Magni semper negotii

Decreto sui chierici che emigrano in determinate regioni

Decreto di Sacred Consistorial Congregation ·

Citato in 1 voce dell'Enciclopedia ↓

1 Consistorialis

2 SACRA CONGREGATIO CONSISTORIALIS DECRETUM DE CLERICIS IN CERTAS QUASDAM REGIONES DEMIGRANTIBUS

3 Magni semper negotii fuit clericorum receptio ex dissitis vel transmarinis locis provenientium: talibus in adiunctis deceptiones et fraudes facile occurrant, easque detegere in tanta locorum distantia ac sermonum diversitate diutini laboris est ac difficile. Unde Alexander III in consultatione ad Episcopum Genomanensem, statuta Patrum veterum renovans, de clericis in remotis regionibus ordinatis, itemque de transmarinis statuit « ut ad minus quinque Episcoporum super ordinatione « sua testimonio muniantur ». Quae lex, relata in Decretalibus, tit. 22, lib. I, ius commune per plura saecula constituit.

4 Nostra autem aetate, itineribus trans Oceanum communioribus et frequentioribus factis, novae leges pro clericorum ex Europa ad ea loca migrantium latae sunt, et ultima vice per decretum Ethnographica studia, quibus plura iuxta temporis adiuncta fuerunt disposita; quae ubi accurate observata fuere, valde in animarum bonum profuisse exploratum est. Attamen, interea temporis, experientia docuit aliquid in hac re ulterius addi oportere aliaque temperari, ut salutarium priorum decretorum finis plenius ac facilius attingi queat.

5 Accessit publicatio Codicis canonici iuris, cui, quantum fas erat, coordinari oportebat peculiaris haec lex de clericis trans Oceanum migrantibus.

6 Habita idcirco ratione votorum plurium Americae Antistitum, perpensisque quae a Nuntiis et Apostolicis Delegatis relata fuerunt, Emi S. huius Congregationis Patres, postquam de mandato SSmi D. N. Benedicti XV omnia diligenti examini subiecere, haec statuenda censuerunt. Conciliorum scilicet Carthaginensis I, Chalcedonensis et Antiocheni, nec non et S. Augustini (cfr. Decr. Gratiani, dist. I, cap. V).

7 CAPUT

8 Integra lege Sacrarum Congregationum de Propaganda Fide et pro negotiis Orientalis Ritus circa sacerdotum huius ritus migrationem, quoad alios haec in posterum observanda erunt:

9 1. Pro sacerdotibus ad longum vel indefinitum tempus aut in perpetuum ex Europa vel ex Mediterranei oris ad Americam vel ad insulas Philippinas migraturis, fas esto Episcopis, non vero Vicariis Generalibus aut Capitularibus, litteras discessoriales concedere, hisce tamen servatis condicionibus:

10 a) ut agatur de sacerdotibus cleri saecularis ex canonico titulo sibi propriis;

11 b) ut hi post ordinationem suam saltem per aliquot annos dioecesi deservierint;

12 c) et intra hoc tempus, sicut antea in Seminario, intemeratae vitae certum argumentum praestiterint, et sufficienti scientia sint instructi, adeo ut solidam spem praebeant aedificandi verbo et exemplo populos ad quos transire postulant, et sacerdotalem dignitatem numquam a se maculatura iri, prout iterato praecedentibus decretis Apostolica Sedes praescripsit;

13 d) dummodo ad migrandum iustam habeant causam, e. g. desiderium se addicendi spirituali adsistentiae suorum concivium vel aliorum illic commorantium, necessitatem valetudinis curandae, vel aliud simile motivum, coherenter ad ea quae canon 116 Codicis in casu excardinationis requirit;

14 e) sub lege, quae sub gravi ab utroque Ordinario servanda erit, ut Episcopus dimittens, antequam licentiam ac discessoriales litteras concedat, directe pertractet cum Episcopo ad quem, illumque de sacerdotis aetate, vita, moribus, studiis et migrandi motivis doceat, ab eoque requirat, an dispositus sit ad illum acceptandum et ad aliquod ecclesiasticum ministerium eidem tribuendum, quod in simplici missae celebratione consistere non debet, quoties migrans sacerdos aetate iuvenili et integris viribus polleat; neque licentiam et discessoriales litteras sacerdoti antea concedat quam responsionem ad utrumque affirmativam assecutus sit;

15 f) Episcopus autem ad quem exhibitum sacerdotem non acceptet, nisi necessitas aut utilitas Ecclesiae id exigat vel suadeat, aut alia iusta et rationabilis causa intercedat.

