Job expostulates with his friends: and appeals to the judgment of God.
Iob moued by his importune freindes, 4. expostulateth their seueritie, 12. further describeth his afflictions, and appealeth to Gods iudgement, that he suffereth more then his sinnes deserue.
1Then Job answered, and said:Ma Giobbe rispose, e disse:BVT Iob answering sayd:Respondens autem Job, dixit: 2I have often heard such things as these: you are all troublesome comforters.Ho udite sovente tali cose: voi siete tutti consolatoli molesti:I haue heard often times such things, heauie conforters you are al.Audivi frequenter talia: / consolatores onerosi omnes vos estis. 3Shall windy words have no end? or is it any trouble to thee to speak?Non avrann'eglino fine i discorsi ampollosi? che costa a te il parlare?Shal wordes ful of winde haue an end? or is anie thing trublesome to thee, if thou speake?Numquid habebunt finem verba ventosa ? / aut aliquid tibi molestum est, si loquaris ? 4I also could speak like you: and would God your soul were for my soul.Potrei anch'io parlar come voi: e foste pur voi ne' miei piedi:I also could speake thinges like to you: and would God your soule were for my soule.Poteram et ego similia vestri loqui, / atque utinam esset anima vestra pro anima mea: 5I would comfort you also with words, and would wag my head over you.Vi consolerei anch'io a parole, e piegherei la mia testa sopra di voi:I also would confort you with wordes, and would wag my head vpon you.consolarer et ego vos sermonibus, / et moverem caput meum super vos; 6I would strengthen you with my mouth, and would move my lips, as sparing you.Vi farei cuore co' miei discorsi, e regolerei le mie labbra colla compassione verso di voi.I would strengthen you with my mouth, and would moue my lippes, as sparing you.roborarem vos ore meo, / et moverem labia mea, quasi parcens vobis. 7But what shall I do? If I speak, my pain will not rest: and if I hold my peace, it will not depart from me.Ma or che farò? Se io parlerò non si accheterà il mio dolore, e se starò in silenzio egli non andrà lungi da me.But what shal I doe? If I speake, my paine wil not rest: and if I hold my peace, it wil not depart from me.Sed quid agam ? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus, / et si tacuero, non recedet a me. 8But now my sorrow hath oppressed me, and all my limbs are brought to nothing.Ma adesso il dolor mio m'ha oppresso, e tutti i miei membri sono scompaginati.But now my sorow hath oppressed me, and al my limmes are brought to nothing.Nunc autem oppressit me dolor meus, / et in nihilum redacti sunt omnes artus mei. 9My wrinkles bear witness against me, and a false speaker riseth up against my face, contradicting me.Le grinze della mia pelle rendono testimonianza contro di me; e un mendace ragionatore sorge contro di me per contradirmi in faccia.My wrinkles giue testimonie against me, and a false speaker is raysed vp against my face contradicting me.Rugæ meæ testimonium dicunt contra me, / et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.
10He hath gathered together his fury against me, and threatening me he hath gnashed with his teeth upon me: my enemy hath beheld me with terrible eyes.Aduna il suo furore contro di me, e minacciandomi digrigna i denti contro di me: con occhi terribili mi guarda il mio nemico.He hath gathered his furie vpon me, and threatening me hath gnashed against me with his teeth, mine enemy hath beheld me with terrible eies.Collegit furorem suum in me, / et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis: / hostis meus terribilibus oculis me intuitus est. 11They have opened their mouths upon me, and reproaching me they have struck me on the cheek, they are filled with my pains.Hanno aperte le loro bocche contro di me, e mi han percosso obbrobriosamente nella guancia; si son satollati delle mie pene.They haue opened their mouthes vpon me, and exprobating haue strooken my cheke, they are filled with my paines.Aperuerunt super me ora sua, / et exprobrantes percusserunt maxillam meam: / satiati sunt pœnis meis. 12God hath shut me up with the unjust man, and hath delivered me into the hands of the wicked.Il Signore mi ha rinchiuso in balia dell'iniquo, e mi ha dato nelle mani degli empj.God hath shut me vp with the wicked man, and hath deliuered me to the hands of the impious.Conclusit me Deus apud iniquum, / et manibus impiorum me tradidit. 13I that was formerly so wealthy, am all on a sudden broken to pieces: he hath taken me by my neck, he hath broken me, and hath set me up to be his mark.Quell'io si beato una volta fai di repente ridotto in polvere; mi afferrò per la testa, m'infranse, e fecemi come suo bersaglio.I sometime that welthie one sodenly am broken: he hath held my necke, broken me, and set me to himself as it were a marke.Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum: / tenuit cervicem meam, confregit me, / et posuit me sibi quasi in signum. 14He hath compassed me round about with his lances, he hath wounded my loins, he hath not spared, and hath poured out my bowels on the earth,Mi ha cinto colle sue lance, ha impiagati tutti i miei fianchi, e senza pietà averne, le mie viscere ha sparse per terra.He hath compassed me with his speares, he hath wounded my loynes, he hath not spared, and hath powred out on the earth my bowels.Circumdedit me lanceis suis; / convulneravit lumbos meos: / non pepercit, et effudit in terra viscera mea. 15He hath torn me with wound upon wound, he hath rushed in upon me like a giant.Mi ha lacerato con ferite sopra ferite: qual gigante si è gettato sopra di me.He hath cut me with wound vpon wound, he hath come violently vpon me as it were a giant.Concidit me vulnere super vulnus: / irruit in me quasi gigas.
16I have sowed sackcloth upon my skin, and have covered my flesh with ashes.Porto cucito alla mia pelle il cilizio, e la mia carne ho ricoperta di cenere.I haue sowed sackcloth vpon my skinne, and haue couered my flesh with ashes.Saccum consui super cutem meam, / et operui cinere carnem meam. 17My face is swollen with weeping, and my eyelids are dim.La mia faccia è gonfia dal pianto, e la caligine ingombra le mie pupille.My face is swollen with weeping, and my eyeliddes are dimme.Facies mea intumuit a fletu, / et palpebræ meæ caligaverunt. 18These things have I suffered without the iniquity of my hand, when I offered pure prayers to God.Queste cose ho sofferte, benché inique non fossero le opere mie, e pure offerissi a Dio le preghiere.These thinges haue I suffred without the iniquitie of my hand, wheras I had cleane prayers to God.Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ, / cum haberem mundas ad Deum preces. 19O earth, cover not thou my blood, neither let my cry find a hiding place in thee.Terra, non ricoprire il mio sangue, non restino nascose in te le mie strida.Earth couer not my bloud, neither let my crie find place in thee to be hid.Terra, ne operias sanguinem meum, / neque inveniat in te locum latendi clamor meus: 20For behold my witness is in heaven, and he that knoweth my conscience is on high.Perocché lassù in cielo è il mio testimone, e nell'alto si sta colui, che mi conosce intimamente.For behold my witnesse is in heauen, and he that knoweth my conscience on high.ecce enim in cælo testis meus, / et conscius meus in excelsis. 21My friends are full of words: my eye poureth out tears to God.I miei amici sono verbosi; a Dio spandono lagrime gli occhi miei.My freindes ful of wordes: mine eie distilleth vnto God.Verbosi amici mei: / ad Deum stillat oculus meus: 22And O that a man might so be judged with God, as the son of man is judged with his companion!E fosse egli pure il giudizio tra Dio, e l'uomo come il giudizio di un figliuolo dell'uomo col suo compagno.And would God a man might so be iudged with God, as the sonne of man is iudged with his companion.atque utinam sic judicaretur vir cum Deo, / quomodo judicatur filius hominis cum collega suo. 23For behold short years pass away, and I am walking in a path by which I shall not return.Perocché già passano i corti anni, ed io batto una strada, per cui non ritornerò.For behold the short yeares passe away, and I walke the path, by the which I shal not returne.Ecce enim breves anni transeunt, / et semitam per quam non revertar ambulo.
