King Sedecias shal fal into the handes of Nabuchodonosor, and Ierusalem shal be burned: 8. because he hath broken the couenant, of releasing Iewes from bondage, 14. in the seuenth yeare; and contrarie to particular promise of obseruing that law.
1The word that came to Jeremias from the Lord, when Nabuchodonosor king of Babylon, and all his army, and all the kingdoms of the earth, that were under the power of his hand, and all the people fought against Jerusalem and against all the cities thereof, saying:Parola detta a Geremia dal Signore, quando Nabucodonosor re di Babilonia, e tutto il suo esercito, e tutti i reami della terra, che erano sotto il dominio di lui, facevan guerra a Gerusalemme, e a tutte le sue città:THE word that was made to Ieremie from our Lord, when Nabuchodonosor the king of Babylon, and al his armie, and al the kingdoms of the earth that were vnder the power of his hand, & al the peoples made warre against Ierusalem & against al the cities thereof, saying:Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino quando Nabuchodonosor rex Babylonis, et omnis exercitus ejus, universaque regna terræ quæ erant sub potestate manus ejus, et omnes populi, bellabant contra Jerusalem, et contra omnes urbes ejus, dicens: 2Thus saith the Lord, the God of Israel: Go, and speak to Sedecias king of Juda, and say to him: Thus saith the Lord: Behold I will deliver this city into the hands of the king of Babylon, and he shall burn it with fire.Queste cose dice il Signore Dio d'Israele: Va, e parla a Sedecia re di Giuda, e digli: Queste cose dice il Signore: Ecco, che io darò questa città in potere del re di Babilonia, il quale la incendierà.Thus saith our Lord the God of Israel: Goe, & speake to Sedecias the king of Iuda: & thou shalt say to him: Thus saith our Lord: Behold I wil deliuer this citie into the handes of the king of Babylon, & he shal burne it with fire.Hæc dicit Dominus Deus Israël: Vade, et loquere ad Sedeciam regem Juda, et dices ad eum: Hæc dicit Dominus: Ecce ego tradam civitatem hanc in manus regis Babylonis, et succendet eam igni: 3And thou shalt not escape out of his hand: but thou shalt surely be taken, and thou shalt be delivered into his hand: and thy eyes shall see the eyes of the king of Babylon, and his mouth shall speak with thy mouth, and thou shalt go to Babylon.E tu non fuggirai dalle sue mani; ma infallibilmente sarai preso, e dato in mano a lui: e gli occhi tuoi vedranno gli occhi del re di Babilonia, e parlerai con lui faccia a faccia, ed entrerai in Babilonia.And thou shalt not escape out of his hand: but by taking thou shalt be taken, & thoushalt be deliuered into his hand: and thine eies shal see the eyes of the king of Babylon, and his mouth shal speake with thy mouth, and thou shalt enter into Babylon.et tu non effugies de manu ejus, sed comprehensione capieris, et in manu ejus traderis: et oculi tui oculos regis Babylonis videbunt, et os ejus cum ore tuo loquetur, et Babylonem introibis. 4Yet hear the word of the Lord, O Sedecias king of Juda: Thus saith the Lord to thee: Thou shalt not die by the sword.Contuttociò ascolta la Parola del Signore, o Sedecja re di Giuda: queste cose dice a te il Signore: Tu non morrai di spada,But yet heare the word of our Lord ô Sedecias king of Iuda: Thus saith our Lord to thee: Thou shalt not dye by the sword,Attamen audi verbum Domini, Sedecia, rex Juda: Hæc dicit Dominus ad te: Non morieris in gladio,
5But thou shalt die in peace, and according to the burnings of thy fathers, the former kings that were before thee, so shall they burn thee: and they shall mourn for thee, saying: Alas, Lord: for I have spoken the word, saith the Lord.Ma morrai in pace, e come furono bruciati i padri tuoi, i re passati, che furono avanti a te, così bruceranno te; e meneran duolo per te. dicendo: Ahi signore: imperocché io ho pronunziato così, dice il Signore.but thou shalt dye in peace, and according to the burninges of thy fathers the former kinges that haue bene before thee, so shal they burne thee: and, Alas Lord, shal they mourne for thee: because I haue spoken the word, saith our Lord.sed in pace morieris: et secundum combustiones patrum tuorum, regum priorum qui fuerunt ante te, sic comburent te: et: Væ domine, plangent te: quia verbum ego locutus sum, dicit Dominus. 6And Jeremias the prophet spoke all these words to Sedecias the king of Juda in Jerusalem.E Geremia profeta disse a Sedecia re di Giuda tutte queste parole in Gerusalemme.And Ieremie the prophet spake al these wordes to Sedecias the king of Iuda in Ierusalem.Et locutus est Jeremias propheta ad Sedeciam regem Juda universa verba hæc in Jerusalem. 7And the army of the king of Babylon fought against Jerusalem, and against all the cities of Juda that were left, against Lachis, and against Azecha: for these remained of the cities of Juda, fenced cities.E l'esercito del re di Babilonia stringeva Gerusalemme, e tutte le città di Giuda, che vi restavano, Lachis, e Azecha: imperocché delle città di Giuda restavano queste due città fortificate.And the armie of the king of Babylon fought against Ierusalem, and against al the cities of Iuda, that were remayning, against Lachis, and against Azecha: for these remained of the cities of Iuda, fensed cities.Et exercitus regis Babylonis pugnabat contra Jerusalem, et contra omnes civitates Juda quæ reliquæ erant, contra Lachis et contra Azecha: hæ enim supererant de civitatibus Juda, urbes munitæ. 8The word that came to Jeremias from the Lord, after that king Sedecias had made a covenant with all the people in Jerusalem making a proclamation:Parola detta a Geremia dal Signore dopo che il re Sedecia fece il patto con tutto il popolo in Gerusalemme, facendo sapere,The word that was made to Ieremie from our Lord, after that king Sedecias made a couenant with al the people in Ierusalem, proclayming:Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, postquam percussit rex Sedecias fœdus cum omni populo in Jerusalem, prædicans