16 2. Discessoriales litterae non communi sed specifica forma conficiendae erunt, hoc est, exprimere debebunt consensum sive temporaneum, sive perpetuum vel ad beneplacitum Episcopi dimittentis, acceptationem Episcopi ad quem, et notas sacerdotis individuas, aetatis scilicet, originis, aliasque, quibus persona describatur, adeo ut nemo circa eius identitatem decipi possit: aliter autem confectae litterae nihil valeant et nullae habeantur.

17 La Congregazione Concistoriale nuova, sia perpetua sia ad beneplacito del Vescovo dimittente, richiede l'accettazione del Vescovo al quale [il sacerdote si trasferisce], e le note sacerdotali individuali, cioè l'età, l'origine e altre [caratteristiche], per le quali la persona sia descritta, affinché nessuno circa la sua identità possa essere ingannato: altrimenti però le lettere confezionate in altro modo nulla valgono e nulle si abbiano.

18 3. Firma manet praescriptio in decreto Ethnographica studia statuta, qua Italiae Ordinarii relevantur ab onere dimissoriales litteras, de quibus in superiori articulo sermo est, conficiendi; sed peractis iis quae sub n. 1 statuta sunt, rem deferent ad Sacram hanc Congregationem, quae licentiam scripto dabit cum utroque Ordinario communicandam. 4. Idem statuitur pro Episcopis Hispaniae et Lusitaniae, hac una differentia, quod onus licentiam concedendi attribuitur et reservatur Apostolicae Sedis apud eas nationes Legato.

19 5. Coloro che mancano di queste lettere o licenza non potranno essere ammessi all'esercizio del sacro ministero: coloro invece che ne sono muniti, saranno ammessi anche nei luoghi di transito, a meno che non vi sia qualche ragione straordinaria particolare che lo impedisca, se vi si trovassero costretti a dimorare per breve tempo per infermità o altra giusta causa. 6. Osservate queste norme e le altre che sono stabilite nel tit. I, lib. II del Codice, i sacerdoti dimessi dalle diocesi dell'Europa potranno anche essere incardinati nelle diocesi dell'America e delle isole Filippine, col consenso di entrambi gli Ordinari. 7. I sacerdoti dimessi dalle diocesi dell'Europa potranno passare da una all'altra diocesi dell'America e delle isole Filippine, col consenso del Vescovo dal quale desiderano partire e del Vescovo verso il quale intendono recarsi, osservate nelle parti sostanziali le norme poste sotto i nn. I e II, e informato al più presto l'Ordinario proprio del sacerdote, oppure, se si tratti di sacerdoti italiani, spagnoli e portoghesi, l'ufficio della S. Sede da cui era emanata la licenza di prima emigrazione. L'obbligo di informare l'Ordinario proprio del sacerdote o l'ufficio della S. Sede spetterà al Vescovo che accoglie il sacerdote nella sua nuova emigrazione.

20 8. Alla cura e sollecitudine degli Ordinari dell'America e delle isole Filippine si raccomanda vivamente che provvedano affinché i sacerdoti emigrati non dimorino in case private o in alberghi, sia pubblici che privati, ma in edifici ecclesiastici opportunamente allestiti o da allestire, oppure presso qualche parroco o presso uomini religiosi. Se poi ricusassero di obbedire senza legittima causa, li interdichino dalla celebrazione della messa dopo aver fatto loro un'intimazione perentoria.

21 9. I religiosi, finché perseverano nella loro religione, potranno essere inviati al di là dell'Oceano ad altre case della loro religione dai loro superiori, osservata questa sola legge, sulla cui osservanza la coscienza dei superiori è gravemente obbligata, che si tratti di religiosi che siano di vita intemerata, di vocazione buona e ben provata e ben istruiti negli studi ecclesiastici; in modo che si possa ritenere con sicurezza che la loro missione sarà a vantaggio delle anime e a edificazione dei fedeli.

