Baldad again reproves Job and describes the miseries of the wicked.
Baldad setteth vpon Iob againe, chargeing him with present impatience, and former impietie, 6. and that therfore he suffereth worthie punishment.
1Then Baldad the Suhite answered, and said:Ma Baldad di Sueh rispose, e disse:BVT Baldad the Suhite answering, sayd:Respondens autem Baldad Suhites, dixit: 2How long will you throw out words? understand first, and so let us speak.Fino a quando getterete voi le parole? Fatevi prima sapienti, e poi parleremo.How long wil ye speake vaunting wordes? vnderstand ye first, and so let vs speake.Usque ad quem finem verba jactabitis ? / intelligite prius, et sic loquamur. 3Why are we reputed as beasts, and counted vile before you?Perché ci stimate voi quasi giumenti, e vili sembriamo dinanzi a voi?Why are we reputed as beastes, and accounted vile before you?Quare reputati sumus ut jumenta, / et sorduimus coram vobis ? 4Thou that destroyest thy soul in thy fury, shall the earth be forsaken for thee, and shall rocks be removed out of their place?O tu, che nel tuo furore laceri l'anima tua, forse a causa di te resterà in abbandono la terra, e le rupi saranno smosse da' siti loro?Which destroyest thy soule in thy furie, shal the earth be forsaken for thee, and shal rockes be transported out of their place?Qui perdis animam tuam in furore tuo, / numquid propter te derelinquetur terra, / et transferentur rupes de loco suo ? 5Shall not the light of the wicked be extinguished, and the flame of his fire not shine?Non è egli vero, che la luce dell'empio si spegnerà, e che non darà splendore la fiamma del suo focolare?Shal not the light of the impious be extinguished, and the flame of his fire not shine?Nonne lux impii extinguetur, / nec splendebit flamma ignis ejus ? 6The light shall be dark in his tabernacle, and the lamp that is over him, shall be put out.La luce nella sua casa si cangerà in tenebre, e la lucerna che sta sopra di lui si estinguerà.The light shal be darke in his tabernacle, and the candel that is ouer him, shal be extinguished. The steppes of his power shal be straytened,Lux obtenebrescet in tabernaculo illius, / et lucerna quæ super eum est extinguetur. 7The step of his strength shall be straitened, and his own counsel shall cast him down headlong.Egli che camminava si franco si troverà in istrettezze, e il suo consiglio sarà suo precipizio.and his owne counsel shal cast him downe headlong.Arctabuntur gressus virtutis ejus, / et præcipitabit eum consilium suum. 8For he hath thrust his feet into a net, and walketh in its meshes.Perocché egli ha posti i suoi piedi nella rete, e nelle maglie di essa si intrica.For he hath thrust his feere into a nette, and wal. keth in the mashes therof.Immisit enim in rete pedes suos, / et in maculis ejus ambulat. 9The sole of his foot shall be held in a snare, and thirst shall burn against him.Il suo piede sarà preso al laccio, e la sete contro di lui infierirà.The sole of his foote shal be held in a snare, and thirst shal burne against him.Tenebitur planta illius laqueo, / et exardescet contra eum sitis.
10A gin is hidden for him in the earth, and his trap upon the path.Il laccio è nascoso in terra, e la rete lungo la strada.His ginne is hid in the earth, and his spring vpon the path.Abscondita est in terra pedica ejus, / et decipula illius super semitam. 11Fears shall terrify him on every side, and shall entangle his feet.Da tutte parti lo atterriranno le paure, e impacceranno i piedi di lui.Feares shal terrifie him on euerie side, and his feete shal entangle him.Undique terrebunt eum formidines, / et involvent pedes ejus. 12Let his strength be wasted with famine, and let hunger invade his ribs.Robusto com'è cadrà in languore per la fame, e l'inedia indebolirà il suo fianco.Let his strength be extenuated with famine, and let hung erinuade his ribbes.Attenuetur fame robur ejus, / et inedia invadat costas illius. 13Let it devour the beauty of his skin, let the firstborn death consume his arms.Acerbissima morte divorerà la sua bella carnagione, e consumerà le sue braccia.Let it deuoure the beautie of his skinne, let death the firstborne consume his armes.Devoret pulchritudinem cutis ejus; / consumat brachia illius primogenita mors. 14Let his confidence be rooted out of his tabernacle, and let destruction tread upon him like a king.Quel che nudriva la sua fidanza sarà rapito dal suo padiglione, e lui premerà col piede, qual sovrana, la morte.Let his considence be plucked away out of his tabernacle, and let destruction as a king tread vpon him.Avellatur de tabernaculo suo fiducia ejus, / et calcet super eum, quasi rex, interitus. 15Let the companions of him that is not, dwell in his tabernacle, let brimstone be sprinkled in his tent.La casa di lui, che più non è, sarà abitata da' suoi compagni, la sua casa sarà profumata col zolfo.Let the companious of him, that is not, dwel in his tabernacle, let brinston be sprinkled in his tent.Habitent in tabernaculo illius socii ejus qui non est; / aspergatur in tabernaculo ejus sulphur. 16Let his roots be dried up beneath, and his harvest destroyed above.Le sue più profonde radici si seccheranno, e i rami più alti saranno recisi.Let his rootes be dried downward, and his haruest destroyed vpward.Deorsum radices ejus siccentur: / sursum autem atteratur messis ejus. 17Let the memory of him perish from the earth, and let not his name be renowned in the streets.La memoria di lui perirà sulla terra, e del nome suo ricordanza non si farà nelle piazze.Let the memorie of him perish from the earth, and let not his name be renowmed in the streates.Memoria illius pereat de terra, / et non celebretur nomen ejus in plateis. 18He shall drive him out of light into darkness, and shall remove him out of the world.Dalla luce sarà cacciato nelle tenebre, e traportato fuori del mondo.He shal expel him out of light into darkenesse, and shal transport him out of the world.Expellet eum de luce in tenebras, / et de orbe transferet eum.
