Iob explicateth diuers calamities of mans life, and namely of his owne 6. Suposing it not likelie that he shal returne to former prosperous state, 15. desireth to dye.
1The life of man upon earth is a warfare, and his days are like the days of a hireling.Milizia ell'è la vita dell'uomo sopra la terra, e i giorni suoi son come quelli di un bracciante.THE life of man vpon earth is a warfare, & his daies, as the daies of an hyred man.Militia est vita hominis super terram, / et sicut dies mercenarii dies ejus. 2As a servant longeth for the shade, as the hireling looketh for the end of his work;Come un servo sospira la sera, e il mercenario aspetta ansiosamente la fine del suo travaglio:As a seruant desireth the shadow, & as the hired man taryeth for the end of his worke:Sicut servus desiderat umbram, / et sicut mercenarius præstolatur finem operis sui, 3So I also have had empty months, and have numbered to myself wearisome nights.Così io pure ebbi in retaggio dei mesi vuoti (di ristoro), e contai delle notti dolorose.So I also haue had vayne monethes, and haue numbred to my self laborious nightes.sic et ego habui menses vacuos, / et noctes laboriosas enumeravi mihi. 4If I lie down to sleep, I shall say: When shall I rise? and again, I shall look for the evening, and shall be filled with sorrows even till darkness.Se mi metto a dormire io dico: Quando mi leverò? E dipoi bramerò che venga la sera, e sarò pieno di affanni sino al far della notte.If I sleepe, I shal say: When shal I arise? and agayne I shal expect the euening, and shal be replenished with sorowes euen vntil darkenens.Si dormiero, dicam: Quando consurgam ? / et rursum expectabo vesperam, / et replebor doloribus usque ad tenebras. 5My flesh is clothed with rottenness and the filth of dust; my skin is withered and drawn together.Coperta è la mia carne di putredine, e di croste schifose: la mia cute è secca, e intirizzita.My flesh is clothed with rottenesse and filth of dust, my skinne is withered, & drawen together.Induta est caro mea putredine, / et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est. 6My days have passed more swiftly than the web is cut by the weaver, and are consumed without any hope.I miei giorni sono passati più velocemente, che non si recide dal tessitore la tela, e sono svaniti senza speranza,My daies haue passed more swiftly, then the webbe is cut of the weauer, and are consumed without anie hope.Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur, / et consumpti sunt absque ulla spe. 7Remember that my life is but wind, and my eye shall not return to see good things.Ricorditi, che la mia vita è un soffio, e che gli occhi miei non torneranno a vedere felicità.Remember that my life is a winde, and myne eie shal not returne to see good thinges.Memento quia ventus est vita mea, / et non revertetur oculus meus ut videat bona.
8Nor shall the sight of man behold me: thy eyes are upon me, and I shall be no more.E occhio d'uomo non mi vedrà: gli occhi tuoi sopra di me, e io più non sarò.Neither shal the sight of man behold me: thine eies vpon me, and I shal not stand.Nec aspiciet me visus hominis; / oculi tui in me, et non subsistam. 9As a cloud is consumed, and passeth away: so he that shall go down to hell shall not come up.Come si dissipa, e svanisce una nuvola; così chi nell'inferno discende non ne uscirà.As a clowde is consumed, and passeth away: so he that shal descend to hel shal not ascend.Sicut consumitur nubes, et pertransit, / sic qui descenderit ad inferos, non ascendet. 10Nor shall he return any more into his house, neither shall his place know him any more.Né tornerà più alla sua casa, né il luogo dove egli stava lo conoscerà più.Neither shal he returne anie more into his house, neither shal his place know him anie more.Nec revertetur ultra in domum suam, / neque cognoscet eum amplius locus ejus. 11Wherefore, I will not spare my month, I will speak in the affliction of my spirit: I will talk with the bitterness of my soul.Per la qual cosa io pure non ratterrò la mia bocca; parlerò delle angustie del mio spirito, ragionerò delle amarezze dell'anima mia.Wherfore I also wil not spare my mouth, I wil speake in the tribulation of my spirit: I wil talke with the bitternesse of my soule.Quapropter et ego non parcam ori meo: / loquar in tribulatione spiritus mei; / confabulabor cum amaritudine animæ meæ. 12Am I a sea, or a whale, that thou hast enclosed me in a prison?Son io come il mare, o come una balena, che tu mi hai ristretto in un carcere?Why, am I a sea, or a whale, that thou hast compassed me with a prison.Numquid mare ego sum, aut cetus, / quia circumdedisti me carcere ? 13If I say: My bed shall comfort me, and I shall be relieved, speaking with myself on my couch:Se io dirò: Mi darà conforto il mio letticciuolo, ed avrò alleviamento col ragionar meco stesso nel mio riposo:If I sa•: My litle bed shal confort me, and I shal be releeued speaking with myself in my couch:Si dixero: Consolabitur me lectulus meus, / et relevabor loquens mecum in strato meo: 14Thou wilt frighten me with dreams, and terrify me with visions.Mi atterrirai co' sogni, e mi scuoterai con orrende visioni.Thou wilt terrefie me by dreames, and by visions shake me with horrour.terrebis me per somnia, / et per visiones horrore concuties. 15So that my soul rather chooseth hanging, and my bones death.Per questo l'anima mia si elegge una fine violenta, e le ossa mie la morte.For the which thing my soule hath chosen hanging, and my bones death.Quam ob rem elegit suspendium anima mea, / et mortem ossa mea.
