excelso lateri conjunctus adhaeres
Ante thronum magni regis confessor, amicus,
Pauperis hanc venerande tui trans nubila vocem
Accipis aure Dei, neque temnis, sed petis illic
Quam mihi deportes Christo miserante salutem.
Ergo veni, Felix, animaeque perenne patronus,
Nunc pro corporeo medicus mihi curre periclo.
Curre, precor, sanctasque manus oppone minanti
Lapsum oculo, et fixum quod conspicis erue ferrum,
Quod propria revocare manu non audeo, ne me
Lumine despoliem, dum conor solvere telo.
Sic etenim penitus mihi sentio fulmen adactum
Inserto sub operta oculi penetralia clavo,
Ut tantum divina manus, quae condidit ipsos
In nobis oculos, quae te quoque dextra potentem
Sanifera virtute dedit, qua daemonas atros
Excruciando domas, qua corporis omne caduci
Sub vitrea nigri latet albus imagine pupi,
Hic veluti radix oculum subeunte medulla
Fulcit, et humecto venarum fomite pascit,
Dum parili fontes oculorum sidere constant.
At si forte gravi morbo disrupta, vel ictu
Heu! male dissiliat membrana fluentis ocelli,
Prosilit iste globus, succoque relictus alente
Deserit aridulam vacuata luce lacunam.
Interea puer excussus clamore dolentis
Accurrit, stratum somno fugiente relinquens,
Accensamque manu praetendit ad ora lucernam.
Clauserat hic manibus vultus, et fronte supina
Contigero similis juveni spectabat in altum,
Ut daret immotum librato corpore funem,
Vulneris arbitrio trepidantia membra gubernans,
Dum timet adverso vulnus diducere motu,
Captivique oculi ex uno, quo liber agebat,
Lumine discrimen sociali parte cavebat,
Nec tamen audebat ducendum attingere ferrum,
Ne simul haerentem ductu mucronis et orbem
Extraheret, neque jam poterat sub lumine fixi
Ferre moram teli, sed desperante medelam
Ex ope mortali, divina mox ope Felix
Imploratus adest, quem tanto in vulnere pendens
Advocat, et tali depromit voce querelam:
Hei mihi! quanta meos urgent peccata labores,
Qui tantam merui plagam Felice patrono,
Vicinoque simul, Felicis et insuper ipso
Natali miser excipere? Heu! magno reus ingens
Crimine, quem tunc poena ferit, cum solvere suevit.
565-566 Sancte, precor, succurre tuo: scio proximus adstas,
Et de contigua missis huc auribus aede
Audisti, Felix, fletum infelicis alumni;
Sive modo excelso lateri conjunctus adhaeres
Ante thronum magni regis confessor, amicus,
Pauperis hanc venerande tui trans nubila vocem
Accipis aure Dei, neque temnis, sed petis illic
Quam mihi deportes Christo miserante salutem.
Ergo veni, Felix, animaeque perenne patronus,
Nunc pro corporeo medicus mihi curre periclo.
Curre, precor, sanctasque manus oppone minanti
Lapsum oculo, et fixum quod conspicis erue ferrum,
Quod propria revocare manu non audeo, ne me
Lumine despoliem, dum conor solvere telo.
Sic etenim penitus mihi sentio fulmen adactum
Inserto sub operta oculi penetralia clavo,
Ut tantum divina manus, quae condidit ipsos
In nobis oculos, quae te quoque dextra potentem
Sanifera virtute dedit, qua daemonas atros
Excruciando domas, qua corporis omne caduci