9That every man should let his manservant, and every man his maidservant, being a Hebrew man or a Hebrew woman, go free: and that they should not lord it over them, to wit, over the Jews their brethren.Che ognuno dovesse rimandar liberi il suo servo Ebreo, e la sua serva Ebrea; e che nissuno dovesse aver dominio sopra di essi come Ebrei, e fratelli suoi.That euerie one should dismisse his seruant, & euerie one his handmayd the Hebrew man and the Hebrew woman free: and that they should not haue dominion ouer them, that is, on a Iewe and his brother.ut dimitteret unusquisque servum suum et unusquisque ancillam suam, Hebræum et Hebræam, liberos, et nequaquam dominarentur eis, id est, in Judæo et fratre suo. 10And all the princes, and all the people who entered into the covenant, heard that every man should let his manservant, and every man his maidservant go free, and should no more have dominion over them: and they obeyed, and let them go free.Tutti i principi adunque, e il popolo tutto, che avean fatto il patto di rimandar liberi ognuno il proprio servo, e la propria serva, e di non più trattarli da servi, furono ubbidienti, e dieder loro la libertà.Al the princes therefore heard, and al the people which, had made the couenant, that euerie man should dismisse his seruant, and euerie man his handmaide free, and should no more haue dominion ouer them: they heard therefore, and dismissed them.Audierunt ergo omnes principes et universus populus qui inierant pactum ut dimitteret unusquisque servum suum et unusquisque ancillam suam liberos, et ultra non dominarentur eis: audierunt igitur, et dimiserunt. 11But afterwards they turned: and brought back again their servants and their handmaids, whom they had let go free, and brought them into subjection as menservants and maidservants.Ma poi cambiaron parere, e si ripigliaron per forza i servi, e le serve messi in libertà, e li rimisero sotto il giogo.And they turned afterwards: and drew their seruants and their handmaids back againe, whom they had dismist free, and brought them into subiection as men seruants, and wemen seruantes.Et conversi sunt deinceps: et retraxerunt servos et ancillas suas quos dimiserant liberos, et subjugaverunt in famulos et famulas. 12And the word of the Lord came to Jeremias from the Lord, saying:E il Signore parlò a Geremia, dicendo:And the word of our Lord was made to Ieremie from our Lord, saying:Et factum est verbum Domini ad Jeremiam a Domino, dicens:
13Thus saith the Lord the God of Israel: I made a covenant with your fathers in the day that I brought them out of the land of Egypt, out of the house of bondage, saying:Queste cose dice il Signore, il Dio d'Israele: Io feci un'alleanza co' padri vostri nel di, in cui li trassi dalla terra d'Egitto, dalla casa di schiavitù, e dissi:Thus saith our Lord the God of Israel: I made a couenant with your fathers in the day, that I brought them out of the Land of Aegypt, from the house of bondage, saying:Hæc dicit Dominus Deus Israël: Ego percussi fœdus cum patribus vestris in die qua eduxi eos de terra Ægypti, de domo servitutis, dicens: 14At the end of seven years, let ye go every man his brother being a Hebrew, who hath been sold to thee, so he shall serve thee six years: and thou shalt let him go free from thee: and your fathers did not hearken to me, nor did they incline their ear.Compiuti, che siano i sette anni, licenzierà ognuno il suo fratello Ebreo, che gli è stato venduto; ed egli ti servirà per sei anni, e lo rimanderai libero. Ma non mi ascoltarono i padri vostri, né furon docili alle mie parole.When seuen yeares shal be accomplished, let euerie man dismisse his brother an Hebrew, that was sold to him, and he shal serue thee six yeares: and thou shalt dismisse him free from thee: and your fathers haue not heard me, nor inclined their eare.Cum completi fuerint septem anni, dimittat unusquisque fratrem suum Hebræum, qui venditus est ei: et serviet tibi sex annis, et dimittes eum a te liberum: et non audierunt patres vestri me, nec inclinaverunt aurem suam. 15And you turned to day, and did that which was right in my eyes, in proclaiming liberty every one to his brother: and you made a covenant in my sight, in the house upon which my name is invocated.Ma voi oggi vi siete rivolti (a me), ed avete fatto quello, che è giusto negli occhi miei, dichiarando, che desse ognuno la libertà al suo amico: e avete fatto questa risoluzione dinanzi a me nella casa, che porta il mio nome.And you were conuerted this day, & did that which is right in myne eies, that you proclaymed libertie euerie one to his freind: and you made a couenant in my sight, in the house, wherein my name is inuocated vpon it.Et conversi estis vos hodie, et fecistis quod rectum est in oculis meis, ut prædicaretis libertatem unusquisque ad amicum suum: et inistis pactum in conspectu meo, in domo in qua invocatum est nomen meum super eam: 16And you are fallen back, and have defiled my name: and you have brought back again every man his manservant, and every man his maidservant, whom you had let go free, and set at liberty: and you have brought them into subjection to be your servants and handmaids.E poi vi siete ripentiti, e avete fatto uno sfregio al mio nome: e avete ripreso ognuno il suo servo, e la sua serva rimandati da voi, perchè fosser liberi, e padroni di se: e gli avete rimessi sotto il giogo facendoli servi, e serve.And you are returned, and haue defiled my name: and you haue brought backe againe euerie man his seruant, and euerie man his handmayde, whom you had dismist to be free, and of their owne iurisdiction: and you haue brought them into subiection to be your seruants and handmaydes.et reversi estis, et commaculastis nomen meum, et reduxistis unusquisque servum suum et unusquisque ancillam suam quos dimiseratis ut essent liberi et suæ potestatis, et subjugastis eos ut sint vobis servi et ancillæ.
