How to offer flovvre, 4. loaues, wafers, with oile and incense, without leauen or honie, 12. also first fruictes. 13. And salt in euerie oblation.
1When any one shall offer an oblation of sacrifice to the Lord, his offering shall be of fine flour: and he shall pour oil upon it, and put frankincense,Quando un uomo farà un'offerta di farina in sacrifizio al Signore, la sua obblazione sarà di fior di farina: e verserà sopra di essa dell'olio, e vi porrà dell'incenso;VVHEN a soule shal offer an oblation of sacrifice to our Lord, fine flowre shal be his oblation. and he shal poure oyle vpon it, and put franckincense,Anima cum obtulerit oblationem sacrificii Domino, simila erit ejus oblatio; fundetque super eam oleum, et ponet thus, 2And shall bring it to the sons of Aaron the priests. And one of them shall take a handful of the flour and oil, and all the frankincense; and shall put it a memorial upon the altar for a most sweet savour to the Lord.E la porterà a' sacerdoti figliuoli d'Aronne: uno dei quali piglierà una piena manata di farina, e dell'olio, e tutto l'incenso, e porrallo per memoria sopra l'altare in soavissimo odore al Signore.and shal carie it to the sonnes of Aaron the priests: of whom one shal take a handful of the flowre, and the oile, and al the franckincense, and shal put it a memorial vpon the Altar for a most sweete sauour to our Lord.ac deferet ad filios Aaron sacerdotes: quorum unus tollet pugillum plenum similæ et olei, ac totum thus, et ponet memoriale super altare in odorem suavissimum Domino. 3And the remnant of the sacrifice shall be Aaron’s, and his sons’, holy of holies of the offerings of the Lord.Quello poi, che rimarrà del sacrifizio, sarà di Aronne, e de' suoi figliuoli, cosa santissima presa dalle oblazioni fatte al Signore.And that which shal be left of the sacrifice, shal be Aarons, and his sonnes, Holie of holies among the oblations of our Lord.Quod autem reliquum fuerit de sacrificio, erit Aaron et filiorum ejus, Sanctum sanctorum de oblationibus Domini. 4But when thou offerest a sacrifice baked in the oven of flour, to wit, loaves without leaven, tempered with oil, and unleavened wafers, anointed with oil:Quando poi offerirai obblazione cotta nel forno, sarà di fior di farina, cioè pani senza lievito, intrisi coll'olio, e stiacciate azzime unte con olio.But when thou offerest a sacrifice baked in the ouen: of flowre, to wit, loaues without leauen, tempered with oyle, and wafers vnleauened layd ouer with oyle.Cum autem obtuleris sacrificium coctum in clibano: de simila, panes scilicet absque fermento, conspersos oleo, et lagana azyma oleo lita. 5If thy oblation be from the fryingpan, of flour tempered with oil, and without leaven:Se la tua obblazione sarà di cosa cotta nella padella, di fior di farina impastata coll'olio e senza lievito,If thine oblation be of the frying panne, of flowre tempered with oyle, and without leuen,Si oblatio tua fuerit de sartagine, similæ conspersæ oleo et absque fermento,
6Thou shalt divide it into little pieces, and shalt pour oil upon it.La farai in bricioli, e vi verserai sopra dell'olio.thou shalt diuide it in litle peeces, and shalt poure oyle vpon it.divides eam minutatim, et fundes super eam oleum. 7And if the sacrifice be from the gridiron, in like manner the flour shall be tempered with oil.Che se il sacrifizio sarà di cosa cotta sulla gratella, sarà parimente la farina impastata coll'olio:And if the sacrifice be from the gridiron, in like maner the flowre shal be tempered with oyle,Sin autem de craticula fuerit sacrificium, æque simila oleo conspergetur: 8And when thou offerest it to the Lord, thou shalt deliver it to the hands of the priest.E tu offerendola al Signore la porrai nelle mani del sacerdote:which offering to our Lord, thou shalt deliuer to the handes of the priest.quam offerens Domino, trades manibus sacerdotis. 9And when he hath offered it, he shall take a memorial out of the sacrifice, and burn it upon the altar for a sweet savour to the Lord.Il quale, fattane l'offerta, prenderà la parte della obblazione per memoria, e faralla bruciar sopra l'altare in odore soavissimo al Signore,Who hauing offered it, shal take a memorie of the sacrifice, and burne vpon the altar for a swete sauour to our Lord,Qui cum obtulerit eam, tollet memoriale de sacrificio, et adolebit super altare in odorem suavitatis Domino: 10And whatsoever is left, shall be Aaron’s, and his sons’: holy of holies of the offerings of the Lord.Quello poi, che rimane, sarà di Aronne, e de' suoi figliuoli, cosa santissima presa dalle obblazioni del Signore.and whatsoeuer is left, shal be Aarons, and his sonnes, Holie of holies among the oblations of our Lord.quidquid autem reliquum est, erit Aaron, et filiorum ejus, Sanctum sanctorum de oblationibus Domini. 11Every oblation that is offered to the Lord shall be made without leaven: neither shall any leaven or honey be burnt in the sacrifice to the Lord.Qualunque offerta, che si faccia al Signore, sarà senza lievito, e niente di fermento, o di miele si brucerà nel sacrifizio del Signore.Euerie oblation, that is offered to our Lord, shal be made without leauen, neyther shal any leauen and honie be burned in the sacrifice of our Lord.Omnis oblatio quæ offeretur Domino, absque fermento fiet, nec quidquam fermenti ac mellis adolebitur in sacrificio Domino. 12You shall offer only the firstfruits of them and gifts: but they shall not be put upon the altar, for a savour of sweetness.Di questi offerirete solamente primizie, e doni: ma non saranno posti sopra l'altare in obblazione di grato odore.The first fruites only of them and the giftes you shal offer: but vpon the altar they shal not be put, for a sauour of swetnes.Primitias tantum eorum offeretis ac munera: super altare vero non imponentur in odorem suavitatis.
13Whatsoever sacrifice thou offerest, thou shalt season it with salt: neither shalt thou take away the salt of the covenant of thy God from thy sacrifice. In all thy oblations thou shalt offer salt.Qualunque cosa offerirai in sacrifizio, la condirai con sale; e non separerai dal tuo sacrifizio il sale che entra nell'alleanza del tuo Dio. In tutte le tue obblazioni offerirai il sale.What sacrifice soeuer thou offerest, thou shalt season it with salt neither shalt thou take away the salt of the couenant of thy God from thy sacrifice. In euerie oblation thou shalt offer salt.Quidquid obtuleris sacrificii, sale condies, nec auferes sal fœderis Dei tui de sacrificio tuo: in omni oblatione tua offeres sal. 14But if thou offer a gift of the firstfruits of thy corn to the Lord, of the ears yet green, thou shalt dry it at the fire, and break it small like meal; and so shalt thou offer thy firstfruits to the Lord:Che se offerirai al Signore il dono delle primizie delle tue biade, delle spighe ancor verdeggianti, le tosterai al fuoco, e le stritolerai, come si usa del grano, e così offerirai al Signore le tue primizie,But if thou offer a gyfte of the first fruites of thy corne to our Lord, of the eares being yet greene, thou shalt drie it at the fire, and bruise it in maner of meale, and so shalt thou offer thy first fruites to our Lord,Si autem obtuleris munus primarum frugum tuarum Domino de spicis adhuc virentibus, torrebis igni, et confringes in morem farris, et sic offeres primitias tuas Domino, 15Pouring oil upon it and putting on frankincense, because it is the oblation of the Lord.Versandovi sopra dell'olio, e mettendovi dell'incenso, perché ella è obblazione del Signore:powring oyle vpon it, and putting on franckincense, because it is the oblation of our Lord.fundens supra oleum, et thus imponens, quia oblatio Domini est: 16Whereof the priest shall burn for a memorial of the gift, part of the corn broken small and of the oil, and all the frankincense.E di essa il sacerdote farà bruciare per memoria del dono una parte de' granelli stritolati, e dell'olio, e tutto l'incenso.Wherof the priest shal burne for memorie of the gift, part of the meale bruised, and of the oile, and al the frankincense.de qua adolebit sacerdos in memoriam muneris partem farris fracti, et olei, ac totum thus.
2:1
Year of the World 2514.
One, (anima). The soul is put to denote the whole person.
