Baldad chargeth Iob to haue spoken, vniustly exhorting him to turne to God, and so he shal prosper better then heretofore. 13. shewing that hypocrites shal not prosper, 20. inferreth (falfly) that God afflicteth not the sincere, nor helpeth the malignant.
1Then Baldad, the Suhite, answered, and said:Ma Baldad di Suh prese la parola, e disse:BVT Baldad the Suhite answering, sayd:Respondens autem Baldad Suhites, dixit: 2How long wilt thou speak these things, and how long shall the words of thy mouth be like a strong wind?Fino a quando discorrerai tu in simil guisa, e le parole della tua bocca saranno un vento furioso?How long wilt thou speake such thinges, and shal the spirit of the word of thy mouth be multiplied?Usquequo loqueris talia, / et spiritus multiplex sermones oris tui ? 3Doth God pervert judgment, or doth the Almighty overthrow that which is just?Forse Dio non è retto nel giudicare, e l'Onnipotente altera la giustizia?Why doth God supplant iugement? or doth the Omnipotent subuert that which is iust?Numquid Deus supplantat judicium ? / aut Omnipotens subvertit quod justum est ? 4Although thy children have sinned against him, and he hath left them in the hand of their iniquity:Abbenchè abbiano i tuoi figliuoli peccato contro di lui, ed ei gli abbia lasciati in balìa della loro iniquità,Although thy children haue sinned to him, and he hath leaft them in the hand of their iniquitie:Etiam si filii tui peccaverunt ei, / et dimisit eos in manu iniquitatis suæ: 5Yet if thou wilt arise early to God, and wilt beseech the Almighty:Nulladimeno se tu con sollecitudine ricorri a Dio, e preghi l'Onnipotente:Yet if thou wilt arise early to God, and wilt besech the Omnipotent:tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum, / et Omnipotentem fueris deprecatus; 6If thou wilt walk clean and upright, he will presently awake unto thee, and will make the dwelling of thy justice peaceable:Se camminerai con innocenza, e rettitudine, egli tosto si sveglierà in tuo soccorso, e la pace renderà all'abitazione di tua innocenza:If thou wilt walke cleane & vpright, he wil forthwith awake vnto thee, and wil make the habitation of thy iustice peaceable:si mundus et rectus incesseris: / statim evigilabit ad te, / et pacatum reddet habitaculum justitiæ tuæ, 7In so much, that if thy former things were small thy latter things would be multiplied exceedingly.Talmente che se i tuoi principj furono piccoli, l'ultimo stato tuo sarà grande oltre modo.In so much, that if thy former thinges haue bene litle, thy later thinges may be multipled excedingly.in tantum ut si priora tua fuerint parva, / et novissima tua multiplicentur nimis. 8For inquire of the former generation, and search diligently into the memory of the fathers:Imperocché interroga le passate generazioni, e diligentemente riscontrai le memorie de' padri:For aske the old generation, and search diligently the memorie of the fathers. (Interroga enim generationem pristinam, / et diligenter investiga patrum memoriam
9(For we are but of yesterday, and are ignorant that our days upon earth are but a shadow.)(Perocché noi siamo di jeri, e siamo ignoranti, mentre un'ombra sono i giorni nostri sopra la terra.)For we are but as yesterday, and are ignorant that our daies vpon the earth are as a shadow.)(hesterni quippe sumus, et ignoramus, / quoniam sicut umbra dies nostri sunt super terram), 10And they shall teach thee: they shall speak to thee, and utter words out of their hearts.E quelli ti istruiranno, parleranno a te, e dal cuor loro metteran fuora le lor sentenze.And they shal teach the•: they shal speake to thee, and from their hart shal vtter wordes.et ipsi docebunt te, loquentur tibi, / et de corde suo proferent eloquia. 11Can the rush be green without moisture? or sedge bush grow without water?Può egli il giunco serbarsi verde senza l'umore, o crescere senz'acqua la carice?Can the rush be greene without moysture? or a seggie place grow without water?Numquid vivere potest scirpus absque humore ? / aut crescere carectum sine aqua ? 12When it is yet in flower, and is not plucked up with the hand, it withereth before all herbs.Mentre ella è in vigore, senza che mano alcuna la offenda inaridisce prima che tutte le altre erbe:When it is yet in his flowre, and is not plucked with the hand, it witereth before al h•atbes:Cum adhuc sit in flore, nec carpatur manu, / ante omnes herbas arescit. 13Even so are the ways of all that forget God, and the hope of the hypocrite shall perish:Tal'è la sorte di tutti quelli, che si scordano di Dio: così la speranza dell'ipocrita andrà in fumo:Euen so the waies of al, that forget God, and the hope of the hypocrite shal perish:Sic viæ omnium qui obliviscuntur Deum, / et spes hypocritæ peribit. 14His folly shall not please him, and his trust shall be like the spider’s web.Ei non si vanterà di sua stoltezza, e la sua fidanza sarà qual tela di ragno.His folie shal not please him, and his confidence as the spiders webbe.Non ei placebit vecordia sua, / et sicut tela aranearum fiducia ejus. 15He shall lean upon his house, and it shall not stand: he shall prop it up, and it shall not rise:Egli si appoggerà alla sua casa, e questa traballerà; la appuntellerà, e non istarà ritta:He shal leane vpon his house, and it shal not stand: he shal stay it vp, and it shal not rise:Innitetur super domum suam, et non stabit; / fulciet eam, et non consurget. 16He seemeth to have moisture before the sun cometh; and at his rising, his blossom shall shoot forth.Una pianta si vede fresca prima che venga il sole, e nel suol nativo germoglia.He semeth moystened before the sunne come, and in his rising his blossome shal goe forth. Vpon a heape of rockesHumectus videtur antequam veniat sol, / et in ortu suo germen ejus egredietur.
17His roots shall be thick upon a heap of stones; and among the stones he shall abide.Le sue radici si implicano in una massa di pietre, ed ella vive trai sassi.his rootes shal be thicke, and among stones he shal abide.Super acervum petrarum radices ejus densabuntur, / et inter lapides commorabitur. 18If one swallow him up out of his place, he shall deny him, and shall say: I know thee not.Se uno la svellerà dal suo sito, ella vi rinunzierà dicendo: Non ho che fare con te.If he swallow him vp out of his place, he wil denie him, & wil say: I know thee not.Si absorbuerit eum de loco suo, / negabit eum, et dicet: Non novi te. 19For this is the joy of his way, that others may spring again out of the earth.Perocché la fortuna di sua condizione è questa, che altri polloni spuntino di nuovo da quella terra.For this is the ioy of of his way, that others may spring againe of the earth.Hæc est enim lætitia viæ ejus, / ut rursum de terra alii germinentur. 20God will not cast away the simple, nor reach out his hand to the evil doer:Dio non rigetta l'uomo dabbene, ma non porgerà la mano ai malvagj:God wil not reiect the simple, nor reach his hand to the malignant.Deus non projiciet simplicem, / nec porriget manum malignis, 21Until thy mouth be filled with laughter, and thy lips with rejoicing.Tu una volta avrai in bocca il riso, e sulle tue labbra canti di allegrezza.Vntil thy mouth be filled with laughter, and thylippes with iubilation.donec impleatur risu os tuum, / et labia tua jubilo. 22They that hate thee, shall be clothed with confusion: and the dwelling of the wicked shall not stand.Coloro che ti odiano saranno coperti di confusione; ma il padiglione degli empj non sussisterà.They that hate thee, shal be clothed with confusion: and the tabernacle of the impious shal not stand.Qui oderunt te induentur confusione, / et tabernaculum impiorum non subsistet.