22 10. I religiosi sclaustrati, per il tempo in cui dimorano fuori dal convento, e i religiosi secolarizzati sono soggetti alla medesima legge dei chierici secolari.

23 CAPUT II.

24 11. I chierici secolari, che dall'Europa o dalle coste del Mediterraneo desiderano recarsi in America o nelle isole Filippine per breve tempo, non eccedente il semestre, non hanno bisogno dell'accettazione dell'Ordinario di quel luogo, o di quei luoghi verso i quali si dirigono, come invece è richiesto per una dimora più lunga o stabile.

25 Ma devono:

26 a) avere una giusta e onesta causa di intraprendere il viaggio, e manifestarla al proprio Ordinario, affinché possano ottenere da lui le lettere dimissorie; b) essere muniti di lettere dimissorie del proprio Ordinario, non in forma comune, ma in forma specifica, coerentemente a quanto è prescritto nel numero superiore 2, indicando la causa del viaggio temporaneo e lo spazio di tempo nell'indulto;

27 c) ottenere il beneplacito della S. Sede, che sarà dato o da questa S. Congregazione, o dai Legati della Sede Apostolica, nei luoghi dove essi si trovino; a meno che non vi sia qualche causa urgente che esiga la partenza senza indugio: in tal caso ciò dovrà essere espresso nelle lettere dimissorie; d) in ogni caso essere muniti di una somma di denaro sufficiente non solo per intraprendere decentemente il viaggio, ma anche per il ritorno: a tal fine l'Ordinario deve provvedere affinché la somma necessaria per il ritorno sia depositata presso qualche tavola di cambio, o in altro modo sia messa al sicuro, affinché nessuna difficoltà pecuniaria ostacoli il ritorno.

28 13. I religiosi sclaustrati, durante il tempo della sclaustrazione, e i religiosi secolarizzati sono soggetti a questa medesima legge.

29 14. Scaduto lo spazio di tempo dell'indulto temporaneo, se qualcuno non possa ritornare per infermità o altra causa giusta o necessaria, l'Ordinario del luogo potrà prorogare la licenza, informando però immediatamente l'Ordinario proprio del sacerdote e l'ufficio della S. Sede, da cui era stato dato il beneplacito della partenza.

30 CAPUT III.

31 15. Le leggi sui sacerdoti migranti riguardino anche quei sacerdoti che, sia durante il viaggio transoceanico sia nei luoghi di dimora all'estero, non esclusa l'Europa, prestano il loro ministero agli agricoltori e ad altri operai emigranti, sia che assumano spontaneamente questa cura, sia che siano assunti a questo ufficio da qualcuno di quegli Enti, che nel nostro tempo sono stati provvidamente istituiti per il bene dei migranti dalla S. Congregazione Concistoriale. 16. I sacerdoti che, non osservando queste leggi, si siano emigrati temerariamente e presuntuosamente, rimangono sospesi dai divini ipso facto: coloro che tuttavia osassero (che Dio lo impedisca) operare nelle cose sacre, incorrono nell'irregolarità; dalle quali pene non possono essere assolti se non da questa Sacra Congregazione.

32 Sua Santità il Signor nostro Benedetto XV ha ratificato e confermato le risoluzioni degli Eminentissimi Padri, e ha ordinato che siano rese pubbliche e da tutti coloro ai quali spetta siano osservate scrupolosamente in coscienza, cessando le altre prescrizioni che sono contenute nel decreto Etnografica studia, e non ostando contrarie disposizioni di sorta. Dato a Roma dalla S. Congregazione Concistoriale, il 30 dicembre 1918. C. Card. De Lai, Ep. Sabinen., Segretario.

Traduzione automatica, non rivista. Fa fede il testo originale.