16I have done with hope, I shall now live no longer: spare me, for my days are nothing.Sono senza speranza: io più non viverò: abbi di me pietà, perocché i giorni miei sono un nulla.I haue despayred. I shal now liue no longer: Spare me, for my daies are nothing.Desperavi: nequaquam ultra jam vivam: / parce mihi, nihil enim sunt dies mei. 17What is a man, that thou shouldst magnify him or why dost thou set thy heart upon him?Che è l'uomo, che tu ne fai tanto conto? e perché il tuo cuore si occupa intorno a lui?What is man that thou magnifiest him? or why settest thou thy hart toward him?Quid est homo, quia magnificas eum ? / aut quid apponis erga eum cor tuum ? 18Thou visitest him early in the morning, and thou provest him suddenly.Di gran mattino lo visiti, e lo metti repentinamente alla prova:Thou doest visite him early, and sodenly thou prouest him:Visitas eum diluculo, / et subito probas illum. 19How long wilt thou not spare me, nor suffer me to swallow down my spittle?Sino a quando mi negherai compassione, e non mi permetterai d'inghiottire la mia saliva?How long doest thou not spare me, nor suffer me that I swallow my spitle?Usquequo non parcis mihi, / nec dimittis me ut glutiam salivam meam ? 20I have sinned: what shall I do to thee, O keeper of men? why hast thou set me opposite to thee, and am I become burdensome to myself?Peccai; che farò io con te, o osservatore degli uomini? Per qual motivo mi hai preso per tuo avversario, ond'io son divenuto grave a me stesso?I haue sinned, what shal I doe to thee ô keeper of men? why hast thou sette me contrarie to thee, and I am become burdenous to my self?Peccavi; quid faciam tibi, o custos hominum ? / quare posuisti me contrarium tibi, / et factus sum mihimetipsi gravis ? 21Why dost thou not remove my sin, and why dost thou not take away my iniquity? Behold now I shall sleep in the dust: and if thou seek me in the morning, I shall not be.Per qual motivo non togli il mio peccato, e perché non cancelli la mia iniquità? Ecco che io dormirò nella polvere, e se al mattino mi cercherai, io più non sarò.Why doest thou not take away my sinne, and why doest thou not take away mine iniquitie? Behold now I shal sleepe in the dust: and if thou seeke me in the morning, I shal not be.Cur non tollis peccatum meum, / et quare non aufers iniquitatem meam ? / ecce nunc in pulvere dormiam, / et si mane me quæsieris, non subsistam.
7:1
Amama
Warfare. Hebrew, "is it not determined" (Haydock) for some short space, as the Levites had to serve from 30 to 50 years of age; (Numbers 4:3., and 8:25.) and the days of a hireling are also defined and short, Isaias 16:14. (Amama)
Calmet
No soldier or hireling was ever treated so severely as Job. Yet they justly look for the term of their labours. Septuagint have peiraterion. Old Vulgate tentatio. "Is not the life of man a temptation?" (Calmet)
Haydock
Palaestra, school, or time given to learn the exercise of a soldier and wrestler; or of one who has to prepare himself for a spiritual warfare, and for heaven. (Haydock)
Haydock
Are we not surrounded with dangers? and may we not desire to be set at liberty? The Vulgate is very accurate, (Calmet) and includes all these senses. (Haydock)
Worthington
A soldier must be obedient even unto death, and never resist his superior. (Worthington)
Calmet
Hireling, who has no rest till the day is spent. (Calmet)
7:3
Calmet
And have. Hebrew, "they have appointed for me." (Calmet)
Haydock
God treats me with more severity, as even the night is not a time of rest for me, and my months of service are without any present recompense. (Haydock)
7:4
Haydock
And again. Hebrew, "and the night be completed, I toss to and fro," (Haydock) or "I am disturbed with dreams, (Calmet) till day break." Vulgate insinuates that night and day are equally restless to a man in extreme pain. (Haydock)
Menochius
As I find no comfort, why may I not desire to die? (Menochius)
I desire to be dissolved, as being much better, said St. Paul. [Philippians 1:23.]
7:6
Haydock
Web. Hebrew, "the weaver's shuttle," Job 16:23., and Isaias 38:12. (Haydock)
Plato
The pagans have used the same comparison. But they make the three daughters of Necessity guide the thread of life. (Plato, Rep. xii.; Natal. 3:6.)
Calmet
Septuagint, "my life is swifter than speech." Tetrapla, "than a runner." (Calmet)
Haydock
Hope. Heu fugit, etc. Ah! time is flying , never to return! (Haydock)
7:7
Calmet
Wind. What is life compared with eternity, or even with past ages? (Calmet)
Shakespeare
"What is any one? Yea, what is no one? Men are the dream of a shadow," says Pindar; (Pyth. viii. Skias onar onthropoi) "like the baseless fabric of a vision." (Shakespeare)
7:8
Eyes, in anger, (Calmet) or thy mercy will come too late when I shall be no more.
7:9
Menochius
Hell, or the grave. (Menochius)
He was convinced of the resurrection. But he meant that, according to the natural course, we can have no means of returning to this world after we are dead.
7:10
7:11
Haydock
Mouth. I will vent my bitter complaints before I die. (Haydock)
7:12
Strabo i
Sea. Ungovernable and malicious. Some of the ancients looked upon the sea as a huge animal, whose breathing caused the tides. (Strabo i.; Solin xxxii.)
They represented its fury as proverbial. "Fire, the sea, and woman are three evils;" and they call the most savage people sons of Neptune. (Agel. 15:21.)