Vatable
Of sacrifice. Hebrew mincha, which is applied to inanimate things, particularly to flour, "a present of wheat." (Vatable)
Menochius
As the other sacrifices have peculiar names, this is barely called sacrifice by the Vulgate. It was instituted, 1. for the poor; 2. to support the ministers of religion; 3. to shew that God was to be honoured with the fruits of the earth; 4. sacrifice being intended as a sort of feast, bread, salt, wine, and oil accompany it; and also incense, which was almost solely reserved for God. (Menochius)
Calmet
The person who offered the sacrifice, had to furnish all things belonging to it. The Samaritan and Septuagint add at the end of this verse, "Behold what is the offering of the Lord." Similar words occur, (ver. 6. and 16,) in Hebrew. Sacrifices of flour were the most ancient of all. Ovid (Fast. ii.) says, Farra tamen veteres jaciebant, farra metebant, etc. "Numa taught the people to worship the gods with fruits and flour, and to make supplication with a salted cake." (Pliny, 18:2.) Fruge deos colere, et mola salsa supplicare. (Calmet)
2:2
Louis de Dieu
Memorial. "To worship and celebrate the name of God." (Louis de Dieu.)
2:3
Challoner
Holy of holies. That is, most holy; as being dedicated to God, and set aside by his ordinance for the use of his priests. (Challoner)
Calmet
All was to be eaten or consumed in the tabernacle. The high priest offered a gomor full of flour and oil, rather baked, every day, Leviticus 6:20. (Calmet)
2:9
Menochius
Out of. The handful, which shall be burnt, shall cause God to remember and grant the request of the offerer, equally as if the whole were consumed. (Menochius)
2:11
Challoner
Without leaven or honey. No leaven or honey was to be used in the sacrifice offered to God: to signify that we are to exclude from the pure worship of the gospel, all double-dealing and affection to carnal pleasures. (Challoner)
Calmet
The prohibition of leaven regarded these sacrifices. It was offered with the first-fruits, (chap. 23:17,) and perhaps also in peace-offerings, Leviticus 7:13. Honey is here rejected, as incompatible with the other ingredients, to admonish us to lead a penitential life, and to keep at a greater distance from the customs of the pagans, who generally accompanied their oblations with honey, Ezechiel 16:18. Herodotus (B. ii.) says, the Egyptians used honey in sacrifice. (Calmet)
2:12
First-fruits, etc., to be voluntarily given to the priests, in honour of God. The honey arising from the dates might also be offered.
2:13
Challoner
Salt. In every sacrifice salt was to be used, which is an emblem of wisdom and discretion, without which none of our performances are agreeable to God. (Challoner)
Salt is not prescribed in the sacrifices of animals. But it was to be used in them, as we learn from the Jews, and from St. Mark 9:48, Every victim shall be salted. The ancient poets never specify salt in their descriptions of sacrifices. But Pliny assures us, that in his time it was of the greatest authority, and always used in sacrifices, with cakes. Maxime in sacris intelligebatur salis auctoritas, quando nulla conficiuntur sine mola salsa. (B. 31:7.)
Menochius
Covenant. It is so called, because it was a symbol of the durable condition of the alliance with God, which was renewed in every sacrifice; (Calmet) or it may signify "the salt prescribed" by God: for the law and covenant are often used synonymously. (Menochius)
Let your speech be always in grace, seasoned with salt, Colossians 4:6. See Numbers 18:19.
2:14
Haydock
And break, etc. Hebrew has simply, "corn beaten out (or ready to be beaten out) of full ears." (Haydock)
2:3
Holy of holies.... That is, most holy, as being dedicated to God, and set aside by his ordinance for the use of his priests.
2:11
Without leaven or honey.... No leaven nor honey was to be used in the sacrifice offered to God; to signify that we are to exclude from the pure worship of the gospel, all double dealing and affection to carnal pleasures.
2:13
Salt.... In every sacrifice salt was to be used, which is an emblem of wisdom and discretion, without which none of our performances are agreeable to God.
2:1
These oblations were specially for the poorest sorte. So God tempered his law to the abilitie of euerie one. Theod. q. 1. in Leuit.
2:11
As literally no leauen, not honey might be offered in sacrifice: so al sinne and carnal delectatiō must be excluded in christian life.
2:13
That salt signifieth discretion, appeareth by S Paul exhorting to seasonal our talke with salt Collos. 4. v. 6.
2:5
san Gregorio di Nissa † 395 d.C. Answer to Eunomius' Second Book 1
… And, that this is true, may be seen yet more clearly by a careful examination of the enactments of the Levitical law. For they make mention of pans, and cakes, and fine flour
2:11
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 31.1
1. Doves, bracelets, and a letter are outwardly but small gifts to receive from a virgin, but the action which has prompted them enhances their value. And since honey may not be offered in sacrifice to God,
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 128.2
… They quote the passage which says that “the lips of a strange woman drop as an honeycomb;” which is sweet indeed in the eater’s mouth but is afterwards found more bitter than gall. This they argue, is the reason that neither honey nor wax is offered in the sacrifices of the Lord,
2:13
san Metodio d'Olimpo † 311 d.C. The Banquet of the Ten Virgins; or Concerning Chastity 1.1
… as with salt, should stink and breed worms, as King David, openly confessing with tears in the mountains, cried out, “My wounds stink and are corrupt,” because he had not salted himself with the exercises of self-control, and so subdued his carnal appetites, but self-indulgently had yielded to them, and became corrupted in adultery. And hence, in Leviticus,
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. Homilies on First Corinthians 24
… the sacrifices, have communion with the altar.” Dost thou see how he intimates that they who seemed to be perfect have not perfect knowledge, if they know not even this, that the result of these sacrifices to many oftentimes is a certain communion and friendship with devils, the practice drawing them on by degrees? For if among men the fellowship of salt
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 125.1
… she brought salvation to many and, while the apostles were away buying food, refreshed the Saviour’s hunger and relieved His weariness. Was ever man wiser than Solomon? Yet love for women made even him foolish. Salt is good, and every offering must be sprinkled with it.
2:1
ANIMA CUM OBTULERIT OBLATIONEM SACRIFICII DOMINO, SIMILA ERIT EJUS OBLATIO. — « Anima, » id est homo per synecdochen. Ita capitur anima cap. IV et V, et saepe alibi. Simili figura caro, quae est altera pars hominis, saepe totum hominem significat, ut Genes. cap. VI: « Omnis caro, » id est homo, « corruperat viam suam. » Joannis I, 14: « Verbum caro, » id est homo, « factum est. » Isaiae XL, 5 et 6: « Omnis caro, » id est homo, « foenum. » Ubi nota Scripturam uti nomine anima, cum actuum animae, vel dignitatis humanae habetur ratio; carnis, vero, cum hominis vilitatem spectat.
