Job persists in asserting his own innocence, and that hypocrites will be punished in the end.
More and more •ob confirmeth his innocencie, auouching that God not presently iudging, 11. wil in time condemne the wicked.
1Job also added, taking up his parable, and said:Soggiunse di poi Giobbe, e ripigliando la sua parabola, disse:IOB also added, taking his parable, and sayd:Addidit quoque Job, assumens parabolam suam, et dixit: 2As God liveth, who hath taken away my judgment, and the Almighty, who hath brought my soul to bitterness,Viva Iddio, il quale ha abbandonata la causa mia, e l'Onnipotente, il quale ha immersa nell'afflizione l'anima mia;God liueth, who hath taken away my iudgement, and the Omnipotent, which hath brought my soule to bitternesse.Vivit Deus, qui abstulit judicium meum, / et Omnipotens, qui ad amaritudinem adduxit animam meam. 3As long as breath remaineth in me, and the spirit of God in my nostrils,Fino a tanto che fiato mi resterà, o il soffio di Dio in me spirerà,That as long as breath remaineth in me, and the spirit of God in my nosthrels,Quia donec superest halitus in me, / et spiritus Dei in naribus meis, 4My lips shall not speak iniquity, neither shall my tongue contrive lying.Le labbra mie non parleranno contro giustizia, nè menzogne inventerà la mia lingua.My lippes shal not speake iniquitie, neither shal my tongue meditate lying.non loquentur labia mea iniquitatem, / nec lingua mea meditabitur mendacium. 5God forbid that I should judge you to be just: till I die I will not depart from my innocence.Non sia mai che giusti io vi creda: finché io avrò vita, non lascerò in abbandono la mia innocenza.God forbid that I should iudge you to be iust: til I faile, I wil not departe from mine innocencie.Absit a me ut justos vos esse judicem: / donec deficiam, non recedam ab innocentia mea. 6My justification, which I have begun to hold, I will not forsake: for my heart doth not reprehend me in all my life.Non rinunzierò alla giustizia, ch'io presi a custodire; perocché di tutta la mia vita non sento rimprovero nel cuor mio.My iustification which I haue begune to hold, I wil not forsake: for my hart doth not reprehend me in al my life.Justificationem meam, quam cœpi tenere, non deseram: / neque enim reprehendit me cor meum in omni vita mea. 7Let my enemy be as the ungodly, and my adversary as the wicked one.Sia come empio il mio nimico, e il mio avversario sia come iniquo.Let mine enemie be as the impions, and mine aduersarie as the wicked one.Sit ut impius, inimicus meus, / et adversarius meus quasi iniquus. 8For what is the hope of the hypocrite if through covetousness he take by violence, and God deliver not his soul?Imperocché qual resta speranza all'ipocrita, se dopo le avare sue rapine non libera Dio l'anima di lui?For what is the hypocrites hope if couetousely he take by violence, and God deliuer not his soule?Quæ est enim spes hypocritæ, si avare rapiat, / et non liberet Deus animam ejus ?
9Will God hear his cry, when distress shall come upon him?E forse che Dio ascolterà le suo grida quando piomberà sopra di lui l'afflizione?Wil God heare his crie, when distresse shal come vpon him?Numquid Deus audiet clamorem ejus, / cum venerit super eum angustia ? 10Or can he delight himself in the Almighty, and call upon God at all times?O potrà egli trovar consolazione nell'Onnipotente, e invocare Dio in qualunque tempo?Or can he be delighted in the Omnipotent, and inuocate God at al time?aut poterit in Omnipotente delectari, / et invocare Deum omni tempore ? 11I will teach you by the hand of God, what the Almighty hath, and I will not conceal it.Insegnerò a voi coll'aiuto di Dio consiglj dell'Onnipotente, non ve li nasconderò.I wil teach you by the hand of God, what the Omnipotent hath, neither wil I hide it.Docebo vos per manum Dei quæ Omnipotens habeat, / nec abscondam. 12Behold you all know it, and why do you speak vain things without cause?Ma voi tutti ne siete informati; e perché adunque vi perdete inutilmente in vani discorsi.Loe, you doe al knowe, and why speake you vaine thinges without cause.Ecce vos omnes nostis: / et quid sine causa vana loquimini ? 13This is the portion of a wicked man with God, and the inheritance of the violent, which they shall receive of the Almighty.Ecco qual sarà la sorte, che avrà da Dio l'uomo empio, e il retaggio, che sarà assegnato dall'Onnipotente agli uomini violenti.This is the portion of an impions man with God, and inheritance of the violent, which they shal receiue of the Omnipotent.Hæc est pars hominis impii apud Deum, / et hæreditas violentorum, quam ob Omnipotente suscipient. 14If his sons be multiplied, they shall be for the sword, and his grandsons shall not be filled with bread.Se molti saranno i suoi figliuoli, saranno abbandonati alla spada, e i suoi nipoti non avran pane da satollarsi.If his children be multiplied, they shal be in the sword, & nephewes shal not be filled with bread.Si multiplicati fuerint filii ejus, in gladio erunt, / et nepotes ejus non saturabuntur pane: 15They that shall remain of him, shall be buried in death, and his widows shall not weep.Quelli che resteran di sua stirpe saran sepolti prima che morti, e le vedove di lui non faran duolo.They that shal be leaft of him, shal be buried in death, and his widowes shal not weepe.qui reliqui fuerint ex eo sepelientur in interitu, / et viduæ illius non plorabunt. 16If he shall heap together silver as earth, and prepare raiment as clay,Se egli avrà, ammassato come terra l'argento, e come fango avrà preparate delle vestimenta:If he shal heape together siluer as earth, and as clay shal prepare garmentes:Si comportaverit quasi terram argentum, / et sicut lutum præparaverit vestimenta: 17He shall prepare indeed, but the just man shall be clothed with it: and the innocent shall divide the silver.Egli veramente le preparerà, ma si vestirà di quelle il giusto, e l'argento sarà distribuito dall'innocente.He shal prepare in deede, but the iust man shal be clothed with them: and the innocent shal diuide the siluer.præparabit quidem, sed justus vestietur illis, / et argentum innocens dividet.