17Therefore thus saith the Lord: You have not hearkened to me, in proclaiming liberty every man to his brother and every man to his friend: behold I proclaim a liberty for you, saith the Lord, to the sword, to the pestilence, and to the famine: and I will cause you to be removed to all the kingdoms of the earth.Per questo così parla il Signore: Voi non avete ascoltato me, e non avete promulgata la libertà ognuno pel suo fratello, e pel suo amico: ecco, che io promulgo per voi la libertà (dice il Signore) per andare incontro alla spada, alla peste, e alla fame: e vi manderò spersi per tutti i regni della terra.Therefore thus saith our Lord: You haue not heard me, to proclaime libertie euerie man to his brother, and euerie one to his freind: behold I proclaime vnto you libertie, saith our Lord, to the sword, to the pestilence, and to famine: and I wil geue you into commotion to al the kingdoms of the earth.Propterea hæc dicit Dominus: Vos non audistis me, ut prædicaretis libertatem unusquisque fratri suo et unusquisque amico suo: ecce ego prædico vobis libertatem, ait Dominus, ad gladium, ad pestem, et ad famem, et dabo vos in commotionem cunctis regnis terræ. 18And I will give the men that have transgressed my covenant, and have not performed the words of the covenant which they agreed to in my presence, when they cut the calf in two and passed between the parts thereof:E coloro, che han violata la mia alleanza, e non hanno osservate le parole del patto concordato da essi alla mia presenza, gli farò come quel vitello, ch'ei divisero in due parti, passando essi per mezzo alle parti divise:And I wil geue the men, that transgresse my couenant, and haue not obserued the wordes of the couenant, wherevnto they consented in my sight, the calfe which they did cut into two partes, and passed betwen the diuisions thereof.Et dabo viros qui prævaricantur fœdus meum, et non observaverunt verba fœderis quibus assensi sunt in conspectu meo, vitulum quem conciderunt in duas partes, et transierunt inter divisiones ejus, 19The princes of Juda, and the princes of Jerusalem, the eunuchs, and the priests, and all the people of the land that passed between the parts of the calf:(Dico) i principi di Giuda, e i principi di Gerusalemme, e gli eunuchi, ed i sacerdoti, e tutto il popolo di questa terra, che son passati per mezzo alle parti divise del vitello,The princes of Iuda and the princes of Ierusalem, the eunuches, and the priestes, and al the people of the land that passed betwene the diuisions of the calfe.principes Juda et principes Jerusalem, eunuchi et sacerdotes, et omnis populus terræ, qui transierunt inter divisiones vituli: 20And I will give them into the hands of their enemies, and into the hands of them that seek their life: and their dead bodies shall be for meat to the fowls of the air, and to the beasts of the earth.E darogli in potere de' lor nemici, e in potere di que', che cercano la loro morte; e i loro cadaveri saran pasto degli uccelli dell'aria, e delle bestie della terra.And I wil geue them into the handes of their enemies, and into the handes of them that seeke their life: & their carcasse shal be for meate to the foules of the ayre, and to the beastes of the earth.et dabo eos in manus inimicorum suorum, et in manus quærentium animam eorum, et erit morticinum eorum in escam volatilibus cæli et bestiis terræ.
21And Sedecias the king of Juda, and his princes, I will give into the hands of their enemies, and into the hands of them that seek their lives, and into the hands of the armies of the king of Babylon, which are gone from you.E Sedecia re di Giuda, e i suoi principi darò in balia de' loro nemici in balia di que', che cercano la loro morte, e in balia degli eserciti del re di Babilonia, i quali si sono ritirati da voi.And Sedecias the king of Iuda, and his princes I wil geue into the handes of their enemies, & into the handes of them that seeke their liues, and into the handes of the armies of the king of Babylon, which are retired from you.Et Sedeciam regem Juda, et principes ejus, dabo in manus inimicorum suorum, et in manus quærentium animas eorum, et in manus exercituum regis Babylonis, qui recesserunt a vobis. 22Behold I will command, saith the Lord, and I will bring them again to this city, and they shall fight against it, and take it, and burn it with fire: and I will make the cities of Juda a desolation, without an inhabitant.Ecco, che io do i miei ordini, dice il Signore, e li ricondurrò a questa città, e la combatteranno, e la espugneranno, e la incendieranno: e le città di Giuda ridurrò in solitudine, talmente che non vi resti abitatore.Behold I command, saith our Lord, and I wil bring them againe into this citie, and they shal fight against it, and take it, and burne it with fire: and the cities of Iuda I wil geue into desolation, because there is not an inhabiter.Ecce ego præcipio, dicit Dominus, et reducam eos in civitatem hanc, et præliabuntur adversus eam, et capient eam, et incendent igni: et civitates Juda dabo in solitudinem, eo quod non sit habitator.