Calmet
Am I so violent as to require such barriers? Am I capacious, or strong enough to bear such treatment? (Calmet)
7:15
Haydock
Hanging. Protestants, "strangling and death, rather than my life," or Marginal note, "bones." (Haydock)
Calmet
Any species of Death would be preferable to this misery. (Calmet)
Haydock
Who would not entertain the same sentiments, if the fear of worse in the other world did not withhold him? But Job had reason to hope that his sorrows would end with his life. (Haydock)
Calmet
It is thought that he was dreadfully tempted to despair. (Calmet)
Yet he resisted manfully, and overcame all attempts of the wicked one.
7:16
Haydock
Hope of surviving this misery. (Haydock)
7:17
Calmet
Magnify him, or put him to such severe trials. He is not worthy of thy attention. (Calmet)
Haydock
Hebrews 2:6. (Haydock)
7:18
Haydock
Suddenly. During his whole life, he is exposed to dangers; (Calmet) of if, at first, he taste some comfort, that is presently over. The greatest saints have experienced this treatment. (Haydock)
7:20
Menochius
Sinned. I acknowledge my frailty. (Menochius)
Calmet
How may I obtain redress? (Calmet)
Haydock
Job's friends maintained that he was guilty. But he does not acquiesce in their conclusion, that these sufferings were precisely in punishment of some crime, though he acknowledges that he is not without his faults. (Haydock)
Calmet
Shall. Hebrew also, "what have I done to thee?" I have only hurt myself. But this reasoning is nugatory. Though God loses nothing by our sins, they are no less offensive to him, as the rebel does his utmost to disturb the order which he has established. The sinner indeed resembles those brutal people, who hurl darts against the sun, which fall upon their own heads, Job 3:8. (Calmet)
Haydock
Opposite, as a butt to shoot at. (Haydock)
Cajetan
Myself. Hebrew was formerly "to thee," till the Jews changed it, as less respectful. (Cajetan)
Calmet
Septuagint still read, "and why am I a burden to thee?" (Haydock) as I am under the necessity of complaining, in my own defence. (Calmet)
Pineda
I throw my grief upon the Lord, that He may support me, Psalm 54:23., and 1 Peter 5:7. (Pineda)
7:21
Calmet
Be. He lovingly expostulates with God, and begs that he would hasten his deliverance, lest it should be too late. (Calmet)
7:1
A souldiar must be alwayes readie to indure trauel, to be promptly obedient, content to be beaten by his superior with out al resistance, vpon paine of his life, he is alwayes subiect to cares, and to danger of death, and therfore must euer be readie to dye.
7:9
Seol.
7:16
Iust Iob supposing he was at the point of death, prayed God to spare or cease to punish him more, and to accept of that affliction which he had already suffered. So the Church in behalf of soules departed in state of grace prayeth God to spare and cease from further punishing them, and to geue them eternal rest.
7:1
Origene † 254 d.C. Origen De Principiis 3.2.7
… without your Father who is in heaven.” But the necessity of the case has drawn us away in a lengthened digression on the subject of the struggle waged by the hostile powers against men, and of those sadder events which happen to human life, i.e., its temptations—according to the declaration of Job, “Is not the whole life of man upon the earth a temptation?”
sant'Atanasio di Alessandria † 373 d.C. Festal and Personal Letters of Athanasius 13
… But to us in this present life they are above all an uninterrupted passage [to heaven]—it is indeed our season. For such things as these serve for exercise and trial, so that, having approved ourselves zealous and chosen servants of Christ, we may be fellow-heirs with the saints . For thus Job: ‘The whole world is a place of trial to men upon the earth
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. Homilies on 2 Timothy 8
… For how can he escape it who is treading in the strait and narrow way, and who has heard, that “in the world ye shall have tribulation”? ( John xvi. 33 .) If Job in his time said, “The life of man upon earth is a state of trial” (
san Girolamo † 420 d.C. The Letters of St. Jerome 130.7
We read in the book of Job how, while the first messenger of evil was yet speaking, there came also another; and in the same book it is written: “is there not a temptation”—or as the Hebrew better gives it—“a warfare to man upon earth?”
san Girolamo † 420 d.C. Against Jovinianus 2.4
… For the blessed Job relates that even the angels and every creature can sin. “Shall mortal man,” he says, “be just before God? Shall a man be spotless in his works? If he putteth no trust in his servants, and chargeth his angels with folly, how much more them that dwell in houses of clay,” amongst whom are we, and made of the same clay too.
san Girolamo † 420 d.C. Against the Pelagians 2
vii. 1 . The life of man is temptation.
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. The Confessions 10.28
… and on which side the victory may be I know not. Woe is me! Lord, have pity on me. My evil sorrows contend with my good joys; and on which side the victory may be I know not. Woe is me! Lord, have pity on me. Woe is me! Lo, I hide not my wounds; Thou art the Physician, I the sick; Thou merciful, I miserable. Is not the life of man upon earth a temptation?
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. The Confessions 10.32
… because that which is already in it is, for the most part, concealed, unless experience reveal it. And no man ought to feel secure in this life, the whole of which is called a temptation,
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Letters of St. Augustin 95.3
… for then would I fly away, and be at rest. Lo, then would I wander far off, and remain in the wilderness.” And yet even in the wilderness perchance he still experienced it; for he adds, “I waited for Him who should deliver me from weakness and from tempest.” Truly, therefore, is the life of man upon the earth a life of temptation.
