An other strong Angel crying out, 3 seuen thunders do speake. 6 The Angel sweareth that there shal be time no more, but at the voice of the seuenth Angel the mysterie shal be fully accomplished, 9 He giueth Iohn a booke to deuoure.
1And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud. And a rainbow was on his head: and his face was as the sun, and his feet as pillars of fire.E vidi un altro Angelo forte, scendente dal cielo, coperto d'una nuvola; ed aveva sul suo capo l'iride, e la faccia di esso era come il sole, e i suoi piedi come colonne di fuoco:AND I savv an other Angel, strong, descending from heauen, clothed vvith a cloude, and a raine-bovv on his head, and his face vvas as the sunne, and his feete as a piller' of fire.Et vidi alium angelum fortem descendentem de cælo amictum nube, et iris in capite ejus, et facies ejus erat ut sol, et pedes ejus tamquam columnæ ignis: 2And he had in his hand a little book, open. And he set his right foot upon the sea, and his left foot upon the earth.Ed aveva in mano un libriccino aperto: e posò il piede destro sul mare, e il sinistro sulla terra:and he had in his hand a litle booke opened: and he put his right foote vpon the sea, and his left vpon the land.et habebat in manu sua libellum apertum: et posuit pedem suum dextrum super mare, sinistrum autem super terram: 3And he cried with a loud voice as when a lion roareth. And when he had cried, seven thunders uttered their voices.E gridò ad alta voce, qual rugge un leone. E gridato ch'egli ebbe, dettar fuora i sette tuoni le loro voci.and he cried vvith a loude voice, as vvhen a lion roareth. And vvhen he had cried, the seuen thunders spake their voices.et clamavit voce magna, quemadmodum cum leo rugit. Et cum clamasset, locuta sunt septem tonitrua voces suas. 4And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write. And I heard a voice from heaven saying to me: Seal up the things which the seven thunders have spoken. And write them not.E dato che ebber fuora i sette tuoni le loro voci, io stava per iscrivere: ma udii una voce dal cielo, la quale mi disse: Sigilla quello, che hanno detto i sette tuoni, e non lo scrivere.And vvhen the seuen thunders had spoken their voices, I vvas about to vvrite: and I heard a voice from heauen saying to me: Signe the things vvhich the seuen thunders haue spoken: and vvrite them not.Et cum locuta fuissent septem tonitrua voces suas, ego scripturus eram: et audivi vocem de cælo dicentem mihi: Signa quæ locuta sunt septem tonitrua: et noli ea scribere. 5And the angel whom I saw standing upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven.E l'Angelo, che io vidi posare sul mare, e sulla terra, alzò al cielo la mano:And the Angel vvhich I savv standing vpon the sea and vpon the land, lifted vp his hand to heauen,Et angelus, quem vidi stantem super mare et super terram, levavit manum suam ad cælum:
6And he swore by him that liveth for ever and ever, who created heaven and the things which are therein, and the earth and the things which are in it, and the sea and the things which are therein: That time shall be no longer.E giurò per colui, che vive ne' secoli de' secoli (che creò il cielo, e quanto in esso condensi: e la terra, e quanto in essa contiensi: e il mare, e quanto in esso contiensi), che non saravvi più tempo:and he svvare by him that liueth for euer and euer, that created heauen and those things vvhich are in it: and the earth, and those things vvhich are in it: and the sea, and those things vvhich are in it: That there shal be time no more:et juravit per viventem in sæcula sæculorum, qui creavit cælum, et ea quæ in eo sunt: et terram, et ea quæ in ea sunt: et mare, et ea quæ in eo sunt: Quia tempus non erit amplius: 7But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound the trumpet, the mystery of God shall be finished, as he hath declared by his servants the prophets.Ma ne' giorni del parlare del settimo Angelo, quando comincierà a dar lato alla tromba, sarà compito il mistero di Dio, conforme evangelizzò pe' profeti suoi servi.but in the daies of the voice of the seuenth Angel, vvhen the trompet shal beginne to sound, the mysterie of God shal be consummate, as he hath euangelized by his seruantes the Prophetes.sed in diebus vocis septimi angeli, cum cœperit tuba canere, consummabitur mysterium Dei sicut evangelizavit per servos suos prophetas. 8And I heard a voice from heaven, again speaking to me and saying: Go and take the book that is open, from the hand of the angel who standeth upon the sea and upon the earth.E udii la voce dal cielo, che di nuovo mi parlava, e diceva: va', e piglia il libro aperto di mano dell'Angelo, che posa sulla terra, e sul mare.And I heard a voice from heauen againe speaking with me, and saying: Goe, and take the booke that is opened, of the hand of the Angel standing vpon the sea and vpon the land.Et audivi vocem de cælo iterum loquentem mecum, et dicentem: Vade, et accipe librum apertum de manu angeli stantis super mare, et super terram. 9And I went to the angel, saying unto him that he should give me the book. And he said to me: Take the book and eat it up. And it shall make thy belly bitter: but in thy mouth it shall be sweet as honey.E andai dall'Angelo a dirgli, che mi desse il libro. Ed ei mi disse: prendilo, e divoralo: e amareggerà il tuo ventre, ma alla tua bocca sarà dolce come il miele.And I vvent to the Angel, saying vnto him, that he should giue me the booke. And he said to me, Take the booke, and deuoure it: and it shal make thy belly to be bitter, but in thy mouth it shal be svveete as it vvere honie.Et abii ad angelum, dicens ei, ut daret mihi librum. Et dixit mihi: Accipe librum, et devora illum: et faciet amaricari ventrem tuum, sed in ore tuo erit dulce tamquam mel.
10And I took the book from the hand of the angel and ate it up: and it was in my mouth, sweet as honey. And when I had eaten it, my belly was bitter.E presi il libro di mano dell'Angelo, e lo divorai: ed era alla mia bocca dolce come miele: ma divorato che l'ebbi, funne amareggiato il mio ventre:And I tooke the booke of the hand of the Angel, and denoured it: & it vvas in my mouth as it vvere honie, svveete and vvhen I had deuoured it, my bellie vvas made bitter,Et accepi librum de manu angeli, et devoravi illum: et erat in ore meo tamquam mel dulce, et cum devorassem eum, amaricatus est venter meus: 11And he said to me: Thou must prophesy again to many nations and peoples and tongues and kings.E disse a me: fa d'uopo, che tu profeti di bel nuovo a genti, e a popoli, e a linguaggi, e a molti re.and he said to me, Thou must againe prophecie to Nations, and peoples, and tonges, and many kinges.et dixit mihi: Oportet te iterum prophetare gentibus, et populis, et linguis, et regibus multis.
