Expositions on the Book of Psalms 122
122.1 Psalm CXXII PL 36, 1629
1. As impure love inflames the mind, and summons the soul destined to perish to lust for earthly things, and to follow what is perishable, and precipitates it into lowest places, and sinks it into the abyss; so holy love raiseth us to heavenly things, and inflames us to what is eternal, and excites the soul to those things which do not pass away nor die, and from the abyss of hell raiseth it to heaven. Yet all love hath a power of its own, nor can love in the soul of the lover be idle; it must needs draw it on. But dost thou wish to know of what sort love is? See whither it leadeth…
Ascendentis cantica ex ordine cum Sanctitate vestra consideranda suscepi; ascendentis et amantis, et ideo ascendentis quia amantis. Omnis amor aut ascendit, aut descendit. Desiderio enim bono levamur ad Deum, et desiderio malo ad ima praecipitamur. Sed quia jam malo desiderio lapsi cecidimus; superest nobis, si agnoscimus quis ad nos non ceciderit, sed descenderit, haerendo illi ascendere; quia viribus nostris non possumus. Ipse dixit Dominus noster Jesus Christus, «Nemo ascendit in coelum, nisi qui de coelo descendit, Filius hominis qui est in coelo» . Tanquam de se solo videtur dixisse. Ergo caeteri remanserunt, quia solus ascendit, qui solus descendit? Quid debent facere caeteri? Uniri corpori ipsius, ut sit unus Christus, qui descendit et ascendit. Descendit caput, ascendit cum corpore; vestitus Ecclesiam suam, quam sibi exhibuit sine macula et ruga . Solus ergo ascendit. Sed et nos quando cum illo sic sumus, ut in illo membra ejus simus; et nobiscum solus est, et ideo unus, et semper unus. Unitas nos compaginat uni: et illi soli cum illo non ascendunt, qui cum illo unus esse noluerint. Jam vero quoniam ipse qui in coelo positus est, et carne suscitata immortalis, per quam fuit ad tempus mortalis, et nihil in coelo persecutionum patiens, nihil malitiarum et opprobriorum, sicut in hac terra quando pro nobis omnia sustinere dignatus est; compassus tamen corpori suo in terra laboranti, dixit, «Saule, Saule, quid me persequeris» ? jam ipsum nemo tangebat, et se pati persecutionem de coelo clamabat: non praeter spem esse debemus, imo cum magna fiducia praesumere, quia si per charitatem ipse nobiscum in terra est, per eamdem charitatem et nos cum eo in coelo sumus. Sed diximus quemadmodum nobiscum ipse in terra sit; vocem ejus diximus de coelo sonantis, «Saule, Saule, quid me persequeris?» cum eum Saulus omnino non tangeret, sed nec videret: quomodo autem ostenditur quia et nos cum illo in coelo sumus? Eodem ipso Paulo apostolo dicente: «Si consurrexistis cum Christo, quae sursum sunt quaerite, ubi Christus est in dextera Dei sedens; quae sursum sunt sapite, non quae super terram. Mortui enim estis, et vita vestra abscondita est cum Christo in Deo» . Ergo et ille adhuc deorsum est, et nos jam sursum sumus: ille deorsum est compassione charitatis, nos sursum sumus spe charitatis. «Spe enim salvi facti sumus» . Sed quia spes nostra certa est; quamvis futurum sit, sic de nobis dicitur, quasi jam factum sit.
122.2 PL 36, 1630
2. This Psalm is a “Song of degrees;” as we have often said to you, for these degrees are not of descent, but of ascent. He therefore longeth to ascend. And whither doth he wish to ascend, save into heaven? What meaneth, into heaven? Doth he wish to ascend that he may be with the sun, moon, and stars? Far be it! But there is in heaven the eternal Jerusalem, where are our fellow-citizens, the Angels: we are wanderers on earth from these our fellow-citizens. We sigh in our pilgrimage; we shall rejoice in the city. But we find companions in this pilgrimage, who have already seen this city herself; who summon us to run towards her. At these he also rejoiceth, who saith, “I rejoiced in them who said unto me, We will go into the house of the Lord” (ver. 1)…
[«vers.» 1.] Ascendat ergo iste cantator; sed de unoquoque corde vestrum cantet hic homo, et unusquisque sit iste homo. Cum enim dicitis illud singuli, quia omnes unum estis in Christo, unus homo illud dicit: et non, Ad te, Domine, levavimus oculos nostros; sed, «Ad te, Domine, levavi oculos meos.» Debetis quidem putare unumquemque vestrum loqui; sed unus ille maxime loquitur, qui etiam diffusus est toto orbe terrarum. Unus ille loquitur, qui alibi dicit, «A finibus terrae ad te clamavi, cum angeretur cor meum» . Quis est qui clamat a finibus terrae? quis unus homo diffusus est usque ad fines terrae? Unusquisque homo in regione sua potest clamare; numquid a finibus terrae? Sed haereditas Christi, de qua dictum est, «Dabo tibi gentes hoereditatem tuam, et possessionem tuam terminos terrae» , ipsa clamat et dicit, «A finibus terrae ad te clamavi, cum angeretur cor meum.» Angatur cor nostrum, et clamemus. Unde angatur cor nostrum? Non de his quae hic patiuntur et mali, verbi gratia, quia damnum patiuntur: nam si inde angitur cor, cinis est. Quia nescio quem tuorum ex voluntate Dei amisisti, si inde angitur cor, quid magnum? Hinc anguntur et corda infidelium; ista patiuntur et qui nondum in Christum crediderunt. Unde angitur cor christiani? Quia nondum cum Christo vivit. Unde angitur cor christiani? Quia peregrinatur et desiderat patriam. Si inde angitur cor tuum, etiamsi felix secundum saeculum fueris, gemis; et si omnia prospera confluant, et undique tibi iste mundus arrideat, tu tamen gemis, quia in peregrinatione te constitutum vides; et sentis jam quidem te habere felicitatem secundum oculos stultorum, sed nondum secundum promissionem Christi: illam quaerens gemis, illam quaerens desideras, et desiderando ascendis et ascendendo cantas «Canticum graduum,» et cantando «Canticum graduum,» dicis, «Ad te levavi oculos meos, qui habitas in coelo.»