OBLATIONEM SACRIFICII. — Hebraice est, oblationem mincha, quod Aquila, teste Isychio in cap. X, vertit, donum de frumento; Vatablus vertit, sacrificium cibarium; Andreas Masius in cap. XXII Josue, vers. 23, vertit, fertum. Mincha enim Hebraeis proprie est sacrificium, quod ex farre aut simila fit, sive pura simila sit, sive cocta clibano, sartagine aut craticula. Et quia alia sacrificia peculiare habent nomen: hinc noster Interpres passim per Leviticum sacrificium ex simila, sive mincha vocat absolute sacrificium; quod diligenter observa. Quaeres, cur hoc sacrificium mincha, id est farreum, instituit Deus? Respondeo primo, propter pauperes: non enim omnium erat emere et offerre animalia. Ita Lycurgus, legislator Spartanorum, rogatus cur ita parca et tenuia sacrificia instituisset, respondit: Ne unquam deorum apud nos cultus deficiat; testis est Plutarchus in Lycurgo. Secundo, ut sacerdotibus de pane et annona provideret; magna enim pars hujus sacrificii cedebat sacerdotibus. Tertio, ut, sicut animalibus Deum colebant Hebraei, eique gratias agebant, ita et colerent frugibus terrae, discerentque in omni egestate et alimonia ad Deum respicere. Quarto, quia sacrificium erat quasi convivium, quo Deus epulabatur cum hominibus, victimaeque erant quasi cibus Dei; panis autem, cujus materia est far aut simila, necessarius est hominum cibus. Unde similam vel panem in suo sacrificio pariter exegit Deus. Id ita esse patet primo, ex eo quod victima vocatur panis, id est cibus Dei, Levit. XXI, 21, et cap. XXII, vers. 25. Secundo, ex eo quod altare vocatur mensa Dei, Malach. I, 7 et 12. Voluit enim Deus, cujus deliciae sunt esse cum filiis hominum, hac ratione dignationem suam erga homines ostendere, exhibendo se iis tam familiarem, ut eamdem cum ipsis habeat mensam et prandium. Hinc apud Gentiles Romanos in epulo Jovis, quod in Capitolio septemviri Epulonum celebrabant, Jupiter in lectulum, Juno et Minerva in sellas ad coenam invitabantur: ex quo illud colligit Valerius Maximus, quod viri antiquitus in lectulis duntaxat, mulieres vero in sellis discumberent. Tertio, ex eo quod Septuaginta passim sacrificium vocent karposin, vel karpoma, id est fructus, quo scilicet vescitur et fruitur Deus. Unde holokarpoma vocant holocaustum, eo quod totum cedat in fructum, et esum Dei. Quarto, quia hac de causa jussit Deus in omni sacrificio animalis offerri similam et vinum, ut patet Num. XV, vers. 4, 7 et 10, item sal, ut patet hoc cap. vers. 13, ut scilicet plenum et perfectum esset Dei convivium: nam in omni convivio requiritur caro et panis ad cibum, vinum ad potum, sal ad condimentum. Idem imitati sunt Gentiles in suis sacrificiis, qui farre molito (quod proinde « molam salsam » vocabant), tosto et sale consperso victimae caput aspergebant: a qua mola et ritu deductum est verbum immolo, id est sacrifico; hujus molae testis est Lucanus lib. I: Jam fundere Bacchum Coeperat, obliquoque molas inducere cultro. Et Virgilius, Ecloga 8: « Sparge molas; » et Horatius, lib. II Serm. satyr. 3: Tu cum pro vitula statuis dulcem Aulide natam Ante aras, spargisque mola caput improbe salsa. Et Plautus, Amphit.: « Aut mola salsa hodie, aut thure comprecatum oportuit. » Idque ab olim. Numa enim Pompilius, qui Romulo in regno Romano successit, sanxit « non litandum esse sine farina, » causamque symbolicam addidit, ut, inquit, hoc symbolo significem, « non minimam pietatis partem in moribus cicurandis, et ad mansuetudinem componendis sitam esse. » Farina enim mollis et tractabilis, symbolum est mansuetudinis. Ita Plutarchus in Numa. Plura vide apud Plinium lib. XII, cap. XVIII, et Ciceronem, lib. II De Divinat. Ab hoc ritu deductum est verbum mactare, id est magis augere; et victima macta, id est magis aucta. Quoties enim farina, vinum, aut thus super victimam fundebatur, dicebant: Mactus est taurus thure vel vino, hoc est, cumulata est hostia et magis aucta thure vel vino. Ita Isidorus, lib. X, et Giraldus, Syntag. 17. Allegorica causa hujus sacrificii farrei fuit, ut significaretur Christi carnem et sacrificium, etiam panis uti et vini rationem habuisse et habere in Eucharistia. Unde et caro Christi vocatur panis, Jerem. XI, 19; Joannis VI, vers. 35, 47, 51, 58. Hoc est enim sacrificium mincha, quod a Gentibus Christianis in omni loco, totoque orbe offerendum praedixit Malachias, cap. I, vers. 11. Sicut enim victimae animalium jugulatorum significabant sacrificium Christi in cruce occisi: ita sacrificium mincha significabat sacrificium Christi in Eucharistia, sub speciebus panis et vini. Hinc sequitur oblationem hanc mincha, sive panis aut similae, fuisse verum et proprie dictum sacrificium, quod licet neget Abulensis, convincit tamen vox mincha, quam tam Malachias, quam Septuaginta et noster Interpres vertunt sacrificium. Et patet ex ritu mincha, quo panis aut simila cremabatur, aut alio modo immutabatur ad Dei honorem; hoc enim plane arguit mincha fuisse verum sacrificium, non tantum simplicem oblationem: in hac enim res non destruebatur aut concidebatur, sed integra offerebatur, verb. gratia integrae fruges, poma, nuces, panes fermentati et pulmenta, ut patet Numer. XV, 19, et Levit. XIX, 24. Dices: Mincha non erat holocaustum, nec sacrificium pacificum, nec sacrificium pro peccato: ergo non erat sacrificium. Ita Abulensis. Respondeo negando consequentiam; nam illa tria, scilicet holocaustum, pacificum, et pro peccato, sunt tantum divisio et species victimae animalis, sive animatae, non autem inanimae. Itaque sacrificium in genere dividendum est in animatum et inanime; animatum deinde dividendum est in holocaustum, pacificum, et pro peccato: inanime vero aliud erat solidum, puta farris et panum; aliud liquidum, puta libamen olei et vini. Addo tamen similam illam, quae cum victima carnea semper offerri debebat, non fuisse distinctum ab ea sacrificium, sed fuisse quasi libamen, sive additamentum et ornamentum sacrificii, de quo Numer. XV.
SIMILA ERIT EJUS OBLATIO, — q. d. Similam puram sine furfuribus offeret, si, ut praecessit, sacrificium quod dicitur mincha, offerre voluerit. Tropologice, simila est puritas conscientiae, ait Radulphus, haec enim est sacrificium Deo gratissimum.
FUNDETQUE SUPER EAM OLEUM. — Similae infundi jussit Deus oleum, velut quoddam saporis condimentum; oleatus enim panis est sapidior: sapidissimus autem et lectissimus cibus Deo est offerendus. Allegorica causa fuit, ut oleum significaret charitatem et misericordiam Christi, quam ipse in suo sacrificio, tum crucis, tum Eucharistiae, nobis exhibuit. Ita S. Bernardus in illud Cantic. I: « Oleum effusum nomen tuum. » Tropologice, eadem est nobis imitanda cum hilaritate (oleum enim faciem exhilarat); non enim tristes et lugentes, sed laetos et hilares decet nos inhaerere Christianae conversationi, ait Cyrillus, lib. XI De Adoratione, fol. 233, et lib. XV, fol. 315. Est enim olea et oleum symbolum, primo, reconciliationis; secundo, misericordiae; tertio, pacis et foederis; quarto, hilaritatis, uti dixi Gen. VIII, 11. Id imitati sunt Gentiles, et dii sive daemones eorum. Nam, ut ait Plutarchus in Parallelis, in fine: « Cum Hegesistratus Ephesius civili nece perpetrata Delphos fugisset, sciscitatus est Deum, ubinam locorum sedem poneret. Respondit Apollo, ibi, ubi rusticos visurus esset choreas ducere frondibus olivae coronatos. Quod cum ille in quadam Asiae regione deprehendisset, urbem ibi condidit, et ab oleis Eleuntem (Elaion enim Graecis est oleum) appellavit; perinde ac Ulysses juxta oraculum condens urbem in Italia eo loco, ubi colonos ramis ilignis coronatos viderat, eam Prinistum (quae jam vocatur Praeneste) vocavit; prinos enim Graecis est ilex. » Ita Plutarchus. Refert Leontius in Vita S. Joannis Eleemosynarii, quod ipsi noctu in somnis apparuerit Misericordia, specie puellae ornatissimae et sole splendidioris, quae coronam de ramis olivarum in capite gestabat; dixitque ei: « Ego sum prima filiarum regis. Si me possederis amicam, ego te ducam in conspectu Imperatoris. Etenim nemo habet potestatem apud eum, sicut ego. Ego quippe feci eum in terris hominem fieri, et salvare homines. » Ad haec refert vidisse Sabinum monachum, quod eadem puella ita splendens et olea coronata, morientem Joannem exceperit, et ad Deum deduxerit, indeque cognoverit Joannem eadem hora esse defunctum, et propter eleemosynas ad superos translatum.
