Job’s hope in God: he expects rest in death.
For the greuousnes of his paine Iob expecteth speedie death, 4. chargeth his freindes with folie for holding only remuneration in this life. 6. himself hopeth happie rest in the other World.
1My spirit shall be wasted, my days shall be shortened and only the grave remaineth for me.Si va consumando il mio spirito, si accorciano i giorni miei, e solo per me vi resta il sepolcro.MY spirit shal be extenuated, my daies shal be shortened, and the graue only remaineth for me.Spiritus meus attenuabitur; / dies mei breviabuntur: / et solum mihi superest sepulchrum. 2I have not sinned, and my eye abideth in bitterness.Io non peccai, e gli occhi miei nuotano nelle amarezze.I haue not sinned, and mine eie abideth in bitternesse.Non peccavi, / et in amaritudinibus moratur oculus meus. 3Deliver me, O Lord, and set me beside thee, and let any man’s hand fight against me.Liberami, o Signore, e pommi presso di te, e chicchessia armi sua mano a combattere contro di me.Deliuer me, and set me beside thee, and let anie mans hand fight against me.Libera me, Domine, et pone me juxta te, / et cujusvis manus pugnet contra me. 4Thou hast set their heart far from understanding, therefore they shall not be exalted.Il loro cuore hai tenuto lontano dalla saggezza; per questo ei non saranno esaltati.Thou hast made their hart far from discipline, and therfore they shal not be exalted.Cor eorum longe fecisti a disciplina: / propterea non exaltabuntur. 5He promiseth a prey to his companions, and the eyes of his children shall fail.Egli promette acquisti a' suoi compagni; ma gli occhi de' suoi figliuoli verranno meno.He promiseth a praye to his felowes, and the eies of his children shal faile.Prædam pollicetur sociis, / et oculi filiorum ejus deficient. 6He hath made me as it were a byword of the people, and I am an example before them.Egli mi ha renduto quasi favola del volgo, e sono negli occhi loro oggetto di orrore.He hath set me as it were for a prouerbe of the comon people, and I am an example before them.Posuit me quasi in proverbium vulgi, / et exemplum sum coram eis. 7My eye is dim through indignation, and my limbs are brought as it were to nothing.Pel gran dispetto ho perduto il lume degli occhi, e le mie membra son quasi ridotte nel nulla.Mine eie is dimne for indignation, and my members are brought as it were to nothing.Caligavit ab indignatione oculus meus, / et membra mea quasi in nihilum redacta sunt. 8The just shall be astonished at this, and the innocent shall be raised up against the hypocrite.Rimarranno di ciò stupefatti i giusti, e l'innocente si leverà contro l'ipocrita.The iust shal be astonied vpon this, and the innocent shal be raised vp against the hypocrite.Stupebunt justi super hoc, / et innocens contra hypocritam suscitabitur.
9And the just man shall hold on his way, and he that hath clean hands shall be stronger and stronger.Ma il giusto terrà sua strada, e quegli, che ha pure le mani crescerà in fortezza.And the iust shal hold his way, and with cleane handes shal adde strength.Et tenebit justus viam suam, / et mundis manibus addet fortitudinem. 10Wherefore be you all converted, and come, and I shall not find among you any wise man.Voi pertanto cangiate di parere, e venite, ed io non troverò tra voi verun capiente.Be al you therfore conuerted, and come, and I shal not finde among you anie wiseman.Igitur omnes vos convertimini, et venite, / et non inveniam in vobis ullum sapientem. 11My days have passed away, my thoughts are dissipated, tormenting my heart.Sen fuggono i giorni miei, i miei disegni si risolvono in fumo, e mi tormentano il cuore.My daies haue passed, my cogitations are dissipated, tormenting my hart:Dies mei transierunt; / cogitationes meæ dissipatæ sunt, / torquentes cor meum. 12They have turned night into day, and after darkness I hope for light again.La notte hanno cambiata in giorno, e di nuovo dopo le tenebre spero la luce.Night they haue turned into day, and againe after darkenesse I hope for light.Noctem verterunt in diem, / et rursum post tenebras spero lucem. 13If I wait hell is my house, and I have made my bed in darkness.Quand'io avrò aspettato pazientemente, la mia casa el' è il sepolcro, e nelle tenebre ho disteso il mio letticciuolo.If I shal expect hel is my house, and in darkenesse I haue made my bed.Si sustinuero, infernus domus mea est, / et in tenebris stravi lectulum meum. 14I have said to rottenness: Thou art my father; to worms, my mother and my sister.Alla putredine ho detto tu se' mio padre, e ai vermi voi siete mia madre, e mia sorella,I haue sayd to rottenes: Thou art my father, my mother, and my sister, to wormes.Putredini dixi: Pater meus es; / Mater mea, et soror mea, vermibus. 15Where is now then my expectation, and who considereth my patience?Dov' è adunque adesso la mia espettazione, e chi è che consideri la mia pazienza?Where is now then my expectation, and my patience who considereth.Ubi est ergo nunc præstolatio mea ? / et patientiam meam quis considerat ? 16All that I have shall go down into the deepest pit: thinkest thou that there at least I shall have rest?Nel cupo sepolcro scenderà ogni cosa con me; credi tu che ivi almeno io avrò requie?Al my thinges shal descend into most deepe hel: there at the least, shal I haue rest thinkest thou?In profundissimum infernum descendent omnia mea: / putasne saltem ibi erit requies mihi ?