122.3 PL 36, 1631
3. “Our feet were standing in the courts of Jerusalem” (ver. 2)…Consider what thou wilt be there; and although thou art as yet on the road, place this before thine eyes, as if thou wert already standing, as if thou wert already rejoicing without ceasing among the Angels; as if that which is written were realized in thee: “Blessed are they that dwell in Thy house; they will be alway praising Thee.” “Our feet stood in the courts of Jerusalem.” What Jerusalem? This earthly Jerusalem also is wont to be called by the name: though this Jerusalem is but the shadow of that. And what great thing is it to stand in this Jerusalem, since this Jerusalem hath not been able to stand, but hath been turned into a ruin? Doth then the Holy Spirit pronounce this, out of the kindled heart of the loving Psalmist, as a great thing? Is not it that Jerusalem, unto whom the Lord said, “O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the Prophets,” etc. What great thing then did he desire; to stand among those who slew the Prophets, and stoned them that were sent unto them? God forbid that he should think of that Jerusalem, who so loveth, who so burneth, who so longeth to reach that Jerusalem, “our Mother,” of which the Apostle saith, that She is “eternal in the Heavens.”
Ascendens, quo levaturus erat oculos, nisi illuc quo tendebat, et ascendere desiderabat? De terra enim ad coelum ascendit. Ecce terra deorsum, quam calcamus pedibus nostris; ecce etiam coelum sursum, quod videmus oculis nostris; et ascendendo cantamus, «Ad te levavi oculos meos, qui habitas in coelo.» Ubi sunt ergo scalae? Tanta enim intervalla conspicimus inter coelum et terram, tanta separatio est, et tanta spatia locorum: illuc volumus ascendere, scalas non videmus: numquid forte fallimus nos, quia «Canticum graduum,» id est, canticum ascensionis cantamus? Ascendimus ad coelum, si cogitamus Deum, qui ascensus in corde fecit. Quid est ascendere in corde? Proficere in Deum. Quomodo omnis qui deficit, non descendit, sed cadit: sic omnis qui proficit, ascendit: sed si sic proficiat, ut non superbiat; si sic ascendat, ut non cadat: si autem proficiendo superbiat, ascendendo iterum cadit. Sed ut non superbiat, quid debet facere? Levet oculos suos ad illum qui habitat in coelo, non se attendat. Omnis enim superbus se attendit, et magnus sibi videtur qui sibi placet. Sed qui sibi placet, stulto homini placet; quia ille ipse stultus est, cum sibi placet. Solus securus placet qui Deo placet. Et quis est qui placet Deo? Cui placuerit Deus. Displicere sibi Deus non potest; placeat et tibi, ut placeas illi. Sed tibi ille placere non poterit, nisi tu tibi displicueris. Si autem displices tibi, tolle a te oculum. Utquid te enim attendis? Si enim vere te attendis, invenis in te quod tibi displiceat; et dicis Deo, «Peccatum meum ante me est semper» . Peccatum tuum sit ante te, ut non sit ante Deum; et tu noli esse ante te, ut sis ante Deum. Quomodo enim volumus ut non a nobis avertat faciem Deus, sic volumus ut avertat faciem a peccatis nostris: nam utrumque illi cantatur in Psalmis. «Ne avertas faciem tuam a me» ; vox est psalmi, vox est ergo nostra: et ille qui dicit, «Ne avertas faciem tuam a me;» vide quid dicat alio loco: «Averte faciem tuam a peccatis meis» . Si vis ut avertat faciem suam a peccatis tuis, tu ipse a te averte faciem tuam, et a peccatis tuis noli avertere. Si enim non ab eis averteris faciem tuam, tu ipse irasceris peccatis tuis: si autem tu non avertis faciem tuam a peccatis tuis, tu agnoscis, et ille ignoscit.
122.4 PL 36, 1632
4. “Jerusalem that is being built as a city” (ver. 3). Brethren, when David was uttering these words, that city had been finished, it was not being built. It is some city he speaketh of, therefore, which is now being built, unto which living stones run in faith, of whom Peter saith, “Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house;” that is, the holy temple of God. What meaneth, ye are built up as lively stones? Thou livest, if thou believest: but if thou believest, thou art made a temple of God; for the Apostle Paul saith, “The temple of God is holy, which temple are ye.” This city is therefore now in building; stones are cut down from the hills by the hands of those who preach truth, they are squared that they may enter into an everlasting structure. There are still many stones in the hands of the Builder: let them not fall from His hands, that they may be built perfect into the structure of the temple. This, then, is the “Jerusalem that is being built as a city:” Christ is its foundation. The Apostle Paul saith, “Other foundation can no man lay than that is laid, which is Christ Jesus.” When a foundation is laid on earth, the walls are built above, and the weight of the walls tends towards the lowest parts, because the foundation is laid at the bottom. But if our foundation be in heaven, let us be built towards heaven. Bodies have built the edifice of this basilica, the ample size of which ye see; and since bodies have built it, they placed the foundation lowest: but since we are spiritually built, our foundation is placed at the highest point. Let us therefore run thither, where we may be built…But what Jerusalem do I speak of? Is it that, he asketh, which ye see standing, raised on the structure of its walls? No; but the “Jerusalem which is being built as a city.” Why not, a city, instead of, “as a city;” save because those walls, so built in Jerusalem, were a visible city, as it is by all called a city, literally; but this is being built “as a city,” for they who enter it are like living stones; for they are not literally stones? Just as they are called stones, and yet are not so: so the city styled “as a city,” is not a city; for he said, “is being built.” For by the word building, he meant to be understood the structure, and cohesion of bodies and walls. For a city is properly understood of the men that inhabit there. But in saying “is building,” he showed us that he meant a town. And since a spiritual building hath some resemblance to a bodily building, therefore it “is building as a city.”