ET PONET THUS. — Similae offerendae jubet Deus thus superponi, ut in hoc Dei quasi convivio non tantum gratus sapor, sed et suavis adsit odor. Secundo, quia thus ex communi hominum sensu Deo, eique pene soli adoleri solet, ideoque totum illud hic sibi adoleri praecipit Deus. Hinc Ovidius, lib. XIV Metamorph.: Templa tibi statuam, solvam tibi thuris honores, puta divinos, q. d. Thure te ut Deum colam et honorabo. Hinc etiam nonnulli thus a thyein, id est, a sacrificando, deducunt, quod thus Deo sacrificari, et inter ejus sacrificia adhiberi soleat. Ita tres Magi Christum adorantes, Matth. II, 11, thure Christo puero oblato, ejus divinitatem significarunt et professi sunt, uti docent S. Ambrosius, Basilius, Gregorius, Hieronymus, et Juvencus dum canit: Thus, aurum, myrrham regique hominique Deoque Dona ferunt. Censent nonnulli olim a priscis hominibus in sacrificio oblatam fuisse Deo odoratarum arborum evaporationem, quam Graeci thymiasin vocant: unde derivata sit thysia, id est sacrificium, eo quod prima thysia, sive primum sacrificium, fuerit thymiasis, id est, thurificatio et odorum incensio. Verum thus a vetustissimis adhibitum fuisse in sacris negat Arnobius; nam heroibus Romulus Hetruscis, Remulo et Numae thurificationem ignoratam, sed exta observata, deinde assa vel elixa diis cremari solita legimus, idque ex Apuleio docet Giraldus, Syntagm. 17. Neque id mirum, cum tam longe distarent ab Arabia, quae sola thuris est ferax. Ergo inventum thuris Deo offerendi Mosi, imo Deo hic praecipienti est adscribendum: versabatur enim Moses cum Hebraeis in Arabia. Ita Hieronymus Prado in Ezech. VIII; pag. 119. Nota: Thus cum simila et mincha colore et luce consentit; est enim thus candidum: unde ab Hebraeis vocatur lebona, et a Graecis libanos, id est album et candidum; hinc Scriptura thus vocat purum et lucidissimum, Exodi XXX, 34; indeque tum ob evaporationem, tum ob lucem, aptissimum est quod adoleatur Deo, cui lucidissima quaeque grata sunt. Notat secundo Plinius, lib. XII, cap. XIV, thus nasci in Arabia Felice, illudque quasi parturiri et coqui in aestate aestivis caloribus, colligique in autumno jam concoctum, candidum et purissimum. Jam quod hieme colligitur, aut vere, ex corticibus arboris thuriferae incisis, rufum est, nec priori, quod ex aestus calore emanavit, comparandum. Hinc tropologice, thus et thurificatio significant opera sancta, fervore charitatis quasi liquefacta et fumigantia, quae in igne ejusdem charitatis adolentur Deo, ideoque odorem emittunt suavissimum Deoque gratissimum. Secundo, thus significat virtutem religionis et orationis, Psalm. CXI, 2: « Dirigatur oratio mea sicut incensum in conspectu tuo. » Unde in sacris adhibetur thurificatio, ut praesentes moneantur devotionis et orationis internae. Ita Isychius, Radulphus, Beda et alii. Tertio, thus significat odorem bonae vitae. « Thus, ait S. Cyrillus, lib. XII De Adoratione, et simila oleo madens odoratam illam nitidamque vitam innuunt. »
2:2
TOLLET PUGILLUM SIMILAE ET OLEI, — puta plenum similae oleo conspersae, sive similae oleatae; est hendiadys. ET PONET MEMORIALE SUPER ALTARE. — Hebraice est, incendet, sive adolebit memoriale ejus, id est, pugillum similae quem accepit, cum toto thure cremabit, ut sit hoc velut memoriale et signum, similam hanc quasi mincha, id est, sacrificium farreum, non sacerdoti, sed Deo esse oblatam. Secundo, ut haec mincha similae Deo renovet memoriam offerentis, impetretque ab eo id quod ipse petit; ita enim hanc phrasim explicat Interpres noster cap. V, 12. Pugillus ergo hic ex simila cremabatur Deo; reliquum vero similae cedebat sacerdoti. Unde sequitur:
2:3
QUOD AUTEM RELIQUUM FUERIT DE SACRIFICIO (mincha sive similae), ERIT AARON ET FILIORUM EJUS, SANCTUM SANCTORUM DE OBLATIONIBUS DOMINI. — Hebraice est, sanctitas sanctitatum erit de ignitionibus, id est, de oblationibus ignitis Domino, q. d. Reliquum similae Deo oblatae erit et habebitur sanctissimum, quia pars est rei, puta similae per ignem Deo sacrificatae. Unde non poterat comedi nisi a personis sacris, puta a familia sacerdotis, ut patet Levit. XXII, 10 et 11.
2:4
CUM AUTEM OBTULERIS SACRIFICIUM COCTUM IN CLIBANO, DE SIMILA, — supple, offeres illud. Ita Vatablus (1). Huc usque descripsit Moses mincha, sive sacrificium ex simila pura et incocta: hic describit mincha ex simila subacta et cocta, quae secunda erat species mincha. Ubi nota: Quot modis coquitur simila et panis, totidem modis sibi illum sacrificari voluit Deus: sicut ergo panis tripliciter coquitur, scilicet clibano, sartagine et craticula, ita et mincha panum erat triplex: scilicet clibani, sartaginis et craticulae. Allegorice, mincha est caro Christi: primo, in clibano, id est, utero B. Virginis in incarnatione, cocta; secundo, in sartagine, id est, passione crucis, frixa; tertio, in craticula ejusdem crucis mortua, ut percoctum nobis in venerabili Sacramento Eucharistiae praebeat panem et alimentum. Ita Isychius. Secundo, mincha sive similago est Ecclesia Christi, inquit Beda, quae est corpus illius ex multis membris, velut ex multis granis collectum, per legis et Evangelii molam comminutum, per aquam baptismi tinctum, chrismatis oleo perunctum, Spiritu Sancto solidatum. Unde idem Beda et Origenes, hom. 5, per craticulam, sartaginem et clibanum intelligunt tres S. Scripturae sensus, scilicet litteralem, moralem, mysticum, quibus coquitur hic Ecclesiae panis. Tropologice, clibanus est pressura hujus mundi, puta afflictio et persecutio tyrannorum. Unde Deus Hebraeos liberasse dicitur de fornace ferrea, id est, servitute et afflictione Aegypti; qui clibano hoc coquuntur, panes Christi fiunt. Talis fuit S. Ignatius, qui audiens leones ad se devorandum praeparatos, rugientes: « Frumentum, inquit, Christi sum, dentibus bestiarum molar, ut panis mundus efficiar. » Secundo, sartago est mentium frixura, et zelus Sanctorum ob peccata hominum, vel aerumnas proximorum, quae eos per compassionem frigunt et excruciant. Tertio, craticula est quotidiana cujusque crux, cui superpositus vir justus lento, sed assiduo aestu cruciatur; verum oleum, id est, charitas erga Deum et proximum, haec omnia fortiter excipit, offertque inde Deo sacrificium, dicens cum Paulo Philip. II, 17: « Sed etsi immolor super sacrificium, et obsequium fidei vestrae, gaudeo et congratulor omnibus vobis; » et I Cor. XV, 31: « Quotidie morior per vestram gloriam, fratres. » Ita Radulphus, Beda et S. Gregorius, hom. 12 in Ezech.: « Simila, inquit, in sartagine, est munda mens justi in zeli spiritualis afflictione, quae per sollicitudinem animarum frigitur, et non solum sacrificium, sed etiam holocaustum Domino esse deputatur. » Porro victimae sartaginis ad litteram fuerunt septem fratres Machabaei, ab Antiocho pro fide et lege Dei in sartagine frixi, II Machab. VII. Victimae clibani fuerunt tres pueri, in fornacem Babyloniam propter unius Dei cultum a Nabuchodonosore injecti, Daniel. III. Item S. Eustachius in bovem aeneum candentem immissus, quod fuit tormentum Phalaridis tyranni. Item Antipas Episcopus Pergami, cujus meminit S. Joannes, Apoc. II, 13, qui sub Domitiano Imperatore in bovem aeneum similiter conjectus gloriosum obiit martyrium, cujus memoriam recolit Ecclesia die undecima aprilis. Item Martyres trecenti, qui in fornacem calcariam pro Christi fide insilierunt, Carthagine sub Valeriano, indeque dicti sunt Massa candida, in Martyrologio 24 augusti. Victima craticulae fuit S. Laurentius, qui castus et purus instar similae, oleo misericordiae et amoris divini accensus, viva fuit ardensque hostia Deo, ut jure in eum intuens Psaltes dixerit: « Igne me examinasti, et non est inventa in me iniquitas, » Psalm. XVI, 3. Durum sane examen et acre, sed ignito Laurentii animo leve et suave. Nam, ut ait S. Leo, serm. De Laurentio: « Superari charitatis flamma non potuit; segnior fuit ignis qui foris ussit, quam qui intus accendit; » imo, quod prodigii est instar, externus ignis internum in mente Laurentii accendit, internus externum restinxit. Magis enim sitiebat hunc ignem Laurentius, quam cervus anhelus sitiat aquam, imo magis quam Valerianus sitiret ejus cruorem et incendium. O quam potens est flamma Christi! « Adhaesit anima mea post te, quia caro mea igne cremata est pro te, Deus meus. » CONSPERSOS OLEO, — subactos oleo vice aquae; hoc enim significat Hebraeum belulot. ET LAGANA AZYMA LITA OLEO, — « Lagana » sunt liba non crassa, sed tenuia et extensa, qualia sunt liba nostra ex panico: hoc enim significat Hebr. rekike; alibi vocantur challot, quasi primitiae vel initia massae subactae, uti matres dum pinsunt, ex pasta solent primo, antequam panes conficiant et coquant, pueris liba conficere, quae coquant super prunas. Ita Oleaster et Ribera. Nota: Lita oleo vocat, non mixta oleo, sed desuper inuncta oleo. Ita enim haec distinguit Scriptura, ut alia vocet conspersa, id est subacta, oleo instar aquae; alia vocet uncta vel lita oleo, quae non subacta, sed superne delibuta sunt oleo. Ita Abulensis et Ribera, et patet ex Hebraeo, Chaldaeo et Septuaginta.