10:1
Witham
I saw another mighty Angel. Some expound it of Christ himself: others of an Angel, representing the power of God over the sea and land. (Witham)
10:3
Witham
Seven thunders uttered their voice, to signify the following approaching evils, which St. John is ordered not to write down, though they were shewn to him; and if he was not to write them, even in such a mystical and prophetical manner as he wrote the other things, who can pretend to know any thing of them? (Witham)
10:4
And when the seven thunders had, etc. St. John is not permitted to write, but ordered to seal up the things which the seven thunders had spoken; which circumstance seems to insinuate, that the things spoken by the seven thunders were seven particulars of antichrist's persecution, as the word thunder is generally used in the Apocalypse to denote some disaster; and these seven particulars being most dreadful and severe, the Almighty chose to have them sealed up, or kept concealed, lest the foreknowledge of them should too much terrify and damp the human mind.
10:5
Witham
The Angel....swore....that time shall be no longer. This seems to favour very much the exposition of those interpreters who think that all these things are not to be fulfilled till some short time before the end of the world. Others (of which see Alcazar, etc.) take this to be a prediction of the ruin and destruction of the Jews, particularly under the emperor Adrian. Others (see the bishop of Meaux[Bossuet]) understand by this, that the time was approaching when God, by his judgments, would put an end to the idolatry and heathen worship of pagan Rome, and that his providence would make the Christian faith triumph over all its adversaries, and his Church flourish, as foretold by the ancient prophets; that is, this should come to pass when the seventh Angel should sound his trumpet. (Witham)
10:7
Challoner
Declared. Literally, evangelized, to signify the good tidings, agreeable to the gospel, of the final victory of Christ, and of that eternal life which should be the reward of the temporal sufferings of the servants of God. (Challoner)
10:9
Witham
Take the book, and devour it. See Ezechiel 2:and 3:It was sweet in my mouth; I was delighted to read and hear the victories and glory of God's faithful servants; but it became bitter in my belly, when I considered the judgments of God upon so many sinners, who by their own wilful blindness were lost for eternity. (Witham)
Bible de Vence
This mysterious book, presented to St. John precisely between the sound of the sixth and seventh trumpet, or rather between the irruption announced at the sound of the sixth trumpet, and the persecution which is then to follow and to precede the sound of the seventh trumpet, appears to represent the book of the gospel, which shall be given to the Jews at the end of the sixth age of the Church. This book will be then to them full of sweetness, because they will see in it the tender love of Jesus Christ; but at the same time it will cause bitterness, because they will see in it with grief their infidelity and that of their fathers. (Bible de Vence)
10:11
Witham
Thou must prophesy again: we may understand what still follows in this Apocalypse, or his gospel written afterwards, or his preaching and instructing the Asiatic Churches. (Witham)
10:7
Declared.... literally evangelized, to signify the good tidings, agreeable to the Gospel, of the final victory of Christ, and of that eternal life, which should be the reward of the temporal sufferings of the martyrs and faithful servants of God.
10:1
CHRIST the valiant Angel is here described.
pillers
10:4
Many great mysteries and truthes are to be preserued in the Church, vvhich for causes knovven to Gods prouidence are not to be vvritten in the booke of holy Scripture.
10:5
Concordanza Dan. 12, 7.
This vvas the maner of taking an othe by the true God. as 〈◊〉 32.
10:9
Concordanza Ezec. 3, 1
By earnest studie and meditation.
Svveete in the reading, but in fulfilling, somevvhat bitter, because it cō maūdeth workes of penance and suffering of tribulatiōs.
10:1
Tertulliano † 220 d.C. The Chaplet, or De Corona 15
… He calls us to it. To him who conquers He says, “I will give a crown of life.” Be you , too, faithful unto death, and fight you , too, the good fight, whose crown the apostle feels so justly confident has been laid up for him. The angel also, as he goes forth on a white horse, conquering and to conquer, receives a crown of victory; and another
10:4
Origene † 254 d.C. Origen Against Celsus 6.6
… And once more, John, in teaching us the difference between what ought to be committed to writing and what not, declares that he heard seven thunders instructing him on certain matters, and forbidding him to commit their words to writing.
Origene † 254 d.C. Origen's Commentary on the Gospel of John 5.3
… Suppose we allow that he left a second; for this is doubtful. What are we to say of him who leaned on Jesus’ breast, namely, John, who left one Gospel, though confessing that he could make so many that the world would not contain them? But he wrote also the Apocalypse, being commanded to be silent and not to write the voices of the seven thunders.
Eusebio di Cesarea † 339 d.C. The Church History of Eusebius 6.25.9
9. Why need we speak of him who reclined upon the bosom of Jesus, John, who has left us one Gospel, though he confessed that he might write so many that the world could not contain them? And he wrote also the Apocalypse, but was commanded to keep silence and not to write the words of the seven thunders.
10:9
Origene † 254 d.C. Origen Against Celsus 6.6
… Ezekiel, e.g., received a roll, written within and without, in which were contained “lamentations,” and “songs,” and “denunciations;” but at the command of the Logos he swallowed the book, in order that its contents might not be written, and so made known to unworthy persons. John also is recorded to have seen and done a similar thing.
Origene † 254 d.C. Origen's Commentary on the Gospel of John 5.4
… Hence it is said that He shall open and no man shall shut. I infer a similar lesson from the book spoken of in Ezekiel, in which was written lamentation, and a song, and woe. For the whole book is full of the woe of the lost, and the song of the saved, and the lamentation of those between these two. And John, too, when he speaks of his eating the one roll,
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 7.3
… “I will lift up mine eyes unto the hills, from whence cometh my help.” Amid the threatening billows of the world he is sitting in the safe shelter of his island, that is, of the church’s pale, and it may be that even now, like John, he is being called to eat God’s book;
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 128.2
… They quote the passage which says that “the lips of a strange woman drop as an honeycomb;” which is sweet indeed in the eater’s mouth but is afterwards found more bitter than gall.