At vero a te leva oculos ad illum, et dic, «Ad te levavi oculos meos, qui habitas in coelo.» Coelum, fratres mei, si corporaliter intellexerimus hoc quod videmus oculis corporeis, vere sic errabimus, ut non putemus nos illuc ascendere, nisi scalis positis, aut aliquibus machinamentis: si autem spiritualiter ascendimus, spiritualiter coelum intelligere debemus; si ascensus in affectu, coelum in justitia. Quod est ergo coelum Dei? Omnes sanctae animae, omnes justae animae. Nam et Apostoli quamvis in terra essent carne, coelum erant; quia in illis Dominus sedens, per totum mundum ambulabat. Ergo habitat in coelo. Quomodo? Quomodo dicit in alio psalmo, «Tu autem in sancto habitas, laus Israel» . Qui habitat in coelo. habitat in sancto: «sancto» quid, nisi templo suo? «Templum enim Dei sanctum est, quod estis vos» . Sed omnes adhuc infirmi et secundum fidem ambulantes , secundum fidem sunt templum Dei, erunt aliquando et secundum speciem templum Dei. Quamdiu sunt templum secundum fidem? Quamdiu in ipsis Christus per fidem habitat; sicut dicit Apostolus: «Habitare Christum per fidem in cordibus vestris» . Sunt autem jam coeli in quibus per speciem jam habitat Deus, videntes eum facie ad faciem; omnes sancti Angeli, omnes sanctae Virtutes, Potestates, Sedes, Dominationes, Jerusalem illa coelestis unde peregrinando ingemiscimus, et quam desiderando oramus: ibi habitat Deus. Illuc levavit iste fidem, illuc ascendit affectu, desiderando: et ipsum desiderium facit animam desudare sordes peccatorum, et mundari ab omni labe, ut fiat et ipsa coelum; quia levavit oculos ad eum qui habitat in coelo. Nam si coelum istud corporeum quod oculis videmus, intellexerimus esse habitationem Dei; transitura est habitatio Dei, quia coelum et terra transient . Deinde antequam faceret Deus coelum et terram, ubi habitabat? Sed dicit aliquis: Et antequam faceret Deus sanctos, ubi habitabat? In se habitabat Deus, apud se habitabat, et apud se est Deus. Et quando dignatur habitare in sanctis, non sic sunt sancti domus Dei, ut ipsa subtracta cadat Deus. Aliter enim nos habitamus in domo, aliter Deus in sanctis: tu habitas in domo; si subtracta fuerit, cadis; Deus autem sic habitat in sanctis, ut si ipse discesserit, cadant. Quicumque ergo sic portat Deum, ut sit templum Dei; non putet sic a se portari Deum, ut terreat Deum, si se subducat. Vae illi si se subtraxerit Deus; quia ipse cadit: nam Deus in se semper manet. In quibus nos habitamus, ipsa nos continent; in quibus Deus habitat, ipse illos continet. Jam videte quantum interest inter nostram habitationem, et Dei: et sic dicat anima, «Ad te levavi oculos meos, qui habitas in coelo;» ut intelligat quia Deus nec coelo indiget, ubi habitet; sed coelum ipso indiget, ut ab ipso inhabitetur.
122.5 PL 36, 1633
5. But let the following words remove all doubt that we ought not to understand carnally the words, “Whose partaking is in the same.”…What meaneth, “the same”? What is ever in the same state; not what is now in one state, now in another. What then is, “the same,” save that which is? What is that which is? That which is everlasting…Behold “The Same: I Am that I Am, I AM.” Thou canst not understand; it is much to understand, it is much to apprehend. Remember what He, whom thou canst not comprehend, became for thee. Remember the flesh of Christ, towards which thou wast raised when sick, and when left half dead from the wounds of robbers, that thou mightest be brought to the Inn, and there mightest be cured. Let us therefore run unto the Lord’s house, and reach the city where our feet may stand; the city “that is building as a city: whose partaking is in The Same.”…
[«vers.» 2-4.] Quid ergo sequitur, quia dixit, «Ad te levavi oculos meos, qui habitas in coelo?» Quomodo levasti oculos tuos? «Ecce sicut oculi servorum in manus dominorum suorum, et sicut oculi ancillae in manus dominae suae; sic oculi nostri ad Dominum Deum nostrum, quoadusque misereatur nostri.» Et servi sumus, et ancilla sumus: ille et dominus est, et domina est. Aut quid sibi volunt ista verba? et quid sibi volunt istae similitudines rerum? Attendat aliquantum Charitas vestra. Non mirum si servi sumus, et ille dominus est; sed mirum si ancilla sumus, et ille domina est. Sed neque hoc mirum quia ancilla sumus; Ecclesia enim sumus: nec illud mirum, quia et ipse domina est; virtus enim est et sapientia Dei. Audi ergo Apostolum dicentem: «Nos autem praedicamus Christum crucifixum; Judaeis quidem scandalum, Gentibus autem stultitiam; ipsis vero vocatis Judaeis et Graecis, Christum Dei virtutem, et Dei sapientiam» . Ut jam sit servus populus, et sit ancilla Ecclesia; «Christum Dei virtutem, et Dei sapientiam:» utrumque audisti, «Christum Dei virtutem, et Dei sapientiam.» Cum ergo audis Christum, leva oculos tuos in manus Domini tui; cum audis Dei virtutem et Dei sapientiam, leva oculos tuos in manus dominae tuae: quia et servus et ancilla es; servus, quia populus es; ancilla, quia Ecclesia es. Ipsa autem ancilla magnam dignitatem invenit apud Deum: uxor facta est. Sed donec veniat ad amplexus illos spirituales, ubi secure perfruatur eo quem dilexit, et cui suspiravit in ista diuturna peregrinatione, sponsa est: et accepit arrham magnam, sanguinem sponsi, cui secura suspirat. Nec