16:2
Haydock
Comforters. "Job's friends or comforters," are become proverbial, to denote people who do the contrary to what they seem to promise. (Haydock)
Calmet
Never did men sustain worse the character of comforters. They all magnify their knowledge and piety, and make the most absurd application of their principles to Job's condition. (Calmet)
Haydock
He was not ignorant that tyrants and wicked men were often, nay generally till the age in which he lived, visited with visible judgments. (Haydock)
16:3
Haydock
Windy, inconclusive arguments. They all entertain a mean opinion of their adversaries, as they did not agree in the application of the propositions. Hence though they might be true, they were nothing to their present purpose, Job 15:3. (Haydock)
Menochius
Trouble. You can speak without any pain: but the case is far different with me. (Menochius)
Haydock
Hebrew, "what emboldeneth thee to answer?" (Haydock)
Calmet
Who asks thee for advice? (Calmet)
Worthington
True friends will give it without upbraiding, or laying false crimes to the charge of any one. (Worthington)
16:4
Terent. Andria
My soul. If you had experienced my state of misery, (Haydock) I surely would not have behaved thus to you. (Calmet) Facile, cum valemus, recta consilia aegrotis damus: Tu si hîc sis, aliter sentias. (Terent. Andria.)
16:5
16:7
But. Hebrew, "If I speak," etc.
16:8
Limbs. Hebrew, "company," (Haydock) or family. The assemblage of my limbs is also disordered by the leprosy.
16:9
Menochius
Against me, in your opinion, as if I were guilty of lies. Hebrew, "my leanness bears witness, my falsehood has risen up against me and answered me to my face;" which may be understood in the same sense as the argument of Eliphaz. He is designated by the false speaker; (Calmet) unless we explain it of the wrinkles, which falsely indicated that Job was advanced in years, or of the malady; whence it was gathered that he must be a criminal. (Menochius)
Haydock
Protestants, "my leanness riseth up." (Haydock)
16:11
Calmet
Cheek. His friends seemed so enraged, as to be disposed to do so. (Calmet)
Menochius
These expressions were strikingly verified in Christ. (Menochius)
Menochius
The outrages may also be attributed to the devil; (Calmet) or, by personification, to the malady of Job. (Menochius)
16:14
Haydock
Lances. Hebrew, "archers." Septuagint, "they have encompassed me, throwing lances into my veins, or loins, not sparing," etc. (Haydock)
Haydock
Bowels. Hebrew and Septuagint, "gall," being afflicted with a dysentery. St. Thomas Aquinas explains it of his children, who were slain. (Haydock)
16:16
Haydock
Flesh. Hebrew, "horn." Septuagint, "strength." (Haydock)
Calmet
I have lost all my beauty and splendor, and have put on the garments of penance. (Calmet)
16:17
Calmet
Dim. Hebrew and Septuagint, "covered with the shadow of death," (Haydock) greatly impaired. Some have almost lost their sight by weeping; and death seemed ready to close Job's eyes. (Calmet)
16:18
Menochius
Hand, which has not been defiled with any injustice. (Menochius)
Haydock
When. Hebrew, "and my prayer was pure." I never neglected this sacred duty, (chap. 1:5.) as my friends accuse me, Job 15:4. (Haydock)
Worthington
They continued in their false accusation: so he repeats the same true answer. (Worthington)
16:19
Calmet
In thee. Let the cry of my blood, which issues from my wounds, and the injury which my reputation has suffered, come before the throne of God. Calumny is a species of murder. See Genesis 4:10. (Calmet)
Cajetan
If I be really guilty, I am willing to remain unburied. Let the dogs lick up my blood. (Cajetan)
Propertius
Cry. Let the hills re-echo my sufferings. (Pineda) Et quodcumque meae possunt narrare querelae, Cogar ad argutas dicere solus aves. (Propertius)
16:21
Full. Hebrew, "scorners." Therefore I appeal to inanimate things; and, above all, to God, who cannot give a wrong judgment.
16:22
Haydock
Judged. Hebrew, "might plead." (Haydock)
Pineda
Earthly judges may be compelled to pronounce sentence publicly. Job is afraid lest the justice of his cause should remain undecided, till death overtook him, ver. 23. (Pineda)
16:23
Haydock
Years. Hebrew and Septuagint, "of number." Pauperis est numerare pecus. (Haydock)
Haydock
Like a man under affliction, Job repeats what he had said, Job 14:5., (Menochius) and Job 10:20. (Haydock)
16:2
True and freindlie comforters ought to heare the afflicted with patience, and not vnmercifully charge him with crimes which they neither know, nor his conscience is guiltie of.
16:9
A great affliction, when one ful of paine and distres is also forced to defend his owne innocencie against calumniators.
16:18
As the aduersaries stil obiect great iniquitie to him so he yeldeth them the same true answer.
16:2
St Gregory of Nazianzus † AD 389 Select Orations of Saint Gregory Nazianzen 21.17
… but was at last smitten with an incurable disease horrible to look upon, and, to crown his misfortunes, had a wife whose only comfort was evil counsel. For his surpassing troubles were those of his soul added to those of the body. He had also among his friends truly miserable comforters,
St John Chrysostom † AD 407 Homilies on Philippians 8
… If the words, “I looked for some to have pity, but there was no man, and for comforters, but I found none” ( Ps. lxix. 20 .), describe intolerable misery, how great an aggravation to find revilers instead of comforters! “Miserable comforters are ye all” (
16:18
St Augustine of Hippo † AD 430 A Treatise Concerning Man’s Perfection in Righteousness 25
(25.) Hence the force of the statement: “There was no injustice in my hands, but my prayer was pure.”