17:1
Calmet
Spirit. Hebrew, "breath is corrupt," (Haydock) or spent. I cannot breathe without the greatest difficulty. (Calmet)
Haydock
Only. Septuagint, "But I want the grave, and do not obtain it." (Haydock)
17:2
Challoner
Not sinned. That is, I am not guilty of such sins as they charge me with. (Challoner)
Haydock
Hebrew, "the wicked were not with me" in friendship at any time. Protestants, "Are there not mockers with me?" (Haydock)
Worthington
Job was doubly afflicted, with corporal pain and calumny: yet hopeth in God. (Worthington)
17:3
Calmet
Fight. I am secure under thy protection. Hebrew, "who will strike hands with me?" or stand bondsman for my debt? (Proverbs 6:1.) Who will take my place? You accuse me of weakness and of impiety: but how would you act, if you were treated in the same manner? (Calmet)
17:4
Calmet
Understanding. They will not answer for me. They are not of such a generous disposition; nor can they distinguish between the punishment of guilt and the trial of virtue. (Calmet)
17:5
Calmet
He. My friend. (Calmet)
Calmet
Hebrew, "speaketh flattery," (Haydock) or promiseth to caress me, while he neglects his own children. But the sense of the Vulgate and Chaldean seem preferable. My friends speak as if they could do any thing, and as if no trial would stagger their resolution. But they durst not be in my situation for a short time. (Calmet)
Menochius
Like hunters, who have promised their children some prey, my friends will not, however, gain the victory over me. (Menochius)
17:6
Haydock
Example. Protestants, "a tabret." (Haydock)
Calmet
The people sing over my misfortune, Lamentations 3:14. I am represented as a victim of God's just indignation. (Calmet)
Haydock
Septuagint, "a laughter," or laughing-stock. (Haydock)
17:7
Menochius
Indignation of God, or of myself. (Menochius)
Calmet
Nothing. Hebrew, "as a shadow." (Calmet)
17:8
Haydock
Hypocrite. If you condemn me, I shall comfort myself with the approbation of the righteous, and still maintain my station. (Haydock)
Calmet
Men of sense and virtue will tremble at the judgments of God, and will never join the crowd of scoffers. (Calmet)
17:10
Man. He offers to dispute with them again, and convince them of folly; (Menochius) or rather he here concludes his address to them, and invites them to change their preposterous judgments.
17:11
Calmet
Thoughts, or fine projects of living happy a long time. (Calmet)
17:12
Menochius
Day. Sleep flees from me. (Menochius)
All is in confusion.
Haydock
After. Hebrew and Septuagint, "light is near in the face of darkness." (Haydock)
I still hope for relief.
17:13
Challoner
Hell. Seol. The region of the dead. (Challoner)
Haydock
Protestants, "grave." (Haydock)
Worthington
But this text proves that there was a place of rest called hell. (Worthington)
Calmet
He speaks here chiefly of the body. (Calmet)
Horace
Mors ultima linea rerum est. (Horace)
Haydock
"Death is the end of all." (Haydock)
If I refrain from complaining, still I cannot expect to be restored to health.
17:14
Menochius
Sister. I am nearly related to such things, and ready to drop into the grave, as my flesh is already devoured by worms. (Menochius)
17:15
Haydock
Who. Hebrew, "who shall see my hope?" I wish all might witness it. (Haydock)
Calmet
But I expect no redress on this side of the grave. (Calmet)
17:16
Challoner
Deepest pit. Literally hell. (Challoner)
Calmet
Hebrew, "We shall go down to the bars of the pit, when we shall rest together in the dust." My hopes may be frustrated by death; (Haydock) or you, my friends, must also go to the house of eternity. (Calmet)
17:2
Not sinned.... That is, I am not guilty of such sins as they charge me with.
17:13
17:16
Deepest pit.... Literally, hell.
17:2
Not hauing committed such sinnes as he was charged withal, in this duble bitternes of corporal paine and calumniation, his eye was stil vpon God, expecting to be deliuered.
17:13
Se•l 〈Greek〉 Infernus.
This text sheweth euidently that there was a place of rest called hel.
17:8
St Augustine of Hippo † AD 430 A Treatise Concerning Man’s Perfection in Righteousness 30
“Moreover,” says he, “in Job himself it is said: ‘And he maintained the miracle of a true man.’
17:16
St Gregory of Nazianzus † AD 389 Select Orations of Saint Gregory Nazianzen 40
… For none comes out of Egypt purely, or escapes the Destroyer, except he who has disciplined these. And let the reins be changed by that good conversion by which they transfer all the affections to God, so that they can say, Lord, all my desire is before Thee, and the day of man have I not desired;
17:1
Ostenderat superioris Job multiplicitatem suae afflictionis, et mentis humilitatem, innocentiam, et vitae irreveribilis brevitate, ex qua verboasis amicorum ejus convincebatur; et idea in hoc capitulo intendit inanimare praemissa, et finaliter eorum ignorantiam concludere. Primo autem incipit manifestare quod dixerat de processu vitae humanae: et praemittit causam brevitatis vitae, cum dicit: Spiritus meus attenuabitur. Vita enim corporis est per vitales spiritus, qui a corde ad omnia membra diffunduntur: qui quamdiu in corpore durant, corpus vivit: sed quando virgus caloris naturalis incipit debilitari in corde, hujusmodi spiritus minuitur. Quam quidem diminutionem et debilitatem per spiritus attenuationem designat: et hujusmodi occasione causae subjungit effectum dicens: Dies mei breviabuntur, debilitas enim vitalis spiritus abbreviat dies vitae. Et ne aliquid crederet quod attenuationis spiritus iterum roborandus esset secundum speciem hujus vitae mortalise, ad hoc excludendum subdit, Et solum mihi superest sepulcrum; quasi dicit: Finitis hujus brevibus vitae diebus, nihil de praesenti vita mihi relinquitur nisi sepulcrum, et ea quae sepulcro conveniunt. Deinde alio modo consolationem eorum vanam ostendit: consolabantur enim eum dicentes, hujusmodi adversitates propter peccata ei provenisse, de quibus si poeniteret, ad prosperitatem rediret; sed ipse hoc excludens dicit: Non peccavi: quia scilicet non habebat conscientiam remordentem de aliquo gravi peccato, propter quod tantas adversitates incurrisset: unde et Jo. 27, dicit: « Neque enim reprehendit me cor meum in omni vita mea: » et ideo non est contra id quod dicitur 1 Joan. 1: « Si dixerimus quia peccatum non habemus, ipsi nos seducimus: » et per hoc exprimit quod supra dixerat de sua innocentia: Haec passus sum absque iniquitate manus meae.