illi dicitur, Noli amare; quomodo dicitur aliquando virgini jam desponsatae, et nondum nuptae: et juste dicitur, Noli amare; cum facta fueris uxor, tunc ama: recte dicitur, quia praeproperum et praeposterum desiderium est, et non castum, amare eum cui nescit an nubat. Potest enim fieri ut alius sponset, et alius ducat uxorem. Quia vero nullus alius est qui Christo praeponatur, secura amet ista: et antequam illi jungatur, amet, et de longinquo suspiret et de longinqua peregrinatione. Solus ducet, quia solus talem arrham dedit. Quis enim potest sic ducere, ut moriatur pro ea quam vult ducere? Si enim mori pro ea voluerit, non erit qui ducat. Securus autem ille pro sponsa mortuus est, quam resurgens erat ducturus. Verumtamen, fratres, interim simus quomodo servi et ancilla. Dictum est quidem «Non vos dicam servos, sed amicos,» : sed forte solis discipulis dixit Dominus? Audite apostolum Paulum dicentem: «Itaque jam,» inquit, «non est servus, sed filius; si autem filius, et haeres per Deum» . Populo dicebat, fidelibus dicebat. Jam ergo in nomine Domini redempti sanguine ipsius, loti lavacro ipsius, filii sumus, filius sumus; quia sic multi sumus, ut in illo unus simus. Quid ergo sibi vult, quod adhuc tanquam servi loquimur? Numquid tantum meritum habere possumus in Ecclesia, quamvis jam filii facti ex servis, quantum habuit ipse apostolus Paulus? Et tamen quid dicit in Epistola? «Paulus servus Christi Jesu» . Si ille se adhuc dicit servum, per quem nobis Evangelium praedicatum est; quanto magis nos debemus agnoscere conditionem nostram, ut major sit in nobis gratia ipsius? Primo enim servos fecit, quos redemit. Sanguis enim ille pro servis pretium est, pro sponsa pignus est. Agnoscentes itaque conditionem nostram, etsi jam filii per gratiam, servi tamen propter creaturam, quia universa creatura Deo servit, dicamus: «Sicut oculi servorum in manus dominorum suorum, et sicut oculi ancillae in manus dominae suae: sic oculi nostri ad Dominum Deum nostrum, quoadusque misereatur nostri.»
122.6 PL 36, 1634
6. That city “which partaketh in the same,” partaketh in its stability: justly therefore, since he is made a sharer in its stability, saith he who runneth thither. For all things there stand where nought passeth by. Dost thou too wish to stand there and not to pass by? Run thither. Nobody hath “the same” from himself…
Dixit et quare, sicut servi oculos habent in manus domini sui, et sicut ancillae oculos habent in manus dominae suae; «sic,» inquit, «oculi nostri ad Dominum Deum nostrum.» Et quasi quaereres, Utquid? «Quoadusque,» inquit, «misereatur nostri.» Quales ergo voluit servos intelligi, fratres, qui oculos habent in manus dominorum suorum; et quales ancillas, quae oculos habent in manus dominae suae, quoadusque misereatur domina earum? Qui sunt isti servi et ancillae, qui sic habent oculos in manus dominorum suorum, nisi qui jubentur caedi? «Oculi nostri ad Dominum Deum nostrum, quoadusque misereatur nostri.» Quomodo? «Sicut oculi servorum in manus dominorum suorum, et sicut oculi ancillae in manus dominae suae.» Ergo et illi et illae, quoadusque misereatur vel dominus vel domina. Fac ergo aliquem dominum jussisse servum caedi: vapulat servus, sentit plagarum dolores; attendit ad manus domini sui, quoadusque dicat, Parce. Manum enim, ipsam potestatem dicit. Ergo quid dicimus, fratres? Jussit nos caedi Dominus noster, et domina nostra sapientia Dei jussit nos caedi; et in hac vita vapulamus, et tota ista vita mortalis plaga nostra est. Audi vocem psalmi: «Pro iniquitate erudisti hominem; et tabescere fecisti sicut araneam animam meam» . Attendite, fratres, quam tabida est aranea, ut levi tactu conquassetur et moriatur. Et ne quasi carnem solam infirmitate mortalitatis putaremus nos habere tabidam, non dixit, Tabescere me fecisti; ne secundum carneam intelligeremus: sed ait, «Tabescere fecisti sicut araneam animam meam.» Nihil enim infirmius anima nostra posita in mediis tentationibus saeculi, in mediis gemitibus et parturitionibus molestiarum; nihil ea infirmius donec haereat soliditati coelesti, et sit in templo Dei, unde jam non cadat: quia primo ut veniret ad hanc infirmitatem et tabificationem, sicut aranea infirma facta est, et de paradiso expulsa est. Tunc jussus est servus caedi. Fratres mei, videte ex quo vapulamus. In omnibus qui ab initio generis humani nati sunt, in omnibus qui nunc sunt, in omnibus qui postea nascentur, Adam vapulat. Vapulat Adam, id est, genus humanum; et multi sic obduruerunt, ut nec plagas suas sentiant. Qui vero ex ipso genere filii facti sunt, receperunt sensum doloris: sentiunt se vapulare, et noverunt quis jussit ut vapulent; et levaverunt oculos suos ad eum qui habitat in coelo; et sic sunt oculi eorum in manus Domini sui, quoadusque misereatur, sicut oculi servorum in manus dominorum suorum, et sicut oculi ancillae in manus dominae suae. Vides felices aliquos in isto saeculo ridentes, jactantes se; non vapulant: imo pejus vapulant; hoc ipso gravius caeduntur, quo sensum jam perdiderunt. Evigilent, et vapulent; sentiant quia vapulant, sciant quia vapulant, et doleant quia vapulant. Quoniam «qui apponit scientiam, apponit dolorem:» hoc Scriptura dixit . Ideo Dominus in Evangelio: «Beati lugentes, quoniam ipsi consolabuntur» .
