By a parable of good and euil figges, is signified, 5. the reduction of the penitent from captiuitie: 8. and the vexation of those, that stayed in Ierusalem, or fled into Aegypt.
1The Lord shewed me: and behold two baskets full of figs, set before the temple of the Lord: after that Nabuchodonosor king of Babylon had carried away Jechonias the son of Joakim the king of Juda, and his chief men, and the craftsmen, and engravers of Jerusalem, and had brought them to Babylon.Il Signore mi diede una visione, e vidi due panieri pieni di fichi posati davanti al tempio del Signore, dopo che Nabucodonosor re di Babilonia avea menato da Gerusalemme a Babilonia Jeconia figliuolo di Joachim, re di Giuda, e i suoi principi, e i fabbri, e i gioiellieri.OVR Lord shewed me: and behold two baskets ful of figges, set before the temple of our Lord: after that Nabuchodonosor king of Babylon transported Iechonias the sonne of Ioakim the king of Iuda, and his princes, and the craftesman, and incloser of Ierusalem, and had brought them into Babylon.Ostendit mihi Dominus: et ecce duo calathi pleni ficis, positi ante templum Domini, postquam transtulit Nabuchodonosor rex Babylonis Jechoniam filium Joakim, regem Juda, et principes ejus, et fabrum, et inclusorem, de Jerusalem, et adduxit eos in Babylonem. 2One basket had very good figs, like the figs of the first season: and the other basket had very bad figs, which could not be eaten, because they were bad.In uno de' panieri erano ottimi fichi, come soglion essere i primaticci: e nell'altro paniere erano fichi pessimi da non potersi mangiare per esser guasti.One basket had very good figges: as the figges of the prime time are wont to be: and one basket had very naughtie figges, which could not be eaten, because they were naught.Calathus unus ficus bonas habebat nimis, ut solent ficus esse primi temporis: et calathus unus ficus habebat malas nimis, quæ comedi non poterant eo quod essent malæ. 3And the Lord said to me: What seest thou, Jeremias? And I said: Figs, the good figs, very good: and the bad figs, very bad, which cannot be eaten because they are bad.E il Signore mi disse: Che è quello, che tu vedi, o Geremia? E io dissi; Fichi, fichi buoni, e molto buoni: e fichi cattivi, e molto cattivi da non potersi mangiare, perchè sono cattivi.And our Lord said to me: What seest thou Ieremie? And I said: Figges: the good figges, exceeding good, and the naughtie figges, exceeding naught: which can not be eaten because they are naught.Et dixit Dominus ad me: Quid tu vides, Jeremia ? Et dixi: Ficus, ficus bonas, bonas valde: et malas, malas valde, quæ comedi non possunt eo quod sint malæ. 4And the word of the Lord came to me, saying:E il Signore parlommi, dicendo:And the word of our Lord was made to me, saying:Et factum est verbum Domini ad me, dicens:
5Thus saith the Lord the God of Israel: Like these good figs, so will I regard the captives of Juda, whom I have sent forth out of this place into the land of the Chaldeans, for their good.Queste cose dice il Signore Dio di Israele: Siccome questi fichi son buoni; così io farò del bene agli esuli di Giuda, che sono stati da me cacciati alla terra de' Caldei.Thus saith our Lord the God of Israel: As are these good figges: so wil I know the transmigration of Iuda, which I haue sent forth out of this place into the land of Chaldees, vnto good.Hæc dicit Dominus Deus Israël: / Sicut ficus hæ bonæ, / sic cognoscam transmigrationem Juda, / quam emisi de loco isto in terram Chaldæorum, in bonum. 6And I will set my eyes upon them to be pacified, and I will bring them again into this land: and I will build them up, and not pull them down: and I will plant them, and not pluck them up.E volgerò ad essi placato il mio sguardo, e li ricondurrò in questa terra, e, lungi dallo sterminarli, darò loro ferma abitazione, e li pianterò, e non gli sradicherò.And I wil set mine eies vpon them to be pacified, & I wil bring them againe into this land: and I wil build them, and not destroy: and I wil plant them and not plucke them vp.Et ponam oculos meos super eos ad placandum, / et reducam eos in terram hanc: / et ædificabo eos, et non destruam: / et plantabo eos, et non evellam. 