8:1
Menochius
Suhite, from Sue, the son of Abraham, who dwelt in the desert Arabia; (Genesis 25:2.) though several suppose, without reason, (Calmet) that Baldad resided at Sueta, in Coelosyria. (Menochius)
Pineda
He was the second in age and dignity. (Pineda)
8:2
Worthington
How long. He seems tired with hearing, (Haydock) and accuses Job of want of moderation, representing him as a hypocrite, (Calmet) and an obstinate defender of his own opinion, against the better judgment of Eliphaz; (Menochius) though he was in reality only a constant asserter of truth. (Worthington)
8:3
Just. He begins with the same principle as Eliphaz, which nobody denied. But he does not reflect, that God may cause even the just to be afflicted, for their trial and improvement.
8:4
Calmet
Iniquity, and suffered them to perish. (Calmet)
8:6
Haydock
Peaceable. Justice and peace shall kiss. (Haydock)
Calmet
Prosperity will attend the righteous. (Calmet)
8:9
Haydock
That. Hebrew, "because our days." (Haydock)
Calmet
Baldad strives, in vain, to prove what nobody contested. But he does not come to the point, and shew that Job was guilty. Past histories might have informed him that the just are often persecuted, like Abel, Abraham, Jacob, and Joseph. (Calmet)
Haydock
It is true, these were afterwards conforted in honour, except the first, who was slain, and better off in the other world. But Job might hope for the same treatment; and no man can be pronounced happy or miserable till his death. After a storm a calm frequently ensues; as Baldad might have seen verified in the person of his friend, if he had waited patiently, and not judged so peremptorily from equivocal arguments. (Haydock)
Houbigant
We must allow, however, that what he said had been generally true. (Houbigant)
8:11
Haydock
Sedge-bush, or flag. Hebrew achu; so called, because from one root many brothers (as it were) spring. Septuagint style it Boutomon, as it was usually "cut for oxen," Genesis 41:2. (Parkhurst) (Haydock)
Menochius
As plants die without suction, so do those who depart from God. (Menochius)
8:12
Calmet
Herbs, for want of moisture. (Calmet)
Haydock
Sic transit gloria mundi. (Haydock)
The prophets often compare the prosperity of the wicked to grass, (Psalm 36:2., and James 1:10.) and Baldad ranks Job with them.
8:14
Calmet
Him, the hypocrite, or God. (Calmet)
Haydock
Both shall one day condemn the ill use of riches. (Haydock)
8:15
Calmet
He. The spider, or rather the hypocrite, who will not be able to screen himself, by his possessions, from the wrath of God. (Calmet)
8:16
Seemeth. Hebrew, "he is green before the sun" beat upon him.
Haydock
Rising, ortu, for horto, (Haydock) as the Hebrew, etc., have "garden," (Menochius) with some Latin editions. He had compared the wicked to a rush without moisture. But the just is like a plant in a fine garden, which is not hurt by the sun beams. It will grow even among stones, (Calmet) and may be transplanted without danger, ver. 19. (Haydock)
Menochius
The whole may be, however, a continuation of the former simile. The rush will presently be scorched, as if it were thrown among stones, and its place will know it no longer, ver. 18. (Menochius)
8:19
Joy. Septuagint, "the catastrophe of the wicked, for another shall spring," etc. Haydock)
8:21
Haydock
Until. If thou be simple, (Haydock) or irreproachable, (Calmet) God will make thee exult. (Haydock)
Menochius
Until, etc. (Menochius)
Calmet
He will restore thee to thy former state of affluence. (Calmet)
8:1
The second confflict.
8:2
This second disputer charged Iob to be ob••••ate who in dede was constant 〈◊〉 a true setled iudgement.
8:9
Euen thus heretikes imagine Catholikes to the ignorant, and therfore fil their mouthes and bookes with thinges that are not denied, and yet inserre much falshood sophistically applying one truth against an other being them selues ignorāt how to reconcile difficulties.
8:9
Origen † AD 254 Origen De Principiis 2.6.7
… according to Luke, where Gabriel says to Mary, “The Spirit of the Lord shall come upon thee, and the power of the Highest shall overshadow thee.” And the apostle says with reference to the law, that they who have circumcision in the flesh, “serve for the similitude and shadow of heavenly things.” And elsewhere, “Is not our life upon the earth a shadow?”
St Basil the Great † AD 379 De Spiritu Sancto 29
… I will therefore give you a list of the supporters of the word (and the time too must be taken into account in relation to what passes unquestioned). For it did not originate with us. How could it? We, in comparison with the time during which this word has been in vogue, are, to use the words of Job, “but of yesterday.”
8:1
In superioribus, beatus Job dicitis Eliphaz respondit, ejus sententiam efficaciter et profunde evacuando; sed Baldad Suhites in earodem sententiam cum Eliphaz concordans, profunditatem beati Job non comprehenderebat: et ideo contra responsionem beati Job loquitur, sicut solent homines loqui contra sententias non intellectas. Hominem autem non comprehendentes mentes loquentium, in duobus deficere solent: quorum unum est, quia nesciunt quando ille qui loquitur, ad finem propositi pervenerit; aliud est, quod ordinationem sermonum loquentis capere non possunt; et hoc in verbis Baldad Suhites manifeste apparet; dicit enim: Respondens autem Baldad Suhites dixit: Usquequo loqueris talia? Videbatur enim ei quod nimis protraxisset sermonem, non considerans, nee intelligens ad quem finem Job suum sermonem producere volebat.
8:2
Similiter etiam ordinationem eorum quae Job diverrat, qualiter scilicet adinvice compacta erant, non capiebat; et ideo subdit: Et spiritus multiplex sermonis oris tu? Reputabat enim (quia Job multa protulerat, quorum ordinem ipse non capiebat) quod essent verba dissuta, et quasi hominis sine ratione, ex imputu spiritus varia loquentis absque ordine rationis. Et quia, ut dictum est, Baldad intentionem Job non comprehendebat, ejus verba in alia intentione accipiens, ad inconveniens deducere conatur. Volens enim Job superioribus excludere sententiam Eliphaz, ponentis, quod adversitates in hoc mundo pro peccatis hominum contingebant, et quod peccatores flagellati a Deo, si convertuntur, ad statum prosperitatis reducentur, contra utrumque locutus fuerat. Nam contra primum, ut supra expositum est, dixerat: Utinam apprehenderetur peccata mea. Contra secundum dixerat: Desperavi, nequaquam ultra jam vivam: et multa hujusmodi, ut ex superioribus patet. Hoc autem dicebat Job, intendens quod poena peccatorum et justitiae praemium non sunt expectanda a Deo in hac vita.
8:3
Baldad autem, qui aliam vitam nesciebat, sic accepit haec verba, ac si Job intenderet dicere, quod Deus peccata non puniat, nec benefacta remunerat; quod videtur esse divinae justitiae contrarium; et ideo Baldad proponit dicens: Numquid Deus supplantat judicium, et omnipotens subvertit quod justum est? Quasi dicit: Hoc sequitur ex tuis verbis, si homines in hoc mundo absque peccato puniti, aut ultra mensuram peccati, vel si ad se reversis bona non reddit. Et notandum est, quod justitia dupliciter corrumpitur, scilicet per astutiam alicujus sapientis, et per violentiam alicujus potantis. In Deo autem utrumque est: et perfecta sapientia, et omnipotentia. Nec tamen per sapientiam, quae nomine Dei intelligitur, quasi astute agens supplantat judicium; nec per omnipotentiam, quasi violenter subvertit quod justum est.