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. City of God 19.8
… Of this vast material for misery the earth is full, and therefore it is written, “Is not human life upon earth a trial?”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. City of God 19.27
… For it is a doubtful conflict he wages with those that resist, and his victory over those that are defeated is not secure, but full of anxiety and effort. Amidst these temptations, therefore, of all which it has been summarily said in the divine oracles, “Is not human life upon earth a temptation?”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. City of God 21.14
… However, the very life we mortals lead is itself all punishment, for it is all temptation, as the Scriptures declare, where it is written, “Is not the life of man upon earth a temptation?”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. On the Holy Trinity 4.3
… And its resurrection is delayed until the end; when also our justification itself shall be perfected ineffably. For then we shall be like Him, for we shall see Him as He is. But now, so long as the corruptible body presseth down the soul, and human life upon earth is all temptation,
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Of Holy Virginity 40
… On him that is humble and quiet, and trembles at My words.” Already thou livest righteously, already thou livest piously, thou livest chastely, holily, with virginal purity; as yet, however, thou livest here, and art thou not humbled at hearing, “What, is not human life upon earth a trial?”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Of Holy Virginity 48
… but whereas it is what baptized persons pray, rulers and people, pastors and flocks; it is sufficiently shown that in this life, the whole of which is a trial, no one ought to boast himself as though free from all sins.
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. A Treatise on Rebuke and Grace 19
… taken away lest wickedness should change his understanding, or lest deceit should beguile his soul.” Why, then, does God give this so great benefit to some, and not give it to others, seeing that in Him is no unrighteousness nor acceptance of persons, and that it is in His power how long every one may remain in this life, which is called a trial upon earth?
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. A Treatise on the Predestination of the Saints 1.26
… not that he would sin, since he was not to remain in temptation. Because, concerning this life, we read in the book of Job, “Is not the life of man upon earth a temptation?”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. A Treatise on the Predestination of the Saints 2.33
… since those whom He predestinated, them He also called, with that calling of which it is said, “The gifts and calling of God are without repentance.” To which calling there is no man that can be said by men with any certainty of affirmation to belong, until he has departed from this world; but in this life of man, which is a state of trial upon the earth,
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. A Treatise on the Predestination of the Saints 2.62
… Holding this hope, serve the Lord in fear, and rejoice unto Him with trembling. Because no one can be certain of the life eternal which God who does not lie has promised to the children of promise before the times of eternity,—no one, unless that life of his, which is a state of trial upon the earth, is completed.
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Lectures or Tractates on the Gospel According to St. John 109.5
5. Accordingly it remains that if we are to believe that the Lord Jesus, in this prayer, prayed for all of His own who either then were or should thereafter be in this life, which is a state of trial upon earth,
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Lectures or Tractates on the Gospel According to St. John 124.5
… for what a man seeth, why doth he yet hope for? But if we hope for that we see not, then do we with patience wait for it. And it is in the evils that every one suffers, not in the good things that he enjoys, that he has need of patience. The present life, therefore, whereof it is written, “Is not the life of man a term of trial upon earth?”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Expositions on the Book of Psalms 68.4
… but (it will be) in the sight of Him who unerringly looketh into that which He hath granted. “Let them delight in gladness:” no longer exulting with trembling, as in this world, so long as “human life is a trial upon earth.”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Expositions on the Book of Psalms 69.1
… since indeed misery ofttimes doth bring out of tribulation a good fruit, but felicity doth corrupt the soul with a perverse security, and giveth place for the Devil the Tempter—when, I say, we shall have judged prudently and rightly, as the salted victim did, that “human life upon earth is trial,”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Expositions on the Book of Psalms 77.4
… For so much doth he love his supernal country, that the earthly pilgrimage is of itself the greatest tribulation. For how can this life be otherwise than a tribulation, I pray you? how can that not be a tribulation, the whole whereof hath been called temptation? Thou hast it written in the book of Job,
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Expositions on the Book of Psalms 112.2
2. “Blessed is the man that feareth the Lord: he will have great delight in His commandments” ( ver. 1 ). God, who alone judgeth both truthfully and mercifully, will see how far he obeyeth His commandments: since “the life of man on earth is a temptation,”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Expositions on the Book of Psalms 119.3
… or, what is more free from all controversy, if it be not every man who could say this, but one to whom an everlasting country hath been promised in heaven: this I know, “that the life of man on earth is a temptation;”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Expositions on the Book of Psalms 119.10
… But why said he not, They who fear Thee see me, and are glad: whereas he hath written, “fear Thee,” in the present tense; while the verbs “shall see,” and shall “be glad,” are futures? Is it because in the present state there is fear, as long as “man’s life is a temptation upon earth;”
papa san Leone I Magno † 461 d.C. Sermons 2
… For the measure of heavenly gifts does not rest upon the quality of our deeds, nor in this world, in which “all life is temptation
7:2
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Expositions on the Book of Psalms 143.11
11. “Deliver me from mine enemies, O Lord, for unto Thee have I fled for refuge” ( ver. 9 ). I who once fled from Thee, now flee to Thee. For Adam fled from the Face of God, and hid himself among the trees of Paradise, so that of him was said in the Book of Job, “As a servant that fleeth from his Lord, and findeth a shadow.”
7:4
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Reply to Faustus the Manichæan 22.78
… This being the case, and as the judgments of God and the movements of man’s will contain the hidden reason why the same prosperous circumstances which some make a right use of are the ruin of others, and the same afflictions under which some give way are profitable to others, and since the whole mortal life of man upon earth is a trial,
7:5
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. Homilies on Ephesians 24
… for to be ever burning, and not burnt up, ever wasted by the worm, is corruption incorruptible; like as was the case with the blessed Job. He was corrupted, and died not, and that through a lengthened period, and “wasted continually, scraping the clods of dust from his sore.”