7And I will give them a heart to know me, that I am the Lord: and they shall be my people, and I will be their God: because they shall return to me with their whole heart.E darò loro un cuore, affinchè conoscano, ch'io sono il Signore, ed ei saranno mio popolo, ed io sarò loro Dio, perchè ritorneranno a me con tutto il lor cuore.And I wil geue them an hart to know me, that I am the Lord: and they shal be my people, and I wil be their God: because they shal returne to me in al their hart.Et dabo eis cor ut sciant me, / quia ego sum Dominus: / et erunt mihi in populum, / et ego ero eis in Deum, / quia revertentur ad me in toto corde suo. 8And as the very bad figs, that cannot be eaten, because they are bad: thus saith the Lord: So will I give Sedecias the king of Juda, and his princes, and the residue of Jerusalem, that have remained in this city, and that dwell in the land of Egypt.E come gli altri fichi son pessimi, e da non potersi mangiare, perchè sono guasti, così io (dice il Signore) tratterò Sedecia re di Giuda, e i suoi principi, e tutti gli altri, che son rimasi in questa città di Gerusalemme, e che abitano nella terra d'Egitto.And as are the very naughtie figges, that can not be eaten, because they are naught: thus saith our Lord, so wil I geue Sedecias the king of Iuda: and his princes, and the rest of Ierusalem, that haue remained in this citie, and that dwel in the Land of Aegypt.Et sicut ficus pessimæ quæ comedi non possunt eo quod sint malæ, / hæc dicit Dominus: / Sic dabo Sedeciam regem Juda, / et principes ejus, et reliquos de Jerusalem, / qui remanserunt in urbe hac, / et qui habitant in terra Ægypti.
9And I will deliver them up to vexation, and affliction, to all the kingdoms of the earth: to be a reproach, and a byword, and a proverb, and to be a curse in all places, to which I have cast them out.E farò, che siano vessati, ed afflitti per tutti i regni della terra; e saranno l'obbrobrio, la favola, l'esempio, e l'orrore di tutti i luoghi, dov' io gli avrò cacciati.And I wil geue them into vexation, and affliction, to al the kingdomes of the earth: into reproch, and to be a parable, and into a prouerbe, and into malediction in al places, to which I haue cast them out.Et dabo eos in vexationem, / afflictionemque omnibus regnis terræ, / in opprobrium, et in parabolam, / et in proverbium, et in maledictionem / in universis locis ad quæ ejeci eos. 10And I will send among them the sword, and the famine, and the pestilence: till they be consumed out of the land which I gave to them, and their fathers.E manderò contro di essi la spada, la fame, e la peste, fino a tanto che siano sterminati dalla terra, ch'io diedi ad essi, e a' padri loro.And I wil send among them the sword, famine, and pestilence: til they be consumed out of the land, which I gaue them, and their fathers.Et mittam in eis gladium, et famem, et pestem, / donec consumantur de terra quam dedi eis et patribus eorum.
24:1
Year of the World 3405, Year before Christ 599.
Engravers. Hebrew, "those who enclose," (4 Kings 24:14.; 1 Kings 13:19.)
24:2
Calmet
Season. Appearing in autumn and ripe in spring, (Micheas 7:1.) (Calmet)
24:5
Haydock
Regard. Literally, "know," with love, (Psalm 1:6.) (Haydock)
Calmet
Jechonias was treated with honour, (4 Kings 25:27.) as well as Daniel and Zorobabel, of the same family. (Daniel 2:48.; Jeremiah 29:5.) The captives, under Sedecias, were much more abused. (Jeremiah 28:8.; Jeremiah 29:17.) (Calmet)
Worthington
This is the literal sense; the mystical shews that the good shall be rewarded. (Worthington)
24:6
Calmet
Up, till the Messias appear, and the true Israel of God, his disciples, to whom the promises chiefly pertain. They will continue for ever. If this answer does not give satisfaction, as it ought, we may say that the Jews did not comply with the condition, and were therefore abandoned to the Romans. (Calmet)
24:8
Egypt, to which they fled contrary to the prophet's advice, (4 Kings 25:26.)
24:3
Literally he prophecieth that king Ieconias and others caried in the first trāsmigration into Babylon should be released or exalted; and king Sedecias with his children & folovvers should perish: but mystically he prophecieth that the good shal prosper & be high ly rewarded, & the wicked shal be miserable and most seuerely punished.