17:2
Subdit autem: Et in amaritudinibus moratur oculus meus. Pluraliter autem dicit amaritudinibus, propter multiplices adversitates, quas supra enumeravit. Dicit autem, Moratur, quia quamvis inter amaritudines se humiliaverit, saccum consuens super cutem suam, adhuc tamen amaritudines perseverant. Attribuit autem amaritudines oculo propter fletum, de quo supra dixerat, Facies mea intumuit a fletu: et iterum: Ad Deum stellat oculus meus: quia sic oculus ejus flebat inter amaritudines, quod ad solum divinum auxilium intendebat; et ideo hic subditur, Et libera me: intelligebat enim se ab eo solo liberari posse, qui eum apud iniquum concluserat.
17:3
Non autem sic se liberari ab adversitate petebat, sicut qui post adversitatem prosperitatem terrenam assequuntur; sed petit ut ad celsitudinem spiritualem perducatur; unde subdit, Et pone me juxta te: quia enim Deus est ipsa essentia bonitatis, necesse est, ut qui juxta Deum ponitur, a malo liberetur. Ponitur autem homo juxta Deum, inquantum ei mente appropinquat per cognitionem vel amorem; sed hoc quidem imperfecte contingit in statu viae, in quo homo impugnationes patitur; et qui est juxta Deum positus, ab eis non superatur. Perfecte autem homo juxta Deum mente ponitur, juxta statum ultimae felicitatis, in quo impugnationes jam pati non potest: et hoc est quod desiderare se ostendit, dicens: Et cujuscivis manus pugnet contra me: quia scilicet quantumcumque aliqui me velint impugnare, si juxta te perfecte positus fuero, nullius impugnatio me molestabit. Hoc est ergo in quo Job inter amaritudines consolationem habebat, sperans se juxta Deum ponendum, ubi impugnationes timere non posset.
17:4
Hanc autem spiritalem consolationem ipsius Job amici ejus verbosis non intellegebant; et ideo subdit: Cor eorum longe fecisti a disciplina, scilicet tua spiritualis, per quam doces spiritualia bona, contemptis temporalibus, sperare: quia solis temporalibus et infimis rebus ad spiritualiam altitudinem pervenire non possunt, nisi juxta Deum ponantur: et hoc est quod subdit, Propterea non exaltabuntur: et ex hoc quod longe facti sunt a disciplina spirituali, procedit, quod sola temporalia. Eliphaz Job in consolationem promittebat; et hoc est quod subdit, Praedam pollicetur sociis, idest temporalium adeptionem, quae uni adventire non possunt nisi alio amittente: unde temporalium acquisitio depraedationi assimilatur.
17:5
Non est autem hoc universaliter verum, ut post poenitentiam homines temporaliter prosperitatem recipere, quia nec boni semper temporaliter prosperitatem florent; unde subdit, Et oculi filiorum ejus deficient. Filios ejus dicit illos, qui ejus promotionis credentes, ex bonis quae agunt, temporalia sperant; sed dum ea non assequuntur, oculi eorum deficient, quasi a spe sua decidentes. Sicut autem bene agentibus temporalia Eliphaz promittebat, ita etiam omnes adversitates temporales propter peccata ejus qui patitur, asserbat provenire.
17:6
Et quia Job multas adversitates passus erat, eum in exemplum apud vulgus ponebat: et hoc est quod subdit, Posuit me quasi proverbium vulgi, et exemplum sum coiam eis: quia scilicet ad suam sententiam asserendam de causa adversitatum, Job in exemplum ponebat, ac si esset pro peccato punitus. Pertinet autem ad justorum zelum, ut videntes per falsam doctrinam recitudinem divinorum judiciorum perverti, indignentur: et ideo Job consequenter magnitudinem sui zeli ostendit dupliciter. Primo quidem, per quamdam mentis turbationem: ira enim per vitium oculum caecat, sed ira per zelum oculum turbat, ut Gregorius dicit: et ideo subdit: Caligavit ad indignationem oculus meus, scilicet rationis, cujus acies est per iram zeli turbata.
17:7
Secundo per hoc, quod ira per zelum etiam in corpore ex dolore quamdam commotionem facit: unde dicitur 1 Machab. 2, quod « Mathatias videns Judaeam » idolis sacrificantem doluit, et contremuerunt re- « nes ejus: » et ideo hie subditur: Et membra mea quasi in nihilum sunt redacta, inquantum scilicet per dolorem corpus hominis tabescere videtur.