34:1
Year of the World 3414, Year before Christ 590.
34:3
Worthington
Go to, yet shall not see Babylon, (Ezechiel 12:13.) his eyes being put out, Jeremias 32:4. (Calmet) See 4 Kings 25:7. (Worthington)
Watson
Paine objects this as a false prophecy, though it was verified so terribly. Daniel, etc., would not neglect to bury the king. (Watson)
34:5
Challoner
Peace. That is, by a natural death. (Challoner)
Sanctius
Burn thee, like Asa; (2 Paralipomenon 16:14.; Calmet) or aromatical spices were only burnt over their dead bodies, which were also embalmed. (Sanctius; Vatable, etc.)
Calmet
Tostat says that Sedecias was intoxicated, for sport, (Habacuc 2:15.) and died of grief in prison, Jeremias 52:11. (Calmet)
Watson
The king of Babylon would probably not refuse him a decent burial. (Watson, Let. vi.)
34:7
Lachis, near Hebron. Detachments were sent to different places.
34:9
Calmet
Brethren. The sabbatical year happened in the 9th of Sedecias, when the Chaldeans approaching, caused him to shew some signs of religion. But when they departed to meet the Egyptians, the people repented of what they had done well. (Calmet)
Worthington
Such a relapse offends God more than the former sins, as our Saviour shews by a parable, Matthew xviii. (Worthington)
34:14
Calmet
End, or commencement. (Glass.; Gram. 3:6.) (Exodus 21:2., Deuteronomy 15:12., and Luke 2:21.) (Calmet)
34:16
Haydock
And set. Hebrew, "to their own soul," to do as they pleased. (Haydock)
34:17
For you. I acknowledge you no longer as my servant. I will let loose the sword, etc., against you.
34:18
34:19
Eunuchs, chief officers. One was at the head of the army, 4 Kings 25:19.
34:21
34:22
Worthington
Command. He did not approve of their cruelty, but used them as scourges. (Worthington)
34:5
Die in peace.... That is, by a natural death.
34:3
See ch. 32. v. 4. & 4. Reg. 25. v. 7.
34:11
Recidiuation into sinnes after remission, offendeth God more then the former sinnes, as ou• Sauiour teacheth by a parable. Ma. 18.
34:14
Concordanza Exo. 21.
Concordanza Deut. 15.
34:22
God was not the cause of the Babylonians crueltie, but permitted and directed the same to punish the Iewes.
34:8
Tertulliano † 220 d.C. Five Books in Reply to Marcion 3
To deeds iniquitous against their slaves,
34:1
1. Verbum, quod factum est ad Jeremiam a Domino, quando Nabuchodonosor rex Babylonis, et omnis exercitus ejus, universaque regna terræ, quæ erant sub potestate manus ejus, et omnes populi bellabant contra Jerusalem, et contra omnes urbes ejus, dicens: 2. Hæc dicit Dominus Deus Israel: Vade, et loquere ad Sedeciam regem Juda: et dices ad eum: Hæc dicit Dominus: Ecce ego tradam civitatem hanc in manus regis Babylonis, et succendet eam igni. 3. Et tu non effugies de manu ejus: sed comprehensione capieris, et in manu ejus traderis: et oculi tui oculos regis Babylonis videbunt, et os ejus cum ore tuo loquetur, et Babylonem introibis. 4. Attamen audi verbum Domini, Sedecia rex Juda: Hæc dicit Dominus ad te: Non morieris in gladio, 5. sed in pace morieris, et secundum combustiones patrum tuorum regum priorum qui fuerunt ante te, sic comburent te: et væ, Domine, plangent te: quia verbum ego locutus sum, dicit Dominus. 6. Et locutus est Jeremias propheta ad Sedeciam regem Juda universa verba hæc in Jerusalem. 7. Et exercitus regis Babylonis pugnabat contra Jerusalem, et contra omnes civitates Juda, quæ reliquæ erant, contra Lachis, et contra Azecha: hæ enim supererant de civitatibus Juda, urbes munitæ. 8. Verbum, quod factum est ad Jeremiam a Domino, postquam percussit rex Sedecias fœdus cum omni populo in Jerusalem prædicans: 9. ut dimitteret unusquisque servum suum, et unusquisque ancillam suam, Hebræum et Hebræam, liberos: et nequaquam dominarentur eis, id est in Judæo et fratre suo. 10. Audierunt ergo omnes principes et universus populus, qui inierant pactum ut dimitteret unusquisque servum suum, et unusquisque ancillam suam liberos, et ultra non dominarentur eis: audierunt igitur, et dimiserunt. 11. Et conversi sunt deinceps: et retraxerunt servos et ancillas suas, quos dimiserant liberos, et subjugaverunt in famulos et famulas. 12. Et factum est verbum Domini ad Jeremiam a Domino, dicens: 13. Hæc dicit Dominus Deus Israel: Ego percussi fœdus cum patribus vestris, in die qua eduxi eos de terra Ægypti, de domo servitutis, dicens: 14. Cum completi fuerint septem anni, dimittat unusquisque fratrem suum Hebræum, qui venditus est ei, et serviet tibi sex annis; et dimittes eum a te liberum: et non audierunt patres vestri me, nec inclinaverunt aurem suam. 15. Et conversi estis vos hodie, et fecistis quod rectum est in oculis meis, ut prædicaretis libertatem unusquisque ad amicum suum: et inistis pactum in conspectu meo, in domo in qua invocatum est nomen meum super eam. 16. Et reversi estis, et commaculastis nomen meum: et reduxistis unusquisque servum suum, et unusquisque ancillam suam, quos dimiseratis ut essent liberi et suæ potestatis: et subjugastis eos ut sint vobis servi et ancillæ. 