PL 77, col. 989
Epistolae (Gregorius I), J. P. Migne
plus sacrae Scripturae testimoniis confirmatur, facilius
creditur. De hoc enim propheta dicit: Nolo mortem
peccatoris, sed ut convertatur et vivat [(Ezech. XVIII, 32)]
.
De hoc peccantibus dicitur: Peccator in quacunque
die conversus ingemuerit, salvus erit; omnes iniquitates
ejus oblivioni tradentur [(Ibid., 22)]
. Si enim Redemptor
noster, qui peccatores non perdere, sed justificare
venit, in oblivione peccantium delicta dereliquit,
quis hominum condemnanda reservat, cum apostolus
dicat: Si Deus justificat, quis est qui condemnet [(Rom. VIII, 33)]
?
Ad fontem misericordiae recurrentes,
Evangelii proferamus sententiam: Gaudebo, inquit, super uno peccatore poenitentiam agente, magis quam
super nonaginta novem justis qui non indigent poenitentia [(Luc. XV, 7)]
.
Et ovem perditam, nonaginta novem
non errantibus relictis, humero pii pastoris ad
ovile reportatam Dominus ipse testatur. Si ovis perdita
errans post inventionem ad ovile humero reportatur,
cur iste post poenitentiam ad Ecclesiae ministerium
lapsus non revocetur? Sicut in Apocalypsi
dicitur de ministerio Ecclesiae: Memento unde excideris,
et age poenitentiam, et prima opera fac [(Apoc.
II, 5)]
. Quid enim est gravius, aut carnale delictum
admittere, sine quo pauci inveniuntur, aut Dei filium
jurejurando negare? In quo verbo hunc ipsum beatum
Petrum apostolorum principem, ad cujus sacrum
corpus indigni sedemus, lapsum esse cognoscimus.
Sed post negationem poenitentia secuta est, et post
poenitentiam misericordia data est, quia postea 970
ab apostolatu eum non expulit, quia ante quidem ipsum
se negare praedixit. Tibi haec, Fili charissime,
dicta sufficiant, ut illum quem conspicis delicta fletu
delere, in conspectu divinitatis non dubites misericordiam
consequi, quia ille peccatorem reversum non
despicit, qui peccatores sanguine suo redimere
venit.
De ordinationibus vero apostolicae sedis pontificum,
utrum post beatissimum Hormisdam aliqua sint
addita, vestra charitas requirit. Sed usque ad Vigilii
papae tempora, expositas ordinationes praesulum esse
cognoscas.
Aloa vero, thimiama, storacem, et balsamum,
sanctorum martyrum corporibus offerenda, latore
praesentium deferente transmisimus.
In extremum vero epistolae quaesisti quid eis respondendum
sit, qui dilectionem tuam de parvulorum
animabus requirunt, qui sine gratia baptismatis moriuntur,
dicens: Si corpus originali tenetur culpa,
unde anima quae a Deo datur rea erit, quae adhuc in
actuali delicto corpori non consensit? Sed hac de re
dulcissima mihi tua charitas sciat quia de origine
animae inter sanctos Patres requisitio non parva versata
creditur. De hoc enim propheta dicit: Nolo mortem
peccatoris, sed ut convertatur et vivat [(Ezech. XVIII, 32)]
.
De hoc peccantibus dicitur: Peccator in quacunque
die conversus ingemuerit, salvus erit; omnes iniquitates
ejus oblivioni tradentur [(Ibid., 22)]
. Si enim Redemptor
noster, qui peccatores non perdere, sed justificare
venit, in oblivione peccantium delicta dereliquit,
quis hominum condemnanda reservat, cum apostolus
dicat: Si Deus justificat, quis est qui condemnet [(Rom. VIII, 33)]
?
Ad fontem misericordiae recurrentes,
Evangelii proferamus sententiam: Gaudebo, inquit, super uno peccatore poenitentiam agente, magis quam
super nonaginta novem justis qui non indigent poenitentia [(Luc. XV, 7)]
.
Et ovem perditam, nonaginta novem
non errantibus relictis, humero pii pastoris ad
ovile reportatam Dominus ipse testatur. Si ovis perdita
errans post inventionem ad ovile humero reportatur,
cur iste post poenitentiam ad Ecclesiae ministerium
lapsus non revocetur? Sicut in Apocalypsi
dicitur de ministerio Ecclesiae: Memento unde excideris,
et age poenitentiam, et prima opera fac [(Apoc.
II, 5)]
. Quid enim est gravius, aut carnale delictum
admittere, sine quo pauci inveniuntur, aut Dei filium
jurejurando negare? In quo verbo hunc ipsum beatum
Petrum apostolorum principem, ad cujus sacrum
corpus indigni sedemus, lapsum esse cognoscimus.
Sed post negationem poenitentia secuta est, et post
poenitentiam misericordia data est, quia postea 970
ab apostolatu eum non expulit, quia ante quidem ipsum
se negare praedixit. Tibi haec, Fili charissime,
dicta sufficiant, ut illum quem conspicis delicta fletu
delere, in conspectu divinitatis non dubites misericordiam
consequi, quia ille peccatorem reversum non
despicit, qui peccatores sanguine suo redimere
venit.
De ordinationibus vero apostolicae sedis pontificum,
utrum post beatissimum Hormisdam aliqua sint
addita, vestra charitas requirit. Sed usque ad Vigilii
papae tempora, expositas ordinationes praesulum esse
cognoscas.
Aloa vero, thimiama, storacem, et balsamum,
sanctorum martyrum corporibus offerenda, latore
praesentium deferente transmisimus.
In extremum vero epistolae quaesisti quid eis respondendum
sit, qui dilectionem tuam de parvulorum
animabus requirunt, qui sine gratia baptismatis moriuntur,
dicens: Si corpus originali tenetur culpa,
unde anima quae a Deo datur rea erit, quae adhuc in
actuali delicto corpori non consensit? Sed hac de re
dulcissima mihi tua charitas sciat quia de origine
animae inter sanctos Patres requisitio non parva versata