16:19
Aphrahat † AD 346 Aphrahat: Select Demonstrations 22.10
… That which was gathered together from the earth returns back into its bosom; and naked does a man depart from his possessions. The wise, when they acquire goods, send some of them before them, as Job said:— My witnesses are heaven; and again:— My brethren and my lovers are with God .
16:20
Pope St Gregory I the Great † AD 604 Register of the Epistles of St. Gregory the Great 11.45
… If this is so, I wonder much why the words of men on earth should agitate you, who have fixed your heart on heaven. For the blessed Job, when his friends who had come to console him had broken out into rebuke, said, For behold my witness is in heaven, and he that knows me is on high (
16:21
St Jerome † AD 420 Against the Pelagians 1.12
A. You have cited passages which have been detached not only from the rest of Scripture, but from the books in which they occur. For even Job, after he was stricken with the plague, is convicted of having spoken many things against the ruling of God, and to have summoned Him to the bar:
16:2
Eliphaz in sua responsione durius contra Job locutus fuerat: unde Job in principio sui sermonis eum arguit de inconvenienti consolatione: primo quidem quia frequenter eadem repetebat tam ipse quam amici ejus; unde dicit, Audivi frequenter talia; quasi dicat, Vestra locutio circa idem versatur: diversis enim verbis ad idem intendebant, scilicet ad arguendum Job, quod pro peccatis suis in adversitates inciderat; et ideo subdit, Consolatores onerosi vos estis: consolatoris enim officium est ea dicere quibus dolor mitigitur. Onerosus ergo consolator est, qui ea loquitur quae magis animum exasperant; possent tamen hae excusamen habere, quando ad utilitatem aliquam verba exasperantia proferrentur, et veritatem continent, aut etiam breviter et pertransuendo dicerentur.
16:3
Sed si aliquis verba exasperantia contra contristatum, falso, inutiliter et prolixè prosequatur, onerosus consolator videtur; unde subdit: Numquid habebunt finem verba ventosa? in hoc enim quod dicit, Numquid habebunt finem, ostendit quod prolixe immorabantur circa verba exasperantia; in hoc vero quod dicit, Verba ventosa, ostendit quod inutilia et falsa erant, soliditatem non habentia. Ostendit autem consequenter quod non erat paritas extraque parte in hac disputazione: quia amici Job absque molestia loquebantur; unde dicit, Aut aliquid molestum tibi est, si loquaris? quasi dicat: Ideo ea prolixe loqueris in meam calumniam, quia ex hoc nullo modo molestiam sentis. Job autem molestabatur.
16:4
Et ne aliquis crederet, quod haec disputatio esset facilior amicis Job propter eminentem scientiam, Job autem molestia propter scientiae defectum: hoc excludit ostendens, quod si adversitate non deprimere tur, et esset in statu amicorum suorum, similia loqui posset: unde dicit: Poteram et ego similia vobis loqui, scilicet si adversitate non gravarer: et hujusmodi rei experiendae sibi facultatem desiderat dicens, Atque utinam esset anima vestra pro anima mea, ut scilicet vos adversitatem patremini quam ego patior: quod quidem dicit, non affectu odii aut livore vindictae, sed ut a crudelitate, qua utebantur suis verbis Job exasperantes, revocarentur, dum sentirent sibi esse aspera verba similia, si eis dicerentur; unde subdit, Consolarer et ego vos sermonibus, scilicet similibus quibus vos me consolamini: Et moverem caput meum super vos, in signum compassionis. vel in signum reprobationis, sicut vos me arguitis: Et etiam roborarem vos ore meo, ne per impatientiam deficeretis: Et moverem labia, scilicet ad loquendum: Quasi parcens vobis, idest simulans me ex misericordia quam ad vos haberem loqui, sicut vos contra me facitis.
16:7
Sic igitur leve esset mihi loqui, sicut et vobis, si in statu vestro essem: sed nunc impedior dolore, qui non tollitur neque locatione nec taciturnitate; unde subdit: Sed quid agam? si locutus fuero, non quiescet dolor meus; et si tacuero, non recedet a me. Est autem duplex dolor; unus quidem interior, qui tristitia nominatur, proveniens ex apprehensione alicujus mali inhaerentis; ali us autem est dolor exterior, qui est dolor secundum sensum, puta ex divisione continui proveniens, vel ex aliquo hujusmodi.
16:8
Primus quidem igitur horum dolorum collocutione tolli potest, non autem secundus; et ideo consequenter ostendit, quod intelligit de hoc secundo dolore, qui verbis non tollitur; dicens, Nunc autem oppressit me dolor meus, idest impedit me, ne faciliter et libere uti possim ratiocinatione, sicut antea solebam: nam cum est dolor vehemens in sensu, oportet quod intentio animae revocetur vel impediatur ab intellectualium consideratione. Et quod de dolore corporali intelligat, ostendit subdens, Et in nihilum redacti sunt omnes artus mei: omnia enim membra ejus vulnerata erant, sicut supra dictum est, quod Satan percussis Job ulcere pessimo a planta pedis usque ad verticem. Et non solum dissipationes membrorum dolorem sensibilem mihi ingerunt, sed etiam sunt in argumentum contra me.
16:9
Amici enim Job videntes eum sic ulceratum, ex hoc argumentabantur quod gravior peccasset, putantes hoc ei in poenam peccati accidisse; et hoc est quod sequitur: Rugae meae testimonium dicunt contra me: ex infirmitatibus enim corrugatur corpus propter humiditatem consumpti onem sicut ex senectute. Quomodo autem rugae contra ipsum testimonium perhibeant, ostendit, subdens, Et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam contradicens mihi: falsum enim dixerat Eliphaz, quod propter peccatum in hane infirmitatem incursisset. Vel potest dici, quod Job intellexit per Spiritum sanctum suam adversitatem a diabolo procuratam Deo permitente: unde quicquid passus est, vel in damnis suis et filiorum, vel in propriis corporis ulcere, vel etiam in molestatione uxoris et amicorum, totum hoc diabolo attribuit, quasi instiganti.
16:10
Ipsum ergo vocat falsoquom contra suam faciem suscitatum, quia intelligebat instigante diabolo amicos suos contradicentes ei: et secundum hunc secundum sensum planius est quod sequitur: Collegit furorem suum in me: videtur enim diabolus totum furorem suum contra Job collegisse, dum omni modo nocendi ipsum impugnavit: et non solum in praeterito me afflixit, sed etiam in futurum mihi comminator; et hoc est quod sequitur: Et comminans mihi infremuit contra me dentibus suis: et loquitur per similitudinem bestiae, quae homini comminando, dentes contra ipsum perat. Hoc autem dicit propter hoc, quia Eliphaz usque ad mortem ei sub persona impii mala imminere praenunciaverat: intelligent autem hujusmodi comminationes per os Eliphaz a diabolo esse procuratas; et ideo dicebat, quod dentibus contra eum infremuerat.