2:5
SI OBLATIO TUA FUERIT DE SARTAGINE, DIVIDES EAM MINUTATIM, ET FUNDES SUPER EAM OLEUM. — « Minutatim, » ut scilicet partes ita divisae, melius oleum eis superfundendum imbibant; secundo, ut aliquot ex illis Deo sacrificentur.
2:9
QUI CUM OBTULERIT EAM. — Hebraice, accedere faciet, vel adducet eam ad altare, scilicet ipse offerens, ut patet ex Hebraeo, et maxime ex Septuaginta. TOLLET MEMORIALE DE SACRIFICIO. — Tollet, scilicet is cujus est tollere, puta sacerdos. Tollet autem de omnibus sacrificiis jam dictis, puta clibani, sartaginis et craticulae. Rursum, « memoriale » passim hic vocatur pars illa sacrificii farrei, quae Deo comburebatur et sacrificabatur, per quam testabantur totum mincha Deo esse oblatum; totum enim per hanc sui partem censebatur Deo sacrificari. Vide dicta vers. 2.
2:11
OMNIS OBLATIO QUE OFFERTUR DOMINO, ABSQUE FERMENTO FIET. — Licet panis fermento conditus, ob acorem quem habet, sit sapidior et digestu facilior, eo tamen uti Hebraeos in sacrificio non voluit Deus, sed azymo. Primo, ob puritatem sacrificii; azymus enim panis est purior. Secundo, ut Hebraei perpetuam haberent memoriam liberationis suae ex Aegypto, quando ob festinationem azymis sunt usi, Exod. XII, 34. Quare azyma, Deuter. XVI, 3, vocantur panis afflictionis. Tropologice, fermentum significat vetustatem, nequitiam, et omne vitium ac corruptelam, quae procul debet abesse a sacris Dei, I Cor. V, 3. Hinc et apud Plautum, jacens in fermento vocatur mulier inflata et irata. Secundo, S. Cyrillus, libro XV De Adoratione, fol. 302, per fermentum intelligit astutiam, quae indifferens est ad bonum et ad malum. Ideoque fermentum offerri poterat, sed non adoleri, aut incendi et sacrificari: quia probae animae astutia, ait Cyrillus, licet a Deo non repudietur, si opportune pietatis causa adhibeatur, non tamen pro spirituali sacrificio et odore suavitatis censetur. NEC QUIDQUAM FERMENTI AUT MELLIS ADOLEBITUR IN SACRIFICIO. — Mel hic, aeque ac fermentum vetatur in sacrificio; sed cur? R. Salomon per mel intelligit fructus dulces, uti sunt ficus et dactyli; sed hoc alienum est et contortum. Philo, lib. De Victimis, mel putat in sacris esse vetitum a Deo, eo quod apis collectrix mellis sit animal impurum, natum ex putribus boum cadaveribus; sed hoc absolute verum non est. Constat enim apes ab apibus in alvearibus progigni, idque pure et caste sine concubitu. Dico ergo: mellis vetiti eadem est causa quae fermenti; est enim mel pani instar fermenti: nam mel coctum acorem contrahit; panemque cui miscetur fermentat. Secundo, mel stomacho est inimicum; tum quia flatulentum, tum quia bilem auget; nam, ut ait Horatius: « Dulcia se in bilem vertunt. » E contrario absinthium stomacho prodest; omnem enim intestinorum faecem expurgat. Tertio, mel vetatur Judaeis, quia Gentiles Baccho offerebant mel et dulcia: audi Ovidium, lib. III Fast.: Liba Deo fiunt, succis quia dulcibus ille Gaudet, et a Baccho mella reperta ferunt. Adde ex Plutarcho, lib. V Sympos., Quaest. V, mellis admixtione vinum corrumpi, quod mel vino maxime adversam naturam habeat; unde et gustato melle vinum desipit; vino autem utendum erat in sacrificiis, eoque libandum: erat enim vinum quasi potus Dei; ergo par erat ut mel ab iis arceretur. Allegorica et praecipua causa fuit, ut significaretur in sacrificio crucis Christi omne mel, id est omnis suavitas et laetitia defutura. Tropologica causa fuit, ut significaretur a sacris debere abesse mel, id est voluptatem vanam et carnalem, tanquam Deo displicentem, quodque resoluti blandimentis deliciarum, aut dulcedine voluptatum, non possint mysteriorum Dei esse participes. Unde phase comedi debebat cum lactucis agrestibus, vel, ut hebraeum est, amaris, quia « semper austera est districtio veritatis, » ait Eucherius; nam, ut ait Psaltes, Psalm. L, 19, « sacrificium Deo (est) spiritus contribulatus. » Est enim mel symbolum primo, hominis voluptuarii; secundo, adulatoris, qui mel in ore habet, sed in occulto caudae gerit spiculum quod ferit et vulnerat. Unde Sapiens labia meretricis comparat favo mellis, Proverb. V, 3. Ita Procopius, Eucherius, Radulphus, Rupertus, Beda, et Cyrillus, lib. XV De Adorat.
2:12
PRIMITIAS TANTUM EORUM OFFERETIS AC MUNERA. — Hebraice est munus, id est oblationem, primitiarum offeretis, ex fermento puta et melle, idque in cibum sacerdotum, ut dicetur Numer. XV. Cujus mystica causa est, quia sacerdotum est peccata populi per confessionem comedere, coquere, digerere, ut pro iis deprecentur, iis consulant, eos per sacramentum paenitentiae absolvant: ita Serranus, qui per primitias fermenti et mellis accipit confessionem peccatorum, restitutionem bonorum male partorum, paenitentiam, etc. Peccata enim ipsa sunt mel et fermentum, quia melleam ingerunt homini voluptatem, quae in fel et fermentum mox convertitur. Huc alludit et Radulphus.