19His seed shall not subsist, nor his offspring among his people, nor any remnants in his country.Sentenza di lui, nè discendenza non resterà nel suo popolo, nulla di lui rimarrà nel paese dove abitava.His seed shal not be, nor his progenie in his people, nor anie remnantes in his countries.Non erit semen ejus, neque progenies in populo suo, / nec ullæ reliquiæ in regionibus ejus. 20They that come after him shall be astonished at his day, and horror shall fall upon them that went before.Della sua perdizione rimarranno attoniti quelli che verran dopo, e inorriditi i suoi coetanei.In his daie the last shal be astonied, and horrour shal inuade the first.In die ejus stupebunt novissimi, / et primos invadet horror. 21These then are the tabernacles of the wicked, and this the place of him that knoweth not God.Così adunque sarà della casa dell'empio, e tale è la condizione di colui, che non conosce Iddio.These are then the tabernacles of the wicked man, and this is the place of him that knoweth not God.Hæc sunt ergo tabernacula iniqui, / et iste locus ejus qui ignorat Deum.
18:2
Calmet
Understand ye. Teach this man to comprehend what we say. He deigns not to address Job in person: but repeats most of his former remarks respecting the wicked, as if they were unquestionably applicable to Job, Job 8. (Calmet)
Haydock
Hebrew, "mark ye." Septuagint, "do thou attend." (Haydock)
18:3
Menochius
Reputed. Septuagint, "silent as four-footed animals before thee? (Haydock) without discipline or understanding," Job 17:4. (Menochius)
18:4
Haydock
Thou. Hebrew, "He teareth his soul in his fury!" (Haydock)
Calmet
This is spoken with an air of contempt, as if Job were mad, Job 13:14. (Calmet)
Calmet
Place. We should expect to see such effects, as soon as we would allow that God punishes thee, without thy being guilty. Hitherto he has treated the wicked only with such rigour. Still thou wouldst assert that thou art a singular example of an innocent man under oppression! (Calmet)
18:6
Calmet
Light; prosperity, (Menochius) offspring, etc. (Calmet)
18:7
Step. He shall be greatly embarrassed, (Menochius) like a man in a narrow pass, (Calmet) beset with thorns. (Haydock) (Proverbs 4:12.)
Haydock
Septuagint, "the weakest have made a prey of his possessions.["] (Haydock)
18:8
Menochius
Meshes, (maculis) or holes of the net. (Menochius)
Calmet
The more he strives to get out, the more he gets entangled. (Calmet)
18:9
Calmet
Thirst: the greedy hunter. (Calmet)
Haydock
Hebrew, "the robber." (Haydock)
18:11
St. Jerome
Fears. Hunters used to place loose feathers round the wood, except where the gin was laid, in order to frighten the prey into it. Puniceaeque agitant formidine pennae. (Georg. iii.) (Jeremias 48:44.) "Like timid stags, while you avoid the moving feathers, you are entrapped in the strongest nets." (St. Jerome, contra Lucif.)
Calmet
Every thing tends to fill the poor beast with alarm. So the devil, conscience, and enemies on all sides, beset the wicked. (Calmet)
18:13
Haydock
First-born denotes the best, or the worst. (Haydock)
Calmet
Death. Hebrew, "of death," the devil, or a premature death, and most cruel enemy. (Calmet)
Haydock
Septuagint, "But death devours his most beautiful things." (Haydock)
18:14
Confidence. Septuagint, "health."
Calmet
Let. Protestants, "and it shall bring him to the king of terrors;" (Haydock) or, "thou (O God) shalt," etc. Septuagint, "let him be in the greatest (Calmet) want, on account of a royal accusation," (Haydock) of high treason. (Calmet)
18:15
Ovid
Tent, when he is gone to purify it. Et veniat quae lustret anus lectumque locumque, Praeferat et tremula sulphur et ova manu. (Ovid, Art.)
Yet Moses does not mention sulphur as a thing proper for purifications. Some think that Baldad hints that his house will be destroyed with lightning, or rendered uninhabitable by a loathsome smell.
18:16
Calmet
Harvest. Hebrew also, "branch;" (Calmet) his family, (Menochius) and all on which he trusted. (Calmet)
All must be destroyed, root and branch.
18:20
Haydock
Them. Literally, "the first," who were witnesses of his misery. (Haydock)
18:2
Baldad perceiuing Iob to speake confidently as the common doctrin of manie opposeth him self neuertheles against him and al that thincke as he doth, and so speaketh as to manie in the plural number, vvil ye speake and of himselfe & his felowes: are vve reputed. &c. So holie Iob a figure of the Church defended the common cause, his aduersaries a figure of here tikes speaking some truthes mixed false thinges therwith S. Greg. li. 14. c. 1.
18:5
St Athanasius of Alexandria † AD 373 To the Bishops of Egypt 2
… But they will not do this, I am sure, for they are not so ignorant of the evil nature of those notions which they have invented and are ambitious of sowing abroad; but they know well enough, that although they may at first lead astray the simple by vain deceit, yet their imaginations will soon be extinguished, ‘as the light of the ungodly
St Athanasius of Alexandria † AD 373 Against the Arians. (Orationes contra Arianos IV.) 1.3
… For if they speak, a condemnation will follow; and if they be suspected, proofs from Scripture will be cast at them from every side. Wherefore, in their craft, as children of this world, after feeding their so-called lamp from the wild olive, and fearing lest it should soon be quenched (for it is said, ‘the light of the wicked shall be put out
18:14
St Jerome † AD 420 The Letters of St. Jerome 48.14
… And certainly they were idols and demons to whom she prayed that she and hers might not be given over. In Job also we read how Bildad says of the wicked man: “His confidence shall be rooted out of his tabernacle, and destruction as a king shall trample upon him. The companions also of him who is not shall abide in his tabernacle.”
18:2
Quia praemissa verba beati Job Baldad Suities comprehendere intellectu non potuit, putavit, ut quae ipse non intellegebat, etiam a dicente inaniter proferrentur; unde in principio suae responsionis dicit, Usque ad quem finem verba jactabis? Ubi de tribus videtur eum arguere; primo quidem de inefficacia locutionis, ac si praemissa verba Job ad nihil confirmandum efficaciam haberent; quod significatur in hoc, quod dicitur: Usque ad quem finem? Secundo arguit eum de vana multiplicatione verborum, ac si praemissis verbis Job pondus sententiarum deesset: quod significatur in hoc quod dicit, Verba. Tertio notat de inordinata connexione verborum; quod significatur in hoc, quod dicit, Jactabis: ille enim dicitur jactare verba, qui ea inordinate spargit; quamvis et possit hoc tertium ad jactantiam elationis referri. Haec autem tria proveniunt in locutione alicujus ex defectu intellectus; cum eo autem qui deficit in intellectu inutilis est locutio; et ideo subdit: Intellige prius, et sic loquamur; quasi dicat: Ex hoc quod inefficaciter, leviter, et etiam inordinate loqueris, patet quod deficis in intellectu: unde prius insiste ut intelligas, et postea poterimus conferre ad invicem.