17:8
Posset autem aliquis credere, quod ista oculi caligatio contra justitiam esset, et indignatio contra innocentiam; et ideo ad hoc excludendum subdit: Stupebunt justi super hoc; quasi dicat: Etiam ad justos pertinet, ut videntes malorum doctrinam ob stupescant: et hunc stuporem supra caligationem dixit. Sequitur autem. Et innocens contra hypocritam suscitabitur; quasi dicat: Non est contra innocentiam si aliquis contra hypocritam perversorem veræ doctrinæ, per zelum justitiæ indignatus concitet.
17:9
Et quia, ut dictum est, ira per zelum animum turbat, sed non caecat; sic vir justus stupert vel caligat ex zelo, quod tamen a justitia non recedit; et hoc est quod subdit, Et tenebit justus viam suam, quia scilicet non deseret eam propter iram zeli: talis enim ira non praecedet rationem sed sequitur: et ideo non potest hominem a justitia separare; utilis tamen est ira per zelum, quia facit hominem cum majore animi fortitudine insurgere contra mala: et hoc est quod subdit, Et mundis manibus addet fortitudinem, concitatus scilicet per zelum; unde et dicitur 5 Eth. quod ira fortitudinem juvat.
17:10
Postquam Job proposuerat ea ex quibus sententia Eliphaz confutatur, hie colligit præmissa et ordinat ea ad propositionem ostendendam: et primo excitat attentionem dicens: Igitur, scilicet ex quo prædicta sunt vera, Vos omnes qui, scilicet contra me convenientis, et patres vestri: Convertimini, a vestris erroribus, et venite, ad veritatem considerandam, qua perfecta, patetib quantum a vera sapientia longe sitis: et hoc est quod subdit, Et non inveniam in vobis ullum sapientem: et hoc subdit ad reprimendam jactantiam Eliphaz, qui supra 15, dixerat, Quid nosti quod ignoremus etc.: et iterum, Sapientes consentientur etc. In hoc autem præcipue corum insipientiam ostendere intendit, quod ei consolutionem temporalis prosperitatis promittebant: contra quod primo proponit tempus vitæ suæ. jam in magna parte esse elapsum; et hoc est quod subdit: Dies mei transierunt.
17:11
Deinde proponit mala quæ patitur, cum subdit, Cogitationes meæ dissipatæ sunt, quasi impeditæ a quieta contemplatione sapientiæ, propter acerbitatem corporalis doloris: et hoc est quod subdit, Torquentes cor meum: quia videlicet ejus cogitationes a suavi consideratione veritatis erant deductæ in amaritudinem, qua cor torquebatur. Hoc autem tormentum cordis necnox interrumpebat, quæ est tempus deputatum humanae quieti; unde subdit, Noctem verturunt in diem: quia videlicet propter prædictas cogitationes noctem ducebat insomnem,
sicut et diem.
17:12
Est autem gravis pati somni defectum in nocte quam in die: quia in die relevatur animus hominis ex hominum societate, et lucis aspectu; et ideo dum nox ei esset insomnis, desiderabat eam cito finiri; et hoc est quod subdit, Et rursum post tenebras spero lucem, idest spero quod lux diei post tenebras noctis rursus adveniat. Sed quia Eliphaz eum inducebat ut omnia adversa patienter toleraret sub expectatione futuri; ideo consequenter ostendit, quid sibi in futurum de temporalibus rebus residuum videatur; unde dicit, Si sustinuero, idest patienter portavero hujusmodi do-lores, nihil mihi restat nisi habitatio sepulcri: et hoc est quod dicit, Infernus domus mea est. Vocat autem infernum sepulcrum, secundum opinionem eorum contra quos disputabat, qui non credebant animam hominis remanere post mortem, sed solum corpus in sepulcro, quod vocabant infernum, quia intra terram situatas.
17:13
Homo autem in sepulcro jacens, tenebras patitur, tum propter defectum sensus, tum etiam propter defectum exterioris lucis; et ideo subdit: Et in tenebris stravi lectulum meum.
17:14
Sicut autem homo nascens a parentibus originem sumit, ex qua cum eis affinitatem contrahit, ita post mortem in sepulcro jacens, in putredinem et vermes resolvitur quae ex ejus corpore generantur: et ideo subdit: Putredini dixi, pater meus es, mater mea et soror mea, vermibus; quasi dicat, Cum nulla alia re temporalis remanebit mihi affinitas in sepulcro, nisi cum putredine et vermibus.
17:15
Ex his ergo, quasi ad inconveniens reducens, concludit dicens: Ubi est ergo nunc præstolatio mea? quasi dicat: Si propter expectationem temporalis prosperitatis consoler, vana esset expectatio mea. Et iterum ad majus inconveniens deducit, subdens: Et patientiam meam quis considerat? quasi dicat: Si sustinuero per patientiam, nihilominus non restat mihi nisi sepulcrum et ejus tenebræ, putredines et vermes.