2:13
QUIDQUID OBTULERIS SACRIFICII (mincha, ut est in Hebraeo), SALE CONDIES; — omnis enim cibi condimentum est sal. Itaque ut sacrificium, quod est quasi Dei convivium, rite sit instructum, jubet Deus ut panes et simila non insulsa, sed sale condita offerantur. Sic et Gentiles nulla sacra faciebant sine mola salsa, ut dixi vers. 1. Sine sale enim vita humana consistere nequit. Nam sal carnem servat, ne putrescat; vinum, ne stupescat, aut in acetum degeneret; defuncta ac putrescentia corpora ita a corruptione vindicat, ut durent per saecula; cibum reddit sapidum et gratum. Unde veterum axioma: « Corporibus nihil utilius est sale et sole. » Rursum, sal est vita artificialis carnium exsanguium; nam eas corrodendo et exsiccando praeservat a corruptione; et mystice apte significat vitam spiritus, quae respectu vitae animalis est adventitia. Hinc et Ovidius in Fastis: Ante Deis homines quod conciliare valeret, Far erat, et puri lucida mica salis. Sane ebrios et delirantes oleo et sale perungere solebant antiqui, quod in Nebulis Aristophanes innuit. Tropologice, sal symbolum est sapientiae, prudentiae et discretionis, quae in omni sacrificio omnique opere, etiam paenitentiae et mortificationis, quod ad Dei obsequium fit, est adhibenda. Hinc Apostolus, Rom. XII, 1, monet ut rationabile sit obsequium nostrum; et Christus, Marc. IX, 48: « Omnis, ait (victima spiritualis et Deo grata), igne salietur, et omnis victima sale salietur, » nimirum igne tribulationis et sale sapientiae. Ita Theodoretus, Procopius, Radulphus, Beda, Rupertus, Eucherius, et Cyrillus, lib. XV De Adoratione; nam, ut ait S. Bernardus, serm. 49 in Cant.: « Discretio est moderatrix et auriga virtutum, affectuum, morum; omni virtuti ordinem ponit; ordo modum tribuit et decorem, et perpetuitatem: tolle hanc, virtus vitium erit. » Hinc secundo, sal symbolum et typus fuit doctrinae evangelicae et praedicationis apostolicae: haec enim summa est sapientia, qua omnes nostras actiones et oblationes condire debemus. Omnis enim actio nostra huic sapientiae, quasi normae respondeat, illique per omnia conformetur, oportet. Hinc Christus Apostolis dixit: « Vos estis sal terrae. » Tertio, sale significatur aeterna durabilitas: sal ergo est symbolum tum aeternitatis Dei, quam per salem protestabantur offerentes victimas sacras; tum integritatis et incorruptionis animae et corporis, quam Deus in offerente exigit. Nam, ut primus ait Philo, lib. De Victimis, primus conservator corporum est anima; secundus est sal: sal enim corpora diutissime tuetur, redditque quodam modo immortalia: ideo, ait Philo, altare vocatur thysiastêrion, para to diatêrein tas thysias, id est a conservandis victimis; atqui carnes victimarum igne consumuntur: unde colligitur victimam hanc sale conditam et conservatam, mystice accipi debere, scilicet offerentis mentem et alacritatem virtutibus confirmatam: haec enim animae puritatem et incorruptionem tuetur et conservat. Ita Philo. Hinc allegorice et anagogice, caelestis sal est Christus, qui sua gratia et gloria tam corpora quam animas condit et servat aeternitati, ut resurgant ad vitam immortalem. NEC AUFERES SAL FOEDERIS DEI TUI DE SACRIFICIO TUO. — Cur vocetur « sal foederis, » insulsam et stultam causam dat R. Salomon, scilicet hanc: Aquae, inquit, terrestres in principio creationis rerum omnium, aegre tulerunt se ab aquis caelestibus separari per interpositum firmamentum: ut ergo Deus illas placaret, promisit se effecturum ut aquarum sacer usus esset in tabernaculo foederis; deinde ut sal quod ex aquis fit, sacrificiis perpetuo adhiberetur. Ita iste ludio, qui hic nec micam salis habet, et carens cerebro indiget elleboro. Dico ergo: vocatur « sal foederis, » id est sal legis hujus, qua sal in mincha adhiberi praecipio. Lex enim erat ratio, conditio et conciliatio foederis et pacti inter Deum et Hebraeos. Unde tabulae legis vocabantur tabulae foederis, et saepe alibi lex ipsa vocatur foedus. Dicitur autem peculiariter de lege hac salis, quod sit sal foederis, quia sale significabatur firmitas legis et foederis; ideoque in foederibus sal adhiberi solebat, nam victimae cum mola salsa immolabantur ad sanciendum foedus. Et verisimile est ita factum esse in foedere Hebraeorum cum Deo, Exod. XXIV, 5; unde II Paralipom. XV, 5, et Numer. XVIII, 19, vocatur pactum salis; pactum firmum et stabile. Sicut enim sal a putrefactione carnes conservat, ita pactum salis metaphorice significat pactum alienum a corruptione et violatione, pactum firmum et perpetuum. Sal ergo foederis idem est quod sal firmativum foederis, aut symbolum foederis firmi et stabilis. Eadem de causa olim hospitibus, ante alios cibos apponi solebat sal, ut scilicet sale significaretur amicitiae firmitas ac perseverantia: quare multi Gentiles ominosum habebant, si sal in mensam profundi contigisset, quasi per hoc amicitiae eversio vel rescissio portenderetur. Ita Pierius in Hieroglyph. salis. Nota: In omni carneo sacrificio, quo immolabatur, v. g. bos, ovis aut capra, adhibebatur sacrificium farreum; sed non e converso: poterat enim mincha, sive far et simila offerri sola sine carne. In omni ergo sacrificio carneo adhibendum erat oleum, thus, simila et sal; nullum vero fermentum aut mel adhiberi poterat in sacrificio, sive illud carneum esset, sive farreum. Ritus ergo sacrificiorum carneorum erat hic: Sacerdos carnes victimae cremandae imponebat altari; deinde ex simila oleo et sale condita et commixta, pugillum tollebat, eumque victimae cremandae imponebat, simulque super victimam vinum effundebat; denique thus similae imponebat, mox subjiciebat ignem, et victimam cum hisce suis libaminibus Deo adolebat et concremabat, uti patebit Num. XV, 4 et seq.
2:14
SI AUTEM (cum autem) OBTULERIS MUNUS PRIMARUM FRUGUM TUARUM (adhuc in spica existentium, ut patebit ex sequent.) DOMINO DE SPICIS ADHUC VIRENTIBUS, TORREBIS IGNI, ET CONFRINGES IN MOREM FARRIS. — Est haec tertia species mincha sive sacrificii farrei: prima enim species erat oblatio similae; secunda erat oblatio panum; tertia haec erat oblatio spicarum virentium. Loquitur hic Deus de primitiis frugum, sive messis hordeaceae, cujus manipulus offerebatur in paschate secundo die azymorum: nec enim Hebraei quidquam hordei, aut segetum demetere poterant, nisi prius hunc manipulum spicarum quasi primitias Deo obtulissent. Nota: Triplices primitias debebant Hebraei offerre Deo. Primo, has spicarum in Paschate; secundo, primitias panum ex messe triticea in Pentecoste, ut patet cap. XXIII, vers. 15 et 17. Tertio, primitias omnium frugum in festo Tabernaculorum, ut patet Exodi XXIII, 16 et 19. Nota secundo, spicas has fuisse virentes, non omnino, sed simul albicantes et maturescentes; alioqui non potuissent in far confractum comminui, utpote cum nulla adhuc farris grana essent formata. Septuaginta pro virentes, hic et alibi vertunt nea, id est nova. CONFRINGENS IN MODUM FARRIS, — Hebraice est geres carmel, quod Vatablus vertit, quas profudit fertilissimus ager; hic enim hebraice vocatur carmel. Verum melius noster Interpres, Septuaginta et Chaldaea vertunt, contusionem vel confractionem spicae, aut frumenti, id est contusum frumentum; vel far, supple offeres, ut sequitur: non enim poterat esse farina, cum spicae adhuc essent virentes. Nota: Haec omnia faciebat non sacerdos, sed laicus offerens. Ipse enim primitias spicarum suarum conterebat instar farris, inde super eas fundebat oleum, ac denique thus eis imponebat, itaque offerebat eas sacerdoti, ut is partem earum adoleret Deo, et reliquum sibi servaret; unde sequitur:
2:16
DE QUA ADOLEBIT SACERDOS IN MEMORIAM MUNERIS, PARTEM. — ut scilicet pars haec Deo cremata memoriale sit et signum, totum hoc munus, id est sacrificium, oblatum esse Deo. Vide dicta vers. 2. Allegorice, primitiae frugum in paschate, est Christus resurgens in paschate, quasi primogenitus mortuorum. Ita Cyrillus, lib. XVII De Adoratione, cap. XXIII. Tropologice, oblatio spicarum virentium, significat neophytos in Dei obsequio, et perfectionis via; hi torrent spicas igne, cum corpus macerant, et spiritui subigunt; confringunt eas in far, cum voluntatem propriam abnegant; imponunt oleum, id est cordis hilaritatem; et thus, id est preces; denique memoriale Dei, id est timorem Dei, semper animo gestant, ideoque ad eum omnia referunt. Ita Radulphus. Cassianus, lib. IV De Instit. Renunt. cap. VIII: « Novitius renuntiaturus saeculo, in monasterio, inquit, primitus docetur suas vincere voluntates, et ea illi saepius imperare student, quae senserint animo ejus esse contraria. Pronuntiant enim nullatenus posse monachum praevalere irae, vel tristitiae, aut spiritui fornicationis, nisi prius didicerit mortificare per obedientiam suas voluntates; sed non humilitatem quidem cordis veram, nec cum fratribus concordiam firmam posse retinere, nec in monasterio diutius permanere eum, qui voluntates suas non didicerit superare. » Rursum novitii, ait Ruffinus, est studere puritati cordis, eique quod ait Psaltes, Psalm. XLV: « Vacate et videte, quia ego sum Deus; » denique conari ut ad infantiam, et primam innocentiam redeat. Pachomius, ex regula sibi ab angelo tradita, jussit novitios operari manibus, et opera sua facere simpliciter, eosque a studiis sacratioribus arceri. Pinufius Abbas apud Cassianum, lib. IV De Instit. cap. XXXII, novitium docet, eum debere imitari et induere Jesum crucifixum, ut timor Dei sit ei jugis crux, qua crucifigat suos appetitus, praesertim excellentiae et superbiae, per veram et assiduam humilitatem et humiliationem. Cassianus, lib. IV, cap. XLI, novitium docet ut in monasterio, juxta Psalmistae sententiam, « sit tanquam surdus non audiens, et sicut mutus non aperiens os suum, nihil discernens, nihil dijudicans ex his quae ei fuerint imperata. Ergo, inquit, patientiam tuam non debes sperare de aliorum virtute, id est, ut tunc tantum eam possideas, cum a nemine fueris irritatus. »
2:2
olei, ac totum thus, et ponet » — Hebr. adolebit tamquam — « memoeuis, sanctum sanctorum de oblationibus Domini », cf. Ex. 99,31, quod. profanis nefas erit atüngere, et quidem quia de combustionibus Domini provenit. Etiam secus reliquum sacerdotibus reservatur n?23N nomen evasit (2,9. 16; 5,12; 6,15 [8]; 24,7 eto.) eius sacrificii incruenti partis, quae comburebatur; non tamen eius solius, cum 24,7 de panibus propositionis, quorum nihil comburebatur, praedicetur. LXX Vulg. Chald. Syr. vertunt. memoriale , sc. id, quod Deo sacrificantem in memoriam revocat, Deum eidem placatum efficit. Haec significatio utique praeferenda est alteri, quam Vat. suggerit : odor, a verbi significatione primitiva pungere. Quae nullo nititur teste, atque pleonasmum efficit cum sequenti expressione combustionem odoris suavissimi. — v. 2 subiectum sacerdos nonnisi ante verbum adolebit scribitur. Suggerit Dillm., sententiam a yop ad ani serius esse adscriptam tamquam sequentis vocis (T11127N interpretamentum aliquod. Non mera tantum farina, sed opus item pistorium offerri poterat, coctum sive in furno, sive in sartagine , sive in craticula. Cuius accurate et forma, et materia et condimentum describitur.