10:1
Primo, Primasius, Beda, Richardus, et alii multi per Angelum hunc accipiunt Christum, qui de cœlo descendit in incarnatione. Iridem gestat, quia legatus est pacis. Hic terræ et mari imperat: unde pedem unum terræ, alterum mari, quasi possessor et dominus imponit. Pes ejus dexter est misericordia, sinister est justitia. « Universæ enim viæ Domini misericordia et veritas. » Librum habet apertum, quia mysterium gratiæ et salutis revelavit. Rugit instar leonis, quia pœnas gehennæ impiis denuntiat, juratque quod post diem judicii non erit amplius tempus. Post ejus vocem locuta sunt septem tonitrua, id est, omnes Apostoli prædicarunt toto orbe, qui æque, ut Jacobus et Joannes, fuerunt Boanerges, id est filii tonitrui. Huc accedit Alcazar: Angelus fortis, inquit, est Christus, qui quasi magni consilii Angelus, per Apostolos mundo annuntiat altissimum Dei consilium, quod scilicet Judaici populi diminutio, egestas atque infelicitas fuerit Gentium felicitas, divitiæ et incrementum: Gentibus enim annuntiat affertque pacem et salutem. Quocirca amictus est nube Evangelicæ prædicationis, utpote qui per suos ministros loquitur, et imbrem cœlestis doctrinæ in homines infundit; hinc et iridem habet in capite, iris enim pacis et reconciliationis est symbolum. Facies ejus, radians ut sol, significat desiderium quo flagrabat Evangelii lucem toto orbe diffundendi, et hac ratione promittendi Ecclesiæ maximam gloriam. Habet pedes quasi columnas ignis, tum quia quasi gigas ingentes et quasi columnares habet pedes. « Exultavit enim ut gigas ad currendam viam, » Psal. XVIII, 8; tum quia venit ut ignem charitatis in terram deferret, ibique accenderet. Alludit ad Cant. cap. V, vers. 15: « Crura illius columnæ marmoreæ; » et ad vers. 13, cap. I Apocal., ubi dicitur: « Pedes ejus similes aurichalco sicut in camino ardenti. » Secundo, Aureolus per Angelum hunc fortem accipit Justinum Imperatorem, qui Anastasio successit, et jussit exterminari Arianismum. Unde amictus est nube gratiæ, et iride pacis Ecclesiæ. Facies ejus ut sol, ob splendorem fidei; pedes ejus ut columnæ ignis, propter æquitatem justitiæ. Habet librum apertum, id est, Epistolas quas de fide Catholica destinavit omnibus tam in terra, quam in mari et insulis habitantibus. Tum septem tonitrua, id est, omnes Ecclesiæ Doctores, vocem laudis Deo dederunt. Prohibetur tamen Joannes voces has scribere, quia rege Theodorico adhuc vivente, non ausi sunt Orthodoxi publice Deum laudare, Filiumque Patri ὁμοούσιον celebrare. Rursum, idem Aureolus per Angelum hunc accipit Justinianum Imperatorem, qui nepos fuit Justini, ac imperare cœpit anno Domini 527. Hic habet librum, id est Codicem Juris, quem per suos Juris-consultos (fuit enim ipse analphabetus, ut ait Suidas, et plane illitteratus, adeo ut legere nesciret) conscribi et digeri jussit. Hic in ore ejus fuit dulcis, sed in ventrem descendens amarus, quia Justinianus in fine vitæ per Arthemium, Patriarcham Constantinopolitanum, factus est Eutychianus; quocirca amaricavit et afflixit Sylverium et Agapetum Papas, ac Mennam Patriarcham, hæresi ejus resistentes. Unde in faciem ei exprobravit Agapetus, dixitque: « Ego ad Justinianum Christianissimum Imperatorem desideravi venire: nunc autem Diocletianum inveni. » Verum hæc omnia, uti sæpius dixi, spectant tempus, non incarnationis Christi, nec Justini aut Justiniani, sed consummationis mundi. Ad litteram ergo genuine Andreas Cæsariensis, Ribera et Viegas per Angelum, non Christum, sed Angelum proprie dictum, eumque bonum, puta beatum et gloriosum (qui tamen sit typus et legatus Christi), accipiunt. Hic amictus est nube, quia nubes gloriæ rerumque cœlestium est tegumentum, æque ac symbolum, et, ut ait Aretas in cap. XI, in nube est quædam obscuritas cum aliquo splendore, qui a refractione radii solaris perficitur. Sic et divina, neque omnino nobis incerta sunt, neque omnino « manifeste præbentur, sed veluti puræ lucis illustratio per obscuritatem manifestantur. » Eadem de causa facies ejus splendet ut sol, tum quia gloriosus est Beatorum vultus, tum quia læta nuntiat impiis, si a peccatis resipiscere velint. Rursum, nubes significat ignorantiam, caliginem et perplexitatem, qua involventur homines in fine mundi. Gestat iridem, quia invitat homines ad pacem et reconciliationem cum Deo, si mores corrigere et vitam emendare velint: sin autem, rugit ut leo, ostenditque pedes columnares et igneos, id est iram et furorem, quæ instar columnæ fortis est et potens ad plagas impiis irrogandas. Hisce ergo pedibus significatur potestas Christi ad conculcandum suos hostes, puta impios, eosque igne cremandum. Ponit unum pedem super terram, et alterum super mare, ut ostendat nihil in terra, nihil in mari posse evadere hanc vindicem Dei manum, Christique sententiam et justam ultionem. Fortem, quia fortia nuntiat et efficit: unde habet pedes quasi columnas ignis, rugitque ut leo, ac ciet tonitrua. Jurat enim « quia tempus non erit amplius; sed in diebus vocis septimi Angeli, cum cœperit tuba canere, consummabitur mysterium Dei. » Opinatur Ribera hunc Angelum fore eumdem cum illo, qui cap. V nuntiavit Joanni Agnum reseraturum esse librum: uterque enim vocatur fortis. Amictum nube, quia divina et arcana Dei consilia de fine temporis et mundi annuntiat. Porro amictus erat nube non in facie: hæc enim splendebat ut sol; sed inferne in cæteris membris. Sic Horatius, lib. I, ode 2: « Nube candentes humeros amictus / Augur Apollo. » Et Virgilius, I Æneidos, Æneam a matre dea Venere nube septum fingit: « At Venus obscuro gradientes aere sepsit, / Et multo nebulæ circum dea fudit amictu, / Cernere ne quis eos, neu quis contingere posset. » At inferius Æneæ ad Didonem accessum describens: « Scindit se nubes, et in æthera purgat apertum; / Restitit Æneas, claraque in luce refulsit, / Os humerosque Deo similis. »