16:11
Non solum autem Eliphaz verbis comminationis contra eum usus fuerat, mala praenunciando: sed etiam de factis ejus male judicaverat, cum impiam et hypocritam nominans; et ideo subdit: Hostis meus terribilis oculis me intuitus est: placidis enim oculis aliquem aliqvis intuetur, quando facta ejus benigne interpretatur; sed quando bona interpretatur in malum, tunc terribilis oculis intuetur; et ideo subdit: Aperuerunt super me ora sua, scilicet amici mei ab hoste meo instigati: et hoc exponit subdens: Exprobrantes percusserunt maxillam meam: ille enim dicitur aliquem in faciem percutere, quando ei improperium in facie dicit; amici autem Job multa improperia contra eum dixerant, peccata exprobrantes. Et quia justi homines videntes peccata puniri, de justitia laetantur, secundum illud Psal. 57: «Lætabitur justus cum viderit «vindictam;» amici Job se justos reputantes, Job autem peccatorem, de poenis gaudebant quodammodo, quasi divinae justitiae congratulantes; et ideo sequitur, Satiati sunt poenis meis.
16:12
Et ne aliquis crederet quod Job opinaretur hujusmodi poenas sibi a Deo inflictas non esse, quia dixerat ab hoste se esse afflictum, ad hoc excludendum subdit, Conclusit me Deus apud iniquum, idest diabolum, concedendo me scilicet potestati ipsius; Et manibus impiorum me tradidit, quantum ad eos qui institutu diaboli eum vel factis vel verbis afflixerant: intellexit enim Job afflictiones suas sibi per diabolum non quidem per se, sed permitente Deo irogatas: et hujus signum evidens ostendit quadrupliciter: primo quidem, quia a maxima prosperitate non paulatim decidunt, sicut consuctum est in rebus humanis; sed subito totaliter corruit; quod non videtur posse subito casu accidere, sed ex sola divina ordinatione; et hoc est quod dicit: Ego ille opulentus quondam repente contritus sum: et in hoc quod dicit, Opulentus, designat divitiarum abundantiam; in hoc autem quod dicit, Ille, designatur claritas famae ejus, qua ab hominibus demonstrabatur.
16:13
Secundum autem signum est, quod totaliter corruit: ad quod sciendum subdit, Tenuit cervicem meam, confregit me: et loquitur ad similitudinem alicujus fortissimi viri, qui alicujus debilis cervice apprehensa, eam confringeret, et sic totaliter eum de vita auferret: sic enim Job videbatur totaliter prosperitatis statum amissee. Tertium signum est, quod non una adversitate, sed multis simul concurrentibus oppressus fuit, ut supra narratum est; et quantum ad hoc subdit: Posuit me sibi quasi in signum: quod ponitur diversis sagittis feriendum; et ideo subdit: Circumdedit me lanceis suis. Ubi tripliciter multitudinem suarum adversitatum describit: primo namque ostendit se exterius vulneratum in rebus possesis; et ad hoc pertinet quod dicit: Circumdedit me lanceis suis: res enim exteriores circa nos sunt quasi extrinsecae. Tune ergo homo lanceis adversitatis circumdatur, quando in rebus exterioribus damnificatur.
16:14
Secundo autem dicit se percussum interius, quantum ad corporalem affectionem; et hoc est quod subdit, Convulneravit lumbos meos; quasi diceret, Non solum in circuitu lanceatus sum, sed vulnера pervenerunt usque ad interiora, in quibus delectabatur; quae per lumbos significantur, in quibus est delectatio, vel etiam generationis origo: unde etiam per lumbos filii oppressi possunt assignari: et insuper ostendit multiplicitem percussionis ex acerbitate vulneris, cum subdit, Non pepercit, quasi retrahens manum suam a percussione, ne gravius offenderet; sed gravissime laesit; et hoc est quod subdit, Et effudit in terra viscera mea, quia scilicet omnes filios suos et filias una ruina oppressit. Tertio ostendit multitudinem percussionis ex iis quae in propria persona est passus; unde subdit, Et concidit me, in propria scilicet persona: Ulcere. Ulcus proprium posuit super vulnus mortis filiorum.
16:15
Quartum signum est, quod ejus tribulatio ex divina providentia processerit, cui resisti non potuit, nec remedium adhiberi, secundum illud quod supra dictum est, Deus cujus irae nullus resistere potest; et hoc est quod subdit, Irruit in me quasi gigas, cui propter magnitudinem potestatis homo debilis resistere non potest. Et possunt hæc omnia intelligent vel de Deo, qui conclusit, vel melius de iniquo, scilicet diabolo, apud quem conclusit. Haec omnia commemoravit Job de magnitudine suae adversitatis, ad ostendendum quod non de pari poterat cum eis contendere, qui ab hujusmodi adversitatibus immunes erant. Verum Eliphaz eum de superbia notaverat, dicens: Quid te elevat cor tuum etc. quae tanto fuisset detestabilior, quanto per graves adversitates emendari non potuisset, secundum quod contra quosdam in Ps. 5, 4, dicitur: «Dissipati sunt, nec compuneti.»
16:16
Et ideo consequenter descripta sua adversitate, ostendit se humilitatem; primo quidem quantum ad exteriorem habitum, cum dicit, Saccum consui super cutem meam: talis enim habitus est humilitatis signum, ut legitur de Ninivitis Jonae 5. Similiter etiam cinis adhibetur ad recognoscendum propriam fragilitatem; unde Abraham dixit Gen. 18: «Loquar ad Dominum meum, cum sim pulvis et «cinis;» unde subdit, Et operui meam cinere carnem: legitur enim supra quod in sterquilinio sedebat in signum humilitatis.
16:17
Secundo ostendit suam humilitatem per multitudinem fletus: cujus duo signa ponit; primo quidem tumorem faciei, cum dicit, Facies mea intumuit a fletu: ascendente enim multa lacrymarum materia ad caput, facies plorantium intumescit. Secundo vero impedimentum visus; et hoc est quod subdit, Et palpebrae meae caligaverunt, scilicet a fletu. Ad literam propter discursum humorum vi-sus oculorum impeditur.