18He hath built his house as a moth, and as a keeper he hath made a booth.Ei si fabbricò, qual figliuola, una casa, e una capanna, come fa il guardiano di una vigna.He hath built his house as a moth, and as a keeper hath he made a bowre.Ædificavit sicut tinea domum suam, / et sicut custos fecit umbraculum. 19The rich man when he shall sleep shall take away nothing with him: he shall open his eyes and find nothing.Addormentato che siasi il ricco, non porterà nulla seco; aprirà gli occhi suoi, e si troverà senza niente.The rich man when he shal sleepe shal take away nothing with him: he shal oppen his eies, & finde nothing.Dives, cum dormierit, nihil secum auferet: / aperiet oculos suos, et nihil inveniet. 20Poverty like water shall take hold on him, a tempest shall oppress him in the night:Una piena di miserie lo inonderà; sarà oppresso da notturna tempesta.Pouertie as water shal apprehend him, in the night a tempest shal oppresse him.Apprehendet eum quasi aqua inopia: / nocte opprimet eum tempestas. 21A burning wind shall take him up, and carry him away, and as a whirlwind shall snatch him from his place.Un vento avvampante lo investirà, quasi turbine lo porterà lungi dalla sua sede.The burning wind shal take him vp, and cary him away, and as a whirle winde shal pul him violently out of his place.Tollet eum ventus urens, et auferet, / et velut turbo rapiet eum de loco suo. 22And he shall cast upon him, and shall not spare: out of his hand he would willingly flee.E Dio si getterà sopra di lui, e non avranne pietà; ed ei tenterà di fuggire dalle sue mani.And he shal cast vpon him, and shal not spare: out of his hand fleing he shal flee.Et mittet super eum, et non parcet: / de manu ejus fugiens fugiet. 23He shall clasp his hands upon him, and shall hiss at him, beholding his place.Chi getterà lo sguardo sul luogo dov'egli stava, batterà palma a palma, e faragli delle fischiate.He shal claspe his handes vpon him, and shal hisse vpon him, beholding his place.Stringet super eum manus suas, / et sibilabit super illum, intuens locum ejus.
27:1
Calmet
Parable: speaking in a figurative poetic style, (Numbers 23:7.) Job grants that God generally punishes the wicked, but he maintains that he also chastises the just; and hence admonishes all to revere his judgments and wisdom, and to decline from evil; which truths must always subsist, whatever may be the conduct of Providence. (Calmet)
Parables do not always imply similies, but sometimes pithy, and profound sentences, spoken by the wisest men.
27:2
Calmet
Judgment. Chaldean, "my rule of judging." Septuagint, "Live the Lord, who hath judged me thus." Symmachus, "hath despised my judgment." The expression seems very harsh, and may be one of those which God blames. (Job 40:3.) (Estius) (Calmet)
Haydock
Yet we shall examine that point later, (Job 42.) (Haydock)
Calmet
He may only mean that he is so well convinced of his innocence, that he calls God to witness it, (Calmet) and adores his ways, (Haydock) in not permitting him to appear before his tribunal, (Calmet) to justify himself; (Menochius) so the he is abandoned to the rash judgments of others, (Job 34:5.) Isaias and Sophonias speak in similar terms. (Isaias 40:27.; and Sophonias 3:15.) (Calmet)
Worthington
God deferred passing sentence, for Job's greater trial. (Worthington)
27:3
Haydock
Nostrils: while I live. (Haydock)
27:5
Menochius
Till. Never will I abandon this path, (Haydock) nor will I yield to your reasons, (Calmet) or cease to defend myself. (Menochius)
Worthington
It would have been contrary to justice and charity, (Haydock) as well as to truth, to confess a false crime. (Worthington)
27:7
Haydock
Enemy, or opponent. Hebrew, "my enemy shall be," etc. (Haydock)
Houbigant
In effect, those who maintained the contrary to what Job taught, favoured the cause of impiety, as they represented God never punishing his servants, etc., (Calmet) which is contrary to experience; (Haydock) though it was not so evident at that time. (Houbigant)
Haydock
Job is so far from thinking riches a proof of sanctity, that he rather would wish his enemy to have them, (Menochius) as they are too frequently an incentive to sin. (Haydock)
27:8
27:9
Menochius
Him. Like Antiochus, the wicked pray only through fear of punishment, and their request is therefore rejected. (2 Machabees 9:13.) (Menochius)
27:11
Hand, or grace of God.
Calmet
Hath, how he acts, and with what design. (Calmet)
St. Augustine
Quid disponat Deus. (St. Augustine)
27:13
Calmet
Portion. This you have repeatedly asserted; and (Haydock) I acknowledge it is generally, but not always, the case. (Calmet)
27:14
Haydock
Bread. Septuagint, "if they grow up to manhood, they shall beg," Psalm 36:25. (Haydock)
27:15
Sanctius
In death; without honour. (Sanctius)
Menochius
Weep for him. Septuagint, "his widows no one shall lament, or pity." (Haydock) (Psalm 77:63.) (Menochius)
27:18
Junius
Moth. Hebrew, "as the polar star." (Junius)
But the Chaldean, etc., translate with the Vulgate, which agrees better with the latter part of the verse. The moth devours another's property, like the wicked man, who lodges commodiously, though not at his own expense.