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. Homilies on Philippians 8
… for these are both admitted into houses, and they do herd together; but he passing the night in the open air, was naked upon a dunghill, and could not even bear a garment upon his body. How so? Perhaps there would only have been an addition to his pangs. For “I melt the clods of the earth,” he says, “while I scrape off my sore.” (
7:9
san Cirillo di Gerusalemme † 386 d.C. The Catechetical Lectures of S. Cyril 18.14
14. These questions, therefore, are for them, the unbelievers: but the words of the Prophets are for us who believe. But since some who have also used the Prophets believe not what is written, and allege against us that passage, The ungodly shall not rise up in judgment , and, For if man go down to the grave he shall come up no more
7:14
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. Three Homilies Concerning the Power of Demons 3.6
… and (a circumstance which happened in that man’s case alone) not even had he comfort by night, but the delusions of terrors by night were a greater aggravation of his misfortunes by day. For that he endured more grievous things in his sleep, hear what he says “why dost thou frighten me in sleep, and terrify me in visions?”
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. Homilies on Philippians 8
… “I look on my food,” he says, “as a fetid mass.” ( Job vi. 7 .) And not only this, but that which affords cessation to others, night and sleep, brought no alleviation to him, nay, were worse than any torture. Hear his words: “Why dost thou scare me with dreams, and terrify me through visions? If it be morning, I say, When will it be evening?” (
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. A Treatise on the Soul and its Origin 2.2
… but if I happen to be ignorant, I may be instructed by you. Did you not then understand that there are two somethings, soul and spirit, according as it is said in Scripture, “Thou wilt separate my soul from my spirit”?
7:15
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. A Treatise on the Soul and its Origin 4.36
It now remains for me to show how it is that while the designation spirit is rightly predicated of a part of the soul, not the whole of it,—even as the apostle says, “Your whole spirit, and soul, and body;” or, according to the much more expressive statement in the Book of Job, “Thou wilt separate my soul from my spirit,”
7:16
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. The Homilies of St. John Chrysostom 33
And first, his knowing nothing certain about the kingdom of heaven, and the resurrection; which indeed he also spoke of, lamenting. “For I shall not live alway, that I should suffer long.”
7:18
san Cirillo di Gerusalemme † 386 d.C. The Catechetical Lectures of S. Cyril 14
… command, therefore, that the sepulchre be made sure; and further on, So they went, and made the sepulchre sure, sealing the stone with the guard . And aiming well at these, one saith, and in rest Thou shalt judge them
7:20
san Girolamo † 420 d.C. Against the Pelagians 2
20, 21 . If I have sinned, what can I do?
7:1
Eliphaz in superioribus volens beatum Job a desperatione removere, ei quamdam terrenam beatitudinem repromiserat, si increpationem Domini non reprobarct. Unde beatus Job postquam tristitiae suae rationabiles causas ostendit, vult ulterius ostendere, praedictam consolationem Eliphaz ex repromissione terrenae felicitatis esse incongruam. Et primo hoc ostendit ex conditione praesentis vitae; postmodum vero id ostendit ex sua propria conditione. Circa conditiones vero praesentis vitae, diversa fuit hominum sententia: quidam enim posuerunt, in hac vita ultimam felicitatem esse; et hanc sententiam videtur sequi Eliphaz: ibi enim est ultimus finis hominis, ubi expectat finalem retributionem pro bonis aut malis: unde si in hac vita homo remuneratur a Deo pro bene actis, et punitor pro malis, ut Eliphaz videbatur asserere, consequens videtur quod in hac vita sit ultimus hominis finis. Hane autem sententiam intendit Job reprobare: et vult ostendere, quod praesens vita hominis non habet in se ultimum finem, sed comparatur ad ipsum sicut motus ad quietem et via ad terminum; et ideo comparat eam illis statibus hominum qui tendunt ad aliquem finem, scilicet statui militum, quia militando ad victoriam tendunt; et hoc est quod dicit: Militia est vita hominis super terram; ac si diceret: Vita praesens, qua super terram vivimus, non est sicut status victoriae, sed sicut status militiae. Comparat etiam eam statui mercenariorum; et hoc est quod subdit: Et sicut mercenarii dies ejus; scilicet hominis super terram viventis. Comparat autem praesentem vitam his duobus statibus propter duo quae imminet homini in praesenti vita; ut scilicet resistat impedimentis et nocivis, et propter hoc comparavit militiae; et ut operetur utilia ad finem, et propter hoc comparavit mercenario. Ex utroque autem exemplo datur intelligi praesens vita divinae providentiae subdita: nam milites sub duce militant, et mercenarii a patrono operis mercedem expectant. Satis etiam in his duobus exemplis apparet falsitas sententiae quam Eliphaz defendebat. Manifestum est enim quod duo exercitus strenuis militibus non parcit, periculis aut laboribus; sed secundum quod militiae ratio exigit, interdum eos et majoribus laboribus et majoribus periculis exponit; sed post victoriam adeptam magis strenuos plus honorat: sic et paterfamilias melioribus mercenariis majores labores committit, sed in tempore mercedis eius majora munera largitur: unde nec divina providentia hoe habet, ut bonos magis ab adversitatibus et vitae praesentis laboribus eximat, sed quod in fine eos magis remuneret. Quia ergo ex his Eliphaz sententia tota subruitur, ad eorum confirmationem Job intendit, et eam efficaci ratione demonstrat. Manifestum est enim quod quaelibet res adeptio ultimo fine quiescit: unde necesse est quod cum ipsa voluntas humana ultimum finem consecuta fuerit, in illo quiescat, et ulterius ad alia desideranda non moveatur: hoc autem contrarium in praesenti vita experimur: nam semper homo quasi non contentus praesentibus, futura desiderat. Unde manifestum est, in hac vita ultimum finem non esse, sed hanc vitam ad alium finem ordinari, sicut ordinatur militia ad victoriam, et dies mercenarii ad mercedem.