8:4
Duo autem erant, quae videbantur impedire Job ne pristina prosperitas ei restitui posset, etiamsi converteretur ad Deum, ut Eliphaz dixerat: quorum unum erat, quia filii quos amiserat mortui erant, nec expectari poterat quod resuscitarentur per suam conversionem ad vitam; et ideo Baldad dicit: Etiam si filii tui peccaverunt ei, et dimisit eos in manu iniquitatis suae; quasi dicat: Cum tu conversus fueris Deum, illa recuperabis quae pro peccatis tuis amisisti; filii autem tui morte oppressi sunt, non propter peccata tua sed propter peccata eorum. Unde non est contra sententiam Eliphaz, qua dixerat, quod per conversionem redibis ad prosperitatem, si filii tui, te converso, non resuscitentur. Et notandum est, quod quia iste Baldad poenas praesentis vitae pro peccatis accidere credebant; ultima autem poenarum praesentium est mors; tunc homo videtur perfecte pro peccatis punirus, quando usque ad mortem pro peccato perducitur; et ideo subjungit, et dicit: Et dimisit eos in manu iniquitatis suae; quasi diceret, in potestate peccatorum suorum, ut absque aliquo retinaculo usque ad ultimam poenam pro peccatis deducerentur. Aliud autem est, quod redditum ad pristinam prosperitatem impedire videbatur, quod plurimum tempus vitae Job jam transierat, et parum restabat, ut ipse supra dixerat: unde non videbatur quod in illo modo tempore sufficienter sibi pristina prosperitas posset restitui, etiamsi converteretur ad Deum: et ideo Baldad ei promittit possessionum recompensationem fiendam ad tempus, ut scilicet multo majora bona obtineat quam prius habuit, per hoc quod modico tempore ea esset habiturus; et ideo Baldad primo describit ei modum debita conversionis, ad quam tria requiruntur.
8:5
Quorum primum est ut a peccato celeriter surgat; et hoc est quod dicit: Tu tamen si diluculo, idest tempestive, consurrexeris ad Deum, relictis peccatis, secundum illud Eccli. 5: « Ne tardes converti ad Dominum. » Secundum est ut homo pro peccatis satisfaciat; et quantum ad hoc dicit: Et omnipotentem fueris deprecatus: inter satisfactionem enim opera, quas praecipuum videtur esse oratio. Tertium est ut homo perseveret, cavens sibi a recidivo peccati; et ideo dicit: Si mundus et rectus incesseris, scilicet cavens tibi ab immunditiis carnis et ab injustitiis quibus laeditur proximus.
8:6
Sie autem perfecta conversione descripta. subjungit promissionem prosperitatis, dicens: Statim evigilabit ad te, scilicet Deus: etenim quasi dormire videtur, cum justos affligi permittit; evigilare autem, quando eos defendit, secundum illud: « Exurge, quare obdormis Domine? » Et effectum hujus evigilationis subjungit dicens: Et pacatum reddet habitaculum justitiae tuae; quasi dicat: Domus et familia tua tempore peccati tui, cum erat reprobata, fuit
8:8
Baldad Suhites in praecedentibus eamdem sententiam cum Eiphaz Themanite defendens, posuerat, homines pro peccato in praesenti vita divinitus punitos, post conversionem ad prosperitatis statum redituros: quod quidem placitum probare intendit dupliciter: primo quidem experimento, secundo ex similitudine: experimentum enim in rebus particularibus maxime efficax est ad probandum, et tanto magis, quando diutius est observatum et infallibiliter inventum. Ea autem quae diuturnitatem temporis requirunt, per antiquorum memorias maxime probantur; et ideo ad propositi probationem, recurrit ad antiquorum memorias; quantum ad antiquos cum dicit: Interroga enim generationem pristinam; et quantum ad immediate praecedentes, cum dicit: Et diligenter investiga patrum memoriam; idest ea quae patres tui in memoria habent. Interrogatio autem generationis pristinae, est considerare antiquorum gestorum scripta, et ea quae de antiquis per famam feruntur. Et quia de rebus antiquis multa fabulose scribuntur et narrantur; ne ex hoc aliquis se falli repuret, remittit ad patres, qui narrare possunt ea quae viderunt.
8:9
Necessitatem autem hujus investigationis ostendit subdens: Hesterni quippe sumus, quasi heri nati, et ignoramus, scilicet haec antiqua; et hoc quidem dicit ad ostendendam vitae nostrae brevitate: unde subdit: Quoniam sicut umbra dies nostri sunt super terram: umbra enim cito transit; statim scilicet dum removetur obstaculum lucis, et dum corpus movetur a quo fit umbra, prior umbra transit, et alia succedit; sic etiam dies hominis sunt in continuo transitu, dum alii aliis succedunt. Quid autem ex praecedenti investigatione utilitatis subsequatur, ostendit subdens: Ipsi enim pristini,
perturbata; et tempore justitiae tuae pacem habebit. Et ne posset conqueri de temporis brevitate, reprimitt excessum prosperitatis, dicens: Intantum ut si priora tua fuerint parva, scilicet comparatione sequentium; et hoc est quod subdit: Et novissima tua multiplicentur nimis: ita quod magnitudo prosperitatis recompenset tibi tempus quo in adversitate fuisti.
8:10
scilicet patres interrogati, docebunt te, scilicet veritatem super praemissis, vel verbis patrum, vel scriptis et forma antiquorum; et de corde suo proferent eloquia: quod subdit, ad ostendendam veritatem hujus doctrinae; quasi dicat: Non aliud docebunt quam quod corde senserunt, quia nulla inest causa eis decipiendi. Deinde inducit similitudinem ad propositi probationem ex rebus corporalibus sumptam; et ponit exemplum de duobus ex terra nascentibus, quorum unum ad sui conservationem exigit humorem in terra, scilicet scirpus, idest juncus: unde dicit: Numquid potest scirpus absque humore vivere?
8:11
Aliud autem requirit loca aquosa, ut sunt herbae latae, et in summitate acutae, quae non crescent nisi in locis aquosis: unde subdit: Aut crescere carectum sine aqua? dicitur enim carectum-locus in quo hujusmodi herbae crescunt. Et quod scirpus humorem requirat, et carectum aquam, ostendit, quia per solam subtractionem humoris aut aquae, faciliter desciscantur, nulla alia causa desiccationis existente.
8:12
Est autem duplex causa in aliis ex terra nascentibus desiccationis: una est naturalis, quae est propter antiquitatem; altera autem est violenta, quae est quando evelluntur: utraque autem causa cessante, scirpus et carectum arescunt ex sola subtractione humoris et aquae; et hoc est quod subdit: Cum adhuc sit in flore; idest, cum adhuc sit in sua virtute et suo vigore, per quod excluditur temporis antiquitas: nec occupatur manu, per quod excluditur violentia; ante omnes herbas arescit, idest prae omnibus aliis herbis facilius. Hoc autem aptat ad propositum.