Testo latino

1 Consistorialis

2 SACKA. CONGREGATIO CONSISTORIALIS DECRETUM DE CLERICIS IN CERTAS QUASDAM REGIONES DEMIGRANTIBUS

3 Magni semper negotii fuit clericorum receptio ex dissitis vel transmarinis locis provenientium: talibus in adiunctis deceptiones et fraudes facile occurrant, easque detegere in tanta locorum distantia ac sermonum diversitate diutini laboris est ac difficile. Unde Alexander III in consultatione ad Episcopum Genomanensem, statuta Patrum veterum renovans, de clericis in remotis regionibus ordinatis, itemque de tr-ansmarinis statuit « ut ad minus quinque Episcoporum super ordinatione « sua testimonio muniantur ». Quae lex, relata in Decretalibus, tit. 22, lib. I, ius commune per plura saecula constituit.

4 Nostra autem aetate, itineribus trans Oceanum communioribus et frequentioribus factis, novae leges pro clericorum ex Europa ad ea loca migrantium latae sunt, et ultima vice per decretum Ethnographica studia, quibus plura iuxta temporis adiuncta fuerunt disposita ; quae ubi accurate observata fuere, valde in animarum bonum profuisse exploratum est. Attamen, interea temporis, experientia docuit aliquid in hac re ulterius addi oportere aliaque temperari, ut salutarium priorum decretorum finis plenius ac facilius attingi queat.

5 Accessit publicatio Codicis canonici iuris, cui, quantum fas erat, coordinan oportebat peculiaris haec lex de clericis trans Oceanum migrantibus.

6 Habita idcirco ratione votorum plurium Americae Antistitum, perpensisque quae a Nuntiis et Apostolicis Delegatis relata fuerunt, Emi S. huius Congregationis Patres, postquam de mandato SSmi D. N. Benedicti XV omnia diligenti examini subiecere, haec statuenda censuerunt. Conciliorum scilicet Carthaginensis I, Chalcedonensis et Antiocheni, nec non et S. Augustini (cfr. Decr. Gratiani, dist. I, cap. V).

7 CAPUT

8 Integra lege Sacrarum Congregationum de Propaganda Fide et pro negotiis Orientalis Ritus circa sacerdotum huius ritus migrationem, quoad alios haec in posterum observanda erunt:

9 1. Pro sacerdotibus ad longum vel indefinitum tempus aut in perpetuum ex Europa vel ex Mediterranei oris ad Americam vel ad insulas Philippinas migraturis, fas esto Episcopis, non vero Vicariis Generalibus aut Capitularibus, litteras discessoriales concedere, hisce tamen servatis conditionibus:

10 a) ut agatur de sacerdotibus cleri saecularis ex canonico titulo sibi propriis ;

11 b) ut hi post ordinationem suam saltem per aliquot annos dioecesi deservierint ;

12 c) et intra hoc tempus, sicut antea in Seminario, intemeratae vitae certum argumentum praestiterint, et sufficienti scientia sint instructi, adeo ut solidam spem praebeant aedificandi verbo et exemplo populos ad quos transire postulant, et sacerdotalem dignitatem numquam a se maculatura iri, prout iterato praecedentibus decretis Apostolica Sedes praescripsit;

13 d) dummodo ad migrandum iustam habeant causam, e. g. desiderium se addicendi spirituali adsistentiae suorum concivium vel aliorum illic commorantium, necessitatem valetudinis curandae, vel aliud simile motivum, coherenter ad ea quae canon 116 Codicis in casu excardinationis requirit;

14 e) sub lege, quae sub gravi ab utroque Ordinario servanda èrit> ut Episcopus dimittens, antequam licentiam ac discessoriales litteras concedat, directe pertractet cum Episcopo ad quem, illumque de sacerdotis aetate, vita, moribus, studiis et migrandi motivis doceat, ab eoque requirat, an dispositus sit ad illum acceptandum et ad aliquod ecclesiasticum ministerium eidem tribuendum, quod in simplici missae celebratione consistere non debet, quoties migrans sacerdos aetate iuvenili et integris viribus polleat; neque licentiam et discessoriales litteras sacerdoti antea concedat quam responsionem ad utrumque affirmativam assecutus sit;

15 /) Episcopus autem ad quem exhibitum sacerdotem non acceptet, nisi necessitas aut utilitas Ecclesiae id exigat vel suadeat, aut alia iusta et rationabilis causa intercedat.