7:2
Sciendum est autem, quod in praesenti vita praesentia non sufficiunt, sed desiderium tendit in futura propter duo: scilicet propter affectiones praesentis vitae; et propter hoc inducit exemplum animalis desiderantis umbram, dicens: Sicut cervus, ab aestu afflictus, desiderat umbram, qua refrigeretur: et propter defectum perfecti boni et finalis, quod hic non habetur; et ideo ponit exemplum de mercenario, dicens: Et sicut mercenarius praestolatur finem operis sui. Perfectum enim bonum est hominis finis.
7:3
Sic et ego habui menses vacuos; idest, reputavi menses praeteritos mihi vacuos praeterisse; utpote in quibus perfectionem finalem adeptus non eram; et noctes, deputatas quieti contra afflictiones, laboriosas numeravi mihi; idest, reputavi ae si essent laboriosae, inquantum in eis retardabar a prosecutione finis.
7:4
Quomodo autem habuerit menses vacuos et noctes laboriosas, exponit subdens: Si dormiero; idest, cum fuerit tempus dormiendi de nocte, dicam, Quando consurgam? exoptans diem, Et rursum, facto die, expectabo vespertam; sic semper in futurum per desiderium tendens; et hoc quidem est commune omni homini viventi super terram; sed plus et minus hoc sentiunt homines, secundum quod magis aut minus gaudius aut tristitiis afficiuntur: nam qui in gaudio est, minus considerat futurum, plus autem qui in tristitia; et ideo ut hoc desiderium Job in se vehemens ostendat, subjungit: Et replebor doloribus usque ad tenebras: propter quos dolores praesens tempus si est mihi taediosum, futurum magis desidero.
Ostenderat supra beatus Job, consolationem Eliphaz ex promissione felicitatis in vita terrena fuisse ineptam, ex generali conditione vitae hominis super terram; nunc autem intendit ostendere, eamdem consolationem ineptam esse ex sua propria conditione; et proponit duo, quae impediunt ipsum expectare prosperitatem super terram: quorum primum est infirmitas corporis quam patiebatur: homini enim gravi infirmitate detento nil potest contingere quod eum in hac vita faciat esse felicem: et ideo dicit. Induta est caro mea putredine; quasi dicat: Undique corpus meum circumdatum est putredine, sicut corpus circumdatur vestimento: et quia vulnera in principio curata ad sanitatem perveniunt, ostendit vulnera sua esse neglecta: unde dicit: Et sordibus pulveris: non enim erant debito modo curata, quia (ad litteram) in sterquilinio jacebat, ut supra dictum est.
7:5
Expectatur autem sanitas vulnerum, etiamsi vulnera sint neglecta, quando natura est fortis; sed in Job etiam vigor naturae defecerat: unde dicit: Cutis mea aruit et contracta est: quia humor naturalis jam consumptus est, vel propter senectutem, vel propter infirmitatem: unde non videtur locus ut in hac vita ulterius felicitatem expectem.
7:6
Secundum est, quod plurimum tempus vitae suae jam praeterierat, under modicum tempus restabat, nec in eo poterat magnam felicitatem expectare: et propter hoc dicit: Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur; vita enim hominis quantum ad aliquid simile est texturae: sicut enim ille qui text telam, fila filis adjungit, ut ad perfectionem telae perveniat, qua perfecta, eam succidit; sic ad hoc ut vita hominis perficiatur, dies diebus adduntur; cum autem fuerit perfecta, totaliter succidetur. Ideo autem ait quod velocius transeunt dies hominis quam tela succiditur, quia in opere telae textor interdum quiescit; sed tempus vitae hominis absque quiete continuo labitur. Sed posset aliquis dicere, quod licet plurimum temporis vitae ejus transierit, adhuc tamen possit expectare reditum ad statum vitae praeteritae: posuerunt enim aliqui, quod post mortem transactis plurimis annorum circulis, homo rediturus erat ad eamdem vitam seriem quam prius egerat; ut puta, quod Plato in futuris temporibus lecturus erit Athenis, et eadem acturus quae prius egit; et sic homo, licet plurimum temporis vitae ejus transierit, posset expectare restitutionem beatitudinis in vita terrena: et ideo ad hoc removendum, subjungit Job: Et consumpti sunt absque ulla spe, redeundi scilicet ad pristinos dies: et ad hoc probandum, subjungit ad Dominum loquens, ad quem ab illo loco, Militia est vita hominis super
7:7
terram, videtur direxisse sermonem, dicens: Memento quia ventus est vita mea, idest vento similis: sicut enim ventus pertransit, et ultra non revertitur, ita vita hominis cum pertransierit, non redit; et hoc est quod subdit: Et non revertetur oculus meus ut videat bona, scilicet terrenae vitae, quae quondam habui, et nunc amisii; et sicut cum vita mea praeterierit, ego non revertar ut videam bona terrena, sic nec videbor ab oculo terreno: unde sequitur: Nec aspiciet me visus hominis. Ponit enim hie duo, ut significet quod non revertetur ad conversationem humanam, quae maxime consistit in videre et videri: nam visus, cum sit subtilior sensuum, principatum tenet in vita sensibili.