16:18
Ex iis autem quae de gravitate suae adversitatis praemisit, et de magnitudine suae humilitatis, posset aliquis suspicari quod ipse, quasi recognoscens gravitatem suorum peccatorum, se poenitendo humiliaverit, reputans se pro suis peccatis afflictum: quod Eliphaz innuere volebat, dicens, Ecce inter sanctos nemo immutabilis etc.: et ideo ad hoc removendum dicit: Haec passus sum absque iniquitate manus meae: per quod excludit a se peccatum operum. Subdit autem, Cum haberem mundas ad Deum preces, ut excludat a se peccatum indevtionis et omissionis: per quod videtur respondere ei quod supra, cap. 11, dixerat Sophar: Inqui’atem quae est in manu tu abstuleris, Levare poteris manum tuam absque macula. Sed ad excludendum innocentiam Job, Eliphaz jam bis usus fuerat argumento supraposito ex fragilitate terrenae naturae: nam supra quando dixerat, Ecce qui serviunt ei, non sunt stabiles: quanto magis ii qui habitant domos luteas? et postea supra decimo-quinto idem repetierat dicens, Caeli non sunt mundi in conspectu ejus: quanto magis abominabilis et inutilis homo: et ideo ad hoc excludendum subdit,
16:22
Postquam Job descripsit magnitudinem suae adversitatis et suam humilitatem et innocentiam, procedit ulterius ad improbandam vanam consolationem quam amici ejus frequenter ei iterabant, scilicet de spe temporalis prosperitatis recuperandae; unde et Eliphaz supra dixerat: Numquid grande est ut consoletur te Deus etc.: unde hujusmodi consolationis vanitatem ostendere intendens, praemittit: Verbo si amici mei; quasi dicat: Verba inania mihi promittunt: non enim in temporalibus recuperandis est consolatio mea, sed in Dei fruitione adipiscenda; et hoc est quod subdit: Ad Deum stillat oculus meus, idest lacrymatur pro Dei desiderio, secundum illud Ps. 41: « Fuerunt mihi lacrymae meae panes die ac nocte, dum dicitur mihi quo-tidie, ubi est Deus tuus? » et ad exponendum quod dixerat, subdit, Atque utinam sic judicaretur vir cum Deo, quomodo judicatur filius hominis cum collega suo. Judicatur enim vir, cum unus
Terra ne operias sanguinem meum: et intelligit per sanguinem sui corporis afflictionem. Hic autem sanguis operietur, si pro culpa fuisset effusus: sic enim non haberet gloriam. Operietur autem a terra, si occasione terrenae fragilitatis praesumptio de praecedenti culpa praesumeretur! Si autem sanguis ejus absque culpa fuit effusus, justam querelam habuit contra effundentem, sicut Gen. 4, dicitur: Ecce vox sanguinis fratris tui clamat ad me de terra. Hic autem clamor lateret, si justa conquestio sua videretur, quasi ejus qui pro culpa fuerit punitus; et ideo subdit: Neque inveniat in telocum latendi clamor meus: ut scilicet ex terrenae conversationis fragilitate videar injuste conqueri, quasi simul culpa punitus. Verum est autem quod difficile est hominem terrena conversatione absque iniquitate peccati mortalii uti. Non est autem impossibile. Deo adjuvante, qui etiam interioris puritatis est testis; et ideo subdit, Ecce enim in caelo testis meus; quasi dicat: Ideo terra non potest operire sanguinem, quod majus est testimonium caeli quam praesumptio de fragilitate terrae. Est autem hic testis caeli idoneus, quia etiam conscientiae secreta rimatur; unde subdit, Et conscis meus in excelsis; quasi dicat: Ideo in infimo terrae non potest locum latendi clamor meus invenire, quia conscientia mea nota est in excelsis.
alteri praesentialiter adest, et invicem sibi suas rationes depromunt.
16:23
Desiderat ergo Deo praesens existere, et rationes divinorum operum et judiciorum cognoscere, in quo felicitas humana consistit; in cujus spe erat ejus consolatio, non in vanis amicorum verbis quibus recuperationem temporalis prosperitatis promittebant: et ideo ad ostendendam vanitatem hujusmodi promissionis, subjungit, Ecce enim breves anni transeunt: quasi dicat, Homo brevi vivit tempore, ut supra 14, dictum est; temporis autem vitae Job jam transierat magna pars: unde breves anni restabant, in quibus si esset prosperitas, non magnum consolationem afferreret propter temporis brevitatem. Fuerunt autem aliqui, qui credebant hominem post mortem iterato ad praesentis vitae cursum redire: et sic videri posset, quod in spe terrenae prosperitatis recuperandae, saltem in illa futura vita, posset Job consolationem habere: et ideo ad hoc excludendum subdit, Et semitam per quam non revertar ambulo: homo enim in hac mortali vita per aetatis processum tendit ad mortem: nec in hoc processu iteratio potest esse, ut scilicet iterato homo sit puer, et aetates hujus vitae perambulet.
16:1
Eliphaz antiqua illa accusatione instaurata Iobum refutare voluit ; quare Iobus animo amarulento respondet
16:2
v. 2 « Audivi frequenter talia »; — distincte in hebr. audivi, sicut ista, multa; sapientiam amicorum etrivio proficisci notat, eamque insuper quamineptissimead rem accommodari; quare addit « consolatores onerosi omnes vos estis » ; — tales scil. qui conviciis obruant, exulcerent, ad naüseam usque eadem repetant et dolorem, cui remedium afferri professi sint, non leniant ` UR sed augeant (Cord. ). Unde cum irrisione quaerit y. Sa nunquid hal bunt finem verba ventosa »? — i. e. inflata, turgida et superbiae spiritu plena (Aug. Br. Rup. Pin. Cord. Men.); reddit convicium 18, 3 alii verba explicant « inutilia, falsa, soliditatem non habentia » (S. Thom. Malv.). Sed cur omnino talia. profert Eliphaz? quid in talem rabiem eum impulit? ita ex hebr. vel quid te exacerbat (n tantum), ut respondeas (talia)? i. e. quid animum tuum adeo reddit amarulentum ? Eodem sensu LXX ž v xapsyey Asst ge ét TORDIM | unde lat. « aut aliquid tibi molestum est, st loquaris »? —eodem modo accipi debet, i. è, quia sic loquaris (Sa), vel quid te compellit ita loqui CWar.)? vel quid animum pungit tuum, quod sie loquaris | Fav. )? alio parumper sensu : tibi utique, si loquaris, nihil moleste accidit, immo voluptatis affert plurimum, eum verbis abundes, at mèè molestissimum est (cf. exp. in. Br. Rup. S. Thom. Pin. Cord.). Iam quam epte amici loquantur, ita ostendit, ut eos admoneat, quid ipsi mutata rerum conditione certe animis essent percepturi, Quare non sine ironia
16:4
v. 4 « poteram et ego similia vestri loqui, atque utinam esset anima vestra pro anima mea;
16:5
v. S consolarer et ego vos sermonibus etmoverem caput meum super vos » ; —i. e. sì vos in meaconditione et miseria essetis, et ego ad vos ita contumeliose loquerer, sentiretis certe quam durus et a misericordia et humanitate alienus esset talis agendi modus. In hebr. ego quoque sicut vos logui possem, si esset animus vester loco anim? mei (in eo quo ego sum statu, si vos meam vicem subiretis, cf. Cod, Vav. Calm.) concinnarem * contra vos verba et moverem contra vos caput i. e. res utique facillima est, quod vos sani et bene valentes in me deelamationes profunditis et me ludibrio habetis hominem afflictum ! Talia peragere e trivio est, Si vobis talia contingerent, tuneexperiremini quam acerbum esset et iniquum, hisce verbis agere cum homine misero (ef. S. Thom. Pin. Vav. Tir.) ; movere caput est insultare, illudere cf. Is. 37, 22. Ps. 21, 8. Eodem sensu pergit in hebr. roborarem vos ore meo et motio (divagatio, Male.) labiorum meorum leniret i. e. facile esset uti consolatoriismeus et labiis diduetis et plenis buccis salutaria monita profundere; mutemus vices! quid facilius quam vestras agere parles! In similem modum expliceandus textus lat.