Calmet
Keeper of a field, or of a vineyard. (Calmet)
Haydock
Septuagint, "His house has slipt away like a moth, and what he has kept (or his riches) like a spider." (Haydock)
The moth demolishes its own house, and is then disturbed, (Menochius) or thrown with the rotten wood into the fire.
27:19
Menochius
Nothing. His riches are all left behind! The men of riches have slept their sleep, and have found nothing in their hands. They awake as from a dream, (chap. 20:8.; Haydock) and then they form a true estimate of things. (Menochius)
Worthington
God chiefly punishes the wicked in death, Psalm lxxv. (Worthington)
27:20
Night. Darkness often denotes disgrace and misery.
27:22
Haydock
And he (God) shall, or Septuagint the wind, (Calmet) "shall fall upon him." (Haydock)
Haydock
Flee. Yet he will not escape, (Menochius) though he flee with all expedition. (Haydock)
27:23
Pineda
Place. God having waited patiently a long time, at last displays the effects of his indignation, with a sort of contempt, Proverbs 1:26., and Ezechiel 5:13. (Calmet) (Psalm 2:4.) (Menochius) (Pineda)
Haydock
Every passenger who shall witness his fall, and his now abandoned place, shall also testify his approbation. (Haydock)
27:2
God would not as yet haue Iobs cause iudged, but reserued the sentence, for his greater trial in patience.
27:4
It were a lie to acknowlege such sinnes as he had not committed.
27:19
Some part of Gods iudgement falleth on the wicked in this life, but especially at their death. Psal. 75.
27:2
St Ambrose of Milan † AD 397 On the Holy Spirit 2.7
67. Since, then, the grace of the Spirit makes that to be heavenly which it can create earthy, we ought to observe by reason though we be without instances. For in a certain place holy Job says: “As the Lord liveth, Who thus judgeth me, and the Almighty, Who hath brought my soul to bitterness (for the Spirit of God which is in my nostrils).”
27:3
St Ambrose of Milan † AD 397 On the Holy Spirit 3.19
145. Or let us consider what God may have which the Holy Spirit has not. God the Father has Godhead, and the Son, too, in Whom dwells the fulness of the Godhead, has it, and the Spirit has it, for it is written: “The Spirit of God is in my nostrils.”
27:5
Aphrahat † AD 346 Aphrahat: Select Demonstrations 1.16
… All the righteous, our fathers, in all that they did were victorious through faith, as also the blessed Apostle testified with regard to all of them:— By faith they prevailed . Again Solomon said:— Many men are called merciful, but a faithful man who can find ? Also Job thus said:— My integrity, shall not pass from me, and in my righteousness will persist.
27:6
St Augustine of Hippo † AD 430 A Treatise Concerning Man’s Perfection in Righteousness 28
Furthermore, concerning these words of Job, “My heart shall not reproach me in all my life,”
27:1
In praemissis verbis Job confutaverat dicta Baldad, qui contra eum divinam potestatem allegaverat, quasi Job ejus magnitudinem ignoraret; finita autem sua responsione, intelligentur expectare, ut tertius amicorum, scilicet Sophar, more solito, suo ordine responderet. Sed quia ille, quasi convictus, tunc tacuit, Job iterato sermonem assumpsit, et per aliam rationem ostendit non esse contra divinam providentiam si mali in hoc mundo prosperantur, et boni adversitates patiuntur; unde dicitur, Addidit quoque Job, postquam scilicet ei nullus respondet, Assumens parabolam suam: quia scilicet per similitudines loquebatur ad modum parabolas inducentium.
27:2
Antequam autem propositum ostendat, se in amicorum sententiam nunquam transiturum esse denunciat: et ad hujus firmitatem juramentum praemitit; unde subdit, Et ait, Vivit Deus, qui abstulit judicium meum, supposita scilicet vestra sententia, qua asseritis ad justitiam divini judicii pertinere, ut adversitates praesentes non nisi peccatoribus inducat: et ideo ad exponendum in quo judicio suum dixerit, subdit, Et omnipotens, qui ad amaritudinem adduxit animam meam, idest qui absque culpa praecedente mihi adversitates exteriores induxit, ex quibus amaritudinem in anima patior, nec tamen ab ejus reverentia et amore discedo, patet ex hoc quod per ipsum juro.
27:3
Inducit autem praedictum juramentum ad hoc quod subditur, Quia donec superest halitus in me, idest donec habeo vitam, quae per respirationem conservatur. Et ut ostendat se vitae beneficium a Deo recognoscere, subdit, Et spiritus Dei in naribus meis: respiratio enim praecipue fit per nares: nam respiratio quae fit per os, non est adeo congrua, ut Aristoteles dicit in lib. de hist. Anim.
27:4
Respiratio ergo hominis, quae principaliter in naribus posita est, hic spiritus Dei dicitur, quia hoc habet homo ut vivendo possit respirare: et huic beneficio ipse non vult esse ingratus peccando; unde subdit: Non loquentur labia mea iniquitatem, ut scilicet dicam, omnes qui adversitatem patiuntur esse iniquos: Nec lingua mea meditabitur mendacium, ut scilicet dicam hoc pertinere ad divinam justitiam, ut justorum merita praesenti prosperitate remuneret, et iniquorum peccata temporaliter adversitate condemnet.