7:8
Sed quamvis post mortem ab hominis oculo se dixerit non videndum, confitetur tamen se videndum esse ab oculo divino, in hoc quod subdit: Oculi tui in me, scilicet erunt. Deo enim mortui conspici sunt, qui spiritualia intueatur, quia mortui secundum spiritum vivunt, non secundum carnem, quam visus hominis aspicere potest.
7:9
Posset autem aliquis ex hoc intelligere, quod oculi Dei ita respicient mortuum, non secundum statum praesentem, sed secundum quod respicit futura, quasi homo mortuus iterum rediturus sit ad vitam quam dimisit; et ideo ad hoc excludendum subjungit: Et non subsistant; quasi dicat: Sic dico, quod oculi tui in me erunt post mortem, quod tamen ego postmodum iterato non subsistam in statu hujus vitae terrenae; et hoc probat per simile, cum subdit: Sicut consumitur nubes, et pertransit; sic qui descendit ad inferos, non ascendet. Dicuntur autem mortui ad inferos descendere, vel quia secundum animam ante Christi mortem omnes ad infernum descendebant, vel quia secundum carnem sub terra ponuntur. Quantum enim ad praesens pertinet, nihil differt quomodocumque exponatur: nihil enim aliud vult dicere, nisi quod mortui non redeunt ad vitam praeteritam; et hoc probat in quadam simili probatione sufficienti. Sicut enim Philosophus docet in secundo de Generatione, tam in corporibus corruptibilibus quam in corporibus incorruptibilibus quidam circularis motus apparet: sed haec est differentia, quia in corporibus caelestibus secundum circulationem reiteratur idem numero, sicut idem sol numero, qui occidit et redit ad ortum; et hoc ideo quia substantia non corrumptitur in tali mutatione, sed solus locus mutatur; in motu vero generalibilem et corruptibilem non reddit idem numero, sed idem specie. Patet enim quod secundum circularem motum solis, nubium circuitatio quaedam fit in dispositione aeris: nam in hyeme fiunt nubes, et postmodum in aestate consumuntur; et iterum redeunte hyeme, redeunt nubes, non tamen eaedem numero, sed specie; quia illae nubes quae prius fuerunt, omnino disparuerunt: et similiter est in hominibus: non enim iidem homines per generationes redeunt qui prius fuerunt secundum numerum, sed solum secundum speciem. Ex quo patet solutio rationis illorum qui ponebant reditum ad eamdem vitam et ad eosdem actus: credebant enim quod inferiora disponerentur secundum motum corporum caelestium: unde, cum redierit eadem constellatio post plurima temporum spatia, credebant quod rediret et eadem res numero: non est autem necesse quod r·deant eadem numero, ut dictum est, sed solum similes secundum speciem. Ponebant autem isti, quod homo mortuus, post certa tempora spatia, non solum rediret ad vitam, sed etiam ad easdem possessiones et domos quas prius habebat; et ideo ad hoc excludendum, subjunxit: Nec revertetur ultra ad domum suam.
7:10
Ponebant etiam quod eadem opera acturus erat quae prius egit, et eadem officia et dignitates habiturus: unde ad hoc etiam excludendum subjun-git: N·c cognoscet eum amplius locus ejus; idest, non redibit ulterius ad locum suum: et accipitur hic locus pro statu personae, illo modo loquendi quo dicere consuevimus: Iste habet magnum locum in ista civitate. Manifestum est autem ex his, quod
7:11
Postquam ostendit Job, consolationem Eliphaz, promittentis prosperitatem terrenam, fuisse incon-gruam, per rationes ostensivas, nunc iidem ostendit deducendo ad inconveniens: quia, si illi consolationi inniteretur quae ex spe terrenae prosperitatis sibi aliquando secundum Eliphaz danda erat; cum ista spes frivola sit et vana, ut ostensum est, sequeretur quod oporteret eum adhuc in tristitia remanere, et doloris verba proferre, et penitus de-sperare; et ideo quasi contra populum disputans, concludit: Quapropter; scilicet, vanum est expectare prosperitatem terrenam, ut ostensum est; et aliunde non habetis unde me consollemini: ergo, et ego, quasi consolatione destitutus, non parcem ori meo, quin loquar verba lamentationis, prout mens sug-geret: et hoc est quod subdit: Loquar in tribulatione spiritus mei; scilicet, secundum quod tribulatio quam patior, spiritum meum impellit ad loquendum. Nec solum aderat ei tribulatio exterior, sed et tristitia interior exinde concepta; et ideo subdit: Confabu-labor cum amaritudine animae meae; idest, in amaritudine quasi fabulosa verba loquar, secundum quod amaritudo animae meae mihi ministrabit.
7:12
Inter cetera autem: quae homines amaricati confabulari so-lent, praecipue solent inquirere de causis suae amari-tudinis, quia vix est aliquis amaricatus quin videatur sibi vel penitus injuste vel plus justo afflictus esse; et ideo Job gerens personam hominis amaricati, in-quirit de causa affectionis suae, dicens: Numquid mare sum ego, aut cetus, quia circumdedisti me carcere? Ubi notandum est, quia aliter providentia divina operatur circa creaturas rationales, et aliter circa irrationales. In creaturis enim rationalibus invenitur meritum et demeritum, propter liberum arbitrium; et propter hoc debentur eis poenae et praemia; creaturae vero irrationales, cum non habeant liberum arbitrium, nec merentur nec deme-
Job hic resurrectionem quam fides asserit, non negat, sed reditum ad vitam carnalem, quam Judaei ponunt, et alii quidam Philosophi posuerunt. Nec hoc etiam contradicit narrationi Scripturae de hoc quod aliqui sunt resuscitati ad vitam praesen-tem: quia aliud est quod miraculose agitur, aliud est quod agitur secundum cursum naturalem, prout hic loquitur Job. Considerandum est etiam, quia quod supra dixit, Memento quia ventus est vita mea; non ideo dixit quasi in Deum oblivio cadat; sed loquitur ex hypothesi positionis adversariorum. Si enim Deus repromitteret homini, cujus vita jam quasi praeteriit, bona in hac vita terrena, videre-tur quasi oblitus; quia vita hominis, ad modum venti, sine reditu transit.