8:13
Ubi considerandum est, quod iste Baldad adhaesionem hominis ad Deum hoc modo intellexit esse causam prosperitatis mundanae, sicut humor est causa viriditatis herbae; et hoc ideo, quia bonum hominis existimabat esse prosperitatem terrenam; bonum autem hominis manifestum est esse ex hoc quod homo Deo inhaeret; et ideo credit quod ex quo Deo non inhaeret, ejus prosperitas terrena deficiat: et quidem verum est de felicitate spirituali, quae est verum hominis bonum, non autem de prosperitate terrena, quae inter minima bona computatur, utpote organice deserviens ad veram hominis felicitatem; et ideo subdit: Sic viae omnium qui obliviscuntur Deum; et spes hypocritae peribit. Ubi considerandum est, quod duobus supra positis duo his correspondientia subdit: carectum enim manifestum aquam requirit ad sui viriditatem, et per ejus subtractionem arescit; scirpus autem requirit aquam in terra occultatam, et per ejus defectum siccatur. Sic et aliqui sunt qui secundum ejus sententiam pereunt per hoc quod eis subtrahitur in manifesto adhaesio ad Deum, scilicet quia opera manifeste agunt Deo contraria; quos significat per eos qui obliviscuntur Deum: qui enim manifeste mala agunt, nec formidant, omnino Dei reverentiam postponere videntur, ut etiam eum in memoria non habeant. Aliqui autem sunt qui secundum ejus sententiam pereunt propter subtractionem occultae adhaesionis ad Deum; et hi sunt hypocritae qui exterius praetendunt ac si Deo inhaereant, sed cor eorum est ad terrena; et ideo de hypocrita loquens nominavit spem, sed de obliviscentibus Deum, nominavit vias, idest operationes, quia eorum opera sunt aversa a Deo. Quomodo autem spes hypocritae pereat, ostendit cum subdit: Non ei placebit vecordia sua. Ubi considerandum est, quod hypocrita habet cor vanum, quod est negligens ad spiritualia, ad temporalia vero solicitum: et hoc quidem ei placet, quamdiu in temporalibus ei succedit secundum quod sperat; si autem ei temporalia subtrahantur, tunc necesse est quod ei displiceat, quia circa Deum cor verum et firmum non habuit.
8:14
Dicit ergo: Non ei placebit vecordia sua; idest adversitate veniente, displicebit ei quod ad Deum correctum non habuit; et solicitudo ejus quam circa temporalia habuit, omnino deficiet; et hoc est quod subdit: Et sicut tela aranearum fiducia ejus; idest, ea in quibus confidebat, de facili frangentur, sicut aranearum tela: confidebat enim non in divino auxilio, sed in fortitudine domus suae, idest in abundantia divitiarum, multitudine consanguineorum, et aliis hujusmodi.
8:15
Sed haec ei de facili deficient: unde sequitur: Imittetur super domum suam; idest, fiduciam habebit stabilitatis, in prosperitate domus suae; et tamen non stabit, quia cum defecerit ei divinum auxilium, ruet. Contingit autem quod aliquis in futurum adversa propiciens, aliqua adminicula sibi et domui suae contra adversa parat; sed et hoc ei non valebit: sequitur enim: Fulciet eam, aliquibus scilicet remediis contra adversa, sicut domui quae minatur ruinam, fulcimenta aliqua adhibentur; et tamen non consurgent, vel ipse vel domus sua, ad prosperitatis statum. Ad hanc autem sententiam quam de fragilitate fiduciae dixerat, praemissam similitudinem de scirpo adaptat: ex duobus enim de scirpo fiducia haberi videtur.
8:16
Primo quidem ex propria viriditate, quae tamen adveniente sole, et deficiente terrae humore, cito deficit; et quantum ad hoc dicit: Humectus videtur, scilicet scirpus, ante quam veniat sol, qui ejus viriditatem tollat; et in ortu suo germen ejus egredietur: cito enim crescere et proprium fructum facere videtur. Et similiter hypocritae accidit: quia a principio sibi fortuna proficere videtur; sed veniente sole, idest tribulatione, cito prosperitas ejus deficit.
8:17
Secundo potest haberi fiducia de scirpo ex aliis: scilicet vel ex multitudine aliorum scirporum ei cohaerentium, vel ex soliditate loci in quo crescit, dum nascitur in loco lapidoso; et ideo consequenter dicit: Super acerrum petrarum radices ejus, scilicet scirpi, densabuntur, in quantum simul conjunguntur multorum scirporum radices; et hoc dicit quantum ad primum. Quantum ad secundum dicit: Et inter lapides commorabitur. Ita aliquis hypocrita
potest habere fiduciam de sua stabilitate, non solum propter prosperitatem propriam, sed etiam propter multitudinem consanguineorum et domesticorum; aut etiam propter multitudinem regni aut civitatis in qua habitat. Sed haec fiducia ejus deficit ei, sicut et circa scirpum accidit.
8:18
Sequitur enim: Si absorbuert eum, scilicet scirpum, aliquis de loco suo; locus ejus negabit eum et dice: Non novi te; quasi dicat: Scirpus de loco suo evellitur, quod nec vestigium ejus in loco appareat, nec locus ejus.
8:19
Quandoque autem aliquis operatur ad hoc quod ille idem scirpus iterum renascatur: et tamen subjungit dicens: Haec est enim laetitia viae ejus ut rursus de terra alii germinentur; quasi dicat: Processus et vita scirporum in aliquo loco commonitantur non ad hoc naturali appetitu tendit nec per hoc conservatur quod idem numero scirpus, qui ereptus est, renascatur; sed ad hoc quod alii ejusdem speciei renascantur: ita etiam est cum aliquis per mortem aut alio modo ab aliqua fortium societate separatur; statim quasi oblivioni traditur, secundum illud Psalm. 50: « Oblivioni datus sum « tamquam mortuus a corde. » Sed hujus societas gaudet in iis qui ei succedunt, secundum illud Eccl. 4: « Alius natus in regno inopia consummatur. » Haec autem ad hoc introducta sunt ut ostendat, quod si aliqua prosperitas interdum malis eveniat, non tamen est firma, de qua confidere possint, sed cito transit: unde pro nihilo reputanda est.
8:20
Ex omnibus autem supradictis ostendit consequenter quod intendit, dicens: Deus non projiciet simplicem; idest, a se eum non elongabit, ut non sustentet qui simplici corde ei adhaeret; nec porrigit manum malignis; idest, non dabit eis auxilium, ut eorum prosperitas confirmetur.
8:21
Et quia posset dicere Job: Quicquid tu dicas, et similitudinibus confirmare velis, tamen ego contrarium in me sum expertus, qui cum simplex essem, adversitatem patior, et maligni adversarii mei contra me praevaluerunt; ideo ad hoc excludendum subjungit: Donec impleatur risus os tuum et labia tua jubilo; quasi dicat: Hoc quod dixi, intantum verum est, quod in te senties, si tamen fueris simplex; ita scilicet quod prosperitate quae subsequetur, laetitia tua prorumpet in risum et jubilum, quae solent ex magnitudine gaudii provenire; et e contrario, Qui oderunt te, induentur confusione; idest, manifeste ac multipliciter confundentur, ut sic sit eis confusio quasi vestimentum.