122.7 PL 36, 1635
7. “For thither the tribes went up” (ver. 4). We were asking whither he ascendeth who hath fallen; for we said, it is the voice of a man who is ascending, of the Church rising. Can we tell whither it ascendeth? whither it goeth? whither it is raised? “Thither,” he saith, “the tribes went up.” Whither? To “partaking in the Same.” But what are the tribes? Many know, many know not. For if we use the word “curies” in its proper sense, we understand nothing, save the “curies” which exist in each particular city, whence the terms “curiales” and “decuriones,” that is, the citizens of a curia or a decuria; and ye know that each city hath such curies. But there are, or were at one time, curies of the people in those cities, and one city hath many curies, as Rome hath thirty-five curies of the people. These are called tribes. The people of Israel had twelve of these, according to the sons of Jacob.
Audiemus vocem hominis qui vapulat, et sint istae uniuscujusque nostrum voces et quando nobis bene est. Nam quis non intelligat vapulare se quando aegrotat, quando in carcere est, quando forte in catena, quando forte latrones patitur? Quando ab aliquibus improbis ei aliquae molestiae irrogantur, sentit vapulare se. Magnus sensus est, videre quia vapulat et quando illi bene est. Non enim ait Scriptura in Job, Tentationibus abundat vita humana; sed ait, «Numquid non tentatio est vita humana super terram» ? Totam ipsam vitam tentationem dixit. Omnis ergo vita tua super terram, plagae tuae sunt. Plange quamdiu vivis in terra: sive feliciter vivas, sive in aliqua tribulatione constitutus sis, clama, «Ad te levavi oculos meos, qui habitas in coelo.» Ad manus Domini, qui te jussit caedi, cui dicis in alio psalmo, «Propter iniquitatem erudisti hominem; et tabescere fecisti sicut araneam animam meam;» clama ad manus caedentis, et dic, «Miserere nostri, Domine, miserere nostri.» Nonne sunt istae voces vapulantis: «Miserere nostri, Domine, miserere nostri?»
122.8 PL 36, 1635
8. There were twelve tribes of the people of Israel: but there were good, and there were bad among them. For how evil were those tribes which crucified our Lord! How good those who recognised the Lord! Those tribes then who crucified the Lord, were tribes of the devil. When therefore he here said, “For thither the tribes go up;” that thou mightest not understand all the tribes, he added, “even the tribes of the Lord.”…What are the tribes of the Lord? “A testimony unto Israel.” Hear, brethren, what this meaneth. “A testimony to Israel:” that is, whereby it may be known that it is truly Israel…He is such in whom there is no guile. And what did the Lord say, when He saw Nathanael? “Behold an Israelite indeed, in whom is no guile.” If therefore he is a true Israelite, in whom there is no guile, those tribes go up to Jerusalem, in whom there is no guile.…Wherefore do they go up? “To confess unto Thy Name, O Lord.” It could not be more nobly expressed. As pride presumeth, so doth humility confess. As he is a presumer, who wishes to appear what he is not, so is he a confessor, who does not wish that to be seen which himself is, and loves That which He is. To this therefore do Israelites go up, in whom is no guile, because they are truly Israelites, because in them is the testimony of Israel.
«Quoniam multum repleti sumus despectione. In plurimum repleta est anima nostra; opprobrium eis qui abundant, et despectio superbis.» Qui despicitur, contemnitur. Omnes qui secundum Christum pie volunt vivere, necesse est patiantur opprobria, necesse est contemnantur ab his qui nolunt pie vivere, quorum felicitas tota terrena est. Irridentur illi qui felicitatem vocant quam oculis videre non possunt, et dicitur eis: Quid credis, insane? Vides quod credis? Reversus est aliquis ab inferis, et retulit tibi quid ibi agitur? Ecce ego quod amo video, et fruor. Despiceris, quia speras quod non vides; et despicit te ille, qui quasi tenet quod videt. Attende si ipse tenet: noli turbari; vide si ipse tenet, et non tibi insultet; ne cum putas eum felicem in praesenti, amittas veram felicitatem futuram: noli turbari; attende si tenet. Labitur hoc ab illo quod tenet, vel ipse ab eo quod tenet; necesse est transeat aut ipse per res suas, aut res ipsius per illum. Per quem res transeunt suae? Qui vivus labefactus erit. Quis transit per res suas? Qui in divitiis moritur; quia cum moritur, non eas secum aufert ad inferos. Domum meam habeo, jactavit se. Quaeris, Quam domum tuam? Quam mihi dimisit pater meus. Et ille unde habuit hanc domum? Avus noster illi eam dimisit. Recurre et ad proavum, inde ad atavum, et jam nomina non potest dicere. Non inde potius terreris, quia multos attendis transisse per illam domum, et neminem ipsorum secum illam tulisse ad aeternam domum? Pater tuus hic eam dimisit; transiit per illam: sic et tu transibis. Si ergo transitum habetis in domo vestra, stabulum est transeuntium, non habitatio commanentium. Et tamen quia nos ea quae futura sunt speramus, et in futuram felicitatem suspiramus, et nondum apparuit quod erimus, quamvis jam filii Dei simus ; quia vita nostra abscondita est cum Christo in Deo: «repleti sumus despectione,» id est contemptu, ab his qui felicitatem quaerunt vel habent in isto saeculo.