17. Propterea hæc dicit Dominus: Vos non audistis me, ut prædicaretis libertatem unusquisque fratri suo, et unusquisque amico suo: ecce ego prædico vobis libertatem, ait Dominus, ad gladium, ad pestem, et ad famem: et dabo vos in commotionem cunctis regnis terræ. 18. Et dabo viros, qui prævaricantur fœdus meum, et non observaverunt verba fœderis, quibus assensi sunt in conspectu meo, vitulum quem conciderunt in duas partes, et transierunt inter divisiones ejus: 19. principes Juda et principes Jerusalem, eunuchi et sacerdotes, et omnis populus terræ, qui transierunt inter divisiones vituli: 20. et dabo eos in manus inimicorum suorum, et in manus quærentium animam eorum: et erit morticinum eorum in escam volatilibus cœli, et bestiis terræ. 21. Et Sedeciam regem Juda, et principes ejus, dabo in manus inimicorum suorum, et in manus quærentium animas eorum, et in manus exercituum regis Babylonis, qui recesserunt a vobis. 22. Ecce ego præcipio, dicit Dominus, et reducam eos in civitatem hanc, et præliabuntur adversus eam, et capient eam, et incendent igni: et civitates Juda dabo in solitudinem, eo quod non sit habitator. 1. Quando Nabuchodonosor. — Videtur prima hæc obsidio Jerusalem contigisse anno 8 Sedeciæ, nam anno 9 rediit Nabuchodonosor, et continuavit eam ad annum 11 Sedeciæ, quo eam cepit, Jerem. xxxix, 1, et cap. lii, 4; ergo annus octavus Nabuchodonosoris fuit annus septimus libertatis et remissionis, ut patet vers. 9 et 14. Dices: Annus primus Sedeciæ fuit annus quartus hebdomadis annorum sabbaticorum, ut dixi cap. xxviii, 1; ergo septimus annus, sive sabbaticus, fuit annus quartus regni Sedeciæ, non octavus. Respondeo: Verum id est secundum rectum et legitimum computum, sive secundum stylum veteris Calendarii, non autem novi: quia enim hi anni septimi, multis lustris et forte sæculis fuerant neglecti, nec observati; hinc Sedecias eos hic revocans, inchoavit eos ab initio regni sui, accedente præsertim necessitate instantis captivitatis, uti dicam vers. 14.
34:5
5. In pace, — non violenta, sed naturali morte, alioqui in pace non est mortuus qui in captivitate obiit. Secundum combustiones patrum tuorum, etc., comburent te. — Sic Gentiles cadavera suorum comburebant, ut de Miseno habet Virgilius, libro VI Æneid. Idem Judæi fecerunt Sauli, I Reg. xxxi, 12, et Sedeciæ hic, uti verba textus significant. Secundo et melius, alii ex Hebræo vertunt, comburent tibi, scilicet aromata. Ita Hugo, Lyranus, Vatablus, Isidorus et a Castro: aromata enim regum cadaveribus imponi et comburi solita fuisse patet II Paralip. cap. xvi, 14, et cap. xxi, 19. Nimirum aromata significabant regis vitam laudabilem fuisse, et gratæ famæ odore omnes recreasse. Sic jam flores et serta dantur virginibus et doctoribus mortuis, eorumque sepulcris imponuntur. Atque juxta hunc sensum videtur explicandus Noster Interpres, q. d. "Comburent te," id est super te; id est sufficient te aut tibi, inquit Maldonatus. Vel te: quia corpus tuum in aromatum adustione etiam igne attingetur, et quasi aduretur, atque hoc ipso censebitur combustum, quo aromata super funus ejus combusta sunt. Sic Hispani, ait Sanchez, dicunt, comedi mortuum cum ex funereo mortui convivio comederunt. Nam David, Salomon, et alii reges mortui non leguntur combusti, sed sepulti: ita Hebræi et Latini. Sic ex adverso Asa rex, II Paralip. xvi, 14, dicitur sepultus, sed ante positus in lecto cum aromatibus et unguentis, quæ "combustion busserunt super eum ambitione nimia." Ubi R. Kimchi aliique Hebræi tradunt, non tantum aromata, sed et lectos, vestes aliaque supellectilia fuisse de more combusta, ne in usum cujusquam, qui e regia prosapia non esset, assumerentur. Idem annotavit Hieronymus Magius, lib. III Miscellan. cap. xi. Videntur Judæi hac in re imitati Gentiles qui aromata, arma, vestes resque charissimas in rogum defuncti injiciebant, uti Cæsari milites parentasse scribit Suetonius. Esto Judæi ob fidem et spem resurrectionis, aromata et supellectilem tantum cremarent, non corpora. Audi Plutarchum de Catone Minore in funere Copionis fratris: "Cum jam fratrem mortuum comperisset, gravius ferre visus est, quam philosopho conveniret. Nam non solum lamentis et planctu, sed sumptu funeris immodico, exquisitisque vaporibus et pretiosis vestibus corpus cremavit." Et Tacitum, lib. III Annal. de funere Germanici: "Atque ubi colonias transgrederentur, atratæ plebes, trabeati equites, pro opibus