8:22
Et ne hoc alicui videatur impossibile propter prosperitatem praesentem, qua videntur florere; subjungit: Et tabernaculum impiorum non subsistet: per tabernaculum enim, in quo plurimi Orientali habitare consueverunt, ibi suas divitias et supellectiles habentes, potest intelligi omne illud quod pertinet ad prosperitatem vitae praesentis. Considerandum est autem, quod ideo Baldad de hypocrita et simplici facit mentionem, quia existimabat Job non vere sanctum sed hypocritam fuisse, et quod propterea prosperitas ejus firma non fuit. Sed si simplex esse inceperit, promittit ei prosperitatem affuturam.
8:1
Quamvis Iobus. ab amicis petierit, ut magnitudinem dolorum perpendentes ipsi saltem ne addant molestiam, ut sint aequi bonique iudices, tamen (quod novum est patientiae tentamen) acrius Baldad in eum invehitur :
8:2
v. 2 « Usquequo loqueris talia »; — bene Cord. : « Baldad non uti Eliphaz urbana quadam praefatione sed ex abrupto verbis indignatione plenis utens, usquequo, inquit, verba haec ventosa ac vana effuties »? « et spiritus multiplex sermones oris tui » ; — hebr. ventus (spiritus) vehemens 1. e. similes sunt vento vehementi, tumidi sunt, iracundi simulque vani, aerem verberantes quidem sed sensum verum ac pium non resonantes. Quid adeo ei bilem commoveat, explicat dicens
8:3
v. 3 « numquid Deus supplantat iudicium aut Omnipotens subvertit quod iustum est »? — i. e. numquid Deus pervertet, inflectet, supprimet ius et num Omnipotens id quod aequum et iustum est convellet? Falso id colligit Baldad ex verbis Iobi 1, 12. 171. 20. 21, quae est simul acerba accusatio etad animum lobi exulcerandum facta, ac si dicerem homini misero : nuncne sentis Deum esse čustum? Apposite rem expendit Ol. : « Dei patrocinium suscipiens in eundem errorem cum Eliphaz lapsus est. Et sane amicorum chorus sub larva communis affectus et doloris animum hostilem ostendens ad eum accesserat; prostrato enim insiliunt et alii alios insequentes et gyros innumeros ducentes ac choream mo es am saltantes nec respirand quidem facultate ei concessa ulcera eius reulcerant ». Et : « tacite sanctum ferit, tamquam iure et propter peccata adversa pateretur ». similiter Cod. et addit : « interim egregii isti sermocinatores de certi amici partibus deque charitatis officiis quae vera iustitia est nihil cogitant ». Iam sine mora ulla Baldad sententiam suam, Deum utpote iustissimum non punire nisi peccatores, ad sortem filiorum Iobi applicat, sane modo inclementi, si viscera spectes in Iobo paterna :
8:4
v. 4 « etiam si filii tui peccaverunt ei et dimisit eos in manu iniquitalis suae »; —i. e. tradidit ! eos in manum (potestatem, vim) iniquitalis ; iniquitas autem suo pondere et naturali quadam necessitate supplicium affert, unde illis evenit quod peccato sunt meriti. Iunuerat supra Eliphaz (4, 10. 11; 5, 4), filios Iobi interemptos esse propter patris peccata, Baldad vero illos occubuisse dicit suae iniustitiae (defectionis, impietatis) poenas luentes. Utrum magis aptum censebis ad patris animum vulnerandum? Mitius illo agere Baldad opinantur Mar. Tir. Illi quidem extremo supplicio interempti sunt propter peccata; tibi vero cum adhuc vita suppetat, etiam praesto est via redeundi ad salutem, si scelera tua defleveris et virtutem fueris amplexus. Ita Baldad ex praeiacta sua de calamitatibus doctrina de Iobi sorte praesenti et futura iudicium fert
8:5
v. 5 « tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum » ; — mane surgere phrasis est hebr. sedulo, diligenter, omni studio aliquid agere (Pin. Cod. Vav. cf. Luc. 21, 38 : « omnis populus manicabat ad eum in templo audire eum »); ergo h.l. omniconatu Deum quaerere, proin ex toto animo ad eum reverti; idque clarius definit «et Omnipotentem fueris deprecatus »; — primus gressus est oratio qua supplex gratiam Dei imploret (haec vis jamna). Huic internae ad Deum conversioni respondeat oportet vita, vel potius illa in ipso vivendi modo est exprimenda et absolvenda; unde addit
8:6
v. 6 « si mundus et rectus incesseris »; — ex opinione praeconcepta Baldad iustitia Dei ita est comparata, ut hisce in terris quemadmodum peccatum poena, ita virtutem statim debeat retributio et merces subsequi et comitari ; quare Iobo promittit, si conceptam animo pietatem vitae integritate et rectitudine comprobaverit : « statim evigilabit ad te »; — hebr. vere ? (sane) fum suscitabit super te opem scil. suam, custodiam, agere quasi incipiet vigilias (cf. Mar. Malv. — Deut. 32, 144 hebr. et LXX Òs detrès oxendoa); hoc ultimo sensu optime subiungitur post diluculo surgere ad Deum Deique promptam ac benignam voluntatem et amorem sollicitum significat. Iam ista Dei cura ostendetur in plenissima bonorum (NS instauratione « et pacatum reddet habitaculum iustitiae tuae »; — hebr. D5w haud immerito non tantum /ranquillum reddere, verum prosperitate donare, perficere, integre restituere accipitur (cf. Malv. Pin.). Cum emphasi autem piunt: prosperitatem vel bonorum redintegrationem domui attribuit, in qua sit et dominetur tustitiai. e. rectus ordo veraque pietas in Deum et homines. Unde denuo nexum illum effert, quem necessario adesse censet inter iustitiam et prosperitatem, inter calamitatem et scelus. Quare tacite Iobum accusat hac appellatione, eius domum fuisse diversorium scelerum, non pietatis domicilium (Cord.). Quo efficacius Iobum ad suum institutum (v. 5. 6) pertrahat, abundantiam bonorum depingit
8:7
v. 1 « in tantum, ut st priora tua fuerint parva, et novissima tua multzplicentur nimis »; — i. e. prior tua fortuna ac felicitas comparatione posterioris parva fuisse putabitur (JZalv. Mar. Men. W. Le Hir). Sensus non est, quasi ipsa instauratio a tenui initio et exiguis copiis orta (etsi parva futura sint initia; ita fere LXX, Vav.) ad extremum praeter modum cresceret, sed comparatio apte fit et apposite ad id quod Baldad vult, inter statum priorem et eum quem fore pollicetur. Iam ipse Baldad sentit doctrinam illam cui sola eius et argumentatio et admonitio innititur, valido probationis genere esse comprobandam, quo magis valeat in Iobi animum. Uti Eliphaz ex visione nocturna et revelatione et ipsorum angelorum lapsu pro sua sententia probationem deprompsit, ita Baldad ex maiorum et sapientium constanti consensu, proin ex traditionis auctoritate, sententiam suam fulcit et aciem contra Iobum instruit. Et primo quidem huius doctrinae fontis excellentiam et necessitatem. commendat (v. 8-10), quo animos reddat ad illam amplectendam alacriores, i. e. lobum magisredarguat et convincat. Unde, inquit, si nobis fidem non adhibes, illis saltem cede :