122.9 PL 36, 1636
9. “For there were seated seats for judgment” (ver. 5). This is a wonderful riddle, a wonderful question, if it be not understood. He calleth those seats, which the Greeks call thrones. The Greeks call chairs thrones, as a term of honour. Therefore, my brethren, it is not wonderful if even we should sit on seats, or chairs; but that these seats themselves should sit, when shall we be able to understand this? As if some one should say: let stools or chairs sit here. We sit on chairs, we sit on seats, we sit on stools; the seats themselves sit not. What then meaneth this, “For there were seated seats for judgment”?…If therefore heaven be the seat of God, and the Apostles are heaven; they themselves are become the seat of God, the throne of God. It is said in another passage: “The soul of the righteous is the throne of wisdom.” A great truth, a great truth, is declared; the throne of wisdom is the soul of the righteous; that is, wisdom sitteth in the soul of the righteous as it were in her chair, in her throne, and thence judgeth whatsoever she judgeth. There were therefore thrones of wisdom, and therefore the Lord said unto them, “Ye shall sit upon twelve thrones, judging the twelve tribes of Israel.” So they also shall sit upon twelve seats, and they are themselves the seats of God; for of them it is said, “For there were seated seats.” Who sat? “Seats.” And who are the seats? They of whom it is said, “The soul of the righteous is the seat of wisdom.” Who are the seats? The heavens. Who are the heavens? Heaven. What is heaven? That of which the Lord saith, “Heaven is My seat.” The righteous then themselves are the seats; and have seats; and seats shall be seated in that Jerusalem. For what purpose? “For judgment.” Ye shall sit, He saith, on twelve thrones, O ye thrones, judging the twelve tribes of Israel. Judging whom? Those who are below on earth. Who will judge? They who have become heaven. But they who shall be judged, will be divided into two bodies: one will be on the right hand, the other on the left…
«In plurimum repleta est anima nostra; opprobrium eis qui abundant; et despectio superbis.» Quaerebamus qui sunt «qui abundant;» exposuit tibi cum dixit, «superbis.» Quod est autem, «opprobrium;» hoc est, «despectus:» et quod est, «qui abundant;» hoc est, «superbis.» Repetitio sententiae est, «opprobrium eis qui abundant, et despectio superbis.» Quare abundant superbi? Quia hic volunt esse felices. Quid? quando et ipsi miseri sunt, numquid abundant? Sed forte quando miseri sunt, non nobis insultant. Intendat Charitas vestra. Tunc insultant forte quando felices sunt, quando se jactant in pompa divitiarum suarum, quando se jactant in ventositate falsorum honorum; tunc insultant nobis, et quasi dicunt: Ecce mihi bene est, fruor ego rebus praesentibus, recedant a me qui promittunt quod non ostendunt; quod video teneo, quod video fruor; bene mihi sit in hac vita. Tu securior esto; quia resurrexit Christus, et docuit te quid in alia vita daturus sit: certus esto quia dat. Sed insultat ille, quia tenet. Ferto insultantem, et ridebis gementem: postea enim veniet tempus quando dicturi sunt illi ipsi, «Hi sunt quos aliquando habuimus in risum.» Verba sunt libri Sapientiae; quia prodidit nobis Scriptura quae dicturi sunt illi ipsi qui nos modo irrident, et qui nos despiciunt, et a quibus impleti sumus opprobrio et despectione: quae verba habebunt tunc, quando a veritate despicientur. Videbunt enim ad dexteram fulgere quos secum commixtos contempserant, cum factum fuerit in illis quod dixit Apostolus, «Cum Christus apparuerit vita vestra, tunc et vos cum illo apparebitis in gloria» ; et dicent: «Hi sunt quos aliquando habuimus in risum, et in similitudinem improperii. Nos insensati vitam illorum aestimabamus insaniam, et finem illorum sine honore: quomodo computati sunt inter filios Dei, et inter sanctos sors illorum est?» Et sequentur in eo sermone, et adjicient: «Ergo erravimus a via veritatis, et justitiae lumen non luxit nobis, et sol non ortus est nobis. Quid nobis profuit superbia? et divitiarum jactatio quid contulit nobis» ? Ibi tu non eis insultas, quia jam ipsi sibi insultant. Quod donec fiat, fratres, levemus oculos ad eum qui habitat in coelo; et non ab illo tollamus oculos, quoadusque misereatur nostri, et liberet ab omni tentatione et opprobrio et despectu.
122.10 PL 36, 1637
10. He at once addeth, as unto the seats themselves, “Enquire ye the things that are for the peace of Jerusalem” (ver. 6). O ye seats, who now sit unto judgment, and are made the seats of the Lord who judgeth (since they who judge, enquire; they who are judged, are enquired of), “Enquire ye,” he saith, “the things that are for the peace of Jerusalem.” What will they find by asking? That some have done deeds of charity, that others have not. Those whom they shall find to have done deeds of charity, they will summon them unto Jerusalem; for these deeds are “for the peace of Jerusalem.” Love is a powerful thing, my brethren, love is a powerful thing. Do ye wish to see how powerful a thing love is?…If charity be destitute of means, so that it cannot find what to bestow upon the poor, let it love: let it give “one cup of cold water;” as much shall be laid to its account, as to Zaccheus who gave half his patrimony to the poor. Wherefore this? The one gave so little, the other so much, and shall so much be imputed to the former? Just so much. For though his resources are unequal, his charity is not unequal.