16 2. Discessoriales litterae non communi sed specifica forma conficiendae erunt, hoc est, exprimere debebunt consensum sive tempora- S.

17 Congregatio Consistorialis neum, sive perpetuum vel ad beneplacitum Episcopi dimittentis, acceptationem Episcopi ad quem, et notas sacerdotis individuas, aetatis scilicet, originis, aliasque, quibus persona describatur, adeo ut nemo circa eius identitatem decipi possit: aliter autem confectae litterae nihil valeant et nullae habeantur.

18 3. Firma manet praescriptio in decreto Ethnograftca studia statuta, qua italiae Ordinarii relevantur ab onere dimissoriales litteras, de quibus in superiori articulo sermo est, conficiendi; sed peractis iis quae* sub n. 1 statuta sunt, rem défèrent ad Sacram hanc Congregationem, quae licentiam scripto dabit cum utroque Ordinario communicandam. 4. Idem statuitur pro Episcopis Hispaniae et Lusitaniae, hac una differentia, quod onus licentiam concedendi attribuitur et reservatur Apostolicae Sedis apud eas nationes Legato.

19 5. Qui hisce litteris vel licentia carent, ad sacri ministerii exercitium admitti nequibunt: qui vero iis pollent, admittentur etiam in locis transitus, nisi peculiaris aliqua extraordinaria ratio obsistat, si ibidem infirmitatis aut alia iusta causa commorari parumper coacti fuerint. 6. Hisce servatis normis aliisque quae in tit. I, lib. II Codicis statutae sunt, sacerdotes ex Europae dioecesibus dimissi, in Americae et insularum Philippinarum dioecesibus, utroque Ordinario consentiente, incardinari etiam poterunt. , 7. Sacerdotes ex Europae dioecesibus dimissi ex una in aliam Americae et insularum Philippinarum dioecesim transire poterunt, Episcopo a quo discedere desiderant et Episcopo ad! quem pergere optant consentientibus, servatis in substantialibus normis sub nn. I et II positis, et docto quamprimum Ordinario sacerdotis proprio, vel, si agatur de sacerdotibus Italis, Hispanis et Lusitanis, S. Sedis officio a quo [rima demigrandi licentia promanavit. Obligatio autem docendi Ordinarium sacerdotis proprium vel S. Sedis officium spectabit ad Episcopum qui sacerdotem in sua nova demigratione recipit.

20 8. Curae et sollicitudini Ordinariorum Americae et insularum Philippinarum enixe commendatur ut provideant quo emigrati sacerdotes in domibus privatis vel in diversoriis, sive publicis hospitiis, non commorentur, sed in aedibus ecclesiasticis ad rem instructis vel instruendis, aut penes aliquem parochum vel religiosos viros. Quod si absque legitima causa parere recusent, eos post factam monitionem peremptoriam a missae celebratione interdicant.

21 9. Religiosi, dum in sua religione perseverant, trans Oceanum ad alias suae religionis domus mitti a suis superioribus valebunt, hac una lege servata, super cuius observantia superiorum conscientia graviter oneratur, ut agatur de religiosis qui sint intemeratae vitae, bonae expiorataeque vocationis et studiis ecclesiasticis bene instructi ; adeo ut retineri tuto possit, in bonum animarum et aedificationem fidelium eorum missionem esse cessuram.

22 10. Religiosi exclaustrati, pro tempore quo extra conventum morantur, et religiosi saecularizati eadem tenentur lege ac clerici saeculares.

23 CAPUT ¡I..

24 11. Clerici saeculares, qui ex Europa vel ex Mediterranei oris in Americam vel in insulas Philippinas ad breve tempus, semestre non excedens, pergere cupiunt, acceptatione non indigent Ordinarii illius loci, vel illorum locorum ad quae proficiscuntur, prout pro diuturna vel stabili commoratione requiritur.