10:2
Pro libellum est græce βιβλαρίδιον, aut, ut alii legunt, βιβλαρίδιον; a βίβλος enim deducitur diminutivum primum βιβλίον, secundum βιβλάριον, tertium βιβλαρίδιον, quartum βιβλαρίδιον: perinde ac a Latino liber diminuitur libellus, indeque libellulus, et libelluculus: hoc ergo tertio, vel quarto diminutivo significatur hunc librum satis minutum fuisse et exiguum. Porro hic libellus est ille de quo cap. V, vers. 1, qui scilicet signatus erat septem sigillis, quæ omnia jam pene reserata sunt ab Agno; unde nunc aperitur liber et apertus offertur vers. 9 S. Joanni legendus et describendus. Deinceps ergo, puta post septimam tubam, de qua cap. sequenti, vers. 18, describet S. Joannes ea quæ scripta erant in hoc libro, nimirum tempora Antichristi, ejusque et asseclarum supplicia. Et posuit pedem suum dextrum super mare, sinistrum autem super terram, quia pes dexter fortior est, inquit Ribera; tali autem indiget mare præ terra: mare enim natura sua est mobile, instabile, fluidum, inquietum et procellosum, ut significatur, quod in iis qui magis latent et remotiores sunt, ac ambitu maris quasi vallo cincti, ut inaccessi videantur, puta in iis qui in insulis habitant, Christus magis ostendet suum imperium, fortitudinem et vindictam per plagas et supplicia eis irroganda. Aliam causam, sed mysticam, dant Ambrosius, Rupertus, Richardus, Viegas et Alcazar, quod scilicet Angelus hic, id est Christus, relicta terra, pergebat ad mare. Accessus autem, sive ingressus in mare fit dextro pede. Censent enim ipsi ad litteram per terram significari Judæos, per mare Gentes, q. d. Christus, relictis Judæis, perrexit ad Gentes, ait Alcazar; aut, ut Ambrosius et alii, q. d. Christus tam Judæis, quam Gentibus misit concionatores; horum enim symbolum sunt Christi pedes. Porro Judæi vocantur terra, quia terreni, terræ bonis toti inhiabant: Gentiles vero mare, propter eorum, primo, multitudinem et varietatem; secundo, levitatem, inconstantiam, profunditatem errorum et vitiorum; tertio, perturbationem, confusionem, tumultus, bella et rixas; quarto, quia in mari vivitur ex rapto, et magni pisces parvos devorant, æque ac piratæ omnia diripiunt; ita vivebant et Gentes; quinto, mare notat sævam tempestatem, qua Ecclesiæ navis erat jactanda in Gentilium persecutionibus: hæ enim aptime per maris furorem repræsentantur. Porro Christi pedes aquis maris non mersi, sed solide in iis perstantes, significant Evangelii prædicationem in æstuantis maris procellis ac persecutionibus non esse obruendam, sed in iis potius solidam firmamque futuram. Hujus rei symbolo Christus ambulavit firmo gressu super mare æstuans, Marci VI, 48. Denique pedes Christi igniti significant miram Christi efficaciam, nimirum quod, sicut naphtha aquas ipsas ardentes et ignitas reddit, ita Christus Spiritus Sancti igne aquas gentilitatis sit accensurus, uti prædixit Isaias cap. LXIV, vers. 2: « Aquæ ardebunt igni. »
10:3
cum in prædam vel hostem furibundus fertur et irruit. Pro rugit græce est μυκᾶται, id est mugit; sed Græci non videntur distinguere inter ὠρύομαι et μυκάομαι, sicut Latini inter mugit et rugit. Unde patet clamasse eum, horrida et ultima impiis imminere supplicia; quocirca idem jurat vers. 6: « Quia tempus non erit amplius; » eique clamanti et rugienti pari fragore assonant et responsant tonitrua. Nota hæc omnia non esse realia, nec realiter eventura: non cum realiter Angelus amictus nube descendet, nec ponet unum pedem in terra, alterum in mari, nec clamabit aut jurabit, Quia amplius non erit tempus; sed symbolice per visionem hæc omnia objecta fuisse phantasiæ et menti S. Joannis: videbatur enim ipse sibi videre Angelum ita ponentem pedes, eumque clamare ac rugire, ut per hæc omnia intelligeret, ac scriberet plagas orbi in ejus fine obventuras: has enim ipse hic describit et proclamat. Rursum, ut significet quod easdem in fine mundi proclamabit Angelus per suos prædicatores et Prophetas: non enim est necesse dicere quod Angelus hæc ipsa per se proclamabit. Et cum clamasset, locuta sunt septem tonitrua voces suas. Hæ voces quasi echo respondent clamori Angeli. Est ergo hæc echo heptaphona, sive septem vocum, qualem refert Plinius, lib. XXXVI, cap. XV, ubi vox eadem repercussa septies reddebatur. Forte alludit ad Psal. XXIX, qui celebrat Dei magnificentiam ex eo quod sit Altitonans, cieatque horrida et valida tonitrua, unde in eo vox Domini (quæ non est alia quam tonitru) septies repetitur. Ita Alcazar. Porro hæ voces tonantes, et hæc tonitrua vocalia significant magnitudinem calamitatum futurarum in fine mundi; quocirca articulatæ erant hæ voces: nam eas intelligebat, et intellectas conscribere volebat S. Joannes. Sicut ergo in Sina, Exodi XIX, Angelus voce tonante, sed articulata, proclamavit et promulgavit Hebræis legem Decalogi: ita tonitrua hæc articulate et vocaliter edicebant plagas orbi imminentes. Quapropter tonitrua hæc articulata non sunt realia, nec realiter existent in fine mundi; sed per visionem tantum ostensa sunt Joanni, æque ac Angelus clamans et jurans, ut per ea repræsentaret horrida fulmina et tonitrua, quæ revera plurima erunt in fine mundi, esto non erunt articulata, ut portendant et quasi inchoent extremas et gravissimas orbis plagas. In S. Brigittæ Revelationibus lib. VI, cap. X, refertur illam, dum rogaretur quid significarent septem tonitrua, quæ Joannes asserit se audisse cap. X Apoc., respondisse, divina revelatione se didicisse septem illa tonitrua esse comminationes persecutoribus Ecclesiæ e cœlo intentatas.