17:2
v. 2 non peccavi et in amaritudinibus moratur oculus meus »; — i. e. nihil sentit, videt, percipit nisi molesta et amara. Facilis est vulg. sensus. 220 108 17, 2-4 si non adest mecum fraus (i. e. quia nullius culpae mihi conscius sum), oculus meus in illorum impetu manere potest tranquillus (cf. apud Hirz. Hitz.); sed alias certe Iobus non ita de amicorum sermonibus iudicat, neque hucusque propter suam innocentiam criminationes interlocutorum sprevit. Verbum 5na in vulg. Gen. 31, 7 circumvenire, Ex. 8, 25 fallere similiter Iud. 16, 10. 13. 15 illudere, decipere, mentiri, 3 Reg. 18, 27 illudere vertitur; hoc loco obna prior significatio (non peccavi = profecto, non fraudes mecum) videtur ab interprete accepta. Sed etiam . significatio illusio ex 3 Reg. 18, 27 indubie constat. Neque ph pernoctare adiunctam videtur habere notionem quietum esse, sed tantum diu morari; quare in priore interpretatione omnino standum erit. Quia « illusiones mecum » sunt, eo instantius Deum deprecatur, ut Deus spondeat pro ipso et sit fideiussor apud se pro ipso. Ita in hebr. v. 3 pone (pignus), sponde pro me apud tei. e. fideiube pro me apud te; Deum implorat testem innocentiae, ut apud Deum qui infligit poenas, pro ipso insonti spondeat, eum in fidem ac patrocinium suscipiat et huius patrocinii pignus ponat. Bene Pin. perpendit : « hinc sane perspicere licet, ut vir pius nullibi agnoscat tutam fidem, nisi in Deo, neminem, quiin re capitali velit pro illo sponsorem se praebere » ; quare pergit in hebr. guis ille, (qui) manui meae obligetur i. e. quis enim praeter te data dextera sponsionem in se recipere possit vel velit? quis alius mecum ineat foedus, quod manuum complosione sancitur (cf. Mar. Malv. Cod. Pin. Cord. Tir. Vav. W. Zsch.). Textus lat.
17:3
v. 3 « libera me, Domine, et pone me iuxta te et cuiusvis manus pugnet contra me » ; — sensum refert eundem, quatenus solius fidei et securitatis causam in Deo agnoscat; profitetur Iobus, se nihili putare omnium hominum aggressiones, dummodo Deus eum protegat, eum tamquam innocentem ad se admittat '. Una spes est in Deo collocanda, nam amici carent sapientia et vera cognitione, unde ab illis aequum ac verum iudicium sperari non potest ;
17:4
v. 4 « cor eorum longe fecisti a disciplina, propterea non exaltabuntur »; — vel ex hebr. quia cor eorum abscondisti ab intelligentia, propterea non exaltabis (eos) i. e. causam non evincent, superiores non erunt, sed causa cadent (Malv.). Obstinatam illam amicorum sententiam, qua in errore de poenarum causa versantur, Iobus considerat tamquam castigationem divinitus admissam ; mentes eorum, meliori eruditioni impervias eamque respuentes, non esse tales agnoscit, quas Deus suis favoribus approbet. Quam recte Iobus 1. Vocem aw interpres latiore sensu accepit; cf. Ps. 118, 122 suscipe servum tuum in bonum; fortasse alterum membrum quis manum meam percutiat? sane legerit ypm i. e. iudicaverit, eventus docet et ex prologo colligitur. Deus, ita arguit, | mentes dociles, animos humiles approbat, exaltat, suis sapientiae donis cumulat; sed a tali docilitate eorum contumacia longissime abest; cernit in eorum obstinatione initium divinae in eos vindictae. In qua vero conditione iam versentur illi et quam longe absint ab exaltatione, per modum comparationis illustrat
17:5
v. 5 « praedam pollicetur sociis et oculi filiorum. eius deficient »; — i. e. sunt amici sicut homo qui amicis largam praedam pollicetur, dum ipse adeo pauper sit, ut filii eius prae fame deficiant. Amici Iobo pollicentur sapientiam eumque docere volunt, dum ipsi illa careant quam maxime. Hic sensus, a quo Cord. Men. non longe absunt et quem Herz. et Hitz. etiam ex hebr. proponunt, simplex ac verus videtur; respondet verbis et contextui ; dicuntur oculi deficere, languescere prae inopia, fame (cf. Ps. 87, 10. Iob.41, 20. Ier. 14, 16. Bar. 2, 18). Ceterum mira est hoc loco interpretum varietas, et merito dixit Cord. : « vix duos auctores reperias, inter quos de huius loci aut conversione aut explicatione conveniat ». Neque ullo pacto opus est a latina interpretatione recedere; illa enim quam optime verbis hebr. respondet, ut Hitz. fatetur, qui hoc loco unam vulgatam recte transtulisse asserit. Ita hebr. etiam intelligunt Chald. Mar. « qui ad dividendum annuntiat sociis », alii ita vertunt : qui amicos tamquam praedam prodit (vel praedae causa prodit, vel eos diripiendos et lacerandos aliis exponit), carissimorum suorum morte punietur (cf. Ros. W. Del. Zsch. Le Hir); alii aliter, quos vide, si vacat, apud Pin. Malv. Ros. Vav: Volunt amicos violatae amicitiae legis accusari et ita alteram reddi rationem, cur non sint exaltandi. Qua in re praecipue eluceat amicos carere sapientia, declarat