27:5
Et quia amici Job ista asserbant, subjungit, Absit a me ut justos vos esse judicem: non enim poterat justus eos judicare, nisi eorum injustam sententiam approbaret, per quod a sua justitia recederet; unde subdit, Donec deficiam, scilicet per mortem: Non recedam, idest propono non recedere Ab innocentia mea, a qua scilicet recederem, si sanctos adversitatem in hoc mundo patientes vobiscum impios judicarem. Et sicut ab innocentia ad nocendum transferri non propono, ita nec justitiam viam deserrere; unde subdit: Justificationem meam, quae scilicet pertinet ad justitiae executionem, Quam coepi tenere, scilicet non approbando hominem in prosperitate quam habet, nec condemnando pro adversitate quam patitur in hac vita: Non deseram, scilicet declinando in vestram sententiam.
27:6
Solent autem qui semel peccaverunt, prioniores esse ad iterato peccandum; qui vero peccatorum sunt inexperti, difficilius ad peccata prolabuntur; unde subdit, Neque enim reprehendit me cor meum in omni vita mea: quasi dicat: Ideo confido quod non recedam ab innocentia, nec justitiam deseram, quia hoc per experientiam didici: non enim habeo conscientiam remordentem de aliquo gravi quod commiserim in tota vita mea. Vel alter potest continuri: quia enim dixerat se non recessurum ab innocentia sua, nec justificationem, quam tenere coeperat, deserturum, posset aliquis dicere, quod ipse ante hoc neque innocentiam neque justitiam ha— buerat; sed ipse hoc excludit dicens, Nec enim reprehendit me cor meum etc.
27:7
Declinarem autem ab innocentia, et desererem justitiam, si vobis faverem qui injustitiam et impietatem sustinetis; unde subdit: Sit ut impius inimicus meus, inquantum scilicet contra veritatem divini judicii loquitur: Adversarius meus quasi iniquus, inquantum scilicet iniquam sententiam profert, mihi adversando, dum dicit me impium esse, quia graviter sum afflictus.
His igitur praemissis pertinentibus ad amicorum suorum confutationem, et suae sententiae firmitatem, accedit ad principale propositum: ut scilicet ostendat non esse contrarium divinae providentiae, si mali in hoc mundo temporaliter prosperentur, et justi temporaliter affligantur: et supra quidem hoc manifestaverat ex futuris praemiis et flagellis, quae reservantur bonis et malis post hanc vitam: nunc autem hic ostendit ex debilitate bonorum temporalium quae mali possident in hac vita, et magnitudine bonorum spiritualium, quae bonis conceduntur.
27:8
Asserit ergo primo inutile esse peccatoribus, si in hac vita bona temporalia consequantur absque animae bonis; unde dicit, Quae est enim spes hypocritae, si avare rapiat, si injuste divitias congreget: Et non liberet Deus animam ejus, scilicet a peccato per gratiae dona, idest quid boni potest ex hoc consequi? et loquitur de hypocrisi, scilicet simulatore, loco omnium peccatorum; quia simulata aequitas est duplex iniquitas; et hypocritae, tamquam falsarii virtutis, videntur maxime esse abominabiles apud Dominum, sicut infra 56, dicitur: Simulatores et callidi provocant iram Dei.
27:9
Ostendit autem consequenter eos duplici spe privari: quarum una est quam habent justi de Deo, quod in tempore necessitatis eorum orationem exaudiat; sed hoc ab impiis excludit dicens: Numquid Deus audiet clamorem ejus, cum venerit super illum angustia? quasi dicat, non: et ratio hujus assignatur Prov. 1, ex ore sapientiae dicentis: «Vocavi et renuistis.» Et post pauca subdit: «Tunc,» scilicet quando venit super eos angustia, «invocabunt me et non exaudiam:» et Prov. 28, dicitur: «Qui declinat aurem suam ne audiat legem, oratio ejus fiet execrabilis.» Secunda autem spes justorum est, quod non deficit eis temporalis consolatio in tempore tribulationis, fruuntur delectatione divina, et delectantur in laude ipsius: sed hoc ab impiis excludit subdens: Aut poterit in omnipotente delectari? quem scilicet non diligere in operibus comprobatur: Et invocare Deum omni tempore? ex magna enim delectatione Dei provenit, quod semper sit in aliquorum ore laus Dei.
27:11
Et quia ostenderat parum valere bona temporalia quae impii possident, sine spe justorum quam sancti habent, ostendit consequenter temporalia bona, quae interdum impii possident, fragilia esse: et ad assertionem eorum quae dicturus est, duo praemittit: primo quidem, quod ea quae dicturus est, sapientiae divinae convenient: unde dicit, Docebo vos per manum Dei, idest per virtutem ipsius: Quae Omnipotens habcat, scilicet in sua sapientia quasi certum. Nec abscondam, quae scilicet, Deo instruente me, didici. Secundo ostendit, quod ea quae dicturus est, tam sunt manifesta, ut etiam ipsi ea ignorare non possint; unde subdit: Ecce vos omnes nosecitis, scilicet vera esse quae dicturus sum; et ideo mirum est, quod tam irrationabiliter contra veritatem manifestam loquimini; et hoc est quod subdit:
27:12
Et ut quid sine causa vana loquimini? idest ea quae rationis fulcimentum non habent: solent enim homines hebetes, cum cognoscant praemissa, non advertere quid ex eis sequatur.