16:6
v. 6 « roborarem vos ore meo et moverem labia mea Quasi parcens vobis »; —1. e. quasi condolens (Mar. ), prae me ferens verbis compassionem, sed revera subsannans (Tir. cf. W. Zsch.); nam facile estin PERY Xv Jo. NI E a da us luctu fortia verba loqui, Rei indignitate ostensa Iobus simul pretatio : ego non ita vobiscum agerem, si vos essetis miseri, sicut vos mecum (ef. S. Thom. Ol. Phil. Br. Cord. Men.), tantum abest, ut sit a sensu aliena, ut sit quasi conclusio proxima (cf. Le Hir).
16:7
Tam male habitus ab amicis et repulsus, animum moerore oppressum denuo in lamentationem solvit. Optime S. Hier. (ut notat Ros.) sensum expressit addens v, 1 « Sed.quid agam » ? — i. e. in quam me partem vertam? nam « si locutus fuero, non quiescet dolor meus, et si tacuero,nonrecedet ame » j—hebr. quidamerecedit? Expertusloquitur, neque clamores neque taciturnitas aliquid levaminis afferunt. Significanter ad dolorem intima corporis penetrantem habent LX X ¿ży 2£ zzi wma, ti ékattov tpolýsopa ; vet. lat. « quodsi taceam, nihilominus terebrabor », Loqui est querelas effundere, clamores ciere, cf. 6, 3; 17, 11; neque vero causam agere meam et innocentiam meam tueri (Cord.), id quod sequentia ostendunt. Describit enim ingravescentem morbi dolorem
16:8
v. 8 « nune autem. oppressit me dolor meus et in nihilum redacti sunt omnes artus mei »; — i. e. macie et morbo iam pene consumpta sunt membra vigore vitali exstincto (cf. Pin. Cord.). Textus hebr. explicatus simul docet rationem versionis vulg.
16:9
v. 9 « rugae meae testimonium dicunt contra me, et suscitatur falsiloguus adversus faciem meam contradicens mihi » ; — falsiloguum KEliphaz et alios amicos dicit, utpote eius innocentiam negantes *. Dolores adsunt gravissimi; iique Iobum in hominum opinione scelestissimum demonstrant ; immo Deum ipsum tamquam eius inimicum exhibere videntur, qui omni adhibito conatu eum conterere velit. Ita per gradus quosdam, quot et quanti sint cruciatus, explicatur. Deum sibi inimicum ita delineat, ut acerbitatem dolorum oculis subiiciat v. 10 ex hebr. ira eius discerpsit et adversata est mihi, frenduit in me dentibus suis; hostis meus acuit? oculos suos in me; verbum discerpere, dilacerare optime de elephantiasi dicitur, qua cutis scinditur et frustratim decidit, cf. 19, 20 et ad metaphoras cf. Os. 6, 1. Lament. 1, 12. 13; 2, 4. 5; ns morbi acerbitas et diuturnitas utpote a Deo vim persecutionis exserente inflicta describitur humanum in modum. Versio vulg. satis concordat estque facilis;
16:10
v. 10 « collegit furorem suum in me et comminans mihi infremuit contra me dentibus suis; hostis meis terribilibus oculis me intuitus est». — Esse vero Deum subintelligendum, et plerique docent, et v. 12 nomine Dei prolato apparet et alis locis, suadetur 6, 4. 9; 7, 44. 19; 9, 411. 18. 23; 10, 2. IT; 13, 27; 14, 13. 20 quibus unus Deus cruciatus Iobo infligere dicitur; nam Satan, quem S. Greg. Phil. Rup. S. Thom. Lyranus intelligunt, a lobo rerum prologi ignaro appellari non potuit; neque Eliphaz et socii, quos Cord. Calm. adducunt, id quod. hoe versu enuntiatur, peregerunt. Opprobria autem ab hominibus illata commemorat sequentibus,
16:11
v. 14 « aperuerunt super me ora sua et ezprobrantes percusserunt maxillam meam; satiati sunt poenis meis »; — accedit scil. ad morbi acerbitatem, quod insuper contumeliis, dicteriis afficitur; cf. 19, 45. 18; 30, 1. 9. 10; maxillam percutere est, ut Pin. Cord. notant, proverbialis loquendi modus de quavis gravissima contumelia (cf. Ps. 3, 8. Mich. 5, 41); ultimum membrum commodius ex hebr. vertunt : una contra me congregantur (Mar. Malv. W. Ros. Hitz. 1. Ceterum ywr alii interpretantur macies mea (cf. Pin. Cord. Mar. Malv. I. II. Calm. : vel vires assumunt, roborantur in me (Hirz. Del. Zsch.); verbatim i sese replent, unde vulg., repleti scil. lobi doloribus; hane censent praedam pinguissimam, qua se impleant et iram et invidiam in Iobum [ expleant eius cruciatibus delectati (cf. Pin.). Haec vero eo magis animum Jobi exulcerant, quia Deus illos quasi tormentorum infligendorum socios accersit iisque Iobum tradit vexanme tradidit »; — i. e. quasi vinctum me illorum arbitrio et ludibriis » permisit, ita ut effugere neutiquam possim; bene vim vocis mp) ? LXX declarant éppujév pe et vet. lat. « inter impios prozecit me »; ^ proprie ex heb. in manus improborum me proiecit. Eo autem acerbior est casus, quo de altiore gradu quis prosternitur; unde optima hie cernitur sermonis conformatio et quasi per gradus progressio, cum lIobum audimus conquerentem v. 13 « ego ` " ille quondam opulentus repente contritus sum, tenuit cervicem meam, confregit me et posuit me sibi quasi in signum »; — bene sensum reddidit Z?er.; in hebr. tranquillus (quietus, felix) eram et contrivit me minutatim (Mar. Malv. W.) vel repente exturbavit me (forma verbi reduplicata vehementiam innuit); subitaneam fortunae eversionem E declarat; neque his contentus, me apprehensum et radicitus quasi 3 evulsum (cf. vs2) vel dispersum et confractum sibi pro scopo posuit, i in quem sagittas dirigeret; vulneribus addidit vulnera; immo illis [ totum me conclusit; ita v. 44 « circumdedit me lanceis suis, convulneravit lumbos meos, non pepercit et effudit in terra viscera mea; v. 45 concidit me vulnere super vulnus, irruit in me quasi gigas »; — in y universum bene coniungit O7. : « postquam dixit : signum sum omnibus propositus et iaculis petor, metaphorae insistens tamquam in praecordiis et visceribus vulnus accepisset loquitur ». Lanceas seu tela Domini dolores et aerumnas dicit; bene Ma/v. : « morbis et malis v undequaque confodit totum corpus et intimas eius partes, cum supra praecordia, ubi iecur, tum infra praecordia, ubi renes, veluti sagittis transverberat ». In hebr. difficilis est vox yan, quam LXX et vulg. lanceas, Chald. Syrus sagittas latores, undique configor iaculis etc. ». Illos v. 11 et 42 nunc dicit Dei sagittarios, quia Deo volente et permittente eum affligunt. Pergit in hebr. scidit renes meos et non peperciti. e. intima vulnera et plane letalia accepi, non solum cute dissecor aut vulneror (lanceis et sagittis), sed intimis visceribus (Pin.) ; Arabes vulnus mortiferum ita dicunt (cf. W.). Dein effudit in terram fel meum i. e. a sagittis fellis vasculum disruptum est; vita cum intimis visceribus profunditur. Alia imagine ab urbis obsidione et murorum ruptura deprompta ictus suos et ruinas declarat; ita in hebr. ad verbum perrumpit me ruptura super rupturam i. e. assiduis, continuis rupturis me dilacerat (Pin. Malv.), id quod ad morbi genus cute disrupta referri potest. Omnem in se impetum divinum complexus dicit : irruit in me quasi gigas, quasi heros, ira scil. et viribus potens, qui aliis sit terrori. Bene Vav. sensum a v. 13 seq. proponit : « gradibus quibusdam crescit et augetur oratio non una superlatione. Deus me, inquit, cum tranquille et placide traducerem vitam, et obtrivit derepente et disiecit, arreptaque cervice confregit et scopum quem ferirent sagittarii, proposuit. Convulnerati lumbi, effusa intestina, nec modo membris pepercit ullis, sed conduplicavit ictus et vulnera vulneribus addidit, quasi qui fortissimus bellator incurrit in me saepius et impetum fecit et plus millies iam sauciavit ». Cruciatibus propositis nunc declarat, quomodo habitu exteriori et corporis conditione hos prae se ferat dolores. Unde
16:16
v. 16 « saccum conswi super cutem meam et operui cinere carnem meam ; v. A1 facies mea intumuwit a fletu, et palpebrae meae caligaverunt »; — veste lugubri est indutus et in morem lugentium pulvere, cinere se conspergit; cf. 2, 8. Mich. 1, 10. Is. 3, 24; 20, 2. Vultum prae se fert tristitia consumptum; visus iam hebetatur ex nimio fletu; vel indicat se iam mortis appropinquantis umbra et tenebris obvolvi. Hoc exprimunt simul cum hebr. LXX et vet. /at. « super palpebras meas umbra mortis »; « ait igitur Iob : mea lumina iam deficiunt, iam caligo, iam morior » (Pzn.). Hebr. 453 proprie est crusta : saccum consui super crustam meam (cf. Malv. Calm. Del. Zsch.), uti bene vertunt LXX ènt 85er, yov et vet. lat. « cilicium assuerunt corio meo »; cutem contractam vocat crustam. Cum saccus arcte adhaereret membris et insuper sanie quasi agglutinaretur cuti, optime dicit consu, Alterum membrum ita est in hebr. ; involvi in pulvere cornu meum (Mar. Pin. Malv. IN. V. Cod. collutulavi, agitavi in pulvere) i. e. gloriam meam (CAaid.); quidquid splendoris fuit et potentiae, abiectum iam est et pulvere obrutum. Contrarium est exaltare cornu; cf, Lament. 2, 17. Ps 74, 5; 448, 14. — Hebr. v. 17 verte : valde rubuit facies mea a fletu vel aestuat, vel efferbuit (Houbig.); LXX. cvyxéxxoxot et vet. lat, alio utique substantivo : « venter meus combustus est a fletu ». Recensitis cruciatibus naturae quasi necessitate ex animi Iobi habitudine enata redit assertio et exclamatio
16:18
v. 48 « haec passus sum absque iniquitate manus meae, cum haberem mundas ad Deum preces »|! — in hebr. breviter et nervose : quamquam non iniquitas in manibus meis et preces mundae (vel 5y propterea, quia non iniquitas..). Hoc est aenigma eius, quod post laboriosam amicorum argumentalionem nervose repetit, ut ostendat nihil solutionis illos attulisse. Profitetur se integrum ac pium, purum a culpa et Dei cultorem assiduum, uli 4, 4 laudatus est.' Mansit hucusque talis; quamobrem haec protestatio sollemnis non potest non commovere animos legentium, qui conditionis eius gnari sciunt, cur mala subeat. Magna simul voluptate percipiunt, quomodo ex tali protestatione iam spes ac fiducia efflorescat.