18:3
Deinde arguit eum de praesumptione, quia eos non reputaverat sapientes, cum dixerat, Non inveniam in vobis ullum sapientiam: et ideo ad hoc respondens subdit: Quare reputati sumus ut jumenta, et sorduimus coram te? homo enim qui sapientia caret, similis jumentis videtur et sordibus, quia in sapientia honor hominis et ornatus consistit. Consequenter reprehendit eum de iracundia, quia dixerat: Caligavit ad indignationem oculus meus, quia prave intellexerat, credens quod esset talis indignatio, quae ei lumen sapientiae abstulisset; non attendens id quod postea dixerat, Et tenebit justus viam suam: et ideo subdit, Quid perdis animam tuam in furore tuo? ille enim in furore animam perdit, qui et propter furorem a sapientia et justitia excidit, quae sunt praecipua animae bona.
His ergo praemissis, quibus personam Job notavit de defectu intellectus, de praesumptione, et de furore, accedit consequenter ad principale propositum de quo controversia vertebatur, scilicet quod adversitates praesentis vitae erant poenae praedictorum peccatorum, contra quod Job dixit, Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus.
18:4
Sed quia Baldad ad assertionem suae sententiae rationibus uti non poterat, voluit suam sententiam adstruere, quasi ex communi opinione firmissimam; ideo comparavit eam rebus quae amoveri non possunt, scilicet terrae et rupibus; unde dicit, Numquid propter te derelinquetur terra, et transferentur rupes de loco suo? quasi dicat: Haec sententia, quod adversitates accidunt pro peccatis, firma est sicut terra et rupes. Numquid ergo poterit removeri propter tuas disputationes, ut innocens comproberis?
Deinde prosequitur diffusius suam sententiam enarrans per singula mala, quae peccatoribus proveniunt: inter quae primo ponit cessationem prosperorum successuum: quos comparat luci: quia sicut qui ambulat in luce, non offendit, ut dicitur Joan. 11, unde videntur in luce ambulare, quibus prospere omnia succedunt ad votum.
18:5
De hujusmodi ergo lucis, idest prosperitatis amissione dicit, Nonne lux impii extinguetur, idest prosperitas cessabit. Sicut autem lux corporalis ex flamma ignis procedit, ita etiam claritas prosperitatis ex hominis affectu, dum sibi provenit quod optat; et ideo subdit: Nec splende bit flamma ignis ejus: per ignem enim ardor amoris significari solet, secundum illud Cant. 8: «Lampades ejus, lampades ignis atque flammaram.» Est autem considerandum quod prosperitas successus humani ex duplici causa procedit; quandoque quidem ex humana providentia, puta, cum homo prudenter et caute singula quaeque disponit: et quantum ad hoc de cessatione prosperitatis dicit: Lux obtenebrescit in tabernaculo ipsius; quia scilicet tam ipse quam sui familiares prudentia in consiliis careant; quandoque vero prosperitas humani successus ex causa superiori procedit, scilicet ex divina providentia; et quantum ad hoc, cessationem prosperitatis describens, dicit, Et lucerna quae super ipsum est, extinguetur: non qui- dem ut in se non luceat, sed ut impium non il- lustret. Et bene providentiam hominis dixit lucem, quasi ab alio mutuatum; providentiam vero Dei lucernam, quasi per se lucentem. Praemisit autem de luce humanae providentiae, quia per hoc quod homo lucem rationis dimittit, videtur mereri, ut luce divinae providentiae non protegatur.
Consequenter post cessionem prosperitatis sub- jungit de adversitate: circa quam primo ponit impe- dimenta operationis et conatus. Ex duobus autem homo nititur ad effectum suae operationis perve- nire. Uno modo per propriam fortitudinem; et contra hoc dicit: Arectabuntur gressus virtutis ejus: quia videlicet conatus fortitudinis ejus amplios pro- cessus habere non potuit.
18:7
Alio modo conatur ho- mo ad aliquid obtinendum per sapientiam; et quan- tum ad hoc dicit: Et praecipitabit eum consilium suum: dum scilicet id quod excogitavit tamquam utile, fiet ei damnosum. Horum autem impedimen- torum causam ex ipsu ejus peccato dicit procedere, cum subdit, Inmisit enim in rete pedes suos: si- cut enim ille qui sponte ponit pedem in rete, se praeparat captioni; ita ille qui se sponte ingerit ad peccandum, ad hoc se disponit ut processus ejus impediatur, secundum illud Prov. 5: « Ini- « quitates suae capiunt impium. » Et sicut in rete sunt diversae maculae, ita etiam in peccato sunt multae diversitates, quibus homines diversimode il- laqueantur; et ideo subdit: Et in maculis ejus am- bulat, dum scilicet procedit de uno genere peccati in aliud, vel de uno modo peccandi in alium, quia ipse sponte ingerit se periculis, et non desistit, sed semper procedit ulterius: ideo quandoque im-
18:9
Praemiserat Baldad poenas peccatorum ad ex- teriores adversitates pertinentes; hic autem incipit prosequi poenas pertinentes ad personas eorum. Est autem considerandum, quod ipsa peccata exteriori- bus adversitatibus implicanti; et ideo adversitates exteriores prosectus est, pronunciando quasi cum quadam certitudine. Poenae autem corporales non videntur directe causari exipsis peccatis, nisi forte ex aliquibus, sicut praecipue ex gula et luxuria, quibus aliquis in proprium corpus peccat: et ideo corporales poenas non prosequitur denunciando, sed magis imprecando. Praemittit autem poenas corporales praecedentes mortem: et quia per nu- trimentum conservatur vita, primo imprecatur ei nutrimenti subtractionem, ex qua primitus homo
pedimentum sentiet; unde subdit: Tenebitur planta illius laquo, idest processus voluntatis et opera- tionis ejus aliquo contrario impeditur. Hujusmodi autem nocumenta ex triplici causa proveniunt in peccato procedentibus: primo quidem ex parte i- psius peccantis, qui quanto plus peccat, tanto plus auget sibi desiderium peccandi; et quantum ad hoc subdit, Et exardescet contra eum sitis: quia vide- licet quandoque homo peccator ex ratione deside- rat aliquid sibi esse nocivum; sed fervens deside- rium peccandi compellit eum contra suam senten- tiam agere.