loci, vestem, odores, aliaque funerum solemnia cremabant." Ex eodem ritu Periandrum in gratiam suæ uxoris mortuæ, vestes omnium mulierum Corinthiarum cremasse, tradit Herodotus, lib. III. Cicero, lib. II De Legib., hanc odorum in rogum conjectionem vocat "sumptuosam respersionem," ac lege XII Tabularum prohibitam asserit. Plinius, lib. XII, cap. xviii: "Periti, ait, rerum asseverant non ferre (Arabiam) tantum odorum annuo fœtu, quantum Nero novissimo suæ Poppææ die concremaverit." Valerius Maximus, libro V, cap. I: "Caput etiam (Pompeii) plurimis et pretiosissimis odoribus cremandum curavit Cæsar." Cynthia apud Propertium, lib. IV: Cur nardo flammæ non oluere meæ? Statius, lib. II Sylv., de rogo Glauciæ: Quid ego exsequias et prodiga flammis Dona roquar? mœstoque ardentia funera luxu? Quod tibi perpetuo tristis rogus aggere crevit? Quod Cilicum flores, quod munera graminis Indi, etc. Ibidem de psittaco Melioris: Assyrio cineres adolentur amomo, Sicaniisque crocis: senio nec fessus inerti Scandit odoratos phœnix felicior ignes. Ibidem in Epicedio Pileti Ursi: Odoriferos exhausit flamma Sabæos, Et Cilicum messes, Phariæque exempta volucri Cinnama, et Assyrio manantes gramine succos. Væ, Domine, plangent te. — Plangentes reges et principes dicebant, אדון hoi adon, id est heu, Domine: plangentes vero privatos dicebant, הוי אח hoi ach, heu, frater, vel heu, soror, ut patet IV Reg. cap. iii, vers. 10. Esto enim reges ob parem regalem dignitatem se invicem vocarent fratres, uti recte probat hic Sanchez; tamen in funere regum vix aderant reges, qui eos plangerent, fratresque compellarent. Porro formulam planctus Sedeciæ ita describunt Hebræi in sua chronologia, quam ipsi vocant Seder Olam, id est Series, sive Historia sæculi: "Interiit Sedecias, et de ipso hunc instituerunt planctum: Heu! quia mortuus est rex Sedecias, bibens fæces omnium ætatum," id est luens peccata priorum sæculorum: fuit enim ipse ultimus rex Juda. Ita exponit Genebrardus ibidem. funcre regum vix aderant reges, qui eos plangerent, fratresque compellarent. 8. Percussit rex Sedecias fœdus, — inter se suumque populum et Deum, promittens quod Deum colerent, ejusque legem servarent. Nominat vero præ aliis legem remissionis anni septimi, tum quia ille annus erat præsens; tum quia magis ad rem pertinebat. Servos enim manumittebant juxta legem, ut ipsi in servitutem Chaldæorum non inciderent. Prædicans, — voce præconis denuntians.
34:14
14. Cum completi fuerint septem anni. — "Completi," id est compleri cœpti: nam septimo anno ineunte aut certe currente, et necdum completo, servi dimittendi erant liberi; unde Septuaginta vertunt: "Cum completi fuerint sex anni." Sic Luc. ii, 21, dicitur: "Postquam consummati sunt dies octo ut circumcideretur puer," id est cum completi sunt dies, et perventum fuit ad diem octavum circumcisioni præstitutum.
34:15
15. Ut prædicaretis libertatem unusquisque ad amicum (id est proximum) suum, — id est proximis suis, puta servis et ancillis Hebræis: Gentiles enim hac lege et libertate non gaudebant. Ita Pagninus, Vatablus et alii, qui proinde vertunt: Ut prædicaret libertatem unusquisque fratri suo; alii, ad proximum suum, puta ad heros, q. d. Heri invicem se hortabantur ad manumissionem servorum juxta Dei legem.
34:16
16. Commaculastis nomen meum, — dedecore affecistis, violantes legem et pactum meum, quasi rem vilem et ad nutum mutabilem et violabilem. Præclare S. Bernardus in Sententiis: "Coram Deo nec leprosa valet obedientia, nec canina patientia. Ut essent liberi et suæ potestatis. — Hebræus: Dimisistis eos in animam suam, id est sum anima, id est libertati, eos reliquistis et restituistis.
34:17
17. Prædico vobis libertatem. — Ironice ludit, q. d. Vos liberos dimisistis servos libertati suæ, sed eam revocastis et violastis; hinc ego vos manumittam, ut non sitis amplius servi mei, sitisque liberi, non ut eatis quo vultis; sed deserens vos et hostibus exponens, permittam ut abeatis in gladium, pestem et famem, utque hæc, quasi novi heri dominique vestri libere in vos grassentur. Ita D. Thomas, vide cap. xv, 2. Secundo, R. David explicat, q. d. Prædico vobis, id est contra vos, libertatem hostibus, ut vos servituti subjiciant. Tertio, Maldonatus: Prædico libertatem, id est servitutem et captivitatem, ut sit antiphrasis. Sed primus sensus planus est et genuinus. In commotionem. — Hebræus et Septuaginta, in dispersionem, ut vagi, instabiles, timidi et trepidi instar Cain vagemini, totoque orbe spargamini quasi errones. Ita Theodoretus, Lyranus, Hugo, Maldonatus. Aliter Vatablus et Dionysius, q. d. Ut omnes commoveantur, vel metu, vel commiseratione, visa vestra clade. Aliter alii, q. d. "In commotionem," scilicet capitis, id est in derisum.