17:6
v. 6 « posuit me quasi in proverbium vulgi et exemplum sum coram eis »; — numerum adhibet singularem ex v. 5 et comparatione instituta; vel loquendi modus est indefinitus (ut germanicum man) i. e. me fecerunt in parabolam, ex me petunt dicendi formas, quibus aliorum peccata et calamitates amplificent; nomen meum apud eos in proverbium abiit, quo hominem scelestissimum eumque Dei vindicta perculsum designent, ita ego iis sum ezemplum iustitiae Dei. In hebr. mb nen abominatio faciebus factus sum ' (cf. Hitz.), vel quod aliis praeplacet : factus sum sicut is cui sputa in faciem proiiciunt (cf. Ros. Hirz. W. Del. Zsch. P. Le Hir). In huncsensum ezemplum scil. irrisionis, quod ad irridendum proponitur, vel quocum ridicula quaedam com- . paramus, accipi potest (cf. Pin.) ; quare bene LXX &néDny abzois yélws et vet. lat. « in risum illis deveni ». Alio parumper modo dicitur exemplum, quod ad gravissimum supplicium et quasi exemplar pertinet, quod ceteris hominibus sit documento, terrori, stupori, quod sit exemplum cruciatus. Loquendi modus est satis frequens, cf. Num. 5, 27; 3 Reg. 9, 8; 2 Par. 7, 20; Ier. 48, 39; Ez. 5, 15; 14, 8; Nah. 3, 6. Amici autem talia de Lobo iudicantes turpiter errant, neque (quod insipientium est) se ullo pacto dedoceri patiuntur '. Cum talis habeatur, sentit rei indignitatem et novo afficitur dolore et moerore; unde
17:7
v. 7 « caligavit ab indignatione oculus meus et membra mea quasi in nihilum redacta sunt» ; — hebr. sicut umbra omnia i. e. tabescit et consumitur moerore et moestitia; idque oculis vigorem ac vim subtrahit, cum splendor illorum et lux tristitia et lacritabeque ostenditur; redactus est quasi in umbram pristini Iobi qui fuerat, exsanguis potius quam homo vigens cernitur, tamquam umbra pallida, corpus umbratile; adeo vires et membra deficiunt. Hyperbole est, animi dolentis indicium. Iam explicat quos effectus habeant eius calamitates in viros sapientes; ita a) refutat accusationem ab Eliphaz prolatam 15, 4; ġ) amicos carere prudentia ulterius ostendit. Talia enim cernentes, quae ipsi acciderunt,
17:8
v. 8 « stupebunt iusti super hoc et innocens contra hypocritam suscitabitur »; — primum admiratione et stupore tangentur de mira Dei et nunquam satis ab homine comprehensa providentia, qua sie interdum cum iustis agit (cf. Pin.). Ab hoc affectu ad alium prorumpunt : mirantur et indignatione commoventur contra impium, qui prosperam agit vitam; cf. Ps. 12, 3 zelavi super iniquos pacem peccatorum videns. Pronum est, talem excitari indignationem ; unde monet Ps. 36, 1 : noli aemulari in malignantbus; nihilominus etiam pii tali impiorum felicitate et superbia tentantur: concaluit cor meum intra me Ps. 38, 4. Censet Pin., hac ratione simul Iobum orationem suam paulo incitatioreni excusare : quid mirum est me ita loqui, cum res ipsa tam indigna sit, ut iustum quemvis merito conturbare possit. Alii : iusti importunitatem et vehementiam amicorum damnabunt et aversabuntur et contra illam in meam defensionem exsurgent (cf. Men.). Sed generalem sententiam Iobus proferre videtur. Ad quod optime refertur id quod missam faciet virtutem, sed maiore animo et conatu illam prosequetur et capesset (Mar.). Ita
17:9
v. 9 « et tenebit iustus viam suam et mundis manibus addet fortitudinem » ; —i. e. haec severa Dei providentia, quam in me insonli cernunt, iustos excitabit, quo maiore cura et studio virtutem colant et ab omni mali specie abstineant; hunc fructum colligit is, qui vere iustus est; ita Iobus refutat quod Eliphaz 15, 4 Obiecerat. Censet enim Iobus, minores suos naevos adeo severe castigari; iam ex tali Dei iustitia iustus vires colligere debet, ut coram Deo sanctissimo omni studio caveat a peccato et omni conatu amplectatur virtutem. In hebr. e£ purus manibus addet fortitudinem. Sed ad amicos oculos convertens eos in praeconcepta sententia cernit obfirmatos, ineptos ad talem fructum et talem sapientiam. Unde
17:10
v. 10 « igitur omnes vos convertimzint et venite! et non inveniam in vobis ullum sapientem »; - ex hebr. verum vos omnes ' iterum accedite (et venite) 1. e. etsi iterum iterumque reditis ad me inspiciendum, ad disputationem protrahendam, non melius unquam sapietis. Alii provocationem ibi cernunt ad disputationem instaurandam (Mar. Men.); sed prius magis ad rem; tali vero severa castigatione eos simul ad sententiae mutationem, 1. e. ad resipiscentiam cohortatur, immo reprehensione facta provocat.