18:10
Secunda causa nocumenti ejus quan- doque est ex ipsis rebus in quibus peccat, sicut dicitur Eccl. 5: « Divitiae conservatae in malum « domini sui. » Hujusmodi autem nocumenta pro- veniunt ex rebus jam adeptis; et quantum ad hoc dicit: Abscondita est in terra pedica ejus: quia videlicet in ipsis terrenis rebus latet aliquid peri- culum, unde pedes peccatoris capiantur. Quandoque autem hujusmodi nocumenta proveniunt, dum homo est in via acquirendi; et quantum ad hoc dicit: Et decipula ejus super semitam: quia videlicet ante- quam adspicatur peccator quod quaerit, in ipsa via latent ejus pericula.
18:11
Tertio causantur hujusmo- di nocumenta ex parte aliorum hominum, quorum insidiae et impugnationes formidantur; unde sub- dit, Undique terrebunt eum formidines: quia, ut dicitur Sap. 17, « Cum sit timida nequitia, dat te- « stimonium condemnata. » Cum autem homo ab omnibus sibi cavet, necesse est quod in multis a- ctus ejus impediatur; unde subdit: Et involvent pedes ejus, ut scilicet non possit quoquam libere procedere.
incipit debilitari; et quantum ad hoc dicit, Attenue- tur fame robor ejus.
18:12
Deinde autem deficiente nu- trimento, etiam subtrahitur vita; et quantum ad hoc subdit, Et inedia invadat costas ejus. Per quod significatur debilitatio vitalium operationum, qua- rum principium est cor, quod sub costis contine- tur. Corporis autem bona, quae per famem atte- nuari incipiunt, per mortem totaliter consumuntur.
18:13
Bona autem praecipua corporis videntur esse pul- chritudo et fortitudo; et ideo subdit, Devoret pul- chritudinem cutis ejus: quia scilicet pulchritudo in exteriori apparentia consideratur: Et consumat bra- chia illius, in quibus praecipue attenditur fortitudo: Primogenita mors, idest tempestiva, naturalis aeta- tis finem praeviniens.
18:14
Mortuus autem homo a do- mo sua exportatur; et quantum ad hoc subdit: Avellatur de tabernaculo suo fiducia ejus: quia scilicet spem suam non in Deo posuit, sed in o- pulentia et gloria domus suae, de qua post mor- tem ejicietur. Ejectus autem de domo sua sepulcro includitur, ubi totaliter exterminatur a morte: et quantum ad hoc subdit, Et calcet super eum qua- si rex interitus, scilicet mors: quasi regis plena po- testate eum in pulverem conterit.
18:15
Eo autem egres- so de domo ejus mortuo, remanent domestici, cum quibus in vita societatem habuit; et quantum ad hoc subdit, Habitent in tabernaculo ejus socii illius, qui non est, idest mortui, qui jam esse desit in rebus humanis. Domesticis autem, patrono mortuo, luctum agunt, et aliqua signa tristitiae demonstrant, vel quantum ad nigras et sordidas vestes, vel quantum etiam ad aliquos foetidos odores: et quantum ad hoc dicit, Aspergatur in tabernaculo illius sulphur. Per quod intelligentur omnia quae possunt esse signa tristitiae, sicut et boni odores assumuntur in signum laetitiae.
18:16
Homine autem mortuo, frequenter omnia quae fuerunt ejus, depreunt; quod consequenter ostendit, primo incipiens a terrenis reditibus, quorum quaedam eo mortuo, remanent adhuc seminata; et quantum ad hoc dicit, Deorsum radices ejus siccantur, ut scilicet si quid seminavit vel plantavit, destruatur, ut fructum non ferat. Quaedam vero jam producta sunt ad fructum; et quantum ad hoc subdit, Sursum autem alteratur messis ejus; et posset hoc referri ad quaecumque negotia inchoata, vel etiam pene perfecta.
18:17
Deinde procedit ad famam, quae de homine remanet post mortem: ex qua quidem desiderat se in memoria hominum vivere et gloriam habere post mortem; unde quantum ad deletionem peccatoris de memoriis hominum subdit, Memoria illius peret de terra.
18:18
Quantum autem ad cessationem celebribus famae ipsius subdit, Et non celebratur nomen ejus in plateis: quod signanter dicit, quia non est celebratis nominis nisi apud multitudinem, quae in plateis solet inveniri: et sic cessante memoria et nominis celebritate, claritas gloriae ejus commutabitur in tenebras perpetuae oblivionis: et hoc est quod subdit, Expellet eum de luce in tenebras, idest de gloria mundana in oblivionem. Cessante autem fama ejus, et corpore consumpto per mortem, etiam nihil ipsius remanebit, quia Baldad et socii ejus opinabantur, quod anima non remaneret post mortem. Et de orbe transfert eum, ut scili-
cet nihil ejus in mundo remaneat.
18:19
Sed quia parentes etiam in filiis vivunt; ideo ad hoc excludendum subdit, Non erit semen ejus, quod filii ejus morientur: Neque progenies in populo suo: quia nec nepotes aut pronepotes remanebunt: nec etiam aliquid ad ipsum pertinentes; unde subdit, Nec ultae reliquiae in regionibus ejus, idest nec consanguinei, nec domestici, per quos de ipso memoria habeatur. Quis autem effectus ex hoc sequatur in cordibus aliorum auditorum, ostendit cum subdit, In die ejus, quae scilicet est dies perditionis ipsius: Stupebunt novissimi, idest minores de populo, prae nimia admiratione, non volentes considerare, quomodo tanta gloria peccatoris subito in nihilum sit redacta.
18:20
Et quantum ad majores subdit: Et primos invadet horror, timentes scilicet, ne eis eveniat simile: et videtur hoc induxisse ad respondendum ei quod Job supra 14 dixerat: « Sive nobiles fuerint filii ejus, sive ignobiles, non intellegent: attamen caro ejus dum vivet dolebit. » Ex quo videbatur Job commendationes amicorum, vel promissiones de eventibus futuris contingentibus post mortem, confutasse; sed aliud hic Baldad respondet, quod humusmodi infortunia quae post mortem accidunt, eisi mortuus non cognoscit, infliguntur tamen a Deo hujusmodi poenae propter correctionem aliorum. Et quia praemiserat quasdam poenas peccatoris ad viam praesentis vitae pertinentes, quasdam vero ad finem viae, scilicet ad mortem, vel ad ea quae post mortem eveniunt; ideo quasi epilogando subdit, Hæc ergo sunt tabernacula iniqui, idest processus ejus in via praesentis vitae: tabernaculis enim viatores utuntur.