25 N \± Sed debent:

26 a) iustam honestamve causam itineris suscipiendi habere, eamque Ordinario suo patefacere, ut discessorias litteras ab eo impetrare valeant; b) muniri discessorialibus litteris Ordinarii sui, non in forma communi, sed in forma specifica, cohaerenter ad ea quae superiori num. 2 praescripta sunt, causa temporanei itineris et spatio temporis in indulto indicatis;

27 o) reportare S. Sedis beneplacitum, quod dandum erit vel ab hac S. Congregatione, vel ab Apostolicae Sedis Legatis, in locis ubi hi adsint; nisi urgens aliqua causa discessum absque mora exigat: quo in casu in litteris discessorialibus id erit exprimendum; d) in quolibet casu instrui sufficienti pecuniae summa nedum pro itinere decenter suscipiendo, sed etiam pro regressu: ad quem finem Ordinarius cavere debet, ut summa ad revertendum necessaria deponatur penes aliquam nummulariam mensam, aut alio modo tuta sit, ne ulla reversioni obstet pecuniae difficultas.

28 13. Religiosi exclaustrati, durante exclaustrationis tempore, et religiosi saecularizati hac ipsa lege tenentur.

29 14. Expirato spatio temporanei indulti, si quis ex infirmitate aut alia iusta vel necessaria causa redire non valeat, Ordinarius loci licentiam prorogare poterit, docto tamen statim Ordinario sacerdotis proprio et S. Sedis officio, a quo beneplacitum discessus datum fuit.

30 CAPUT III.

31 15. Leges de sacerdotibus migrantibus latae eos quoque attingant sacerdotes, qui, aut in itinere transmarino aut in exteris commorationis locis, Europa minime excepta, agricolis aliisque operariis demigrantibus j S. Congregatio Consistorialis suum praestant ministerium, sive curam hanc sponte sua suscipiant, sive ad hoc assumantur officium ab aliquo ex iis Operibus, quae in migrantium commodum providenter hac nostra aetate instituta sunt. 16. Sacerdotes qui, his legibus non servatis, temere arroganterque demigraverint, suspensi a divinis ipso facto maneant: qui nihilominus sacris (quod Deus avertat) operari audeant, in irregularitatem incidant; a. quibus poenis absolvi non possint nisi a Sacra hac Congregatione. * * * SSmus autem D. N. Benedictus PP. XV resolutiones Emorum Patrum ratas habuit et confirmavit, easque publici iuris fieri iussit et ab omnibus ad quos spectat ad unguem ex conscientia servari, ceteris praescriptionibus quae in decreto Etnografica studia continentur cessantibus, et contrariis quibuslibet minime obstantibus.

32 Datum Romae ex S. C. Consistoriali, die 30 decembris 1918. j$| C. CARD. DB LAI, Ep. Sabinen., Secretarius. •

Acta Apostolicae Sedis 11 (1919), pp. 39-43 (Holy See scan, OCR text, lightly cleaned). Fonte: vatican.va (AAS scan).

Testo inglese

1 Consistorial

2 SACRED CONSISTORIAL CONGREGATION DECREE ON CLERICS MIGRATING TO CERTAIN REGIONS

3 The reception of clerics coming from distant or overseas places has always been a matter of great importance: in such circumstances deceptions and frauds easily occur, and to detect them across such great distances of places and diversity of languages is a matter of prolonged and difficult labor. Whence Alexander III in his consultation to the Bishop of Genoa, renewing the statutes of the ancient Fathers, concerning clerics ordained in remote regions, and likewise concerning those from overseas, established "that they be furnished with the testimony of at least five Bishops concerning their ordination". This law, related in the Decretals, title 22, book I, constituted the common law for many centuries.

4 In our own age, however, with journeys across the Ocean becoming more common and frequent, new laws have been enacted for clerics migrating from Europe to those places, and most recently by decree Ethnographica studia, by which many things were arranged according to the circumstances of the times; and where these have been carefully observed, it has been found to have greatly benefited the good of souls. Nevertheless, in the meantime, experience has taught that something further ought to be added in this matter and other things tempered, so that the purpose of the salutary former decrees might be more fully and easily attained.

5 There was added the publication of the Code of Canon Law, to which, insofar as it was possible, this particular law concerning clerics migrating across the Ocean ought to be coordinated.