24:1
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 31.3
… For it was he who first introduced the fruit at Rome after his conquest of Pontus and Armenia; and the cherry tree is so called because he brought it from Cerasus. Now as the Scriptures do not mention cherries, but do speak of a basket of figs,
24:3
san Metodio d'Olimpo † 311 d.C. The Banquet of the Ten Virgins; or Concerning Chastity 10.5
For we find in the Sacred Writings that there are two kinds of fig-trees and vines, “the good figs, very good; and the evil, very evil;”
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 31.3
… and the cherry tree is so called because he brought it from Cerasus. Now as the Scriptures do not mention cherries, but do speak of a basket of figs, I will use these instead to point my moral. May you be made of fruits such as those which grow before God’s temple and of which He says, “Behold they are good, very good.”
24:6
san Girolamo † 420 d.C. Against the Pelagians 2
xxiv. 6, 7 . God, not they themselves, will plant them, etc.
24:1
Positi ante templum Domini. — Nota: Hi duo calathi erant ante templum; quia prior, continens bonas ficus, significabat populum Deo et Dei cultui conjunctum, et quasi domesticum, etiam eos qui jussu Dei in Babylonem captivi iverant, praesentes esse Deo, illi esse in oculis et curae, atque per hanc tribulationem patientiae fructum dulcem, quasi calore tribulationis decoctum, ac suavem Deo exhibere: calathus alter, continens ficus malas, significabat eos qui Hierosolymis manserant Deo inobedientes, licet templo viciniores in deliciis agerent, Deo invisos esse, et ab eo exscindendos ob hanc inobedientiam. optimae, id est sapidissimae, quia maturae et praecoquae; ficus vero alterius calathi, quae erant malae, erant pessimae, id est insipidissimae, quia immaturae, vel quia agrestes et amarae, vel quia aestu contractae, vel quia vento percussae aridae erant et exsuccae, vel quia corrosae a vermibus, ut nauseam moverent, etc. Hoc ficuum discrimen agnovit Propheta, tum ex ficuum forma et specie, tum ex indicio Domini, qui forte easdem quoque ei gustandas dedit. Proprie enim bonitas vel malitia ficuum sapore et gustu discernitur. Nec obstat quod ait: «Quid tu vides? Et dixi: Ficus, ficus bonas.» To enim vides non excludit gustatum, tum quia visus saepe generaliter sumitur pro quovis sensu, tum quia to vides tantum significat hasce ficus Prophetae objectas fuisse, non reipsa, sed per visionem et imaginationem, in qua partim eas videre, partim gustare sibi videbatur Propheta. Prior calathus transmigrantium felicitatem, alter remanentium cladem significabat, uti jam dixi. Sic Homerus dicit Jovem habere duo dolia, unum fellis et infelicitatis, secundum mellis et felicitatis; et nunc ex hoc, nunc ex illo hominibus propinare: citat hunc Homeri locum Plutarchus ad Apollonium. Nota catachresin, «bonae,» id est dulces et melleae. Apposite vereque Transalpinus quidam veniens in Italiam, cum nunquam ante ficus recentes vidisset, ut primum inter alios fructus eas gustavit, bursas melle plenas, indigitavit. Vere Passeratius in ficu: Ficus habet lactis nivei, rutilique saporem Mellis, et ambrosiae similes cum nectare succos. Tropologice, quidam apud S. Hieronymum et Glossa: Duo hi calathi sunt duae civitates, una Dei, altera diaboli; secundo, sunt Christiani et Judaei; tertio, sunt electi et reprobi, sive gehenna et coelum; quarto, ut Lyranus, sunt Religiosi boni et mali: hi enim sunt quasi in templo Domini, et terrestri paradiso Dei, ut ait B. Petrus Damianus, serm. De S. Nicolao, ut ficus et fructus coelestes proferant offerantque Deo. Hinc recte ait S. Augustinus, epist. 