18:21
Quantum ad ultimum finem, qui est quasi terminus motus, subdit: Et iste locus ejus qui ignorat Deum, vel per infidelitatem, vel per inobedientiam.
18:1
Disceptationem abesraaBds rlaed censet; minime enim cum Eliphaz ab eo recedendum, quod prius assertum fuit, impium manifesta semper ruina plecti; unde interlocutores reprehendit
18:2
v. 2 « Usque ad quem vel fieri ad Iobum et eos qui simili sententia sint (Mirz. W. P.); vel ad et approbatione editis prodidissent (Vav.); sed optimum est, ad lobum et Eliphaz referre sermonem (Cord. Sanct. Hitz.), qui interlocutores sunt et quorum sententias Baldad revera impugnat’. Cernit Baldad in antecedentibus inanem verbositatem, unde ad veram i. e. suam sapientiam interlocutores revocat, atque acriter reprehendit, quia a vero tramite aberrantes doctrinam ab ipso expositam neglexerint;
18:3
v. 3 « quare veputati sumus ut iumenta et sorduimus coram vobis »? — quam maxime Iobum spectat (cf. 17, 4. 10) i. e. quare stulti et viles et impuri habiti sumus (cf. 12, 7; 13, 12; 16, 2. 3. 24) ?? Dein insolentiam et arrogantiam lobi vellicat,
18:4
v. 4 « quz perdis animam tuam in furore tuo, numquid propter te derelinguetur terra et transferentur. rupes de loco suo. »? — i. e. impotenti animo in te psum furis, te discerpis (hebr.), tibi ipsi es horrori et tamen adeo superbe loqueris? num de tua morte vel vita ita est curandum quasi te exstincto orbis redderetur vacuus? numquid propter tua lamenta Deus providentiae suae cursum mutabit, vel quae immotae sunt quasi rupes leges iam non valebunt? Sunt qui utrumque versus membrum de legum aeternarum immutabilitate explicent (S. Thom. Malo. Men. hos. W. Hirz. Del. Zsch.), sed placuit cum Pin. Vav. Mar. distinctum utriusque sensum exprimere. Nam 1° apte ad verba et ad reprehensionem fit interrogatio : numquid te oppresso terra erit vacua? 2° difficile intelligitur, quomodo terram derelinqui proponatur tamquam exemplum ordinis divini mutati; est certe exemplum pro hae re non valde obvium *. obstaculum, Chald. vices); quidam recentiores ex arabico interpretantur; quamdiu vultis laqueos. tendere verbis, aucupari verba, i. e. futilia verba venari et loquacitate uti (cf. Hirz. Del. Hitz.)? Verba iactare idem dicit. : 2. Duplicem interpretationem 37213 lam commemorant Pin. Malv. etc., vel a novo — m" cbe -— obturati, obtusi sumus; vel — NYu — immundi; prius parallelismo, Quaenam leges Lobo frustra contranitente permaneant immotae, docet v.5 «nonne [ux impii exstinguetur, nec splendebit flamma ignis etus »? — hebr. pa cum emphasi attamen; impii felicitas etsi sit grandis et celebris, longe lateque coruscans (flamma ignis), qualis Iobi fuit, certo certius concidet. Idem denuo inculcat
18:6
v. 6 « luz obtenebrescet. in tabernaculo eius et lucerna, quae super eum est, exstinguetur »; — i. e. prosperitas, quae in domo eius et familia erat, quae sieut lampas pendula ipsum collustrabat, tenebris calamitatum obruetur. « Lucis nomine prosperitatem, opes et quidquid splendorem habet, intelligit; quidam, lucem consilii et providentiae ». Vav.
18:7
Impii ruinam latius et quasi per gradus nunc describit; multiplici enim modo contingit. Varia primum obiieiuntur impedimenta operationis el eonatus; immo quod utile excogitatum est, fit damnosum (S. Thom.); ita v. T « Arctabuntur gressus virtutis etus et praecipitabit eum consilium suum »; — i. e. antea secure ac superbe incessil; « arctare gressus est reprimere, compescere, praepedire, sicut e contrario dilatare gressus est expedire, prosperare, conatum progressumque rerum bene cedentium adiuvare, promovere. Gressus virtutis idem est atque conatus robusti, nervosi. lam vero consilio suo praecipitari eleganter dicuntur, qui suo conatu mortem et calamitatem sibi conflant, suo, ut aiunt, gladio iugulantur » Cord. Et tale fortunae impedimentum et consilii inopia obtinget (uti Iobo) insperato; id
18:8
v. 8 « immisit enim in rete pedes suos et in maculis eius ambulat »; — vete absconditur in via; unde eo inopinato implicatur et subito se deprehensum sentit, et ut fit, quo magis se extricare nititur, eo arctius constringitur. Necesse est autem eum capi, quia via impii est sicut ambulantis in maculis i.e. incedentis super intervalla, oculos, cancellos retium, quibus via est obducta ; ita maculas dici latine, vide veterum (Varronis, Mare. Nonii, Cic. Virg.) locos apud Cord. Malv. Idem Prov. 5, 22 iniquitates suae capiunt impium et funibus peccatorum suorum constringitur. In heb. quia mittitur in rete per pedes suos et super implexa (intricata, rete) ambulat. Impius in via retibus et laqueis obsita incedens non potest non capi; tali necessitate culpam sequitur ruina. Id inculcat eum verbositate v. 9 in hebr. apprehendet calcem eius laqueus, instringet eum nexus; Ma recentiores mas ex arabico interpretantur, nodum fortem; veteres (LXX, Syr. Hier.)' legebant (vel saltem vertunt) ess sitientes; unde vulg.