34:18
18. Vitulum quem conciderunt. — Dupliciter hæc accipi possunt. Primo, "dabo viros, etc., vitulum," id est tanquam vitulum, ut, sicut hic vitulus divisus fuit, ita ipsi per varia regna dividantur et dispergantur. Ita Maldonatus. Addit Sanchez, q. d. Dabo te vitulum quem concidisti, id est faciam te apparere ea specie, qua vitulus concisus et discerptus. Subjicieris hostili cultro, et late per varia regnorum spatia dispergeris. Patet ex vers. 20. Secundo et aptius, ut vitulum referatur ad "non observaverunt," et per vitulum intelligatur pactum cum Deo initum, et occisione vituli confirmatum, tum hic, tum Exod. cap. xxiv, 5, ut sit metonymia et catachresis. Ita D. Thomas, Lyranus, Dionysius. Unde Vatablus vertit, cæso in duas partes vitulo. Nota hic cum Theodoreto, D. Thoma et aliis, priscum tum Hebræorum, tum aliarum gentium ritum sanciendi fœdera per victimam, puta vitulum: eum enim mactando, et in duas partes dividendo, ac per medium transeundo, imprecabantur sibi mortem et similem dissectionem, si fœdus violarent. De qua re plura dixi Genes. xv, 10, et Exodi xxiv, 8. 20. Et dabo, — dabo, inquam. Et erit morticinum, — id est cadaver occisum: alioqui morticinum proprie est cadaver, quod sine vi, sponte et naturaliter mortuum est.
34:22
22. Præcipio — Chaldæis, ut ad obsidionem redeant: "præcipio," id est permitto, ordino, dirigo, ut redeant ad excidium Hierosolymæ. Nam Hebræum צוה tsava significat omnem Dei ordinationem et providentiam, sive imperativam, sive ordinativam, sive permissivam. Sic Deus hic præcepit, id est, primo, ordinavit omnia, verbi gratia, fortunando res Chaldæorum, dando eis facilem et celerem victoriam contra Ægyptios, per quam animati reverterentur ad obsidionem Hierosolymæ; secundo, impulit eos ad reditum, dando eis instinctum expugnandæ Hierosolymæ, et vindictæ de Judæis exercendæ; tertio, permisit regressum et victoriam Chaldæorum; quarto, non obstans, non impediens, non divertens eos alio. Sic Deus dicitur præcepisse corvis ut alerent Eliam, præcepisse, id est ordinasse et dedisse eis instinctum afferendi panem ad Eliam. Sic Deus dicitur præcepisse, id est directe permisisse, maledictionem Semei, eamque ordinasse ad punitionem adulterii Davidis. Simili, et æque justa antithesi dixit S. Chrysostomus, hom. 2 in Joan.: "Ridiculum est, ut servulos nostros in nostris semper negotiis occupatos velimus, nos vero nullum Dei exhibere servitium, præsertim cum nostra omnis servitus nihil ei conferat." Et Seneca lib. I De Benef. cap. 1: "Non damus beneficia, sed projicimus: nemo habetur debitor eorum. Soli omnium otiosi sumus ad Deum: ideo male vivimus, quia semper de Deo tantum cogitamus, cum ab illo nobis timendum est."
34:1
Quia Judaei adeo obstinati erant quod nec terrebantur tristibus, nec flectebantur laetis, decenter ejus comminationem et consolationem, et tertio contradictionem audientium ostendit: et primo in transgressione sententiae; secundo in destructione Scripturae, cap. 36: et factum est in anno quarto Joakim filii Josiae regis Juda; tertio in persecutione prophetae, cap. 37: et regnavit rex Sedecias filius Josiae pro Jechonia filio Joakim. Circa primum duo. Primo convincuntur de transgressione, facto; secundo, exemplo, 35 cap.: verbum quod factum est ad Jeremiam a domino. Ostendit autem eos transgressores ex hoc quod etiam pactum quod ipsi cum Deo fecerant de liberatione servorum secundum legem, non servaverunt. Dividitur autem in partes duas. Primo ponitur quoddam alleviamentum malorum post foederis pactionem, secundo ponitur comminatio post pacti initi transgressionem, ibi, verbum quod factum est ad Jeremiam a domino. Circa primum duo. Primo ponit prophetiae titulum, in quo describit tempus: quando Nabuchodonosor. Supra 1: ecce ego congregabo omnes cognitiones regnorum Aquilonis, ait dominus; et venient et ponent unusquisque solium suum in introitu portarum Jerusalem, et cetera. Secundo ponit prophetale verbum: haec dicit dominus: et facit tria.
34:2
Primo ponit comminationem pro culpis praeteritis quantum ad destructionem civitatis; ecce ego tradam civitatem hanc in manus regis Babylonis, et succendet eam igni. Psalm. 73: incenderunt igni sanctuarium tuum, in terra polluerunt tabernaculum nominis tui. Et quantum ad captivitatem regis: et tu non effugies, Thren. 2: non fuit in diebus furoris domini qui effugeret, et relinqueretur.