10:4
« Signa, » græce σφράγισον, id est obsigna, velut occultanda, scilicet in mente tua, ibique recondita serva: noli vero ea scribere et patefacere, ne homines qui ea lecturi essent, ea non credant, vel plane animo percellantur et desperent; aut quia, ut ait Aretas, ob eamdem aut similem causam, horum cognitio utilius ultimis temporibus reservatur. Ex hoc loco colligit et conjicit Ribera n. 15, V, S. Joannem multo plura accepisse quam quæ scripsit. Nam quæ ab hoc loco usque ad finem libri scribuntur, pauca sunt; ipse autem vidit librum copiosum scriptum intus et foris cap. V, 1. Fortasse etiam in eo cognovit quinam essent in Ecclesiis Antichristo cessuri ex Episcopis, et viris sanctis, et quibus illi essent pœnis plectendi: ut merito dixerit vers. 10: « Et cum devorassem eum, amaricatus est venter meus. »
10:5
Primo, quasi jurans levata manu. Ideo enim in juramento levamus manum, ut Deum quasi dictorum nostrorum veritatisque testem, et perjurii vindicem, indice in cœlum intento designemus et invocemus. Secundo, quasi comminans iras Dei acres, nisi homines pœniteant. Tertio, hoc signo quasi excitans audientes ad attentionem rei maximæ et maxime notandæ, quam dicturus est de temporis pretiosissimi brevitate, et jactura vel lucro.
10:6
dicendo אל חי el chai, id est, vivit Dominus, id est, juro per viventem Dominum, vel per vitam Domini Dei. Nota hic gravitatem et pondus juramenti, ob pondus rei, quam juramento hoc confirmat Angelus, scilicet temporis jam finiendi pretium. Subdit enim: « Qui creavit cœlum, et ea quæ in eo sunt; et terram, et ea quæ in ea sunt; et mare, et ea quæ in eo sunt. » Hæc enim pariter cum tempore finienda jurat. Solent enim Sancti, dum jurant, Deo tribuere illa epitheta, quæ rei quam juramento confirmant, congruunt. Mystice Alcazar: Angelus, inquit, obtestatur Deum, qui novum Ecclesiæ Christianæ cœlum, qui Synagogæ terram, qui Gentilitatis mare condidit. Porro alluditur hic ad Daniel. XII, 7, ubi pariter Daniel vidit Angelum huic persimilem: « Et audivi, » inquit, « virum qui indutus erat lineis, qui stabat super aquas fluminis, cum elevasset dextram et sinistram suam in cœlum et jurasset per viventem in æternum, quia in tempus, et tempora, et dimidium temporis, » id est, tres annos cum dimidio durabit monarchia et persecutio Antichristi. Ubi nota congrue Angelum tam hic, quam Daniel. XII, jurare per æternitatem Dei: hæc enim temporibus omnibus dominatur, iisque legem modumque figit, ac principium terminumque constituit et definit. Deus enim æternus est, qui, ut ait Boetius, « tempus ab ævo / Ire jubet, stabilisque manens dat cuncta moveri. » Hac de causa Deus vocatur hic « Vivens in sæcula sæculorum, » et a Daniele (ad quem hic alludit Joannes) cap. IV, vers. 31, « Vivens in sempiternum; » ubi Syrus vertit, vivens sæculorum; et alibi, gigas sæculorum: de qua phrasi plura dixi Isaiæ LVII, 15. Quia (quod) tempus non erit amplius. Syrus, juravit, etc., quia sic non erit amplius; Arabicus, juravit, etc., quia non erit tempus in diebus vocis Angeli septimi, cum cœperit tuba canere. Alludit ad Daniel. VIII, 19: « Quoniam habet tempus finem suum, » saltem verbotenus. Nam verba illa apud Danielem alium habent sensum, uti ibi dixi. Jam Alcazar exponit, q. d. Finietur nunc tempus Judæorum et Synagogæ, atque incipiet tempus Gentilium et Ecclesiæ. Putat enim ipse hic agi de reprobatione Judæorum et vocatione Gentium, hocque esse magnum illud mysterium quod mox consummandum dicitur. Verum dico agi hic de fine mundi et temporis, q. d. Imminet finis mundi; brevi tempus, id est, motus cœlorum solis et lunæ, ac consequenter tempus proprie dictum, quod, ut ait Aristoteles, est numerus id est mensura, motus primi mobilis, quodque discriminant et interstinguunt motus solis et lunæ, non erit amplius; sed pro tempore succedet quasi ævum quoddam æternum, sed corporeum (erit enim mensura cœli, terræ aliorumque corporum), simile ævo Angelorum. Hinc consequenter in terra non erit ullus motus aut tempus, nec vita sublunaris: ac tertio non erit tempus, id est spatium, pœnitendi, merendi et salutem suam procurandi. Nota: Hæc dixit Angelus antequam Joanni daret librum devorandum, id est antequam panderet ei futura sub Antichristo; hæc enim in libro continebantur, q. d. Jamjam imminet tempus Antichristi, ac consequenter imminet tempus finis mundi et temporis, qui mox sequetur. Nam Antichristi regnum et tempus erit breve, scilicet trium annorum cum medio. Moraliter, nota hic tempus præsentis vitæ esse pretiosissimum, ac propterea ejus maximam habendam esse rationem, singulaque ejus momenta utilissime collocanda esse et expendenda. Nam primo, tempus hoc est breve, et instar umbræ, avis, navis et sagittæ prætervolat, ut dicitur Sapient. V, vers. 9. Et Psal. CI: « Defecerunt sicut fumus dies mei; » quid brevius, quid magis evanidum quam fumus? Et Psal. LXXXIX, 9: « Anni nostri sicut aranea meditabuntur. » Hebræa ad verbum habent: « Anni nostri consumuntur sicut cogitatio, » quæ, ut aiebat Thales, citissime