6 Having therefore taken into account the votes of many Prelates of America, and having weighed what was reported by the Nuncios and Apostolic Delegates, the Eminent Fathers of this Congregation, after by mandate of His Holiness Benedict XV all things were subjected to diligent examination, deemed these things to be established. Namely the Councils of Carthage I, Chalcedon, and Antioch, and also of St. Augustine (cfr. Decr. Gratiani, dist. I, cap. V).

7 CHAPTER

8 The entire law of the Sacred Congregations of the Propaganda of the Faith and for the affairs of the Oriental Rite concerning the migration of priests of this rite being preserved, these things are henceforth to be observed for others:

9 1. For priests migrating for a long or indefinite time or in perpetuity from Europe or from the shores of the Mediterranean to America or to the Philippine Islands, it shall be permitted to Bishops, but not to Vicars General or Capitular, to grant letters of dismissal, these conditions however being observed:

10 a) that it be a matter of priests of the secular clergy from a canonical title proper to themselves;

11 b) that these have served the diocese for at least some years after their ordination;

12 c) and within this time, as formerly in the Seminary, they have given certain proof of unblemished life, and are instructed with sufficient knowledge, so that they may offer solid hope of building up by word and example the peoples to whom they seek to go, and that they will never stain the priestly dignity from themselves, as the Apostolic See has repeatedly prescribed in the preceding decrees;

13 d) provided that they have a just cause for migrating, for example, the desire to devote themselves to the spiritual assistance of their fellow citizens or others dwelling there, the necessity of caring for their health, or some other similar motive, consistent with what canon 116 of the Code requires in the case of excardination;

14 e) under the law, which is to be observed under grave obligation by both Ordinaries, that the Bishop sending, before he grants permission and letters of dismissal, directly treat with the Bishop to whom, and inform him of the priest's age, life, morals, studies and motives for migrating, and require from him whether he is disposed to accept him and to assign to him some ecclesiastical ministry, which ought not to consist in the simple celebration of Mass, whenever the migrating priest is of youthful age and possesses unimpaired strength; nor shall he grant permission and letters of dismissal to the priest before he has obtained an affirmative response to both matters;

15 f) The Bishop to whom the priest is presented shall not accept him unless necessity or utility of the Church demands or advises it, or some other just and reasonable cause intervenes.

16 2. Letters of dismissal are to be drawn up not in common but in specific form, that is, they ought to express the consent whether temporary or perpetual or at the pleasure of the Bishop sending, the acceptance of the Bishop to whom, and the individual notes of the priest, namely his age, origin, and others by which the person is described, so that no one can be deceived concerning his identity: otherwise letters drawn up are of no value and shall be held as null.

17 The Congregation of Consistorial Affairs [shall require] either perpetual or at the pleasure of the Bishop sending [him], acceptance by the Bishop to whom [he is sent], and the individual notes of the priest, namely his age, origin, and others by which the person may be described, so that no one can be deceived concerning his identity: but letters otherwise drawn up shall have no force and shall be held as null.

18 3. The prescription established in the decree Ethnographica studia remains firm, by which the Ordinaries of Italy are relieved of the burden of drawing up dismissorial letters, of which mention is made in the article above; but after those things which are established under n. 1 have been completed, they shall refer the matter to this Sacred Congregation, which shall give permission in writing to be communicated with both Ordinaries. 4. The same is established for the Bishops of Spain and Portugal, with this one difference, that the burden of granting permission is attributed and reserved to the Apostolic Nuncio in those nations.

19 5. Those who lack these letters or permission cannot be admitted to the exercise of sacred ministry: those who possess them, however, shall be admitted even in places of transit, unless some particular extraordinary reason stands in the way, if they have been compelled to remain there for a short time on account of illness or another just cause. 6. These norms being observed, and the others which are established in tit. I, lib. II of the Code, priests dismissed from dioceses of Europe may also be incardinated in dioceses of America and the Philippine Islands, with the consent of both Ordinaries. 7. Priests dismissed from dioceses of Europe may pass from one diocese of America and the Philippine Islands to another, with the consent of the Bishop from whom they wish to depart and the Bishop to whom they wish to go, the norms substantially set forth under nn. 1 and 2 being observed, and the priest's own Ordinary being informed as soon as possible, or, if it be a matter of Italian, Spanish and Portuguese priests, the office of the Holy See from which the original permission to migrate proceeded. The obligation of informing the priest's own Ordinary or the office of the Holy See shall rest with the Bishop who receives the priest in his new migration.