Huc accedit quod aliquando et ipsi qui sunt in flagello infelicitatis temporalis, insultant nobis. Invenis aliquem pro merito iniquitatum suarum, sive occulto judicio Dei, sive manifesta damnatione, mitti in carcerem, portare catenam: et ipse insultat. Et cum ei dictum fuerit, Quare non bene vixisti? ecce quo venisti male vivendo: ille respondet, Quare illi qui bene vivunt, ista patiuntur? Sed illi propterea patiuntur, ut probentur, ut tentationibus exerceantur, ut flagellis proficiant; quia flagellat Deus omnem filium quem recipit . Et si Unicum sine peccato flagellavit, et pro omnibus tradidit eum , quomodo debemus nos flagellari, qui fecimus quare flagellamur? Cum ista dixerimus, illi et de infelicitate superbiunt adhuc, et afflicti, nondum humiliati, respondent, et dicunt: Ista sunt verba Christianorum vanorum, qui credunt quod non vident. Si et ipsi insultant, quid putamus, fratres, quasi non eos commemoratos in hoc psalmo, cum diceret, «Opprobrium eis qui abundant, et despectio superbis:» quandoquidem insultatur Christianis et ab eis qui non abundant; sed cum sint in egestate et aerumnis, nec ipsi cessant insultare? Certe ergo, «Opprobrium eis qui abundant:» an forte nullus invenitur qui etiam positus in calamitate insultet? Si non insultavit latro, qui cum crucifixo Domino crucifixus erat ? Ergo si insultant et illi qui non abundant, quare psalmus ait, «Opprobrium eis qui abundant?» Si diligenter discutiamus, et ipsi abundant. Unde abundant? Nam nisi abundarent, superbi non essent. Alius enim abundat pecunia, et inde superbus est; alius abundat honoribus, et inde superbus est; alius abundare se justitia putat, et inde superbit, quod pejus est. Qui videntur non abundare pecunia, justitia sibi videntur abundare adversus Deum; et positi in calamitatibus se justificant, Deum accusant, et dicunt: Quid admisi, aut quid feci? Et tu dicis: Respice, recordare peccata tua, si nihil fecisti. Titillatur aliquantum conscientia, et redit ad se, et cogitat facta sua mala; et cum cogitaverit facta sua mala, nec sic vult confiteri quia digna patitur: sed dicit, Ecce manifeste feci multa; sed multos video pejora fecisse, et nihil mali pati. Justus est contra Deum. Abundat ergo et ipse, plenum habet pectus justitia; quandoquidem illi Deus videtur malefacere, et ipse sibi videtur injuste pati. Et si dares illi navim gubernandam, in naufragium iret cum illa: vult autem Deum excutere de gubernatione hujus mundi, et ipse tenere gubernacula creaturae, et distribuere omnibus dolores et laetitias, poenas et praemia. Infelix anima! et quid miramini? abundat, sed abundat nequitia, abundat malitia; et eo plus abundat nequitia, quo sibi videtur abundare justitia.
122.11 PL 36, 1638
11. …“And plenteousness,” he addeth, “for them that love thee.” He addresses Jerusalem herself, They have plenteousness who love her. Plenteousness after want: here they are destitute, there they are affluent; here they are weak, there they are strong; here they want, there they are rich. How have they become rich? Because they gave here what they received from God for a season, and received there what God will afterwards pay back for evermore. Here, my brethren, even rich men are poor. It is a good thing for a rich man to acknowledge himself poor: for if he think himself full, that is mere puffing, not plenteousness. Let him own himself empty, that he may be filled. What hath he? Gold. What hath he not yet? Everlasting life. Let him consider what he hath, and see what he hath not. Brethren, of that which he hath, let him give, that he may receive what he hath not; let him purchase out of that which he hath, that which he hath not, “and plenteousness for them that love thee.”
At vero christianus homo non debet abundare, sed pauperem se debet cognoscere; et si habet divitias, scire debet quia non sunt illae verae divitiae, ut alias desideret. Qui enim divitias falsas desiderat, veras non quaerit: qui autem veras quaerit, adhuc pauper est; et recte dicit, «Pauper et dolens ego sum» . Rursus ille qui et pauper est, et nequitia plenus est, unde dicitur abundare? Quia displicet illi quia pauper est, et justitia ipsa videtur abundare in corde suo adversum justitiam Dei. Et quae abundantia justitiae nostrae? Quantacumque justitia in nobis fuerit, ros est nescio quis ad illum fontem; ad saginam illam tantam stillicidia quaedam sunt, quae vitam nostram molliant, et duram iniquitatem solvant. Modo desideremus de pleno fonte justitiae saginari, desideremus ubertate illa satiari, de qua dicitur in psalmo: «Inebriabuntur ab ubertate domus tuae, et torrente voluptatis tuae potabis eos» . Hic autem cum sumus, inopes nos esse intelligamus et egentes, non solum harum divitiarum quae non sunt verae divitiae, sed et ipsius salutis. Et quando sani sumus, intelligamus quia infirmamur. Quamdiu enim corpus hoc esurit et sitit, quamdiu hoc corpus vigilando fatigatur, stando fatigatur, ambulando fatigatur, sedendo fatigatur, manducando fatigatur; quocumque se verterit ad subsidium fatigationis, ibi invenit aliam fatigationem: non est ergo perfecta sanitas, nec in ipso corpore. Non sunt ergo illae divitiae, sed mendicitas; quia quanto magis abundant, tanto crescit inopia et avaritia. Non est ista salus corporis, sed infirmitas. Paregorizamur quotidie medicamentis Dei, quia manducamus et bibimus: medicamenta ipsa sunt, quae nobis apponuntur. Fratres, si vultis videre qualis morbus nos habeat; qui jejunat septem diebus, fame consumitur. Ergo illa fames ibi est; sed ideo illam non sentis, quia quotidie illam curas: ergo nec ipsa sanitas nobis est perfecta.