17:11
5, 18:8, 21; 44, 14). V. 41 « Dies mei transierunt, cogitationes meae dissipatae sunt, torquentes cor meum »; — hebr. possessiones (hereditates) cordis mei; « ita spes appellatur, quia animi mortalium spe foventur » (Cod.); i. e. omnia quae animo fovebat iam evelluntur, eradicantur, morte appropinquante exslrpantur, pereunt (cf. Pin. Mar. W.). Experitur scil. inter alia etiam acerbum illum dolorem, quem spei, cogitationum, consiliorum omnium evulsio creare solet morte instante. Quam cordis confractionem non immerito explanant LXX et vet. lat. : « coneussae sunt compages ? cordis mei ». Unde frustra ait amicos meliora promittere ; quorum agendi modum delineat v. 42 ex hebr. noctem in diem vertunt, lux propinqua. ex 1. Pro pbn textus mas. certe legi debet cum aliquibus codd. cum Syro, S. Mier, Houbig. B. D53 omnes vos. 2. Sed probabiliter vj433 cominutarunt cum 4r (cf. Del). 224 108 17, 12-13 tenebris i. e. pro nocte calamitatis et mortis, quae mihi ineluctabilis imminet, diem promittunt felicitatis ; lucem aiunt mihi esse propinquam, 4enuo fore, ut mihi prosperitas illucescat et ex calamitate enascatur vel etiam, antequam mortis tenebrae ingruant. Locus est vexatus; simplicissimam elegi explanationam ; dubium praeprimis est membrum alterum, et in hoc %3; illam notionem selegi, quae «certo voci inest. (cf. Ex. 144, 19. Gen. 6, 13). Alii hoc membrum elucidant: ducem appropinquant tenebris, i. e. aequant, i. e. res prorsus invertunt (W.); obstant et verba et sensus. Alii: lux est propior, quam facies tenebrarum (Hirz.), i. e. quam ipsae tenebrae, sed qui facies tenebrarum ? et quomodo possent asserere, lobo propius adstare felicitatem, quam ipsam in qua versatur miseriam? Alii: lux propinqua tenebris, i. e. ex mente Tobi: vixdum ortus est sol, cum statim iterum ingruunt tenebrae ; nox est mihi tamquam dies, quia ob dolores insomnem transigo, dies vero et lux "brevissima et nulla fere mihi prae tenebris malorum (Ros. Le Hir). Eundem in modum versum explanant subaudientes cogitationes, Ol. S. T'hom. Cord. Mar. Malv. Men. Tir. Calm., sed obstat a) mirus loquendi modus: nox insomnis est dies; b) cum lux et -tenebrae statim metaphorice dicantur, eadem metaphora in membro priore debet agnosci ; c) non satis perspicitur, cur à v. 13 adeo efferat, quid ipse exspectet; id vero in priore interpretatione optime habetur, dum contra amicorum promissiones, quid revera sibi instet, multo pondere exsequitur. Textum latinum
Denuo se iam pene vita functum esse conqueritur, unde iterum apparet, quam inepta amici spe ipsius animum solari conentur (cf.
17:12
v. 12 « noctem verterunt in diem et rursum post tenebras spero lucem» ; — intelligere eodem modo poteris, siultimum membrum per interrogationem efferas. Praeclare enim notat Pin. : « at si interroganter legas, lenissimus sensus et tum hebraeis et graecis ! tum etiam rei praesenti valde congruus efficietur; nam iubebant illum amici bene sperare de felicitate temporali iterum recuperanda; nunc ostendit vanam esse spem; lux prope tenebras et vita morti proxima; sperarene debeam feliciorem conditionem et post tantas tenebras iterum vitae lumen recuperandum? hune autem sensum in hebraeo esse et in latina lectione desiderari, Eugubinus affirmat; sed non desiderabit, qui paulo accuratius expenderit ». Iam quid vere ei sit exspectandum, proponit amicorum suasiones ridens,
17:13
v. 13 « si sustinuero, infernus domus mea est, et in tenebris stravi lectulum meum » ; — i.e. si exspectavero rerum commutationem, ut vos vultis et pollicemini (Mar. Male. Tir. Gord.), non diem, non lucem, sed limbum solum tenebrosum mihi contingere certum est ; ibi lectum EE ELA OWUTNEASEENUNAYL LC. 7 - po E diis aliud restat. Vel si aliquid sperandum est, limbus eiusque tenebrae unice sunt exspeetandae i praestoletur,
17:14
v. 44 « putredini dixi : pater meus es; mater mea et soror mea, vermibus » ; — iamwita assuetus est et familiaris morti eiusque exspectationi, ut putredinem ? vermesque nominibus | carissimis lamquam maxime sibi propinquos compellet; « cum nulla alia re Lemporali remanebit mihi affinitas » (S. Thom.). Simul ista appellatone non obscure innuit, quantopere ipsi mors in votis sit (OZ. Pin.); um iis demum arctissima societate et cognatione coniungetur (Vav. Malv. Tir. Men.). Si, ul. Br. bene coniungit, anima in infernum, caro vero in putredinem et vermes ire compellitur,
17:15