27:13
Et autem considerandum, quod cum Deus sit creator omnium et gubernator, omnes ab eo suscipiunt aliquid, quasi hereditatem suam a patre; mali autem homines quasi suam partem et suam hereditatem a Deo accipiunt bona temporalia hujus mundi: unde ex eorum persona dicitur: Haec pars vestra, et haec est sors; e converso autem percipiunt quasi suam partem et hereditatem spiritualia bona, secundum illud Ps. 13, «Funes ceciderunt mihi in praeclaris, etenim hereditas mea praeclara est mihi.» Describens ergo quam fragilis sit et caduca pars impiorum, quam in rebus temporalibus accipiunt, dicit: Haec est pars impii apud Deum: idest tale est quod eis in sortem venit, dum bonis spiritualia, et eis temporalia distribuuntur; Et haereditas violentorum, idest injuste acquirentium temporalia bona: Quam ab omnipotente suscipiunt, eo scilicet permitteunte, et facultatem praebente, sicut supra 22, dictum est, «Cum ille implevisset domos eorum bonis.» Ostendit autem, hanc partem sive hereditatem esse caducam: primo quidem, quantum ad hoc quod frequenter circa impiorum prolem accidit, quod tamen inter temporalia bona potissimum reputatur. Contingit autem quandoque quod impiorum filii, qui in hoc mundo prosperari sunt, occiduntur; unde dicit, Si multiplicati fuerint filii ejus, quod scilicet ad magnam prosperitatem computabatur; In gladio erunt, idest occidentur.
27:14
Et quamvis raro contingat quod divitum filii ad magnam paupertatem deveniant, tamen hoc circa nepotes et posteros frequenter contingit; unde subdit, Et nepotes ejus non saturabuntur pane, scilicet propter inopiam.
27:15
Quantum autem ad alios familiares ejus subdit, Qui reliqui fuerunt ex eo, scilicet domestici et amici, Sepelientur in interitu, idest absque solemnitate quasi occisi: unde et quantum ad uxores subdit, Et viduae illius non plorabunt, quod scilicet fieri solet in solemnibus sepulturis.
27:16
Sicut ergo fragilis est et caduca eorum felicitas quantum ad filios et amicos, ita etiam quantum ad divitias possessas: inter quas quaedam sunt divitiae artificiales, scilicet pecunia, quae est adinventa quasi mensura commutationis rerum, ut Philosophus dicit: et quantum ad hoc subdit: Si comportaverit quasi terram argentum, idest si tantam copiam pecuniae acquirat, quanta habetur terra. Aliae vero sunt divitiae naturales, quae scilicet hominum naturali necessitati subveniunt, sicut panis et vinum et vestimenta et alia hujusmodi; et quantum ad hoc subdit: Et sicut lutum praeparaverit vestimenta, ut scilicet tantam eorum copiam habeat, quantam et luti.
27:17
Praeparavit quidem, idest habuit sollicitudinem in praeparando: alius tamen habebit fructum, et quandoque bonus, qui circa hoc non sollicitatur; unde subdit, Sed justus vestietur illis, scilicet vestimentis ad suam necessitatem: Et argentum innocens dividet, idest distribuet, et dabit pauperibus. Non reservabit coacervatum, quod contra innocentiam esset.
27:18
Pertinet etiam ad prosperitatem terrenam spatiositas domorum; sed etiam hoc ostendit esse caducum propter duo: primo quidem, quia quandoque sibi domum aedificat per violentiam in loco alieno, a quo depellitur; unde subdit: Aedificavit sicut tinea domum suam, quae scilicet corrodendo vestem alienam, praeparat sibi locum, a quo, excussa veste, dejicitur. Alio modo, quia etsi in solo proprio domum aedificet, non tamen est sibi datum, ut diu illius possessionis curam et dominium habeat, sed ad modicum temporis; unde subdit, Et sicut custos, scilicet vineae, Fecit umbraculum, quod scilicet dejicitur finito tempore custodiae ejus.
27:19
Quomodo autem acquisita bona amittat, ostendit subdens: Dives cum dormierit, idest cum mortuus fuerit: Nihil ex his quae possidet secum auferet, scilicet in alia vita: Aperiet oculos suos, scilicet in resurrectione: Et nihil inveniet: quia scilicet non rever- tetur ad temporalia bona possidenta.
27:20
Quandoque et in hac vita subito ea perdit, ad modum quo pluvia subito homini supervenit; unde subdit: Apprehendet eum quasi aqua, scilicet pluvialis, Inopia; idest subito superveniet ei. Et quamvis pluvia in die aliqualiter praevideri possit, in nocte tamen omnino praeoccupat hominem; unde subdit, Nocte opprimet eum tempestas, scilicet adversitas, idest omnino ex improvviso.
27:21
Ultimo autem ostendit fragilitatem mundanae prosperitatis, quantum ad ipsam personam hominis, quae quandoque perit per aliquam febrem, vel per aliquam persecutionem; et quantum ad hoc subdit: Tollet eum ventus urens, idest occidet eum: Et auferet, scilicet a societate viventium: et hoc fiet subito, et ex improvviso; unde sequitur, Velut turbo rapiet eum de loco suo, idest violenter et absque mora.
27:22
Quandoque vero non ab interiori infirmitate, sed ab exteriori persecutione occiditur; unde subdit: Et mittet, scilicet Deus, Super eum, aliquem persecutorem, qui potentior eo sit, cui non possit resistere: Et non parcet; ipse scilicet persecutor: unde ipse impius, De manu ejus, idest de potestate ejus Fugiens fugiet; vel per mortem, vel postquam occiderit, non habet amplius quid faciat.
27:23
Eo autem mortuo, amicis ejus remanet stupor et luctus; unde subdit: Stringet super illum manus suas, quasi prae stupore: Et sibilabit super illum, quasi compatiens ei: Intuens locum ejus, idest considerans ejus pristinam dignitatem.