20 8. To the care and solicitude of the Ordinaries of America and the Philippine Islands it is earnestly commended that they provide that emigrated priests do not remain in private houses or in lodgings, whether public inns or otherwise, but in ecclesiastical buildings equipped or to be equipped for the purpose, or with some parish priest or religious men. If they refuse to obey without legitimate cause, the Ordinaries shall, after making a peremptory admonition, prohibit them from celebrating Mass.

21 9. Religious, while they persevere in their religion, may be sent across the Ocean by their superiors to other houses of their religion, this one law being observed, upon whose observance the conscience of superiors is gravely burdened, that it be a matter of religious who are of unblemished life, of good and well-tested vocation, and well instructed in ecclesiastical studies; so that it may be safely maintained that their mission will cease to the good of souls and the edification of the faithful.

22 10. Exclaustrated religious, for the time during which they remain outside the convent, and secularized religious are bound by the same law as secular clerics.

23 CHAPTER II.

24 11. Secular clerics, who from Europe or from the shores of the Mediterranean wish to go to America or to the Philippine Islands for a brief time, not exceeding six months, do not need the acceptance of the Ordinary of that place, or of those places to which they are proceeding, as is required for a longer or permanent residence.

25 But they must:

26 a) have a just and honest reason for undertaking the journey, and make it known to their Ordinary, so that they may obtain letters of dismissal from him; b) be furnished with letters of dismissal from their Ordinary, not in common form, but in specific form, consistent with what was prescribed in the preceding num. 2, indicating the cause of temporary journey and the space of time in the indult;

27 c) obtain the approval of the Holy See, which shall be given either by this Sacred Congregation, or by the Apostolic Legates of the Holy See, in places where they are present; unless some urgent cause requires departure without delay: in which case this shall be expressed in the letters of dismissal; d) in any case be furnished with a sufficient sum of money not only for undertaking the journey decently, but also for the return: to which end the Ordinary must take care that the sum necessary for returning be deposited with some banking house, or be secured in another way, so that no difficulty of money may hinder the return.

28 13. Exclaustrated religious, during the time of exclaustration, and secularized religious are bound by this same law.

29 14. When the space of the temporary indult has expired, if anyone is unable to return on account of illness or another just or necessary cause, the Ordinary of the place may prolong the permission, provided that the priest's own Ordinary and the office of the Holy See, from which the approval of departure was given, are informed immediately.

30 CHAPTER III.

31 15. The laws enacted concerning migrating priests shall also apply to those priests who, either on the ocean voyage or in places of foreign residence, not excepting Europe, render their ministry to agricultural workers and other emigrants, whether they undertake this care of their own accord, or are assumed for this office by some one of those Works which in our age have been providently established for the benefit of migrants. 16. Priests who, these laws not being observed, have rashly and presumptuously migrated, remain suspended from the divine offices by the fact itself: those who nevertheless dare to operate in sacred matters (which God forbid) incur irregularity; from which penalties they cannot be absolved except by this Sacred Congregation. * * * Our Most Holy Lord Benedict XV approved and confirmed the resolutions of the Eminent Fathers, and ordered them to be made public and to be observed by all to whom it pertains with the utmost care of conscience, the other prescriptions which are contained in the decree Etnografica studia ceasing to have effect, and any contrary provisions notwithstanding.

32 Given at Rome from the Sacred Congregation of the Consistory, on 30 December 1918. C. CARD. DE LAI, Bishop of Sabina, Secretary.

Traduzione automatica, non rivista. Fa fede il testo originale.

Le voci che lo citano

Acta Apostolicae Sedis 11 (1919), pp. 39-43 (Holy See scan, OCR text, lightly cleaned). Official text, Acta Apostolicae Sedis (Holy See)

Salva per dopo

Inserisci la tua email: ti invieremo un link per accedere. Nessuna password. Ciò che salvi (voci, versetti, capitoli, documenti) ti segue su ogni dispositivo.