v. 13 «ubi est ergo nunc praestolatio mea et patientiam meam quis considerat »? — hebr. et exspectationem meam quis intuebitur ? ita scil. amicos interrogat : quis illam spem, quam vos fovere me iubetis, — unde B. legi vult bona mea — unquam impleri videbit? Vana sunt figmenta! Ia bene Pin. Cord. Mer. Malo. Tir. Frigide alii (Men. W. Del.) exspectationem ipsius Iobi intelligunt; sed quid de ac quaerat, quam a v. 13 tam nervose proposuit? Amicos refellit et ridet, ergo aeos tangit et pungit interrogationis aculeo. Respondet v. 16 in hebr. ud vectes ? inferni. descendent, si simul super pulverem requies i. e. nulla alia spes mihi superest. Ita sermonem antecedentem complexus concludit, iterum limbum et sepulchrum, animi et corporis habitaculum commemorans *. |. Sunt, qui ipsum SeAeo sepulchrum interpretentur (S. Thom. Mar. Male. Cod.), at reete eum Of. Phil. limbum interpretamur, ad quem ipsae eliam tenebrae referendae sint. Nam lectum in tenebris sternere sepulchrum explicare (Pin. Cord. Men.) non adeo placet, quia versu demum sequenti sortem corporis meditatur Iobus. Aliis placet, apodosin demum a v. 15 incipere (Hirz. Hifz.); at immerito; in oratione enim eoncitata quis tam longas feret periodos? brevibus membris sermo incedit! 2. mm putredinem rite explicari a vulg. (et etiam ab 4g. Theod. cf. cod. syr. hexapl.), certum est, cum in membro parallelo ypg correspondeat; unde vox a verbo nny perdere, corrumpere est derivanda; neque licet vertere cum recentioribus (Hirz. Hitz) foveam, sepulchrum we a pp cum haee vox fem. sit, quam patris appellatio nullo modo consequi polest (cf. Ps. 15, 10. 3. Ita quidem ex punetatione «3 (ef. Pin. Cord. Malv. Cod.); sed eum veteres versiones nullo modo vectes vel repugula exprimant, merito de illa lectione. dubitaveris. Nyrus habet eum potentia (s43); LXX à yet’ go ; vulg. in profundissimum infernum, id quod sşa ad sufficientiam, abundantiam inferni (cf. Nah. 2, 13) legendum esse suadet (cf. Hitz.). S. Hier. gy interrogative explicuit: unde
17:16
v. 16 « in profundissimum infernum descendent omnia mea; putasne saltem ibi erit requies mihi »? — verba sunt gementis et limbi mortisque requiem expetentis, sed nihilominus conditionem illam umbratilem nonnihil extimescentis (cf. 10, 21. 22; 14, 21. 22), quem timorem optime interrogatio illa dubitantis quasi et titubantis exprimit. Nam quod de sepulchro aliqui exponunt (S. Thom. Cod. Mar. Men.), minime placet, cum verba ipsa nimis clare Jh. obtrudant (cf. S. Greg. Br. Rup. Pin. Cord. Tir. W.), et Scheo/ nunquam sepulchrum significet '. Tobus, quamvis 16, 18-20 praeclaram suam in Deum spem asseruerit eamque denuo precibus (17, 3) declaraverit, tamen nullam hisce in terris collapsae fortunae restitutionem corporisque sanitatem sperat. Ita quidem animum pandit religione et pietate quam maxime insignem. Nam Deo nuntium non modo non remittit, sed firmam eius fidem retinet, cum tamen ea quae ardentissime exoptat ab eodem Deo sibi denegari censeat. Ita demum victoriam reportat gloriosam de Satan, qui lobum beneficiorum tautum gratia Deo servire calumniatus erat. Servit Deo fidemque et religionem colit propter Deum. Quod ut eluceat, sacer auctor Iobum toties inducit amicos eorumque promissiones lemporales refellentem, Est Deo fidelis, quamvis hisce in terris nihil iam sperari posse censeat. Arg. — Verba futilia esse prolata declamat ; quaerit, censeatne lobus propter se leges aeternas mutari? has vero in eo consistere, ut impius misere intereat (16, 1-6); eam rüinam late prosequitur : certo evanescere illius prosperitatem, miseriam subito, inopinato ita adesse, ut effugere nullatenus possit; eum fame, morbo, morte demum puniri (10, 7-14). Immo ne morte quidem illam cessare maledictionem ; serpere scil. illam in impii domum, familiam, omnemque memoriam ; omnia exsceindi, ita ut omnes propter maledictionis atrocitatem obstupescant (16, 15-21). Tria notanda sunt ut disceptalionis progressus appareat: 4) cum Eliphaz concesserit, impiorum punitionem esse non semper adeo manifestam, sed conscientiae animique terroribus impium flagellari contenderit, Baldad ad priorem propositionem regressus impium manifesta ruina semper inlerimi denuo affirmat; b) hae sententiae repetitione, qua lobi sortem clare describit, eo magis lobi patientiam ' exercet, quo molestius est, ab adversario sententiam iam refutatam denuo spretis argumentis propugnari; c) Baldad in universum proponit, quod iam cp. 8 disseruit; at impii supplicia accuratius et gravius et magis ad horrorem excitandum describit, atque ullam de lobo spem se fovere iam penitus negat.
17:13
… 13), divided into sectors of varying depth (Is. 14, 15; Ez. 32, 23), poetically conceived as a deep abyss, almost an insatiable monster (Ps. 144, 7; Prov. 1, 12; 27, 20; 30, 15), which no longer gives back its prey (Job 7, 9; 14, 12; 16, 22; 17, 13-16). A dark place, where "nullus ordo sed sempiternus horror inhabitat" (Job 10, 21), it is described as a prison land, closed by gates and bars (Is. 38, 10; Job 38, 17; Ps. 9, …
"descends" or "plunges" (Is. 14:9-15; 57:9; Ez. 31:15-17; 32:21; Am. 9:2; Ps. 85:13; 138:8; Prov. 15:24). The deep f. is a synonym of "death" that sweeps away (Job 24:19; Ecclus. 14:12; 51:2-9; cf. Apoc. 1:18 and 20:13-14), and "to descend into it" is equivalent to "to die" (Job 14:13; 17:13, 16); and it is a synonym of "sepulcher," "pit," "darkness," "dust" of the sepulcher. …
17:16
Thus is explained the inert life (Eccle. 9, 5 ff. 10), likened to sleep (Iob 10, 20 ff.; 17, 16; 20, 11 etc.), in the darkness (Ps. 49, 20; 88, 7, 13; etc.), of the souls in šē'ōl; where they cannot praise Yahweh (Ps. 6, 6; 115, 17; Is. 38, 18); and their name of rēphā'im …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · original Douay-Rheims (Douay 1609-10), transcription by EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Public domain.