18:9
v. 9 « tenebitur planta illius laqueo et exardescet contra eum sitis » ; — LXX xatnsyvscvaw n aizty dyówres, i.e. sitibundi, qui sanguinem sitiunt vel praedam, praedones (Cord. S«, Mar. Men. Vav.), vel ipsa eius malesuada concupiscentia eum magis magisque in interitum protrudit eumque exeruciat (cius hom. Pn. Tw.) Exaggerat impium nullo pacto posse evadere, eum corruere, innodari subito, inopinato;
18:10
v. 10 « abscondita est in terra pedica etus et decipula illius supra semitam »; — i. e. non poterit ulla se arte vel astutia tutari. Bene adnotat Pi». laqueo ignorato casum reddi et tristiorem, cum sit repentinus et periculosior, et molestiorem, cum insidiarum auctor ignoretur; abscondi autem decipulam in semita i. e. in ipsis vitae actionibus et trita consuetudine vivendi; capi illos iuxta semitam i. e. dum sua lucra et voluptates consectentur. Immo auget sermonem. Pericula enim non quasi ezspectant tamquam laqueus, donec impius aecedat, sed undique terrores in eum irruunt, eum venantur, persequuntur, exturbant. Ita
18:11
v. 41 « undique terrebunt eum formtidines et involvent pedes eius »; — in hebr. e£ fugant eum (exturbant eum) ad pedes eius i. e. ubicumque pedem figit, fugientis scil. et vagabundi vestigiis ubique insistunt persequendo reum (Malv.). Talibus conturbationibus impium circumagi et cingi vult Daldad, non solum conscientiae animique terroribus (quos Eliphaz explicuit 15, 20-24 solos, vel saltem videri poterat explicuisse), verum ipsis rerum periculis undique verissime prementibus. Id enim Baldad vult, impium ze specie quidem externa prospere degere. lam periculorum et calamitatum irruentium exempla profert;
18:12
v. 12 « attenuetur fame robur eius et inedia invadat costas illius » ; — versio vulg. aptum sermonis progressum exhibet ' ; delineatis enim generalim calamitatibus (a v. 1-10) iam ipsius impii ruinae ezeiplum pro fert. Id subsequentibus quoque fit (v. 13. 14), ita quidem, ut impius morbo plane exesus ae devoratus ac violenta morte abreptus non sine horrore proponatur. Haec rerum conseeulio apta el facilis etiam in textu hebr. agnosci potest : erit famelieum (exhaustum, enervatum, debile) robur eius et exitium paratum ad latus eius (cf. Mar. Cod. Malv. Ros. W. Zsch.) zw enim, vel scriptione plena $s«w est robur eius cf. v. 7; arbitrarie aliqui PN volunt esse contractum ex DN —exiltium, pernicies (pernicies eius esuriens est i. e. eum gestit devorare; ita Del. Hirz. Hitz. Le Hir, i. Melius retineretur idem tempus in textu lat. quod eousque in usu erat; de eal sed quare yyy non in nativa sua significatione sit retinendum, nulla ratio apparet, immo debet retineri, nam pernicies eius esurit est metaphora plane inaudita et rjdicula. In altero membro $. Hier. vocem significationis latioris 4*N propter parailelismum apte ad inediam contraxit !. Etiam vox yhy non eodem modo ab omnibus accipitur; est quidem costa yox Gen, 2, 22, latus 3 Reg. 6, 8; sim. yhy; at flagella) prae se fert; unde explicant : pernicies est parata ad titubationem. (casum) eius, i. e. ut eum praecipitet (Del. Hirz. Hitz.]; alii priorem significationem retinent (Ros. W. Zsch. P. Le Hir), idque merito ; nam quod perditio eius casum moliatur, non indiget explanatione, quid enim aliud machinari censenda est? sed quod perditio fixa sit et firmata lateri eius, cum eo vinculo indissolubili iuncta, hoc ad sermonis vim et rerum seriem aptissime refertur. Famis mentione facta pergit v. 13 in hebr. devorat. ramos (membra) cutis eius, devorat ramos eius (membra) primogenitus mortis (cf. Mar. Malv. Pin. W. Del. Hitz.) Quis devorat in priore membro? languidum sane ibi iam primogenitum mortis subaudire; melius intelligitur vel ex v. 12. ww perditio, vel generatim morbus | (vcl germanice es); impium qui seipsum prae fame dilaniet, Hitz. intelligit; sėd id cogitare certe mens refugit. Primogenitus mortis est morbus gravissimus, morbus princeps, vel mortis genus quam maxime horrendum (cf. Malv. VI. Men. Cord. Pin. Hirz. W. P. Renan); dicuntur enim apud Arabes morbi « filii mortis »; primogenitus est proin ille morbus, qui ceteris praestantior est, feralior, funestior ; quare ipsa elephantiasis iure ita vocatur (cf. W. Del. Hirz. P); famem Cord. et Hitz. iutelligi volunt; sed eum famem iam v. 12 inveniamus, sermonis progressus aeque ae verborum pondus priorem interpretationem iure exigere videntur. Alterum eiusdem rei exemplum est
18:13
v. 13 « devoret pulchritudinem cutis eius, consumat brachia illius primogenita mors »; — notat Mar. : « ramis ornatur arbor; sic bene pro ramis Mer. substituit pulchritudinem »; snelius Pin. ramos vel partes cutis absumi ait esse idem ac universam cutem exsugi, corrugari, aduri; proinde devorari florem, vigorem, pulchritudinem cutis; est enim, ut idem ex Tullio subdit, pulchritudo eorporis « quaedam apta figura membrorum cum coloris quadam suavitate ». Primogenita mors aliis est diabolus (exp. in. Phi. aliis ita vocatur mors, quia inter omnia mala principatum tenet quasi iure primogeniturae; est enim quasi primogenita peccali filia et princeps et omnia mala ei tamquam famulae principi famulantur et viam sternunt (Tir. Sa); vera quidem haec, sed dubito, num ad loquentis mentem exacta. sint. Aliis est mors tempestiva, naturalis aetatis finem praeveniens (S. Thom. Vav.) ; optime mors ceteris acer- bior, funestor (Pin. Men. Gord. « ralio primogeniti auget vim mali » ; cf. Is. 14, 30 primogeniti pauperum, i. e. pauperrimi). Postquam acerbissimus morbus, tamquam mortis filius primogenitus corpus eius et membra exederit, depaverit (— ad Iobi conditionem clare, ideoque acerbe alludit; cf. 16, 8. 15; 17, T —), iam ipsam mortem funesta violentia insignem describit in hebr. v. 14 exscindetur a tabernaculo suo (quod erat) fiducia eius et addwucent eum (gradi eum faciunt) ad regem terrorum i. e. media e vita abripitur. subito ex tabernaculo suo, in quo spem ac fiduciam collocabat quasi firmiter stabilito, avellitur vi, subito, praemature abripitur et morti, regi terrorum, inferno horroribus pleno (10, 21. 22) sistitur, illuc captivus adducitur '. Tabernaculum corporis explanant Pin. Cord. Bolducius et e recentioribus Hitz., corpus autem vocari fiduciam quia in eius robore ac sanitate confisus esset; id haud satis aptum videtur; nam a) metaphora non est adeo usitata, uf sine ulla accuratiore circumscriptione tabernaculum de corpore possit intelligi; b) corpus a v. 12 describitur exesum, ruinosumi; ergo qui tale potest fiducia appellari ? bene vero hoc diei potest de domo, de tabernaculo quod « in progenie et progenie » (Ps. 48, 12) firmum sibi fore confidebat. terrores causa, magnitudine et gravitate vincit ». Pin. Non multum a sensu hebr. recedit textus vulg. ? v. 14 « avellatur de tabernaculo suo fiducia eius et calcet super eum quasi rex interitus » ; — quia scil., ut ait S. Thom., spem suam in opulentia et gloria domus posuit, vel in liberis et opibus (Mer. Male. Men.);rex qui est interitus, vel rex perditionis — mors (Pi».) triumphantis in morem impium conculcat, i. e. « totaliter exterminat, quasi regis plena potestate éum in pulverem conterit » S. Thom.