137, tom. II: «Sicut non inveni meliores iis qui in monasterio profecerunt, sic nec deteriores iis qui in monasterio defecerunt.» Ita Pelagius, Eutyches, Nestorius, Jovinianus, Lutherus, Bucerus, Petrus Martyr, fuerunt monachi; sed apostatantes facti sunt haeresiarchae. Simile de Atheniensibus, apud quos vigebant sapientia et probitas, dixit Plutarchus in Vita Dionys.: «Eos aut esse optimos aut pessimos,» additque: «Sicut Attica praestantissimum mel, sic et exitiale venenum progignit.» Quaeres, cur per ficus intelligantur homines? Respondet S. Augustinus, serm. 31 De verbis Domini secundum Lucam: Ab eo jam tempore, inquit, quo primus homo post peccatum foliis se ficulneae texit, humanum genus similitudinis cum ficu induit cognationem. Idcirco et S. Ambrosius, lib. De Paradiso, cap. XIII, ponderans quod Adam foliis ficus lumbos succinxit, mystice in posteros ejus vestem peccatricem ex arbore ficu transmittendam interpretatur, ut quasi ficu, id est peccato induti, seu peccatores nascerentur. Sed cur hae ficus apparent Prophetae ante templum? Respondet Antonius Fernandius, lib. De Vision. veter. Testam. vision. 12, rationem litteralem esse, quoniam in atrio templi varia genera fructuum vendebantur, ut populus haberet in promptu quae offerret Domino, ante quem nemo vacuus apparere poterat, juxta legem Exodi XXIII, 15. Magis propria ratio est, quod Judaei omnem suam gloriam, robur et felicitatem tribuerent templo, quodque Sedecias cum suis nollet se tradere Chaldaeis, ne hisce bonis templi se privaret: unde et Jechoniam, qui se cum suis tradiderat Chaldaeis, irridebant, quasi extorrem et exsulem a templo, et consequenter a Deo, ut patet Ezech. XI, 15 et 16. Quocirca Deus ibidem hoc refellit, promittens se Jechoniae in Babylone fore in sanctificationem, id est in sanctuarium, sive sanctum templum. Mystice, significatur malos aeque ac bonos praesentes esse Deo, Deumque e suo templo jugiter eos intueri, sed ad dispares eventus et sortes. Inclusorem. — scilicet gemmarum. Ita S. Hieronymus, Rabanus, Hugo, S. Thomas, Lyranus, scilicet, qui auro vel argento gemmas includit. Aliter Vatablus et Angelomus in IV Reg. XXIV: «Inclusorem,» inquiunt, intellige castrorum, id est castra metandi, et muniendi, valloque includendi peritum, q. d. Omnes fabros et artifices transtulit Nabuchodonosor, praesertim eos qui civitatem instar castrorum possent munire, suisque vallis includere; ne hi rursum Judaeos, si rebellare vellent, adjuvarent, uti fecerunt Philistini, lib. I Reg. cap. XIII, 19. enim hi caeteros inficient, et Religioni ingens vel detrimentum vel exitium afferent. Hoc maxime in Novitiis servandum est, a quibus quasi a radice pendet Religionis vel profectus, vel defectus: in iis ergo vel admittendis, vel repellendis magnus adhibendus est delectus, magna cura, uti dicere solebat B. Theresia. Hi deinde maxime exercendi sunt in studio tum mortificationis, tum orationis, ut semper cogitent se versari in Religione quasi in templo, imo quasi in coelo quodam terreno (ut ait Climachus) in praesentia Dei et angelorum. Hoc est quod aureo suo documento docuit S. Petrus; uti refert S. Clemens, epist. 1 ad Jacobum fratrem Domini: «Instruebat (Petrus, ait Clemens) actus suos vitae omni hora custodire, et in omni loco Deum respicere; firmiter scire cogitationes malas cordi suo advenientes, mox ad Christum allidere.» Rursum aptissime et propriissime ficus optimae sunt, qui se cum Christo disciplinae et cruci a Deo immissae sponte subdunt; pessimae sunt, qui disciplinam et crucem abnuunt et excutiunt. Notandum est, quod scribit Columella, lib. III, ficus quae non maturescunt nec dulcescunt, ex arbore excutiendas esse, ne arbor depravetur aut exarescat: ita a Religione excutiendi sunt, qui genuinum ejus spiritum non sugunt, calorem devotionis ejus non hauriunt, ut in perfectione maturescant et dulcescant: alioqui... 2. Calathus unus ficus bonas habebat nimis, — q. d. Ficus unius calathi quae bonae erant, erant optimae, id est sapidissimae, quia maturae et praecoquae.