8:8
v. 8 « Interroga enim generationem pristinam »; — ad antiquitatem et priscos homines provocat, qui quanto propiores sunt rerum initiis, eo censentur sapientiores et ab ipso numine quasi edocti. Ita apud omnes gentes, quibus inest communis persuasio, primos homines praeclara sapientiae dote instructos posteris suis saluberrimae doctrinae et vitae documenta tradidisse. Unde antiquorum sapientia in proverbium abiit, Talem vero doctrinam per seriem ab initio generationum tradi, asserit Baldad Iobum ad patres priscae generationis amandans eumque iubens ascendere per saeculorum no quantum vellet : « e£ diligenter investiga patrum. memoriam » ;— hebr. et dirige (cor) ad investigationem patrum. eorum i. e. ad id UT patres illius generationis sapienter perscrutati et profunde sivisse et DUNT ON sapientiam nactos esse; id innuit "p PE [SM E E A Cur antiquorum sapientia indigeamus, exponit v. 9 « Aesterm experientiae rerum quae optima est doctrinae magistra, fidendum, quorum quippe vita brevis, experientia tenuis, aut non valde repetita nobis est experientiae thesaurus sperandus : « e£ ignoramus, quoniam acquirere non possumus (ignoramus), cum paucissimos tantum vivamus dies et vita nostra umbra sit; « quidquid in umbra fugax, labile, breve est, significari a Baldad potuit » (Pzn.); cf. 4 Par. 29, 15 : « dies nostri umbra super terram etnulla est mora » et Ps. 108, 23. Sap. 2, 5: « umbrae enim transitus est tempus nostrum » 5, 9 et infra 14, 2, etc., unde non possumus multarum rerum experientiam nobis comparare, quae longum usum requirit (Cord.), quare ad sapientiam longo saeculorum cursu collectam et a /ongaevis patriarchis iure quodam hereditario ad nos transmissam oportet recurrere. Cum notum sit libros sapientiales libenter in prisca hominum historia versari, certe hoc loco Baldad ad /ongaevitatem patriarcharum censendus est velle alludere, id quod iam innuit Chrys. (éma7) usi; òMyoypówoi &ousv toùe Jeynpexócas époráceopsy) et perperam negat Del. Alis placet umbrae imaginem ad tenebras mentis in quibus versamur quasi undique offusi transferre (Mar.); at minus apte. Post tale prooemium et antiquitatis laudem multo cum pondere Baldad Iobum ad illos doctores remittit
8:10
v. 40 « e£ ?ps? docebunt te, loquentur tibi, et de corde suo proferent eloquia »; — hebr. nonne ipsii. e. sane, certissime te docebunt, et quae ore loquuntur, ez corde, utpote cognitionis et intelligentiae sede, i. e. diu multumque animis praemeditati proferunt (Cord. Pin.). Iam parabola quadam, uti mos est antiquorum sapientum (Eccli. 39, 2. 3), illam doctrinam proponit, qua simul quam necessaria sit et sole meridiano clarior eius perspicuitas, illustrat:
8:11
v. 14 « numquid virere potest scirpus absque humore? aut crescere carectum sine aqua » ? — prius depingit statum florentem, dein repentinam ruinam ; quemadmodum 1uncus, ulva, scirpus crescere et virere non potest nisi in locis multa aqua humidis, ea autem subtracta statim exarescit, sic impius, recedens a bonorum omnium fonte Deo *, statim fatali quadam necessitate omni fortunae flore deiecto corruit et exitio confringitur. NDA LXX zázxopos cf. Ex. 2, 3. Is. 18, 2; 35, 7, iunci genus Aegypto familiare, luxurians in paludibus et locis stagnante Nilo humectis; «nw cf. Gen. 44, 2 vox est aegyptiaca, uti bene Hier, : « audivi ab Aegyptiis hoc nomine lingua eorum (piachi) omne quod in palude virens nascatur appellari » (cf. Fürst C.); LXX h. 1. QoXxouov, dum Gen. 41, 2 vocem dy: retinent (in locis palustribus, Hier.). Hesychius explicat yı xóa 7j 4 6pxos 4 Apóc?,
8:12
v. 12 « cum adhuc sit in flore nec carpatur manu, ante omnes herbas arescit» ; — in uligine nihil est scirpo ad speciem laetius ac florentius, attamen deficiente aqua veldurato torrida aestate limo subito et omnibus virgultis citius arescit ex sese, neque opus est ut ulla vis externa ei afferatur, per se perit (cf. Cod. Vav.). Molestus sane monitor, qui hac similitudine Iobi conditionem florentem et omni exspectatione citius corruentem aperte depingit et ipsa interrogandi forma talem ruinam proponit tamquam rem quani necessario? debuisse ita evenire luce meridiana clarius sit! Neque parcit Iobo applicatione in medium prolata
8:13
v. 13 « sze vae omnium qui obliviscuntur Deum »; — i. e. talis est sors, talem exitum et interitum nanciscuntur qui Dei largitoris omnium bonorum obliviscuntur « ef spes hypocritae peribit » ; zm LXX &Amig yàp dseßoùs; alias vocem reddunt etiam dvopes, m«pávopoc, bis Ümoxpirác, quem sensum vulg. fere ubique sequitur, idque merito (cf. Fürst C.); unde Iobum simulata pietatis specie, cum v. g. religiose sacrificia offerret, impietatem occuluisse arguit. Tum demum ruina facta v. 14 « non ez placebit vecordia sua »; — i. e. stultitia, qua peccatis indulsit ; si acerbos fructus messuerit, incipiet horrere et detestari impietatem et temeritatem suam quà antea exsultaverat. Sollemne est sacris literis nomine stultitiae etc, scelera, religionis cultusque Dei contemptum efferre, idque merito, nam si quis bene qualis quantusque sit Deus et quis homo, consideraverit, quid magis stultum fingi potest quam Deum sperni ab homuncione ? Interpretatio vulg. facile ex hebr. fluit : 5p firmitatem quandam et robur dicit aut in bonum aut in malum ; stuporis, obdurationis, stultitiae significatu legitur 2. S. Hier. vertit aut crescere biblus sine aqua? cf. M. 28, 1090. Ps. 49, 44 (hebr.), Eccl. 7, 25; alias utique in sensu bono spei vel fiduciae v. g. Prov. 3, 26 Dominus erit spes tua (vel ad lumbos tuos? in latere tuo), Ps. 78, 7 (hebr.), Iob 31, 24; vp = fastidire, indignatione commoveri (cf. Fürst C. qui nostrum locum eodem modo explicat, uti etiam Ges. in Thes.). Aliis placet vertere cuius fiducia succiditur (Cod. Malv. VI. et VII. Ros. Del. W. Le Hir, Zsch. uti fere iam praeierunt Chald. et Syrus)significatione verbi eap (ep) ex arabica radice petita ; sed pro hoc significatu nullum exemplum aliud afferri potest, nisi quod etiam rabbini Kimchius et Iarchius affirmant (cf. Cod. Ros.). Verum est hunc sensum ad alterum hemistichium magis videri congruum, attamen eritne tanta vis tribuenda parallelismo, ut vel radicem alias inusitatam vel aliam a certa et ab omnibus tradita significatione confingamus? Tuto igitur versioni S. Hier. licebit inhaerere. Tum demum reipsa experitur impius quam evanida fuerit spes atque confidentia ; « e£ sicut tela aranearum fiducia eius »; — hebr. et domus araneae, qua nihil est fragilus, infirmius, vilius ; cf. Is. 59, 5. Quam caduca sit haec impii domus quam sibi fabricatur i. e. spes eius, uberius delineat