18:15
v. 43 « habitent in tabernaculo illius soc eius qui non est »; — Pin. Cord. Gord. ita ad sensum hebr. aecommodant : vicini, qui ad impii domum et supellectilem oceupandam parati sunt convolare, venient et occupabunt; intelligunt enim socios non posse esse defuncti amicos et familiares (S. Thom. Tir.); nam, ut iam notat Lyranus, quod illi habitent ibi, potius: ad defuncti honorem quendam pertinet ?. Membrum alterum : « aspergatur. in tabernaculo eius sulphur », — vastitatem dicit et maledictionem a Deo immissam (cf. Ps. 10, 6. Deut. 29, 22) i. e. exuretur immisso coelitus sulphure et igne; ita lobi domicilio faetum esse, proinde lobum ipsum esse illum impium, haud obscure innuit (cf. 4, 16). Talem igitur interitum impio praedicit, qualem Pentapolis experta est (Gen. 19, 24. Cod. Cord. W. Del.), quo habitaculum eius * omnibus diris devovetur. Neque obstat, quod modo dixit, alienos habitaturos in eius domicilio — id quod v. g. Pin. obiicit — nam «) non opus est, ut omnia simul, eodem tempore fiant; b) illi alieni possunt. res eius derelictas occupare, tabernaculum spoliare, ibique per tempus sedem figere, donec maledictione loei variisque infortuniis exturbentur et ipsi; ita maior loci diris devoti horror, maiorque impii abominatio gignitur; c) demum, quis in exsecrationibus variis omnia ad amussim exigat? variae congeruntur, ut et animi commotionibus satisfiat et numen divinum multiplici modo vindicare crimina ostendatur; idque eo magis d) quia Baldad non de wno impio, sed de genere impiorum sermonem texit, quamvis Iobi exemplum insinuet. Ceterum, si arva vel campos inlerpreteris, ipsa contradictionis umbra recedit. 1. Alii ita : habitabit in t. id quod non est eius i. e. fera. animalia, quae solitudines incolere solent; ef. Is. 13, 20; 27, 10; 34, 41. Soph. 2, 9 (Del. Zsch. P.); sed hoc est longe quaesitum, neque verbis tale quid potest subaudiri. Alii supplent : habitabunt terrores in t. non suo (Ros.); sed quo iure terrores swpplent? Mire rem torquet W., ut sensum elieiat : habitabit in t. nihil, quod sit eius, quod eius memoriam hominibus reducere possit; sed Baldad dieit aliquid, quod non est eius! 2. Alii mirum in modum se vertunt : qui non est diabolum esse dicunt eo quod ab esse quod est Deus defecerit. (cf. S. Greg. exp. in. Phil. Br. Rup. Sa); alii mortem, vastitatem, inanitatem, rerum omnium egestatem socios eius qui non sit esse volunt (cf. Men.) etc. cf. apud Pin. — Si rescriberemus habitant in t. non-socii eius, optime haberemus sensum originalem expressum. E 3. myg Cf. 9, 3. 24 — Alii explicant arva, campi, agri Hitz. Radicitus ipse impius et eius familia, progenies, exstirpatur;
Pernicies et castigatio ab impio serpit in omnes eius res, in famiham et sobolem. Id nune Baldad exsequitur. Primo alieni res eius occupant; locus habitationis eius gravissima maledictione devovetur. 1. In hebr. 3 pers. fem. DYN videtur poni pro genere neutro : aliquid (scil. fata- lis quaedam potestas ignota, coeca; germanicum es) adducet eum; cf. Malv.; alii apostrophen ad Deum agnoscunt (Mar. Calm.), quae tamen hoc loco certe non exspectatur. 9 ide ^ jer igg > ? : . . 2. Videtur Mier. legisse a pro "5 et ultimum verbum nimba tamquam subiectum Kan zE accepisse; verbum in initio positum in 3 pers. fem. sing. exhiberi tum potest; «ww est Utrumque hoc edicit v. 15 in hebr. ad literam Aabitabit in tabernaculo etus de non ei i. e. habitabunt in t. eius ii (tales) qui non sunt eius, ex eius consanguineis vel cognatis, ergo extranei (cf. Mar. Malv. Hirz. Hitz. Renan). Hacc explicatio facilis videtur ' et ad illam aliquo modo accedit vulg. Textum /at.