122.12 PL 36, 1638
12. “Peace be in thy strength” (ver. 7). O Jerusalem, O city, who art being built as a city, whose partaking is in “The Same:” “Peace be in thy strength:” peace be in thy love; for thy strength is thy love. Hear the Song of songs: “Love is strong as death.” A great saying that, brethren, “Love is strong as death.” The strength of charity could not be expressed in grander terms than these, “Love is strong as death.” For who resisteth death, my brethren? Consider, my brethren. Fire, waves, the sword, are resisted: we resist principalities, we resist kings; death cometh alone, who resisteth it? There is nought more powerful than it. Charity therefore is compared with its strength, in the words, “Love is strong as death.” And since this love slayeth what we have been, that we may be what we were not; love createth a sort of death in us. This death he had died who said, “The world is crucified unto me, and I unto the world:” this death they had died unto whom he said, “Ye are dead, and your life is hid with Christ in God.” Love is strong as death…
Intendat Charitas vestra quomodo nos intelligamus inopes, ut gaudeamus ad eum, et levemus oculos ad eum qui habitat in coelo. Non sunt illae verae divitiae; plus augent cupiditatem eis qui eas possident. Non est illa vera corporis sanitas; quia portatur infirmitas ubique defectiva: quocumque se verterit, deficit. In ipso adjutorio non invenies firmamentum: lassatur stando; sedere vult; numquid vel sedendo durabit? Quod sibi elegit ut non fatigaretur, ibi habet deficere. Lassatus est vigilando, dormiturus est: numquid quia dormivit, non deficit? Lassatus est jujunando, refecturus est: si plus refecerit, inde deficit. In nulla re potest perseverare ista infirmitas. Justitia quid? Quanta justitia est inter tantas tentationes? Possumus continere ab homicidio, ab adulterio, a furtis, a perjuriis, a fraudibus: numquid ab iniquis cogitationibus? numquid et a suggestionibus malarum cupiditatum? Quae est ergo justitia nostra? Totum ergo esuriamus, totum sitiamus, et veras divitias, et veram sanitatem, et veram justitiam. Quae sunt verae divitiae? Coelestis illa mansio in Jerusalem. Quis enim dicitur dives in hac terra? Quando laudatur dives, quid dicitur? Multum dives est; nihil illi deest. Laus certa laudantis illa est: nam ista non est, cum dicitur, Nihil illi deest. Attende si nihil deest. Si nihil cupit, nihil illi deest: si autem adhuc cupit majora, quam quae habet, ad hoc accesserunt divitiae, ut egestas cresceret. In illa vero civitate verae erunt divitiae, quia ibi nihil nobis deerit; quia nec indigebimus aliqua re, et vera sanitas erit. Quae est vera sanitas? Cum absorpta fuerit mors in victoriam, et cum corruptibile hoc induerit incorruptionem, et mortale hoc induerit immortalitatem ; tunc erit vera sanitas, tunc erit vera et perfecta justitia, ut nihil mali non solum facere, sed nec cogitare possimus. Modo autem inopes, pauperes, egentes, dolentes suspiramus, gemimus, oramus, levamus oculos ad Deum: quoniam et illi qui felices sunt in hoc mundo, despiciunt nos; abundant enim: et illi qui infelices sunt in hoc saeculo, despiciunt; quia et ipsi abundant, et justitia est in corde ipsorum, sed falsa. Ideo non perveniunt ad veram, quia repleti sunt falsa. Tu autem ut pervenias ad veram, esto egens et mendicus ipsius justitiae; et audi Evangelium: «Beati qui esuriunt et sitiunt justitiam, quoniam ipsi saturabuntur» .
122.13 PL 36, 1629
13. Thus as he was here speaking of charity, he addeth, “For my brethren and companions’ sake, I spoke peace of thee” (ver. 8). O Jerusalem, thou city whose partaking is in The Same, I in this life and on this earth, I poor, he saith, I a stranger and groaning, not as yet enjoying to the full thy peace, and preaching thy peace; preach it not for my own sake, as the heretics, who seeking their own glory, say, Peace be with you: and have not the peace which they preach to the people. For if they had peace, they would not tear asunder unity. “I,” he saith, “spoke peace of thee.” But wherefore? “For my brethren and companions’ sake:” not for my own honour, not for my own money, not for my life; for, “To me to live is Christ, and to die is gain.” But, “I spoke peace of thee, for my brethren and companions’ sakes.” For he wished to depart, and to be with Christ: but, since he must preach these things to his companions and his brethren, to abide in the flesh, he addeth, is more needful for you.
122.14 PL 36, 1629
14. “Because of the house of the Lord my God, I have sought good things for thee” (ver. 9). Not on my own account have sought good things, for then I should not seek for thee, but for myself; and so should I not have them, because I should not seek them for thee; but, “Because of the house of the Lord my God,” because of the Church, because of the Saints, because of the pilgrims; because of the poor, that they may go up; because we say to them, we will go into the house of the Lord: because of the house of the Lord my God itself, I have sought good things for Thee. These long and needful words gather ye, brethren, eat them, drink them, and grow strong, run, and seize.