transcurrit. Præclare S. Hieronymus Eustochium instruit, dicens: « Amemus Christum, ejusque semper quæramus amplexus, et facile videbitur omne difficile, brevia putabimus universa quæ longa sunt; et jaculo illius vulnerati per singula momenta dicemus: Heu me, quia peregrinatio mea prolongata est. » Scribit S. Hieronymus de S. Marcella ad Principiam ejus filiam: « Sic, » inquit, « ætatem duxit et vixit, ut semper se crederet esse morituram. Sic induta est vestibus, ut meminisset sepulcri, memor Satyrici: Vive memor lethi, fugit hora; hoc quod loquor, inde est. Et, memento semper diem mortis; et nunquam peccabis; laudabatque illud Platonis, qui Philosophiam meditationem mortis esse dixit. » Moriendum ergo quotidie, ut in somnum ituri læti hilaresque dicamus: « Vixi, et quem dederas cursum, Deus alme, peregi. » « Itaque sic ordinandus dies est omnis, tanquam cogat agmen, et consumat atque expleat vitam, » ait Seneca, epist. 12. Quocirca Simonides rogatus quantum temporis vixisset? respondit: « Tempus exiguum, annos vero multos. » Ita Stobæus, serm. 98. Secundo, quia tempus, cum præteriit, est irrevocabile. Nam, ut ait Catullus, epigram. 3: « Nobis cum semel occidit brevis lux, / Nox est perpetuo una dormienda. » Et Heraclitus: « In idem flumen bis non descendimus. » Et Lamachus: « In prælio (in vita quæ est militia) non licet bis peccare. » Primus enim error est lethifer et inemendabilis. Quocirca prudenter S. Ambrosius in Psal. I: « Sicut, » inquit, « dormiens in navi vehitur ad portum: ita tu dormis, at tempus tuum » non dormit, sed « ambulat, » dormiensque pergis ad mortem. Surge ergo qui dormis, ambula, ascende et vola ad cœlum. Et Sapiens Eccles. cap. IX, 10: « Quodcumque facere potest manus tua, instanter operare; quia nec opus, nec ratio, nec sapientia, nec scientia erunt apud inferos, quo tu properas. » Veteres, ut temporis celeritatem et fugacitatem irrevocabilem repræsentarent, pinxerunt tempus quasi juvenem expeditum, alatum, habentem falcem in manu, qua omnia demetit; insistentem currui, qui a duobus equis pernicissimis instar aquilarum trahebatur, ita ut non tam currere, quam volare videretur. Tertio, quia ab hoc brevi tempore, et quasi momento pendet tota æternitas nostra, quæ sine fine est et intermina. Rursum, quia quolibet temporis instanti infinita æternitatis gloria comparari, et in immensum augeri potest. Hac cogitatione excitatus Psaltes canebat Psal. CXVIII, vers. 148: « Prævenerunt oculi mei ad te diluculo, ut meditarer eloquia tua. » Et Sapiens, Proverb. cap. VI, vers. 6, serio monet jubetque: « Vade, » inquit, « ad formicam, o piger, et considera vias ejus, et disce sapientiam: quæ cum non habeat ducem, nec præceptorem, nec principem, parat in æstate cibum sibi, et congregat in messe quod comedat. » Quapropter S. Gregorius Nazianzenus præsentem vitam dixit esse mercatum, in quo cuilibet quidvis emendi et comparandi sit opportunitas; eo vero transacto nihil amplius a quoquam emi aut comparari possit. In Italia vidi viri sapientis epitaphium, qui illud suo sepulcro incidi jussit, estque tale: « Inveni portum; spes et fortuna, valete. / Nil mihi vobiscum: ludite nunc alios. » At alterius: « Cogitat sapiens, qualis, non quanta sit vita. / Id ago, ut mihi instar totius vitæ sit dies, / Ut moriens vivam, vivo ut moriturus. » Vere Seneca epist. 118: « Non, » inquit, « tam benignum et liberale tempus natura nobis dedit, ut aliquid ex illo vacet perdere; et vide quam multa etiam diligentissimis pereant. Aliud valetudo sua cuique abstulit, aliud suorum, aliud necessaria negotia, aliud publica occupaverunt. Vitam nobiscum dividit somnus. Ex hoc tempore tam angusto, tam rapido, et nos auferente, quid juvat majorem partem mittere in vanum? » Quarto, quia tempus hoc est in nostra potestate et arbitrio; datum enim est nobis a Deo ad bene operandum, ad salutem, gloriam coronasque æternas procurandum et augendum. Quocirca ejus exactissimam rationem a quolibet exiget. Hinc Apostolus monet Ephes. V, 16: « Redimentes, inquit, tempus, quoniam dies mali sunt. » Et ad Galat. VI, 9: « Bonum facientes non deficiamus; tempore enim suo metemus. » Vide quæ hisce locis annotavi, uti et 1 Cor. VII, 29 et seqq. Refert Sophronius in Prato Spirit., cap. LIX, de B. Thalilæo, quod semper flebat; causam rogatus dixit: « Tempus hoc nobis ad pœnitentiam indultum est, et valde requiretur a nobis, si illud neglexerimus. »
10:7
mysterium scilicet glorificationis Eliae et Henoch, ac paulo post aliorum Sanctorum, atque ex adverso punitionis hostium et Eliae et Henoch, et paulo post omnium impiorum. Elia enim et Henoch in coelum ascendentibus, consummabitur, id est consummari incipiet, et paulo post perfecte consummabitur mysterium consummationis saeculi, extremi judicii, glorificationis Sanctorum, damnationis reproborum, et beatae miseraeque aeternitatis. Hanc enim evangelizarunt Christus, Apostoli et Prophetae; haecque probis et sanctis est Evangelium, id est, faustus laetusque nuntius: licet improbis et reprobis sit tristis et infelix.