27:1
v. 1 « Addidit quoque Iob, assumens parabolam suam, et dizit»; —i. e. perrexit proferre sermonem sententiis gravibus, exemplis, apophthegmatis, figuris illustrem ; talem enim orationem viro sapiente dignam 5*2 significat ; hanc DES dicitur, quasi maiore vi ac fiducia ac voce elata in aures aliorum infundere. Maiorem iam animi vigorem, immo et vocem victoria parta elatiorem sollemnis indicare videtur etiuramento confirmata protestatio :
Adversariis tacentibus :
27:2
v. 2 «vivit Deus, qui abstulit iudicium meum, et Omnipotens qui ad amaritudinem adduxit animam meam, v.3 quia, donec superest halitus in me et spiritus Dei in naribus meis,
27:4
v. & non loquentur labia mea iniquitatem nec lingua mea meditabitur mendacium » ; — bene Vav : « auferre iudicium est nullam habere allegationum praesidiorumque rationem, quae quis pro causa sua adducat in medium, nec purgandi sui locum relinquere ' . Quocirca qui abstulit iudicium meum, is est, qui meo me iure privavit, sive quod vexavit praeter meritum, sive quod locum mihi defensionis non dedit, sive quod gravissimis iustlissimisque querelis meis nihil commotus est ». Audaciorem loquendi modum Æstius censet (uti 10,3; 19,6) Iobumque propterea tandem reprehensum a Deo. In hebr. v. 3 quiza totus adhuc halitus in me, sed sensus idem est, quem vulg. expressit ^, i. e. cum adhuc sim inter vivos et vitae munere fruar (cf. 2 Reg. 1,9), innocentiam meam denuo testatam volo; nam timet, ne mox morte abreptus non possit ultra illam coram amicis defendere (cf. Ol. S. Thom. Pin. W.). Spiritus Dei i. e. spiraculum vitae (Barh.), a Deo datum cf. Gen. 2,1. Quod alii volunt, Iobumid dicere cum quadam insolentia, se satis virium et roborishabere, ut causam suam tueatur; se nondumita viribus destitutum, uttaciteanimum submittat (ef. Mirz. Hita), gratuito asseritur, immo contra locutionem 2 Reg. 1, 9 usurpatam adhuc tota anima in me esti. e. adhuc vivo quamvis mori cupiam. — Iam quod iuramenti religione — qua sollemnitate hucusque nondum usus erat — affirmat, primo in universum annuntiat : se semper veri iustique partes tueri ; at quid speciatim iniquitate et mendacio quod exsecratur, intelligat, explicat
27:5
v. 3 « absit a me, ut iustos vos esse iudicem; donec deficiam, non recedam ab innocentia mea » ; — i. e. ut vestram sententiam approbem, me fatear sontem, nunquam committam ; « est enim hoc iustos vos pronunciare, qui iudicastis, et suscipere crimen, agnoscere, confiteri, a quo ego tentia mea discedam, aut omnino causam meam tueri desistam » (Vav.). Idque denuo repetit conscientiae testimonio innixus;
27:6
v. 6 « iustificationem meam, quam coepi tenere, non deseram ; neque enim reprehendit me cor meum in omni vita mea »; — sensum bene expressit vulg. ; in hebr. Zustitiam meam tenebo et non dimittam eam i. e. nunquam fatebor culpam, in qua non sum (Vav.), nunquam mco silentio comprobabo, me integritati defuisse ; non reprehendit cor meum (unum) ex diebus meis; ab eiusmodi sceleribus, quae Eliphaz obiecerat, se immunem scit. Idque confirmat v. T « sit utimpius inimicus meus et adversarius meus quasi. iniquus » ; —i. e. causa cadant in iudicio, qui contra me insurgunt, innocentiam meam oppugnantes; illi potius iniqui et iniuriae illatae condemnati habendi sunt, qui me impium calumniantur (cf. S. Thom. Cord. Malv.) vel, ut quis me impium pronuntiet, ipse potius impius sit oportet ; nemo enim nisi impius mihi poterit adversari (Vav. Del. Zsch.). Alii: sint inimici mei impii, ego saltem non sum (Zirz.); sed id satis frigidum. Melius, quod inter alia Pin. indicat: ego tam longe absum ab impielatis stadio, ut neque mihi neque amicis meis, quibus bene velim, optem ullos impietatis fructus; hos certe percipiant hostes mei, quibus aliquid funestius quod imprecer non habeo (et approbat O/shausen). Uti modo (v. 6; ad conscientiae testimonium provocavit, ita nune hanc conscientiae integritatem cerni et manifestari asserit in ipsa illa summa confidentia, qua in Deum se ferri toties professus sit; quare adversarii ex eius agendi loquendique ratione et spe illa firma concludere debuerant, eum non esse impium. Bene ad sequentes versus gradum facit Tir. : « si impius fuissem, quomodo potuissem tam constanter in Deum sperare quod tamen me perpetuo fecisse, vos 1psi testes estis ». Ita v. 8 in hebr. quae est enim spes impii, quando abscindit, quando extrahit Deus animam eius(cf. W. Zsch. P. Le Hir et partim iam Mar. Cord. Cod. Male.) i. e. s Deus vitam eius abscindet (cf. Is. 38,12 praecisa est velut a terente vita mea; dum adhuc ordirer, succidit me ) et altera comparatione : si Deus animam quasi e vagina corporis extrahet (cf. Dan. 1,15 in chald. contristatus est spiritus meus in medio vaginae); utraque comparatio mortem violentam dicit ; impius in flagitio a Deo vindice deprehensus et mulctatus, scelerum conscius et conscientiae terroribus agitatus, non potest tanla constantia in Deum sperare; uti lobus sperat. Ad eundem sensum accedit vulg. '. 1. Solum yya, quod 6, 9 optime transtulit succidere (idem Is. 38, 12), hoc loco cognata V. 8« quae est enim spes hypocritae, si avare rapiat et non liberet Deus animam eius »? — i. e. qui cum Deum infensum habeat, ab illo impendentis mali nullum obtinebit effugium ( Cord. Pin. Vav. Catm.). « Accidet enim illis, quod de Antiocho dicitur 2 Mach. 9,13 : orabat scelestus Dominum, a quo non esset misericordiam consecuturus ; nam impiitimore tantum supplicii moventur, non odio sceleris quod amant » (Men.). Ita
27:9
v. 9 « numquid Deus audiet clamorem erus, cum venerit super eum angustia ? v. A. aut poterit in Omnipotente delectari e invocare Deum omni tempore »? —i. e. iusti sperant tempore necessitatis orationes exauditum iri; ab hac spe excluduntur impii, iusti cum gaudio et delectatione Deum testem et vindicem invocant, Dei laude delectantur ; at impii ab ista delectatione longe absunt (cf. S. Thom.). Tali spe se fulciri iam 13, 46; 19, 26 indicaverat. Unde totus eius agendi modus talis est, qualis longissimeabsit ab omni improbitate. Hisce Iobus simul docet, quomodo putetse versatum esse in suppliciis : quare ista ad mores Iobi diiudieandos plurimum referunt, atque iterum erroris arguunt Iobi calumniatores.
