PL 99, col. 374
Contra Felicem Urgellitanum (Paulinus Aquileiensis), J. P. Migne
ut tuum veluti sepulcrum patens guttur intolerabilem
non erubuit exhalare fetorem.
113
CAPUT XXI. Exprobrat Felici veternosam obstinationem.
Expergiscere tandem aliquando, si funditus non
es defunctus, et a somno infidelitatis post tam tumultuoso
evigila pulsatus clamore. Quousque crapulatus
perfidiae poculo ursina stertere non desines nare? Jam enim hiems transiit, imber abiit, et recessit.
Egredere nunc de tenebrosi caverna profundi: flores
apparuerunt in terra: vox turturis audita est in terra
nostra [(Cant. II, 11, 12)]
. Abiit corvus, ut degat in
ruinosis: reversa est jam columba pennis deargentata
ferens ramum virentis olivae ad arcam [(Gen. VIII,
11)] . Memento quia ad vesperum revertitur, ne forte
dum tu somno gravaris perfidiae, et surgere pigritaris,
ingrediatur arcam columba, clausoque foris ostio,
tu evagare incipias errabundus post corvum. Cur
non sentis? an, si sentis, stupidus remanes nimio
quatiente terrore? Quam terribiliter prophetarum
tonitrua, ut expergiscaris; inter volantes rorantesque
grassantis aeris nebulas, altissimis strepere tumultibus
non requiescunt: coelique scripturarum spiritali
in cardine quo volvuntur, cantiloquis strident
concentibus, dulcia grandisono carmina modulamine
cantant! An forte noxiali vitiatis oculis fumo, et ob
id palpantibus palpebris, arcum in die pluviae non
vales depictum in nube suspicere [(Ezech. I, 28)] : nec
discurrentia Evangeliorum fulmina coruscis aquarios
transfusos radiis nimbos nulla tibi datur cernendi
facultas? Nil ergo distas a mortuo, si haec omnia quae
dicuntur, insensibilia tibi videri ex tuis quantocius
poterunt indiciis objiciendo probari. Doceri nempe
facillime poteras, si aurem praebere non recusabas
benignam.
CAPUT XXII. Oscitantem Felicem redarguit supine ignorantem differentiam inter assumptum et adoptatum.
non erubuit exhalare fetorem.
113
CAPUT XXI. Exprobrat Felici veternosam obstinationem.
Expergiscere tandem aliquando, si funditus non
es defunctus, et a somno infidelitatis post tam tumultuoso
evigila pulsatus clamore. Quousque crapulatus
perfidiae poculo ursina stertere non desines nare? Jam enim hiems transiit, imber abiit, et recessit.
Egredere nunc de tenebrosi caverna profundi: flores
apparuerunt in terra: vox turturis audita est in terra
nostra [(Cant. II, 11, 12)]
. Abiit corvus, ut degat in
ruinosis: reversa est jam columba pennis deargentata
ferens ramum virentis olivae ad arcam [(Gen. VIII,
11)] . Memento quia ad vesperum revertitur, ne forte
dum tu somno gravaris perfidiae, et surgere pigritaris,
ingrediatur arcam columba, clausoque foris ostio,
tu evagare incipias errabundus post corvum. Cur
non sentis? an, si sentis, stupidus remanes nimio
quatiente terrore? Quam terribiliter prophetarum
tonitrua, ut expergiscaris; inter volantes rorantesque
grassantis aeris nebulas, altissimis strepere tumultibus
non requiescunt: coelique scripturarum spiritali
in cardine quo volvuntur, cantiloquis strident
concentibus, dulcia grandisono carmina modulamine
cantant! An forte noxiali vitiatis oculis fumo, et ob
id palpantibus palpebris, arcum in die pluviae non
vales depictum in nube suspicere [(Ezech. I, 28)] : nec
discurrentia Evangeliorum fulmina coruscis aquarios
transfusos radiis nimbos nulla tibi datur cernendi
facultas? Nil ergo distas a mortuo, si haec omnia quae
dicuntur, insensibilia tibi videri ex tuis quantocius
poterunt indiciis objiciendo probari. Doceri nempe
facillime poteras, si aurem praebere non recusabas
benignam.
CAPUT XXII. Oscitantem Felicem redarguit supine ignorantem differentiam inter assumptum et adoptatum.