24:2
Ut solent ficus esse primi temporis, — non veris: ver enim non dat maturas ficus. Ficus ergo «primi temporis» sunt, quas primo maturas profert et dat arbor, et aura, puta aestas; quae praecoquae dicuntur, suntque dulcissimae, quia primogenitae, in quas suum succum et vires profundit arbor; ita ut quasi senescens et effoeta serotinas ficus det languidas, insipidas et imperfectas, ut hic in Italia cernimus et gustamus. Pro quo nota: Duplices sunt ficus; aliae enim sunt, quae dant fructus semel in anno, scilicet in septembri, tuncque proprium est ficuum tempus; aliae eos dant bis quotannis, scilicet primos in junio, serotinos in septembri. Omnis enim ficus, dans fructus in junio, est bifera; dat enim secundos in septembri; sed priores junii longe meliores sunt posterioribus in septembri, et hae vocantur praecoquae, et primi temporis. Aliae ficus, quae tantum dant fructus in septembri, priores pariter fructus dant meliores postremis. Ratio est, quia ficus cum sit calida, calorem solis exigit: unde quo calidior est sol, uti initio septembris, eo meliores sunt ficus: declinante vero sole in octobri, minus bonae sunt ficus, quia minore solis ardore coquuntur. Denique sicut faetus animalium primi posterioribus tam specie, quam robore, indole et pretio antecellunt, sic ficus primae aestatis posterioribus septembris a toto genere praestant, et specie, et magnitudine, et novitate, et sapore vel reali, vel apprehenso ob longam et avidam sui exspectationem; unde et majori sunt in pretio, plurisque veneunt. Porro apposite justus comparatur ficui bonae. Primo, sicut ficus fructus fert dulces, ita et justus. Secundo, sicut ficus parum crescit in altitudine, ita justus est humilis. Tertio, ficus pro floribus reddit fructus, bisque in anno dat fructus, scilicet ficus praecoquas et ficus maturas; ita justus totus est in fructu bonorum operum. Quarto, ficus amplis foliis umbram facit: ita justus sua charitate alios juvat et protegit. Quinto, ficus alteri arbori inseri nequit, ob eximiam suam dulcedinem quam deserere nequit: ita justus in nullo homine, sed in solo Deo recumbit. Sexto, ficus decorticata arescit, et fructum non reddit: sic justus nisi tegatur conversatione honesta, fructum cum proximis non faciet. Ita Noster Salmeron, tom. VII, tract. 21. Denique a ficu potius quam a pyro, pomo, etc., visio haec desumpta est, quia in Judaea crebrae sunt ficus, ejusque felicitas erat «sedere sub vite et ficu sua,» uti saepe ait Scriptura. Et aliqui putant ficus in Palaestina esse primos anni fructus. Sed hoc falsum esse Romae intellexi ex Palaestinis qui Hierosolymis nati sunt: asseruerunt enim, ibidem ante ficus produci pruna, pepones, cucumeres, etc. 5. Cognoscam in bonum, — favebo, benefaciam, tanquam bonos conservabo et tuebor eos, qui meo jussu transmigrarunt in Babylonem. Sic non tantum Joachim evexit Deus in Babylone, sed et Danielem et socios regnis praefecit, aliosque Judaeos pace et bonis ditavit, Jeremiae XXIX, 4. Vide hic quid faciat obedientia, etiam impiis, qualis fuit Joachin et Judaei. 6. Et ponam oculos meos super eos ad placandum, — ut eis me placatum et benignum exhibeam: hebraice est, respiciam eos in bonum. Aedificabo eos, — stabiles eis sedes dabo, primo, in Jerusalem; secundo, in Ecclesia Christi; tertio, in Jerusalem coelesti. Assurgit enim ad Ecclesiam; unde subdit: «Erunt mihi in populum, et ego ero eis in Deum.» 8. Qui habitant in terra Aegypti, — qui metu Chaldaeorum e Judaea, contra monita Jeremiae, fugerunt in Aegyptum, non post mortem Godoliae, et captivitatem Sedeciae, sed ante sub Joachin: hi enim, aeque ut Judaei manentes Hierosolymae, a Chaldaeis vastati sunt.
24:5
9. Dabo eos in vexationem. — Chaldaeus: Dabo eos in commotionem; Septuaginta: Dabo eos in dispersionem, q. d. Dispergam eos per omnia regna, ut tanta clade Judaeorum omnes gentes metu concutiantur. Et in parabolam (in comparationem, ut, cum quem volent dicere miserum, dicant: Miserior es Judaeo), et in proverbium, — id est in fabulam, ut omnes de Judaeorum calamitate loquantur et fabulentur. Septuaginta vertunt, in odium et in maledictionem; ut scilicet homines cum volent male precari alicui, dicant: Contingat illi id quod contigit Sedeciae regi Juda, ejusque familiae et asseclis: Plaga Sedeciae tangat te: Sis frater et socius Sedeciae. Ita Vatablus, et patet Jeremiae XXIX, 22.