16:19
v. 19 « Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum: latendi clamor meus »! — bene adnotat Pin. : « poeticum sane atque patheticum in dolore aut alia re gravissima res mutas morluasve omni sensu audituque carentes testes et auditores compellare ». Sensum dilucide explanat Ol. : « verba haec ad misericordiam excitantis. sunt, quamvis precantis more concipiantur; dicit autem : ne sileas, o terra, ea quae mihi aeciderunt, neque sanguinem meum iniuste e carne mea effusum contegas (quin tamquam Abelis sanguis clamorem edat), et quae corporis mei sanie respersa es, Deum precibus ad vindictam sumendam excita » vel potius, uL mihi ius meum reslituatur; nam ut notat S. Thom. : « si sanguis eius absque culpa fuit effusus, iustam querelam habuit contra effundentem (Gen. 4, 10) »; dicit enim sanguinem suum, quia « letaliter sauciatus doloribus, sanguinem, pene dicam, ipsamque substantiam suam fluentem videbat in saniem, ulceribus totum corpus tenentibus » (Calm.). Sanguis enim effusus declarat occisoris culpam et occisi innocentiam, inde iustitiam clamat; quare optat, ne a terra absorbeatur (cf. Is. 26, 21. Ez.. 24, T super limpidissimam petram | effudit illum; non effudit. illum super terram, ut possit operiri pulvere). Ita iure plerique (cf. Pin. Vav. Sanct. Men. Tir. W. Del. Hitz. P. y. PAS d T j * JoB 16, 19 Pari modo vult, ut afflictio et clamor universim innotescat, nulla re obruatur; id quod bene describit O/. : « neque vociferationem meam aer cohibeat, neque luctus et lamenta loco consistant et occultentur aut oblivione deleantur, sed ad coelos vocis meae intensio pertingat, ut Deus malorum quae fiunt vindex et sceleris auctorum ultor constitutus, vitae meae anteactae integritatem inculpatam omnibus manifestam faciat. Mos autem hic est eorum, qui in aerumnis versantur, ut nolint mala sua celari. Tantum, inquit, abest, ut malorum mihi conscius sim, ut omnes intueri ea quae patior desiderem »; clamor scil. ne sistat et lateat in terra, ad coelum incessanter penetret (cf. Pin. Cord. Mar. Tir. W.Men.); idem in hebr. ne sit locus clamori meo, ubi scil. lateat vel consistat (cf. Mar. Plane scit et intime sibi persuasum est, se non frustra asserere innocentiam suam. Assurgit ad miram spei et fiduciae confessionem, cum iam non pro tempore futuro tantum suaeinnocentiae testificationem certo speret, sed aperte profiteatur, za nunc Deum esse suae integritatis testem. Ita enim in hebr. v. 20 etiam nunc ecce in coelis testis meus et testificator meus (LXX 602 evviszop pov) in excelsis; qui non solum scit, sed etiam testatam facit et profitetur innocentiam meam (cf. Malv. Hirz. Hitz.),
Aerummis maximis opprimitur innocens: ex hac consideratione oritur vehemens desiderium, ut eius causa iusta appareat, et ex desiderio ingenti, quod sancta quadam necessitate animum occupat et impellit, firma demum concipitur spes, fore ut Deus innocentis tandenr partes tueatur. Primum ardenter expetit, ne eorum quae sustineat memoria removeatur, sed ut incessanter vigeat, donec eius causa declaretur iusta ;
16:20
v. 20 « ecce enim in coelo testis meus et conscius meus in excelsis » ! — in terra Yobus vilipenditur et accusatur ; erigit se, quia 2n coelis eius agnosci debet et approbatur innocentia. Praeterea fidei et pietatis vim in lobo iure admiraberis, qui, quamvis Deum ipsi poenas infligentem descripserit, tamen tali fiducia in eundem fertur. Quo magis enim ab amicis despicitur et tamquam peccator ira et vindicta Dei obrutus asseritur, eo magis et intimius Deo adAaeret uni spei auctori et sponsori; unde contrarium evenit eius, quod Satan exspectaverat, et Iobus, ut humano modo loquar, Dei exspectationem non fefellit, neque Dei contra Satan gloriationem eventu spoliavit. Praeclare hoc enuntiat
16:21
v. 21 « verbosi amici met ; ad Deum stillat oculus meus » ; — in hebr. iljusores mei amici mei (cf. Pin. Malv. MI. W. Renan); ad Deum oculos cum lacrimis assiduo convertit, ipsae lacrimae preces sunt efficaces, in Deo uno obtutum figit eiusque opem omnis eius fletus incessanter implorat. Ita Iobus animi sui sensa praeclare pandit. lam quid toto affectu appetat, exponit v. 22 in hebr. et (ut) čus
16:22
dicat viro cum Deo i. e. ut decernat pro viro contra Deum, a quo nunc affligitur ; alterum membrum vel comparationis causa adiungitur : ut ut Deus communi norma secum agat; vel, quod Dathe, Hitz. aliique malunt? et decernat inter hominem (Yobum) et amicum eius (vel amicos eius) i. e. ut Deus etiam Iobo ius dicat contra amicos, id quod cum priore membro arcte coniunctum est. Proinde innocentiam palam declarari rogat; ita Iobus evadet superior in disceptatione. Quod textus latinus habet v. 22 « atque utinam sic iudicaretur vir cum Deo, quomodo iudicatur filius hominis cum collega suo »; — refert sensum 9, 32. 33; 13, 19-24; i. e. utinam Deus illum sequeretur ordinem, quem homines in iudiciis observant! dein possem facile meam causam probare et evincere (cf. Cord.). depromptas; et prius quidem
16:23
v. 23 « ecce enim breves anni transeunt et semitam per quam non revertar, ambulo » ; — i. e. urget divinam clementiam, ut maturet ei benefacere; labi enim tempus pauloque post non fore in hac vita opportunitatem, ut afflictum recreet et insonti opituletur (cf. Cord. Cod.).Bene Men. advertit: « eadem videtur ratio, quam supra attulerat 14, 5. 6; non enim mirum, si frequenter eadem repetat et dolores subinde deprecetur : qui enim infortunio aut morbo aliquo vexantur, frequenter eo sermonem referre solent »; urget eo magis, quia si moriatur, tamquam impius habebitur (cf. Pin.). Idem exprimunt LXX et vet. lat. : « anni enim numerati venerunt mihi ». Id magis explicat conditione sua perpensa, quae ostendat, quam proximus sit morti 41, 4 « spiritus meus attenuabitur, dies mei breviabuntur, et solum mihi superest sepulchrum» ; —vel exhebr. spiritus meus (vitalis) corruptus est, dies mei exstineti, sepulchra mihi (cf. Cod. Mar. Malv.), i. e. iam spiritus vitae opprimitur, attenuatus est, ut mox deficiat. In hisce denuo recolit, quanta acerbitate ultimi hi dies sint impleti ;
16:2
Since the afflicted man had already rejected such a thesis by the affirmation of his innocence, S. insists on pointing out possible hidden faults and on counseling repentance (Job 11:1-20). In the second dispute, offended by Job's strong expressions against his supposed friends (ibid. 13:4 ff.; 16:2; 19:3), S. reproaches him for such boldness in judging and briefly sketches the figure and the fate of the wicked (ibid. 20:1-29). In the third dispute S. does not take part, but this …
16:5
… delivered from it. In that dark underworld silence reigns inexorable: praise to God does not echo there, nor is his worship carried out (Is. 38:18; Ps. 6:6; 113:17-18); the living God is absent from it, but he scrutinizes and governs "the f. and the abyss" (Job 16:5-6; Prov. 15:
16:22
… Ps. 88, 13), divided into sectors of varying depth (Is. 14, 15; Ez. 32, 23), poetically conceived as a deep abyss, almost an insatiable monster (Ps. 144, 7; Prov. 1, 12; 27, 20; 30, 15), which no longer gives back its prey (Job 7, 9; 14, 12; 16, 22; 17, 13-16). A dark place, where "nullus ordo sed sempiternus horror inhabitat" (Job 10, 21), it is described as a prison land, closed by gates and bars (Is. 38, 10; Job 38, …
… The "sleepers in waiting" (Manzoni) are inactive, and forever, poets affirmed in moments of discouragement (Job 7:9 ff.; 16:22; Eccle. 12:5). But their spiritual life endured, with the highlighting of the qualities and merits they had in earthly life. …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · original Douay-Rheims (Douay 1609-10), transcription by EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Public domain.