2:4
v. & « Cum autem —. obtuleris sacrificium » — pro dono mincham — « coctum in clibano » - seu olla coquinaria, « de simila » offeres, « panes sc. » seu placentas —— (ef. Ex. 29,2) « absque fermento , conspersos oleo , et lagana » (cf. ib.) — « azyma oleo lita ».
2:5
v. 5 « Si oblatio tua fuerit de sartagine », esto - « similae conspersae oleo et absque fermento ».
2:6
v. 6 « Divides eam matnutatüim », seu verius 7n óuccellas ad esum veluti iamiam paratas, non - quo facilius oleum imbibatur (Men.), « et fundes super eam oleum ». (v. 1 « Sin autem » mincha « de craticula fuerit sacrificium » seu ve- -. rius oblatio tua , « aeque simila oleo conspergetur ». Haec est mincha : . his tantum conditionibus observatis habetur legitima mincha. v. 8-10 .. porro refertur ad omnia v. 4-7 genera operis pistorit. v. 8 « Quam of-- - ferens Domino, trades [manibus] sacerdotis ». Accuratius ritum Heór. . describit : e£ deferes mincham , quae confecta est ex illis rebus, Domino; etenim extra sanctuarium illam confici oportebat ; (radeturgue Brordori, qui admovebit eam altari.
2:9
v. 9 « Qui cum obtulerit eam, » | tollet memoriale de sacrificio » , elevabit de mincha memoriale (Hebr. ; Domino ».
2:10
v. 10 « Quidquid autem reliquum est, erit Aaron et filiorum euus, sanctum sanctorum de oblationibus Domani ». Cf. v. 3. "in utique est clibamus : cf. Gen. 15,17; Ex. 8,3 (7,28). nomma Yulg. LXX Syr. vertere craticulam , sed Chald. (pro NIYY1 corrige ND?) sartaginem (germ. Pfanne, angl. pan, gall. chaudiére). Quae altera significatio videtur praeferenda ob radicis sensum moveri, hine ebullire : quae vero in craticula coquitur placenta, non movetur, non ebullit. nàr "23 vi etymi significat instrumentum, quo vel in quo coquitur opus pistorium (n*nain). Quod LXX Vulg. Syr. et etiam Chald. (NDY^D5; cf. hebr. rena 2 Reg. 13,9) vertunt sartaginem.. Poterit ergo quis defendere, duo h. 1l. sartaginum cenera enumerari. Monet Kn., ob praefixum ov intelligi oportere instrumentum planum; Arabes etiamnum massam coquere laminis ferreis impositam, quae super ignem collocentur. Excludere autem videtur s. textus eas coquendi panis rationes, quibus immundum quid admisceri poterat : panem subcinericium aut in craticula coctum. — v. 8 navem. aliquis offert, ob mutatam verbi personam admirationem utique facit. Serius insertam vocem suggerit Dillm. Arg.— Fermentum a mincha excluditur, sal semper adhibendum. Illud vero e generaliori aliquo, quod omnibus notum esse supponitur, principio deducitur, fermentum et mel excludi a combustionibus sacris.
2:11
v. 11 « Omnis oblatio » seu mincha, « quae offertur Domino , absque fermento fiet, nec quidquam » — Hebr. quia nihil — « fermenti ac mellis adolebitur » — Sam. LXX et Targ. Hier. apponetur — « àn sacrificio Domino ». « Fermentum ex corruptione fit » (Bonfr.), massamque corrumpit (Gal. 5,9; cf. 1 Cor. 5,8). Praeterea azyma constanter in memoriam revocabant liberationem ex Aegypto factam (Sy/v.). Mel ideo sane excludebatur, quod de intestinis insectorum procedens aliquid censeretur habere immunditiei : lex haee primarie utique respiciebat mel apum, lieet ab Hebraeis sine dubio quoad alias etiam mellis species observabatur. Tamen a solis sacrificiis in altari comburendis haec. excludebantur, non a donarüs sacris, quae in usum cederent sacerdotum :
2:12
v. 12 « Primttias tantum eorum offeretis [ac] munera ». Hebr. : tamquam donum primitiarum afferetis ea Domino. « Super altare vero non imponentur in odorem suavitatis ».
2:13
v. 18 « Quidquid obtuleris sacrificii, sale condies, nec auferes sal foederis Dei tui » — pro Uns LXX mum — « de sacr Vicio tuo. In omni oblatione tua. offeres sal ». Hebr. primum loquitur de oblatione minchae tuae , deinde de mzncha tua, tandem de omn? oblatione tua. Priores duae expressiones ad solam mincham restringuntur, non vero tertia. Hinc censet Ca;., ultima expressione extendi praeceptum adhibendi salis ad omnia sacrificia, etiam cruenta: unde dicatur Marc. 9,48 « omnis victima (0ucíz) sale salietur », et Ez. ^3,2^ legatur sal sacrificio eruento impositum. Tamen admitti etiam potest opinio Caím., tertiam expressionem , licet explicite non restringatur, sensu tamen similiter atque praecedentem restringi, totumque versum esse de solis minchis; quod vero de minchis praescribatur, id Hebraeos, et iure quidem , ad reliqua sacrificia extendisse, eumque usum extentum respicere duos textus laudatos. Ratio adhibiti salis praecipua ea sane est, « quod nullum convivium absque sale agitari soleat, ob idque nec decebat sacrificia seu Dei convivia sine eo apparari » (Bonfr.). Hinc Iob. 6,6: « aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum? » Praeterea sal, quod impediat corruptionem (S. TAom. 1* 2** q. 102 a. 3 ad 14) , oblationes diutius puras praeservabat. Nihil compertum habemus de sale antiquitus Aegyptiorum sacrificiis adhibito. A Graecis et Romanis illud adhibebatur, sed tempore Moyse longe recentiore. Nullus suadet textus, Deum ante Moysen sal adhibendum Hebraeis solemnius inculcasse, veluti foederis partem, licet facile concedamus illud ab Hebraeis adhiberi consuevisse. 2 Par. 13,5 novit foedus salis : « An ignoratis, quod Dominus Deus Israel dederit regnum David super Israel in sempiternum, ipsi et filiis eius, in pactum salis ? » Et Num. 18,19 primitiae scribuntur esse sacerdotibus concessae « ordinatione perpetua, foedus salis perpetuum ». Quibus in textibus idem videtur esse foedus salis, atque foedus perpetuum. Aptumque perpetuitatis symbolum est sal, quod corruptionem arcet. Apud Arabes, qui una vescuntur pane et sale, amici censentur; eo ritu amicitiae iunguntur, paces feriuntur; foedus inituri sal ensibus impositum gustant; sacrum praeprimis habetur foedus salis (cf. Kn.). Neque est ratio, cur Hebraeos antiquitus eiusmodi foedera salis habuisse negemus. Porro, ubi sunt foedera salis , adsit etiam sal foederis necesse est. Sacrificia, uli reliqui actus religionis omnes, apud Hebraeos vi foederis cum Deo initi peragebantur, erantque eius actualis veluti renovatio : hinc sal sacrificiis adhibitum erat sal foederis, ipsaque sacrificia erant pactum salis, sal foederis divini perpetuitatem demonstrabat.