10:9
Pro librum graece est βιβλαρίδιον, id est libellum, quem Alcazar accipit catalogum paucorum Judaeorum qui Christo crediderunt, et salvati sunt. Unde eumdem Isaias vocat consummationem, sive verbum breviatum. Ait enim cap. X, vers. 22: « Consummatio abbreviata inundabit justitiam: consummationem enim et abbreviationem faciet Dominus in medio terrae, » id est, ut Apostolus explicat Rom. XI: « Diminutio eorum divitiae Gentium. » Hic liber apertus traditus Joanni, id est, hujus mysterii intelligentia reserata est Joanni. Verum superius ostendi librum vel libellum hunc esse Apocalypsin. Sensus ergo est, q. d. Accipe, o Joannes, hanc revelationem Apocalypsis de futuris in fine mundi sub Antichristo, eamque « devora, » id est, avide totam hauri et perspice, totamque in mente et ventre memoriae reconde, ut eam ruminare et per partes expendere possis. Intellectus enim est quasi os animae, dentes sunt indagines et scrutinia veritatis, per quae veritas patefit et cognoscitur, ac deinde in ventrem, id est in cellam memoriae, trajicitur et reconditur. Porro librum quem cap. V, vers. 1, vocavit βιβλίον, hic diminutive vocat βιβλαρίδιον, quia cap. V, liber hic septem ingentibus sigillis signatus, ingens videbatur; at hic iis apertis et reseratis, dimidia quasi parte minor apparebat.
10:10
(Arabicus, amarus factus est). Alludit ad naturam mellis, quod comestum in bilem flavam convertitur, stomachumque lancinat et amaricat. Nam, ut ait Poeta: « Dulcia se in bilem vertunt. » Jam « dulce, » id est dulcis, scilicet liber: respicit enim late τὸ γλυκὺ καὶ λαδύκη, quod est neutrum. Sensus est, q. d. Apocalypsis haec, hoc est revelatio et praemotio futurorum sub Antichristo, quam accepi a Christo per Angelum in ore, id est prima facie, et primo gustu erat mihi dulcis, mentemque pascebat et oblectabat, quia erat mira, nova, arcana et divina cognitio et prophetia; sed ubi caepi ruminare calamitates ac multitudinem reproborum, forte etiam lapsus et casus multorum Sanctorum persecutione Antichristi, quae hoc libro et hac revelatione continebantur, amaricatus est venter meus, id est, intime in animo et mente mea indolui et ingemui. Ita Arctas. Alludit ad Ezech. III, 1, ubi Ezechieli a Deo similis datur liber, qui hujus fuit typus; erat enim initio melleus, postea felleus. Nota hic: Verbum Dei simile est pilulis, quae foris auratae vel saccharatae, deglutiuntur cum suavitate; sed cum in ventre dissolvuntur ob aloen, myrrham, aliaque amara quae continent, amaricant ventrem, et torminibus eum quasi dilacerant: pari modo tropologice verbum Dei, ait D. Thomas, dulce est rationi, sed amarum sensualitati. Mystice S. Augustinus in Quaest. novi et veteris Testamenti, Quaest. LXXII, tom. IV: Liber hic, ait, est S. Scriptura, quae dulcis est in ore, id est orthodoxis et sanctis, qui quod integrae sint professionis, ore significantur. « Illis autem qui haeretica pravitate carnaliter vivunt vel sentiunt, propter quod in ventre significati sunt, amarus: accusabit enim eos in die judicii Dei. »
10:11
Graece ἐπὶ καὶ, id est, super gentibus, de gentibus, populis, etc. Jam primo, nonnulli ex hoc loco inducti sunt in opinionem, ut putarent S. Joannem necdum esse mortuum, sed in vita servari, ac venturum cum Elia et Henoch, ut certet cum Antichristo. Ita Hippolytus Martyr, lib. De Consummat. saeculi; Dorotheus, in Synopsi; Simeon Metaphrastes, in Vita S. Joannis; Catharinus, opuscul. de hac re, et fuse Salmeron, tom. XI, tract. 32. Favent Andreas et Aretas hic, et S. Ambrosius, lib. VII in Lucam; Damascenus, orat. De Transfiguratione, Theophylactus et Euthymius in Matth. XX, 23. Verum certum est S. Joannem esse mortuum, uti docent S. Hieronymus, Augustinus, Eusebius ex Polycrate, et passim veteres, imo Concilium Ephesinum et tota Ecclesia, quae S. Joannis, quasi mortui, et in coelo cum Christo regnantis, diem festum colit 27 decembris. Vide dicta in proemio. Secundo, Primasius, Beda, Anshertus et Viegas exponunt: « Oportet te iterum praedicare, » q. d. Oportet te scribere Evangelium post Apocalypsim: post hanc enim illud scripsit. Tertio, alii, q. d. Jam in Patmo exul et silens agis, sed mox liberaberis, redibisque in Asiam, ut iterum Asianis praedices Christi Evangelium. Quarto, Alcazar, q. d. Hactenus prophetasti et praedicasti reprobationem Judaeorum, oportet te iterum prophetare, ut scilicet pronunties vocationem et electionem Gentium. Id enim Joannem facere a capite XII usque ad finem, censet Alcazar. Quinto, quia post hoc tempus non habebimus aliud tempus, in quo errorem et negligentiam in priore admissam corrigere et compensare possimus. Cogita quot milliones hominum sint in inferno, qui tempus hoc neglexerunt, jamque « sero sapiunt Phryges, » cuperentque pati omnia tormenta mundi et gehennae per mille annos, imo per mille milliones annorum, si per haec omnia vel unicum instans temporis consequi possent ad poenitendum. Quin et Seneca, lib. De Brev. vitae, ex hoc capite docet omnium maximam hominum insaniam esse, quod cum in caeteris sint avari, in tempore profundendo sint liberales, subditque: « Quid ergo est in causa? tanquam semper victuri vivitis, nunquam vobis fragilitas vestra succurrit; omnia tanquam mortales timetis, omnia tanquam immortales concupiscitis. Audias plerosque dicentes: Anno quinquagesimo in otium secedam. Et quem longioris vitae praedem accipis? non pudet te ad reliquias vitae te tibi servare? Quam serum est vivere incipere, cum desinendum est! vivere tota vita discendum. Tempus quasi nihil petitur, quasi nihil datur. Res