18:16
v. 16 « deorsum radices eius siccentur, sursum autem atteratur messis etus »5 — in hebr. e£ sursum marcescet. ramus eius (Mar. Vav.) vel ramë, propagines (Pin. W. P.) i. e. « filii, familia et stirps omnis a teneris unguiculis contabescet et exstnguetur, ne scil. alia inde excerescere possit » Tir.; ad imaginem cf. 8, 16; 15, 50. 32. Jobi sortem occisis filiis et filiabus tangit. Bene Cord. : « cum radices dicuntur exsiccandae, spes omnis propaginis aufertur et novorum germinum... ramz dicuntur filii, s/zrps seu radix pater, aut generis auctor; porro in messe progenies intelligitur quae ex stirpe sucerescit » vel potius iam succre - vit, adolevit et ad aetatem maturam pervenit, unde filiorum lob aetas adulta clarius designatur. Pergit Cord. :« exstincta funditus. sobole perire solet. parentum nomen atque memoria »; alia scil. maledictio impii, quod memoria eius omnis interibit,
18:17
v. 17 « memorta ilius pereat. de terra, et non celebretur nomen eius in plateis »; — hebr. et non nomen ei (est) super faciem ruris (campi — W. Del. Hirz. P. Hitz.) vel zn foro, in publico (Cod. Hos.)'. Memoria vero bonorum est Zn benedictione et ossa eorum pullulant de loco suo... Eccli. 46, 14. Memoriae oblivio et nominis exstincelio magna poena censetur apud orientales; testem habes v. g. apud Hebraeos leviratum « ut non deleatur nomen fratris eius ex Israel » (Deut. 25, 6). Unde hane poenam uberius prosequitur
18:18
v. 48 « ezpellet eum de luce in tenebras et de orbe transferet eum »; — sunt qui explicent : e vita in mortem (Mar. Hirz. W. Hitz.), alii e luce felicitatis, laetitiae in tenebras miseriae (Cord. Malv.), sed bene advertit Vav.: « non hie de vita agitur quam commutaverit eum morte, supra enim dictum de ea est, sed de gloria ac claritate nominis, quae una cum vita exstinguelur; nam eum in clarissima luce atque oculis omnium versaretur, veniet in oblivionem et quasi res detestabilis toto orbe summovebitur »; sim. S. Thom. Pin. In hebr. ezpellent; dictio est generalis et accipienda impersonaliter, « sententia est elegantior et signifieantior, si impersonaliter accipiatur, ut indicatur in hebr. » Pin. Quae sequuntur S. Thom. anneclit : « sed quia parentes etiam in filiis vivunt, ideo ad hoc excludendum subdit »
18:19
v. 19 « non erit semen elus. neque progenies in populo suo nec ullae reliquiae in regionibus etus»; — cf. v. 16; in hebr. neque superstes in regionibus (habitationibus) ezus i. e. ut S. Thom. dicit, neque filii, neque nepotes aut pronepoles, nee consanguinei vel domestici remanebunt, per quos de ipso 1; vn supra 5, 10 agrum, campum dicere videtur; ef. Prov. 8, 26: alias saepe in vulg, exprimitur foris; intellexit S. Hier. generatim ea, quae foris sunt. v. 2. 5, 10. memoria habeatur. In lobi familiae clade universa — unus e servis servatur, ut nuntium perferat — Baldad impii maledictum adumbratum cernit. — Tantam vero stragem et divinam vindictam iure omnes stupore perculsi admirabuntur;
18:20
v. 20 « Zn die eius stupebunt novissimi et primos invadet horror »; — i. e. dies perditionis impii horrore et stupore omnes complet cernentes scil. ultionem Dei et quo tandem impietas deveniat. Haec opponit iis, quae Iobus disseruit de prospera impiorum vita etc. 9, 99. 24: 12, 6» Novissimos et primos explanant vel minores (plebeios) et maiores dignilate, principes (S. TAom.), vel ita, ut-omnes a minimo ad maximum usque includantur (Cord. Tir. Sa), vel posteros et aequales (Ol. Vav. Mar. Men. Cod. W. Hirz. Zsch. Renan); contemporanei enim priores, anteriores dicuntur ratione habita posterorum (argutius Malv. per hyperbolen ipsos anteriores morte iam abreptos vehementer exhorrere vult improbi supplicia). Eodem modo plerique hebr. quoque explicant. Alii terrae plagam et habitantes ad occidentem et orientem intelligunt. (Del. Hitz. Le Hir) Hebraeis regio anterior est oriens, posterior occidens, dextera meridies, ? sinistra septentrio. Ita Iobo viso stupor invasit amicos (2, 12). Sequitur epiphonema tolius orationis (P/n.)
18:21
v. 21 « haec sunt ergo tabernacula iniqui et iste locus eius qui ignorat Deum »; — in hebr maiori vi et affirmatione, uti ex mente Baldad exspectatur, gs/ectoorp. (W. Del. Zsch. P.) vel tantum haec et non alia est improbi sors (Hirz. Hitz.); hune tantum finem habent res improborum, et talis est conditio habitationis, familiae, stirpis eius qui Deum, religionem, pietatem non colit, sed negligit ; Deum scire est enim eum agnoscere, revereri, sedulo eius leges servare: nescire omnia haec minime curare (cf. 1 Reg. 2,12 ; scire alicuius rei cura et studio tangi Ps. 712,11). Sermo durus est; aperte lobum perstringit : impii sorte horrenda cecidisti, ergo quam maxime improbus es. Nullam spem ostendit, dura accusatione, quasi lobus Deum plane neglexisset et etiamtum nesciat. orationem absolvit praeclarus. consolator. Arg. — Conqueritur, quod molesti consolatores vulnera misero infligunt; cur adeo in eum saeviant ? si erraverit ipse, illos tamen non tangi; cognoscant, eum aflligi znerztum (19,1-6). Explicat, quam alrocia sustineat ; describit se derelictum, penitus malis circumseptum, qui perditis omnibus iamiam conficiatur, contra quem Dei ira et exercitus militent (19, 7-12). Insuper destitutus est a propinquis, familiaribus, servis, uxore; omnes eum abominantur, qui tabe sil plane consumptus (19, 13-20). Quare amicorum miserationem implorat ; quam cum non inveniat, ad praeclaram spem Dei vindicis in die resurrectionis innocentis causam egregie tuentis erigitur; hunc vindicem ul vereantur amici, monet (19, 21-29). Disceptationis progressus cernitur 1° in aerumnarum descriptione, ex qua nova mala, quibus affligitur et exacerbatur, discimus (v. 13-20) ; unde Iobi patientis imago magis magisque perficitur; 2° in miseralionis imploratione; novo enim modo tentat amicos a sententia sua dimovere; 3° maxime vero apparet in praeclara resurrectionis et retributionis futurae spe, quam nunc aperte profitetur.
18:1
BALDAD (Hebrew: Bildadh). - One of the three figures (with Eliphaz and Zophar) who went to their common friend Job (v.) to comfort him in his misfortunes (Job 2:11; 8:1; 18:1; 25:1; 42:9).
18:14
… the planets: F. Hommel); it is the "land from which one does not return" (ersit lā tari), cf. Job 7:9-10 and 10:21; its master is Nergal (cf. II Reg. 17:30; Ier. 39:3, 13) and his wife Ereshkigal, in a subterranean palace (cf. "the king of terrors": Job 18:14); there Tammūz disappears ("descends"), to revive whom the ātar seeks the source of life; Gilgamesh (tablet XII) arrives, after Nergal opens for him "the hole of the earth," at the …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · original Douay-Rheims (Douay 1609-10), transcription by EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Public domain.