24:1
Hic ponitur distinctio malorum principum a bonis, sub quadam similitudine: et primo ponitur similitudinis ostensio, ponens visionem, ostendit, imaginaria visione, vel argumentali, ut de ficubus quae ante templum vendebantur, prophetia sumeretur. Simile supra 18, de argumento figuli. Num. 12: si quis fuerit inter vos propheta, in visione apparebo ei, vel per somnium loquar ad illum. Postquam transtulit Nabuchodonosor (...) inclusorem, argentarium, qui lapides argento, vel auro includit. Et hoc habetur secundum historiam 4 Reg. 23, Isa. 3: ecce dominator dominus exercituum auferet a Jerusalem, et ab Juda validum et fortem, omne robur panis, et omne robur aquae, et cetera. Et visorum distinctionem, ponens bonas ficus: et unus calathus ficus bonas habebat nimis, per quas boni significantur Oseae 9: quasi prima poma ficulneae in cacumine ejus vidi patres eorum. Michaeae 7: ficus praecoquas desideravit anima mea.
24:2
Et ponens malas: et calathus unus ficus habebat malas nimis: per quas significantur mali e populo. Supra 2: quomodo conversa es mihi in pravum vinea aliena? Secundo ponitur visionis expositio; ubi ponitur domini interrogatio, quae est excitatio ad videndum: et dixit dominus ad me. Supra 1, idem.
24:3
Et propheta responsio: et dixi, ficus. Sic Gen. 41, de spicis et vaccis in somnio Pharaonis.
24:4
Tertio ponitur visionis expositio: et factum est verbum domini ad me.
24:5
Et primo quantum ad bonos, adaptans similitudinem in promissione prosperitatis in generali: sicut ficus hae bonae, sic cognoscam transmigrationem Juda, notitia approbationis. 1 Tim. 2: novit dominus qui sunt ejus.
24:6
Et prosequitur in speciali quantum ad bona corporis, ut reducat ad locum proprium: et ponam oculos. Ezech. 36: tollam quippe vos de gentibus, et congregabo vos de universis terris, et reducam vos in terram vestram. Et ut restituat in prosperitatis statum: et reducam, et aedificabo, in altum elevans, sicut fit in aedificio, et non destruam, ubi peccaverint; sicut infra 42: aedificabo vos, et non destruam, plantabo, et non evellam. Et plantabo, in bonis confirmando. Infra 31: vigilabo super vos, ut aedificem, et plantem, ait dominus. Et quantum ad bona animae, promittens Dei cognitionem: et dabo eis cor ut sciant me. Ezech. 36: dabo vobis cor novum, et spiritum novum ponam in medio vestri.
24:7
Et obedientiae subjectionem: et erunt mihi in populum. Apoc. 21: ipsi populus ejus erunt, et ipse Deus cum eis erit eorum Deus.
24:8
Secundo quantum ad ficus malas: et sicut ficus pessimae. Et primo comminatur eis afflictionem in terra sua: sic dabo Sedeciam.
24:9
Supra 15: dabo eos in fervorem universis regnis terrae, propter Manassem filium Ezechiae regis Juda, super omnibus quae fecit in Jerusalem. Secundo confusionem in terra captivitatis: in opprobrium, quantum ad peccatum culpae, in parabolam, in similitudinariam locutionem, vestra poena in exemplum recitabitur, in proverbium, quia ex his quae vobis acciderint sumetur proverbium ad instructionem aliorum, in maledictionem, quantum ad imprecationem poenae poenitentialiter. Vel quia dicet quilibet alteri maledicens. Sic faciat tibi Deus, sicut fecit illis. Ps. 78: facti sumus opprobrium vicinis nostris, subsannatio, et illusio his qui in circuitu nostro sunt.
24:10
Tertio poenam occisionis: et mittam in eis gladium. Supra 15: qui ad mortem, ad mortem; et qui ad gladium, ad gladium; et qui ad famem, ad famem et cetera.
24:5
… Da questo « resto » (gli esuli del 597 : Ier. 24, 5; 29; Ez. 11, 14-20) risorgerà il nuovo Israele,
24:9
e l'oggetto del medesimo (Deut. 28, 37; I Reg. 9, 7; Jer. 24, 9; Ez. 14, 8 ecc.). …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · Douay-Rheims originale (Douai 1609-10), trascrizione EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Pubblico dominio.