34:4
Secundo ponit pro pacto inito remunerationem: attamen audi (...) non morieris. Hoc quidem non fuit impletum, quia in pacto non mansit, fuitque confusione mortuus quoniam medicinam laxativam in convivio acceperat. Habac. 2: vae qui potum dat amico suo, miscens fel suum, et inebrians ut aspiciat nuditatem ejus. Et tamen quantum ad hoc potest dici impletum quod non fuit hostili gladio interfectus. Supra 22: non plangent eum, vae, frater, et vae, soror. Non concrepabunt ei, vae, domine, et vae, inclyte.
34:5
Tertio tangit imminentem tribulationem, ut promissio sit acceptior: quia verbum hoc ego locutus sum. Habac. 1: ipse super omnem munitionem ridebit, et comportabit aggerem, et capiet eam.
34:8
Hic ponitur comminatio post pacti transgressionem: et primo ponitur pacti transgressio; secundo contra transgredientes comminatio ibi, et factum est verbum ad Jeremiam a domino. Circa primum tria. Primo ponitur pactio: postquam percussit rex Sedecias foedus, et etiam postquam fregit, ut dimitteret unusquisque, secundum legem. Exod. 21: si emeris servum Hebraeum, sex annis serviet tibi; in septimo egredietur liber gratis. Et Levit. 25, prohibetur quod retineant de fratribus suis ut servos, neque opprimant per potentiam in servitute famulorum; sed quasi mercenarii, et coloni sint.
34:10
Secundo ponitur pacti ad tempus observatio: audierunt igitur, et dimiserunt. Psal. 105: cito fecerunt, obliti sunt operum ejus, et non sustinuerunt consilium ejus.
34:11
Tertio ponitur pacti transgressio: et conversi sunt deinceps. Oseae 7: reversi sunt ut essent absque jugo, facti sunt quasi arcus dolosus.
34:13
Hic comminatur contra transgredientes. Et primo ponit culpam patrum, ponens pactionem: ego percussi foedus. Supra 31: non secundum pactum quod pepigi cum patribus vestris in die qua apprehendi manum eorum ut educerem eos de terra Aegypti, pactum quod irritum fecerunt et cetera. Et transgressionem: et non audierunt.
34:14
Supra 11: non audierunt, nec inclinaverunt aurem suam, sed abierunt in pravitate cordis sui mali. Et culpam filiorum, ponens pactionem: et conversi, a transgressione patrum, in domo, in templo. Isa. 64: domus sanctificationis nostrae, et gloriae nostrae, ubi laudaverunt te patres nostri, et cetera.
34:16
34:17
Secundo comminatur poenam: propterea haec dicit dominus: et circa hoc duo. Primo ponit comminationem communiter quantum ad omnes, praedicens occisionem: ecce ego praedico libertatem, ut libere occidamini. Supra 15: qui ad gladium, ad gladium; qui ad famem, ad famem; et qui ad captivitatem, ad captivitatem.
34:18
Et reliquiarum servitutem: et dabo viros (...) vitulum; idest, quod pactum per divisionem vituli firmaverunt sacrificando Deo. Unde inolevit iste usus loquendi: percutere, vel ferire foedus. Thren. 1: dedit me dominus in manu de qua non potero effugere.
34:20
Praedicit etiam devorationem cadaverum: et erit morticinum eorum in escam volatilibus caeli. Ps. 73: posuerunt morticina servorum tuorum escas volatilibus caeli, carnes sanctorum tuorum bestiis terrae.
34:21
Et quantum ad principes specialiter: et Sedeciam regem Juda, et principes ejus. Deut. 28: ducet te dominus, et regem tuum quem constitues super te, in gentem quam ignoras tu, et patres tui. Qui recesserunt a vobis, aut alieni habebantur.
34:22
Infra 37: secundo ponit expletionis ordinem: ecce ego praecipio. Supra 12: dederunt portionem meam desiderabilem in desertum solitudinis, posuerunt eam in dissipationem, luxitque super me.
34:5
un lenzuolo o sindone, stringendolo con fasce (cf. per Lazzaro: Iob. 11, 44), e profumandolo con l'aggiunta di aromi (cf. la sepoltura di Gesù «sicut mos est Iudaeis sepelire» (Io. 19, 40) o bruciandoveli sopra e intorno (Jer. 34, 5). Il trasporto funebre era effettuato dagli amici del d. ed era preceduto, accompagnato e seguito dalla recitazione di passi biblici e da lamentazioni. …
34:7
… Ezechia, nel 702, il re assiro Sennacherib la assediò (II Reg. 14, 19; II Par. 32, 9; cf. Mich. 1, 13) e di là inviò messaggeri a Gerusalemme per esigere la resa (II Reg. 18, 17; 19, 18; Is. 36, 2; 37, 8). Un secolo più tardi Nabuchodonosor assediò L. (Ier. 34, 7) e la prese nel 589-588 a. C. Dopo l'esilio babilonese L. fu abitata di nuovo da Giudei (Neh. 11, 30).
34:8
… Nella Bibbia una sola volta è descritta una generale manomissione di schiavi, ma subito fu seguita dalla ben poco generosa pretesa di rivendicare il diritto di proprietà, appena sembrò scongiurato il pericolo della presa di Gerusalemme (Jer. 34, 8-22).
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · Douay-Rheims originale (Douai 1609-10), trascrizione EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Pubblico dominio.