8:15
v. 45 « Znnztetur super domum suam et non stabit »; — quis enim potest telae aranearum inniti, an haee consistet ? « fulcret eam et non consurget » ; — hebr. apprehendet eam i. e. si tangit eam vel si illa apprehensa se sustinere et fuleire vult, num illa poterit consistere, permanere ? Tam labilis et fragilis fortunae est impius. Et Baldad quidem hane doctrinam s257 quam maxime persuaserat et alte in lobi animo reponere desiderat. Quare denuo similitudine priori (v. 14. 12) cognata et non sine verborum ambagine et pompa eam explicare et illustrare gestit
8:16
v. 16 « Aumectus videtur antequam veniat sol »; — sermo est de scirpo qui bene floret, at aestu et ardore' solis mox arescit cum non habeat humum ; altero hemistichio florens illa sed fallax conditio denuo proponitur « et zn ortu suo germen eius egredietur » ; — uti fit in scirpo. et iunco, initio celeriter germinat et crescit. Ita quidem ex textu lat., cum in hebr. sit 3ms3-5y — super hortum i. e. per hor- tum germen eius egreditur i. e. ramos emittit, illud in ortu videtur esse corruptum pro in horto, et ita teste Luca Brugensi quidam legunt et in Regiis bibliis teste Mar. ita est excusum (cf. Malv. Vav. Calm.) ; sed sensus utrimque idem fere est. At in priore hemistichio plerique interpretantur viridis est coram sole, ita LXX bypoc (ép iot» bnd flou (vet. lat. humidus est ante solem), Syrus, Vat. Clarius, Mar. Malv. Vav. Ros. Calm. W. Del. Hirz. Hitz. Zsch. P., ita ut viror iunci vel arboris ex loco humido accedente solis calore (quae duae sunt incrementi conditiones) explicetur, unde etiam propagines eius longe lateque diffunduntur. Le Hir explicari posse censet : en face du soleil et en dépit de ses feux (?). 1. Etiam Chald. vaya) vertit antequam oriatur sol. Haec quidem felix fruticis conditio est, cui tamen quid vitii insit et cur fallax sit atque fugax, videtur sequenti versu declarari
8:17
v. 47 « super acervum petrarum. radices eius densabuntur et inter lapides commorabitur » , —i. e. longe quidem lateque serpunt propagines, attamen in loco saxoso altas radices non agunt, unde firmitas et stabilitas deest, cum silicibus radices implicentur et fundo petroso haerere minime possint. Ita comparatione ostendit impiorum fortunam ipsa natura et indole esse flaccidam, evanidam. Hic sensus quem apud Phil. et OL. ' ex veteribus et apud 7/r. Men. Ros. W. ex recentioribus invenio, et verbis et rei ipsi quam optime videtur aptari. Ceterurn alii hoe versu prosperitatis ulteriorem cernunt descriptionem : usque adeo vi innata arborem crescere, ut in ipsis locis saxosis agat radices et ex ipsius loci soliditate firmitatem quandam capiat (cf. S. hom. Barh.? Mar. Cod. Malv. Del. Le Hir, Zsch.); immo neque desunt, qui haec de iustorum felicitate accipiunt (cf. Pin. Calm.). Atque hoc quidem neque iis quae praecedunt neque iis quae subsequuntur cohaerere posse videtur, illud vero vix verisimile firmam cum terra cohaesionem et ipsius sueci hauriendi opportunitatem inhibeat, et proinde lectorem de sterilitate potius quam de ubere arboris luxuria admoneat. Alii demum mediam quandam viam ingressi in v. 17 id tantum exhiberi volunt, quando demum arbor ab agricola exstirpetur (v. 18); « ubi autem offenditur a lapidibus, ita ut radices non proserpant ultra, sed impeditae intricentur, agricola exstirpat funditus nec vestigium relinquit » (Clarius, Malv. VII.); sed quorsum talia, quibus similitudinis vis ac ratio a Baldad proposita plane perditur? Textum hebr. 3 quod attinet, S. Hier. sensum certe bene expressit etiam in altero hemistichio, quod ad literam sonat : domum lapidum videbit i. e. locum lapidosum planta videt, id quod priori hemistichio bene congruit neque ab usu vocis T2 est alienum ; cf. Ex. 26, 29; 36, 34 ; 37, 14; 38, 5 (hebr. domus i. e. receptacula vectium) 1 Reg. 18, 32 (hebr. ad domum i. e. ad spatium duorum satorum seminis); Neh. 2, 3 (urbs domus sepulchrorum i. e. ubi est locus sepulchrorum); Prov. 8, 2 domus semitarum i.e. locus, ubi plures viae concurrunt; ad idem spectat usus vocis main plurimis nominibus compositis geographicis, in quibus ei significatio loci 9. Barh. : «licet ex saxis construat domum suam, subito videbit eius eversionem ». W. Le Hir, Renan. Haec aliquanto fusius erant proponenda, cum in hoc hemistichio plerique a versione S. Hier. recedant; explicant enim domum lapideam i. e. magnum aedificium, vel murum propaginibus suis complectitur (cf. Mav. Del. Hirz. Zsch.) vel « surgit et elevatur aequatque magnas aedes et marmoreas » (Cod.), ita ut ad prosperitatem delineandam referatur. Subito interit talis neque ullum remanet eius vestigium ;
8:18
v. 18 « sč absorbuerit eum de loco suo » ; — interpretes partim hoc continuata similitudine de arbore (scirpo) explicant quam agricola auferat (S. Thom. Pin. Malv. Mar. Men. Tir. Gord. Ros. Vat. Clarius, Calm.), partim relicta comparatione proprie de Zmprobo quem Deus subito loco vulsum et emotum subduxerit e conspectu (Vav. Cod. Cord. W. Hirz. Del. Zsch.); utrum rectius, difficile est dictu, sed sensus nullum. fere cernitur discrimen ; at si 7, 10 spectaveris, libenter sententiae secundae palmam dabis; « negabit eum et dicet : non novi te» ; — cf. 1, 10; « usque adeo funditus deletus erit, ut vestigium nullum appareat, nihil exstet, unde deprehendi possit aliquid ibi tale aliquando fuisse. Ut enim nos locus dicitur admonere quibusdam indiciis eorum quae in loco fuerint aut gesta sint, ita nihil vetat quominus dicatur oblivisci, non agnoscere, tacere, inficiari » ( Vav.) ; hebr. non vidi te, tam funditus omnis impii gloria peribit. Quare non sine sarcasmo concludit :
8:19
v. 19 « haec est enzm laetitia viae eius » ; — i. e. talis est finis et summa prosperitatis impii, ut stirpitus evellatur ; exitum hunc et scopum ad quem via improbi tendit per irrisionem /aetztiam dicit. Bene LXX Čti xaxa pog doeßoùs cwn, vet. lat. « quia eversio impii talis est! ». Ipse sicut arbor evellitur sterilis, ut alii tamquam fructuosae plantae nascantur et prosperentur (Cord.) « ut rursum de terra alit germinentur » ; — i. e. alii in eius locum succedent eiusque bonis (loco quo steterit) fruentur. Non immerito adnotat Malv. III. : « apodosis, seu redditio ironica similitudinis Zobum graviter mordens, etsi statim lenitur promissionibus ».
