PL 75, col. 66
Vita S. Gregorii Magni (Joannes diaconus (Hymonides)), J. P. Migne
ut ad diem alterum jejunium transferre potuisset.
Verum quanquam pene quotidiano languore
tabesceret, nullam tamen corpori suo cupiebat commodare
quietem, quo minus aut oraret, aut legeret,
aut scriberet, aut dictaret.
9.
In hujus sacri monasterii penetralibus idem vir
omnipotentis Dei Gregorius, a matre Silvia, tunc
temporis juxta portam beati Pauli apostoli, loco qui
dicitur Cella nova, quo hactenus oratorium nomini
ejus dedicatum est, et famosum sancti Babae confessoris
Christi monasterium, cujus laus in sexta et
septima synodo, constitutum videtur, degente, crudis
leguminibus pascebatur.
10.
Ubi hunc de more quaedam scribentem angelus
Dei reperiens, misereri sibi flebiliter sub habitu naufragi
postulabat. Cui Gregorius ex intimo corde compatiens,
bis ternis numismatibus datis, abire praecepit [(Inf. lib. II, c. 23)] .
Nec multo post, eadem die
idem naufragus rediit, seque multa perdidisse, pauca
vero suscepisse perhibuit. A quo, pari modo senis
numismatibus sumptis, laetabundus abscessit. Sed die
tertia rediens, identidem adjutorium naufragus importunis
vocibus requirebat. Cui liberalissimus Pater,
accersito vestiario, alia sex numismata dari praecipiens,
cognovit in vestiario nihil numismatum unde
posset consolari naufragum remansisse. Quid faceret
nesciebat. Aestuabat Deo devoti pectoris pietas, non
sufferens vacuam proximi reliquisse miseriam. Rursus
vestiarium suum, si forte vas quodlibet aut vestimentum
haberet, interrogans, audivit nil penitus remansisse
praeter matris argenteam, quae cum infusis
leguminibus mitti solita erat, scutellam. Mox alacrior
factus, Ergo, inquit, frater, hanc defer, ne tristis
abeat qui consolari quaerit pauper. Itaque delatam
scutellam, Gregorio satis hilariter largiente, pauper,
qui putabatur, laetus amplectitur, non jam ad expetenda,
sed ad conferenda suffragia rediturus. A quo
videlicet angelicae visitationis tempore tantis miraculis,
tantis est virtutibus publicatus, ut omnibus secum
viventibus, et exemplo fuerit, et terrori, quippe qui non
solus, sed socialiter cum beato Andrea apostolo, suo
monasterio, signis evidentibus, sit praefuisse putatus.
11.
Nam ut pauca de multis loquar, quadam die
duos exinde fratres misit, qui aliquid emere pro ejusdem
monasterii utilitate debuissent, unus junior, qui
prudentior videbatur, alter senior, qui custos junioris
esset. Perrexerunt utrique; et de pretio, quod acceperunt,
ipse qui custos missus fuerat, nesciente
altero, furtum fecit. Qui mox ut in monasterium sunt
reversi, atque ante oratorii limen venerunt, arreptus
a daemonio is qui furtum fecerat, cecidit. Dimissus
autem a daemonio is, concurrentibus monachis, abbatis
Verum quanquam pene quotidiano languore
tabesceret, nullam tamen corpori suo cupiebat commodare
quietem, quo minus aut oraret, aut legeret,
aut scriberet, aut dictaret.
9.
In hujus sacri monasterii penetralibus idem vir
omnipotentis Dei Gregorius, a matre Silvia, tunc
temporis juxta portam beati Pauli apostoli, loco qui
dicitur Cella nova, quo hactenus oratorium nomini
ejus dedicatum est, et famosum sancti Babae confessoris
Christi monasterium, cujus laus in sexta et
septima synodo, constitutum videtur, degente, crudis
leguminibus pascebatur.
10.
Ubi hunc de more quaedam scribentem angelus
Dei reperiens, misereri sibi flebiliter sub habitu naufragi
postulabat. Cui Gregorius ex intimo corde compatiens,
bis ternis numismatibus datis, abire praecepit [(Inf. lib. II, c. 23)] .
Nec multo post, eadem die
idem naufragus rediit, seque multa perdidisse, pauca
vero suscepisse perhibuit. A quo, pari modo senis
numismatibus sumptis, laetabundus abscessit. Sed die
tertia rediens, identidem adjutorium naufragus importunis
vocibus requirebat. Cui liberalissimus Pater,
accersito vestiario, alia sex numismata dari praecipiens,
cognovit in vestiario nihil numismatum unde
posset consolari naufragum remansisse. Quid faceret
nesciebat. Aestuabat Deo devoti pectoris pietas, non
sufferens vacuam proximi reliquisse miseriam. Rursus
vestiarium suum, si forte vas quodlibet aut vestimentum
haberet, interrogans, audivit nil penitus remansisse
praeter matris argenteam, quae cum infusis
leguminibus mitti solita erat, scutellam. Mox alacrior
factus, Ergo, inquit, frater, hanc defer, ne tristis
abeat qui consolari quaerit pauper. Itaque delatam
scutellam, Gregorio satis hilariter largiente, pauper,
qui putabatur, laetus amplectitur, non jam ad expetenda,
sed ad conferenda suffragia rediturus. A quo
videlicet angelicae visitationis tempore tantis miraculis,
tantis est virtutibus publicatus, ut omnibus secum
viventibus, et exemplo fuerit, et terrori, quippe qui non
solus, sed socialiter cum beato Andrea apostolo, suo
monasterio, signis evidentibus, sit praefuisse putatus.
11.
Nam ut pauca de multis loquar, quadam die
duos exinde fratres misit, qui aliquid emere pro ejusdem
monasterii utilitate debuissent, unus junior, qui
prudentior videbatur, alter senior, qui custos junioris
esset. Perrexerunt utrique; et de pretio, quod acceperunt,
ipse qui custos missus fuerat, nesciente
altero, furtum fecit. Qui mox ut in monasterium sunt
reversi, atque ante oratorii limen venerunt, arreptus
a daemonio is qui furtum fecerat, cecidit. Dimissus
autem a daemonio is, concurrentibus monachis, abbatis