omnium pretiosissima luditur. Ibit qua coepit aetas, nec cursum suum aut revocabit, aut supprimet; nihil admonebit velocitatis suae, tacita labetur. Tu occupatus es, vita festinat. Mors interim aderit, cui velis nolis vacandum est. Itaque cum celeritate temporis, utendi velocitate certandum est: velut ex torrente rapido, nec semper cursuro cito hauriendum est. » Sexto, quia Deus brevi hoc tempus nobis auferet, ac in aeternitatem transferet. Prudenter Climacus, gradu 6, hoc cuique dat monitum: « Non est, ait, praesentem diem pie transire, nisi hanc esse ultimam totius vitae nostrae existimemus. Probatus ille est, qui mortem singulis horis exspectat; sed ille sane sanctus, qui eam singulis horis desiderat. » S. Hilarion, ait S. Hieronymus in ejus Vita, « singulos hortabatur praeterire figuram hujus mundi, et eam esse veram vitam, quae vitae praesentis emeretur incommodo. » Hoc assidue per annos 98 meditabatur S. Paulus primus Eremita, qui proinde veniente ad eum S. Antonio: « En, inquit, quem tanto labore quaesisti, putridis senectute membris, operit inculta canities: en vides hominem pulverem mox futurum. Sed quia dormitionis meae instat tempus, et quod semper cupiebam, dissolvi et esse cum Christo, peracto cursu superest mihi corona justitiae; tu missus es a Domino qui humo corpusculum meum tegas, imo terram terrae reddas. » Quocirca rediens ad suos Antonius, merito de Paulo dixit: « Vae mihi peccatori! quia falso monachi nomen gero; vidi Eliam, vidi Joannem in deserto, et vere vidi Paulum in paradiso. » Verum dico: Sensus est, q. d. Oportet te, o Joannes, rursum prophetare, ut nimirum praenunties alia graviora mala et supplicia orbi inferenda, quam sunt illa quae septem sigillis libri signati continentur, quaeque hucusque per prophetiam cognovisti, et prophetando descripsisti. Illa autem graviora mala sunt, quae, apertis jam septem sigillis, in ipso eorum libro prius signato, nunc aperto legisti, suntque illa quae de Elia, Henoch, Antichristo, Gog et Magog, etc., a cap. undecimo usque ad finem Apocalypseos recensentur. Cum enim Joannes tam operose hucusque explicarit et descripserit mysteria septem sigillis libri signati contenta, sine quibus liber aperiri et legi non poterat, uti dixit cap. V, plane credibile est eum quoque descripsisse mysteria in libro ipso contenta, ut ipse hic satis significat. Ad hoc enim reserabantur sigilla, ut liber ipse legeretur. Deinceps autem Joannes non facit mentionem descriptionis libri, sed visionum; ergo visiones quae recensentur capite undecimo et sequentibus, sunt illa quae descripta fuerunt in libro, quem ipse vidit et legit, quaeque ibi visa et lecta ipse in hoc suae Apocalypseos libro describit et enarrat. Unde Arabicus vertit: Necesse est tibi etiam ut prophetes super gentes, vel contra gentes. Sic et Syrus. Dices: S. Joannes capite XI et sequentibus non meminit ullius libri, nec descriptionis ac lectionis, sed tantum dicit se vidisse illa symbola quae enarrat. Respondeo: Joannes primo legit illa descripta in libro, deinde eadem jam lecta vidit ac symbola oculis suae mentis et phantasiae objici. Post lectionem enim accessit eorumdem visio, ut sciret quae, et quomodo, ac quam recte vel aperte ea scribere deberet, quae clarissime in libro descripta legerat. Similiter enim mysteria contenta in septem sigillis vocavit visiones, eaque se vidisse asseveravit hactenus; praesertim cum apud Prophetas visio, lectio et auditio idem sint, tantumque significent revelationem et cognitionem spiritalem mentis, uti ostendi Canon. I in Prophetas. Haec omnia confirmantur ex eo quod de tuba et clangore septimi Angeli dicitur hoc cap., vers. 7: « Sed in diebus vocis septimi Angeli, cum coeperit tuba canere, consummabitur mysterium Dei. » Ergo ea quae fuse narrantur cap. XI et sequentibus undecim, non pertinent ad septimam septimi Angeli tubam; sed illa tuba hisce capitibus postponi debet, quia in illa consummabuntur omnia. Unde sequitur ea quae cap. XI et sequentibus ad finem usque libri scribuntur, fuisse contenta et descripta in ipso libro signato: non enim continentur in sigillis, ergo in ipso libro. Ita Ribera, qui id fuse hic demonstrat. Plane ergo aberrat Anglo-Calvinista hic, dum asserit in Apocalypsi solum sigilla libri, non autem ipsum librum explicari; quasi Joannes cooperculum libri, non autem ipsum librum inspexerit et legerit, cum ex cap. V constet eum petiisse et impetrasse ut, solutis sigillis quasi operculis, liber ipse legeretur. Gentibus, et Populis, et Linguis. Puta prophetabis gentibus totius orbis; hisce enim scribitur Apocalypsis. Rursum gentibus quae Antichristum sequentur, et persequentur Christianos toto orbe dispersos, qui proinde pariter variarum erunt gentium et linguarum. « Regibus » quoque « multis » prophetabis, quia praedices omnes reges terrae regna sua amissuros, et sub jugum Antichristi venturos, qui proinde omnes cum eo uno die a Christo occidentur. Sic Jeremiae ait Deus cap. I, vers. 5: « Prophetam in Gentibus dedi te, » quo hic alluditur: fuit enim Jeremias typus S. Joannis.
10:4
… J. Buxtorf, G. Dalman, B. W. Bacon, P. Billerbeck riallacciano (senza fondamento) alla b. q. la «voce dal cielo» a Gesù di Mt. 3,17 (Mc. 1, 11; Lc. 3, 22) e Mt. 17,5 (Mc. 9, 7; Lc. 9, 35) e Io. 12, 28, la «voce» a Paolo e a Pietro (Act. 9,4 [22,7]; 26,14]; 10,13, 15), e Apoc. 10, 4-8; 18,4.
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · Douay-Rheims originale (Reims 1582), trascrizione EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Pubblico dominio.