27:11
v. 44 « Docebo vos per manum Dei, quae Omnipotens habeat, nec abscondam »; — amicos scil. de rerum gubernatione divina valde anguste et falso iudicare indicat, quia unum dumtaxat modum a Deo adhiberi censent scil. recompensationis terrestris, qua miseria et culpa nexu intimo semper inter se colligentur. Quare ope Dei exponere vult, quae sint apud Omnipotentem (cf. S. Thom. Cord. Mar. Men. Tir.) Hebr. a commode explicari potest de manu Dei, i. e. de actione, de modo agendi et gubernandi '. Et hoc fere modo habent LXX et vet. lat. : « annuntiabo vobis quid sit in manu Domini » i. e. quid disponat Deus (Aug.), quam ille agendi rationem servet (Pin. Malv.). Unam scil. quam adversarii Deo semper adscripserint rationem illam non sufficere ad rerum cursum explanandum, in aperto est; quare
lam integritate sua asserta el probata amicos a falsa opinione retrahere studet; unde
27:12
v. 12 « ecce vos omnes nostis et quid sine causa vana loquimini »* — ipsi id fateri debent, et Tobus satis rem evicit (cf. 9, 22; 12, 6 el seq. 13, 4; 16, 18; 19, 6; 21, T seq. 23, 13); « ideoque maiori reprehensione digni eslis, quod haec scientes tam vana et falsa dogmata proponits el prorsus evanesceitis tam inique sentiendo et Del. Zsch. P.). Le Hir vertit : je vous enseignerai les conduites de Dieu. iudicando de mea miseria Deique providentia » (Cord.). In hebr. proprie est : et ad quid hoc vanum vane loquimini ? Iam quid sit Aoc vanum, explicat a v. 13-23, referens adversariorum sententiam de sorte impiorum. Ita nexus facilis, obvius, ipsa illa interrogatione indieatus et optime cohaerens cum omnibus, quae hucusque ab utraque parte disputata sunt. Verum est paucos hunc nexum vel vidisse vel agnovisse. Pin. tamen scribit : « certe verisimile est ex aliorum sententia proferri, id quod nonnulli observarunt, ita ut, quae amici hucusque disseruerunt de temporalibus impiorum suppliciis, repetat Iob quasi nimium importune ab illis obiecta et inculcata ». Immo iam ezp. in. idemindicare videtur : « ac si diceret haec quae sequuntur, impii et violenti non modo (uti adversarii volunt), sed in futuro iudicio ab omnipotente Deo percipient ». Etiam Gord. huius nexus mentionem iniicit : « existimant aliqui, Iobum hic loqui ex amicorum sententia »; approbat saltem ad v. 15 Cod. ex recentioribus Mitz. eum sequitur. Eundem nexum nos amplectimur, eo libentius, quia lobus zpsisszmis amicorum verbis orditur
27:13
v. 13 « Aaec est pars hominis impit apud Deum et hereditas violentorum, quam ab Omnipotente suscipient »; — cf. 20, 29 sunt fere verba Sophar. Tam hanc sortem delineat : orbatur impius posteritate, quae gladio, fame, peste interimetur;
27:14
v. 44 « sz multiplicati fuerint filii eus, in gladio erunt, et nepotes eius non saturabuntur pane;
27:15
v. 45 qui reliqui fuerint ex eo, sepelientur in interitu et viduae illius non plorabunt »; — hebr. s multiplicati fuerint..., ad* gladium; emphatice per aposiopesin, scil. destinati sunt; sepelientur per mortem i. e. peste interibunt (cf. ler. 15, 2; 14, 12; 18, 21. Pin: Malv. IV. Men. W- Hirz. Del. Zsch. P.). Vim Vav. bene expendit : « mors illos sua sepeliet, nihil praeterea supremi honoris consecuturos. Vult enim eis mortem futuram pro sepultura, quasi qui inhumati proiicientur aut iaceant sane inopes et infleü, quorum interitum honore sepulturae affines, cognali, ipsae coniuges, qua necessitudine nullum coniunclionis arctius vinculum, carere patiantur » (sim. /Iz/z.). Aliter Cod. : « mortem illis esse sepulturam, quippe qui vel obruantur, vel mergantur, vel devorentur, vel absorbeantur; quamquam hic ex amicorum sententia loquatur vir sanctus »; verum iam Chald. pesti (sm2); quae etiam Ap. 6, 8 Zdvezes dicitur, calculum adiecit. Uxores eorum vel viduae non plorabunt, non lugebunt mortuos, quos vivos odio habebant; vel indicat mortem adeo fore infamem et ignominiosam (Cod.). Porro bonis et fortunis non fruetur (v. 16-19), sed illa transferri con- spiciet in usum bonorum, ut male parta bene impendantur (Cord.). Ita
27:16
v. 16 « si comportaverit quasi terram argentum et sicut lutum praeparaverit vestimenta; v. AT praeparabit quidem, sed iustus vestretur verem argentum, proverbialis est hyperbole, ut germanicum szeznreich. Omnia demum sunt labilia, fragilia;
27:18