8:20
v. 20 « Deus non proticiet simplicem »; — in 108 8, 20-22 UE cum emphasi; ecce Deus non aversatur probum (integrum) 2n cf. 1, 1.1. e. ex mente Baldad : pium Deus non abiicitet detestatur quasi inimicum neque malis eum impetit, Deus fortis ON non abutitur potentia ad conterendum probum (Pin.) et ex altera parte « nec porriget manum malignis » ; — non eorum manus apprehendit, ut eos fulciat, iis faveat, vel labantes sustentet aut collapsos erigat; cf. Is. 44, 13; 42, 6. Ier. 23, 14, i. e. ut in prosperitate illos retineat vel ad eam instauret. Doctrinam statuit Baldad compensationis hisce in terris ad amussim operibus bonis vel malis eorrespondentis, « veluti aculeo infixo in animum Iobi, ut partim metu a mala gerenda vita deterreret, partim spe revocaret ad Deum » Malv. Duplici hac sorte proposita iam patet quid ex sententia Baldad Iobo sit exspectandum: si ad pietatem redierit, amplissima a Deo ei dabitur materia gaudii :
Talis igitur est maiorum doctrina. Eam iam paucis complectitur addita promissione pro Iobo, si illam in suam utilitatem: converterit. Haec scil. est summa:
8:21
v. 24 « donec impleatur risu os tuum et labia tua iubilo »; —' dixerat Baldad: Deus non proiiciet simplicem i. e. Deus favet probo ; nunc addit ad quem gradum usque Tobus si pietatem instauraverit Dei favorem possit ac debeat exspectare, zn tantum scil. tibi erit propitius, ut impleatur risu os tuum i. e. adeo te augebit bonis ad tale usque fastigium, ut laetitia et exsultatione perfundaris (Sa, Men. W. Zsch. P.) et labia iubilo redundent, sicut nunc eiulationibus. Pro eo usu 47 particulae cf. Ges. (Thes. s. v.). Alii explicant dum, dum interea, et ad membrum subsequens referunt (Ges. Del.) Nunc alteram partem v. 20 confirmat et simul £aczte Iobo minaciter praedicit quid rei futurum sit, si mente et cogitatione apud i impios perseveret:
8:22
v. 22 « quz oderunt te induentur confusione »; — i. e. plenissime operientur et penitus obruentur circumquaque involuti pudore (Malv.). Bene Pin. : « indui clatur atque omni ex parte illum cingat ; vel est quasi cooperiri atque obrui » (sim. Cord.); cf. Ps. 34, 26; 108, 29. Ez. 26, 16. Non tantum illos rubore et ignominia suffundendos dicit, verum etiam penitus exterminandos : « et tabernaculum impiorum non subsistet » ; — ct. Ps. 51, 7; i. e. domus eorum, familia, liberi, facultates omnes penitus evertentur (Pzn.). Vocat impios odio te habentes, ut indicet meliorem suam de lobo spem et opinionem et ut hac etiam Spe Iobi animum moveat et erigat fore, ut gloriosum de inimicis qui eius ruinae insultent triumphum agat, iique qui nunc in eius aerumnis exsultent, conti- 1. Particula 5 aliquibus negotium facessit, unde TY adhuc legi malunt (ef. Vat. Mar. Houbig. Ewald, Hitz. B.) ; at arbitrarie, cum et versiones antiquae (Chald. Syrus, vulg.) TY Sermo hic a Baldad prolatus multis nominibus ad Iobi animum vulnerandum est conformatus. Declarat enim Iobum tamquam peccatorem iuste a Deo punitum (v. 2), immo filios eius utpote maxime scelestos interiisse (v. 4), quo quid patri magis esse potest et dolori et contumeliae ? Iobi pristinam vitam et prosperitatem fuisse hominis impii evanidam felicitatem subitanea ruina finiendam aperte innuit (v. 6. 13-18); dolores vero perdurare insinuat quia Iobus adhuc maneat in peccalis et animi obduratione et malitia (v. 5. 6. 20). Molestissimus igitur consolator etiam Baldad comprobatur, qui tot aculeis ' Iobum pupugit et vulneribus addidit vulnera. Arg.— Quod Eliphazasseruerat hominem coram Deo non esse omnino sanctum et purum, Iobus plenissime concedit, immo ex Dei sapientia et potentia idem ipse egregie elucere ostendit, ita ut Dei agendi modus homini sit impervius neque quisquam valeat a Deo rationem exigere (9, 1-13). Quare et ipse nullo modo cum Deo contendere se velle profitetur, quippe qui sit homo debilis; etsi putet se posse ius suum a Deo exigere, tamen quomodo coram Omnipotente qui adeo eum affligit, suam posset vindicare innocentiam (v. 14-21)? Unum fixum certumque esse (quod amicorum obiurgationibus opponit), et innocentem et impium malis affligi, immo impium etiam quandoque hisce in terris fortuna exaltari (v. 22-24). Haec cum sit vitae conditio, denuo ad lamentationes convertitur, quae continuata dolorum serie extorquentur et quibus propter tremendam illam Dei sanctitatem et maiestatem coram qua nemo sit purus neque suae innocentiae causam agere possit, novum pondus accedit (v. 25-35). Quare igitur Deus eum, qui ex communi lege nihil tale meritus sit, adeo affligit? haec Dei agendi ralio quae adeo dura est et tamen propter Dei eminentiam ab omni iniustitia longissime abesse debet, vitam eius taedio et animum amaritudine replet (10, 1-7). Supplex Deo exponit, quanta cura eum ad vitam formaverit et beneficiis donaverit; cui benefico consilio occultum illud opponi miratur quod nunc in se experitur tantis malis oppressus, quae in ipsum tamquam in hominem scelestum devolvuntur (v. 8-17). Quare denuo vitam exsecratus exoptat mortem et .Deum implorat, ut paullulum sibi liceat respirare, antequam terram mortis et tenebras horrendas nunquam reversurus debeat incolere (v. 18-22). In hae disceptatione Iobus «) ostendit se suis querelis et innocentiae suae assertione Deum minime iniustitiae insimulasse; b) contendit aerumnas pis et impiis infligi et ita sententiam amicorum de calamitatum causa quae sint sola scelera funditus evertere hoc iam loco aggreditur, quamvis id obiter tantum; c) simul tamen eadem cum amicis opinio animo eius inhaeret, calamitates immitti tamquam punztiones; at cum se a sceleribus purum sciat et ceteroquin etiam pios affligi cernat, id aliter explicare non potest quam asserens, Deum utpote sanctissimum in quovis homine defectus invenire, quos puniat. Haec Iobi mens clarius in subsequentibus etiam patebit, in quibus saepius contendit, si Deus secum secundum communem et ordinariam providentiam agere vellet, immerito se puniri. Unde sua sponte fluit quaestio, quae quasi novum tentationis genus pro Iobo exsistit, cur Deus eum secundum inusitati rigoris normam iudicet et castiget. Bene hane Iobi mentem assecutus est S. Aug. scribens (ad 9, 1) : « vere scio quia ita est ; id est, quia secundum iniquitates meas haec mihi restituit; sed non sicut vos arbitramini, sed quia nemo est in conspectu eius iustus ».
8:1
BALDAD (Hebrew: Bildadh). - One of the three figures (with Eliphaz and Zophar) who went to their common friend Job (v.) to comfort him in his misfortunes (Job 2:11; 8:1; 18:1; 25:1; 42:9).
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · original Douay-Rheims (Douay 1609-10), transcription by EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Public domain.