2:14
v. 1^ « Si autem obtuleris munus » seu mincham « primarum fruqum tuarum Domino, de spicis [adhuc virentibus], torrebis igne, et confringes àn modum farris, et sic offeres primitias tuas [Domino] », — Hebr. : mincham primitiarum tuarum, —
2:15
v. 15 « fundens supra oleum et thus imponens , [quia] oblatio Domini est ». Hebr., uti v. 1.6 : mincha est.
2:16
v. 16 « De qua adolebit sacerdos |in| memoriam [muneris| » — Hebr. memoriale, cf. quae ad v. 29 dicebamus de voce Hebr. v. 14 voci Domino priori subscribit athnach, et materiam oblationis primi- spicas toslas igme; et '5p, quod a constructione uude dissonans Sam. habet, significat frumentum tostum (23,14; 1 Reg. 25,18; 2 Reg. 17,28; Ruth 2,14). 3*aN per se non videtur solas spicas RN virentes designare; tamen ita intellexere etiam LXX véa, et reapse spicas, quae pro primitiis offerebantur, oportebat fere esse adhuc virentes. De Aq. Symm. Theod. cf. Field eorum, quae h. l. recensentur, versiones ad sequentes voces remittentem. Quae per modum appositionis, sine copula adscribuntur : 5332 v. Deut. 33,14 Masorethae vocem vV^?3 punctant litera schin, ut significationem induat germen, fructus à radice pellere, propellere, germinare. Hie vero punctant litera sin, derivandam a radice aliqua 7*3. quae in V. T. non occurrit quidem, sed in forma D^3 significatione comminuendi exstat apud neohebraeos. Of. arab.; et chald. N*'D"?3, alica seu polenta in granula comminuta. Cui derivationi accedunt Vulg. confringes , LXX (9px, Chald. NZ1158 et Syr. ND2*^2 à radice "(5 confringere. Theod. ztovx pinguem vel vjztov stultum 522 pro ov? —.et. Field), quis explicet? — Vocem 5:33 Vulg. vertit far, LYX igwz& i. e. in granula comminuta. Chald. q] utique sonat temer : sed adverte, quam facile lectio corruptione oriri potuerit ex q2. comminutus, quam radicem reapse habet Syr. NDY'2710. Theod. &Xo« i. e. alicà ex hordeo. Ceterum etiam Aq. Symm. habent &zaAóy vel &xaAd, lener : an forte e significatione comminui derivabatur altera significatio tenerum esse? Ergo versiones conspirant fere in tribuenda voci 52 significatione frumenti intelligeretur. Ergo materia oblationis primitiarum Íirumenti alica est, quae, cum spicae sint virides adhuc et molles, non potest nisi tostis antea granis comparari : spicas tostas igne, in alicam redactas. Arg. — Eorum victima erat aut bos v. 1-5, aut minus aliquod quadrupedum, etquidem aut ovis v. 6-11, aut capra v. 12-16. Aves, quae 1,14 holocaustis adhibebantur, a pacifieis excluduntur, quae in tres dividendae erant partes Deo, sacerdoti, fidelibus tribuendas; vix autem decenter dividi Piirraut tam exigua animalia (Bonfr.). v. 16 sq. adnectit regulam generalem pro saerifieiis pacificorum. Dum soli mares holocaustis adhibebantur, femellae etiam. v. 1.6 tamquam hostiae pacificorum offerebantur. At semper (v. 1.6; 1,3. 10) « immaculata » hostia requirebatur (Ca?.). Ceterum, non tofa de hostiis pacificorum h. 1. doctrina traditur, sed alia 7,11 sqq. subiunguntur. n»w nmn n appelletur' (Lev. 7,13. 15), vel TY 353 (222295 P842 49: 5501514) vel nn (Ps. 55,12 [56,13]). Licet enim sacrificia, quae hoc nomine veniunt, etiam ad gratiarum actionem offerantur, tamen mn vi etymi non gratiarum. actionem sonat, sed agnitionem, laudem. Et Lev. 7,12. 16 hostiae pacificorum dividuntur in eas, quae offeruntur nn oy, et eas, quae offeruntur 11723 "N 112, i. e. voto aut voluntarie; ergo prior expressio videtur respicere hostias, quae pertineant ad cultum non extraordinarium sed ordinarium, et ipsa lege divina praescribebantur, apteque vertitur cultus. Neque ita expressio nn n2; fit pleonastica. Cum enim n3*5 de se mactationem exprimat sive profanam sive sacram, adiectum i7T1n indicat agi de mactatione sacra, ad cultum pertinente. — Alii igitur ad verbi nov Vulg. pacificorum, Syr. salutis, Chald. sanctificationis. — Ceterum nota, ipsum nomen esse antiquissimum , cum vel ipsi Phoenices genus sacrificiorum noverint aov 553 (passim in inscriptione sacra Massiliensi), cuius tamen quae fuerit indoles ignoramus. Ceterum eiusmodi nomina non semper totam et intimam rei indolem pandunt : sane apud nos Eucharistia non est merum eratiarum actionis sacrificium. Cap. III
2:1
L'i. era prescritto per le oblazioni (Lev. 2, 1. 2. 15. 16), mentre era proibito nei sacrifici di espiazione (ibid. 5, 11) e nelle offerte per il rito della gelosia (Num. 5, 15); di esso venivano cosparsi anche i dodici « pani di presentazione …
… Per questo fin dall'antichità fu usato nel culto sacro, come nella consacrazione di altari, vasi e luoghi (Gen. 28, 18; 35, 14; Ex. 30, 24 sgg.; 40, 9, sgg.), dei sacerdoti (ibid. 29, 7 sgg.; Lev. 8, 11), dei re (I Reg. 10, 1; 16, 13); nei sacrifici e nelle oblazioni delle primizie (Lev. 2, 1 sgg.; Deut. 14, 23); nella purificazione dei lebbrosi (Lev. 14). Il Salvatore è detto «Cristo» (Unto) per antonomasia. …
2:2
… Contiene i trattati: a) Zēbhōhim («sacrifici»), in capp. 14: le intenzioni con cui il sacrificio viene offerto; quanto lo rende inadatto; l'aspersione del sangue; quali sacerdoti sono esclusi dalla consumazione delle carni sacrificali. b) Mēnāfōth «sacrifici di farinacei» (Lev. 2, 2), in 13 capp.: le primizie, i 2 pani di Pentecoste offerti come primizie, i pani d'esposizione sulla mensa sacra; le libazioni. c) Hullin «cose» (profane, non sacre): tratta in 11 capp. la mattazione
2:4
AZIMO (ἈΖΗΜΌΣ, DA À PRIV. E ΖΗ͂Ν, «SENZA FERMENTO»; EBR. MAṢṢĀH, PLUR. MAṢṢŌTH)
… Poiché nulla di fermentato poteva essere offerto sull'altare (Ex. 23, 18; 34, 25), nei sacrifici si offrivano solo focacce senza lievito, che talora costituivano uno speciale sacrificio (Lev. 2, 4, 11; 6, 16 sg.) incruento (minhāh), eccetto per le «primizie», che non si deponevano sull'altare (Lev. 2, 7; 7, 13 sg.; 23, 17). La preparazione degli a. spettava ai Leviti (I …
2:7
AZIMO (ἈΖΗΜΌΣ, DA À PRIV. E ΖΗ͂Ν, «SENZA FERMENTO»; EBR. MAṢṢĀH, PLUR. MAṢṢŌTH)
… sull'altare (Ex. 23, 18; 34, 25), nei sacrifici si offrivano solo focacce senza lievito, che talora costituivano uno speciale sacrificio (Lev. 2, 4, 11; 6, 16 sg.) incruento (minhāh), eccetto per le «primizie», che non si deponevano sull'altare (Lev. 2, 7; 7, 13 sg.; 23, 17). La preparazione degli a. spettava ai Leviti (I Par. 23, 29: il «sacerdotes» della Volgata è interpolato). …
2:13
SALE (NELLA LITURGIA). - Il s. era usato nei sacrifici presso gli Ebrei (Lev. 2, 13), i Romani e i Greci.
2:14
'ABIB (Settanta: μὴν τῶν νεῶν; Volgata: mensis novorum frugum)
'ABIB (Settanta: μὴν τῶν νεῶν; Volgata: mensis novorum frugum). - Primo mese dell'antico calendario ebraico (Ex. 13, 4; 23, 15; 34, 18; Deut. 16, 1), detto 'abib « spiga » (Ex. 9, 31; Lev. 2, 14; Ex. 3, 15: « Tell Abib »): coincideva con l'inizio della primavera. …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · Douay-Rheims originale (Douai 1609-10), trascrizione EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Pubblico dominio.