v. 18 « aedificavit sicut. tinea domum suam et sicut custos fecit umbraculum »; — cf. 4, 19; 13, 28; 3, 14. Bene Vav. : « aedificium improborum non stabile atque certum, nec mansurum, quod similitudine ostenditur duplici. Primum, tinea domum sibi parat rodendo, quo nihil fragilius magisque ruinosum. Deinde custos sive gregis seu pomorum. subitarium aliquid excitat servandi causa, ad breve exiguumque tempus duraturum, attegias, vel tugurium ! ». Fragilis illa impii domus ac possessio subito, inexspectato corruet ; ita v. 19 in hebr. dives decumbit et non aufertur (aliquid; 1. e. dum adhuc nulla careat re; cf. W. Hitz. P.); oculos suos aperit et nihil adest ?. Simile quid ex versione vulg. colligitur :
27:19
v. 19 « dives cum dormierit, nihil secum auferet; aperiet oculos suos et nihil inveniet »; — cf. Ps. 15, 6 dormierunt somnum suum et nihil invenerunt omnes viri divitiarum in manibus suis; etsi oculis et desiderio divitias suas devorare ac retinere anhelat, tamen fallaces et fugaces citissime elabuntur. | Tandem ipse variis suppliciis eruciabitur;
27:20
v. 20 « apprehendet eum quasi aqua inopia, nocte opprimet eum tempestas ;
27:21
v. 21 tollet eum ventus urens et auferet et velut turbo rapiet eum de loco suo »; — in hebr. apprehendent eum sicut aquae terrores; irruent, inundabunt super eum ; nocte 1. e. dum secure se quiescere putat, subito, insperato, et maiore. cum formidine, quia tenebrae augent horrorem et timorem. In hebr. v. 21 tollet eum ventus orientalis et peribit (cf. 44, 20; 19, 20) "p bene S. Hier. ventum urentem explicuit; est enim, ut LXX habent xeucow, ventus ille pestifer, quem Arabes Samum vocant (cf. Ros. VV.). . Et in hac procella Deus ipse tela sua super impium mittet :
27:22
v. 22 —(« et mittet super eum et non parcet; de manu eius fugiens fugiet »; — cf. 6, 4; Ps. 17, 15. Deus sine ulla misericordia addet flagella flagellis; conabitur fugere sed non effugiet manum Dei percutientem; vel huc ilueve fuga dilabi et se proripere studebit; vel optime : manu Dei percussus celerrime agitabitur vehementia ictuum propulsus (cf. Pin. Vav. Cord. Mar. W. P.). Denique impium e sede et conditione deiectum irrisio et ignominia sequitur;
27:23
v. 23 « strznget super eum manus suas et sibilabit super eum intuens locum eius » ; — i. e. plaudunt et gaudent reliqui de interitu eius; ita plerique (S. Thom. Vav. Cod. Mar. Malv. Tir. Sa, W. Del. Hirz. Hitz. Zsch. P. Le Hir). Alii tamen de Deo intelligunt, uti dicitur Prov. 1, 26 ego quoque in interitu vestro ridebo et subsannabo (cf. Phil. Ol. Pin. Cord. Men.); et ad hoc magis congruit! hebr. ezsibilat eum (cum irrisione deturbat) de loco suo (Malv. IIT.) Nota. De aliorum opinionibus haec sufficiant: 4° alii enim 27, 13-93 orationem Sophar, cuius ordo erat, existimant; at obstat v. 11; neque cap. 28 est ad talem sermonem responsio ; 2? alii hos versus tamquam male interpolatos omnino resecant; sed prorsus arbitrarie ; 3° alii haec ex Iobi sententia proferri volunt, ita ut Iobus, quia antea in universum negasset improbos unquam debitas luere poenas, iam nune ex parte retractet et asserat quandoque ila fieri (cf. Pin. Cord.). Apte in hane rem Vav. ad v. 12: « hic et consecutis versibus videtur lobus pugnantia loqui... sed existimat, improbis esse plerumque non modo impunita scelera sed. etiam prosperam fortunam ; at usu quoque saepe venire, ut gravissimas poenas persolvant » (cf. Ros. Hirz. W. Del. Zsch.). Sed si haec est. sententia Iobi, mirum videtur, id quod rei cardo est non distincte ac clare proferri, scil. impios non quidem semper, at quandoque talibus affligi suppliciis. 4° De sententia B. iam supra ad cap. 25 dietum est. Cum in explanatione ipsa iam raliones allatae sint, cur Iobus haec ex amicorum sententia dicere censendus sit, iterum apparet ea coniectura nos minime indigere.
27:1
… The brief sapiential sentences are mēdālim: they teach moral doctrines and precepts for life, with comparisons and images drawn from nature and experience (1 Kings 4:32 ff.; v. PROVERBS); and so too are the more developed didactic compositions (Job 27:1; 29:1; Ps. 48 [49]:5; 77 [78]:2). …
27:3
… The Old Testament attests clearly (cf. Gen. 27; 6, 3; 7, 22; Lev. 17, 11; Ps. 104 [103], 29 f.; Job 27, 3; 33, 3-4; Ez. 37, 8) that the constitutive parts of man are only those two which in philosophical-Scholastic terminology are called "body" and "soul". …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · original Douay-Rheims (Douay 1609-10), transcription by EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Public domain.