rentur poenas et praemia; sed operatur Deus circa eas ad earum ampliationem vel restrictionem, secundum quod competit ad bonum universi. Ex qua quidem provisione seu ratione contingit quod Deus mare coercet, ne totam terrae superficiem occupet, ut sit locus animalibus ex terra nascentibus: sic etiam cete infra mare Oceanum coercet, ne si in alia maria deduceretur, aliquibus posset esse etiam nocumentum: et ideo inquirit Job, utrum similis causa sit suae afflictionis causae propter quam coar-ctatur mare aut cetus, ut scilicet afflictus sit, non propter aliquod suum detrimentum, sed propter aliquam utilitatem exinde aliis provenientem.
7:13
Dicit autem se carcere circumdatum, eo quod ita oppressus erat tribulatione, quod ex nulla parte pa-tebat sibi vel libertatio vel consolatio: et ideo consequenter ostendit se privatum esse illis remediis quibus afflicti solent consolari: quorum unum est somnus, nam propter somnum tristitia mitigatur: et hoc notatur, cum dicit: Si dixero: Consolabitur me lectulus meus, scilicet tempore dormitionis. Aliud remedium est cum homines sapientes per deliberationem rationis se ipsos consolantur; et hoc remedium tangit cum dicit: Relevabor, scilicet ab oppressione tristitiae, loquens mecum, per deliberationem rationis, in stratu meo. Homines enim sapientes quando solitarii sunt, et a tumultibus hominum et negotiorum semoti, tunc magis secum loqui possunt, secundum rationem aliquid cogitando.
7:14
Sed ista remedia eum juvare non poterant; quia tempore quo his remediis uti debebat, aderant sibi alia impedimenta, quibus perturbabatur; scilicet somnia terribilia, et visiones horribiles; et hoc est quod subdit: Terrebis me per somnia, quae scilicet dormienti apparent, et per visiones: quae scilicet apparent vigilanti ab usu exteriorum sensuum alienato, horrore concuties: solent enim nocturna phantasmata conformia esse diurnis cogitationibus. Unde quia Job in die moerores cogitabat, similibus phantasmatibus perturbabatur in nocte. Infirmitas etiam corporis ad hoc operatur, ut perturbata phantasmata dormientibus appareant.
7:15
Sic ergo undique consolatione exclusa, nullus modus mihi remanet tot angustias evadendi nisi per mortem: et ideo praecelegi mortem quantumcumque abjectam, ut vitem tantam miseriam; et hoc est quod dicit: Quamobrem elegit suspendium anima mea. Et ne putaretur haec electio ex aliqua infirma cogitatione provenire, aliis fortibus cogitationibus repugnantibus, subjungit, nil esse in se tam forte quod mortem non desideret; et hoc est quod dicit: Et mortem ossa mea: solet enim per ossa in Scriptura id quod est in homine robustius designari; et quare hoc eligit, ostendit cum subdit: Desperavi; idest, a spe quam mihi
7:16
Postquam ostendit Job, quod consolatio Eliphaz ex promissione felicitatis terrenae, inducебat eum ad desperationem et desiderium mortis, ostendit quid sibi sperandum relinquantur a Deo, ut scilicet tribulatio illata cesseret; et hoc est quod dicit: Parce mihi, Domine, quasi dicat: A spe prosperitatis terrenae decidi: hoc mihi sufficit ut parcas, idest flagellare desistas: et quia ad parcendum inducere solet parvitas et miseria hominis, subjungit: Nihil enim sunt dies mei; quod videtur referri ad hominis parvitatem et ad vitae brevitatem, et communiter quantum ad omnes, et specialiter quantum ad seipsum, cujus dies jam praeterierant. Utrumque autem consequenter prosequitur: et primo de parvitate, dicens: Quid est homo, idest quam parvum quidem et infirmum secundum corpus, quia magnificas eum? honore grandi inter ceteras creaturas. Aut quid apponis erga eum cor tuum? eum scilicet speciali cura custodiendo et protegendo. Ubi considerandum est, quod licet omnia subsint divinae providentiae; omnia tamen secundum statum suum ordine prosequentia a Deo aliter et aliter disponuntur. Cum enim omnia particularia bona quae sunt in universo, ordinari videantur ad commune bonum universi, sicut pars ad totum, et imperfectum ad perfectum; eo modo aliqua disponuntur secundum divinam providentiam, secundum quod habent ordinem ad universum. Sciendum est autem, quod secundum modum quo aliqua participant perpetuitatem, essentialiter ad perfectionem universi spectant; secundum autem quod a perpetuitate deficient, accidentaliter pertinent ad perfectionem universi, et non per se: et ideo secundum quod aliqua perpetua sunt, propter se disponuntur a Deo; secundum autem quod corruptibilia sunt, propter alia. Quae ergo perpetua sunt et specie et individuo, propter se gubernantur a Deo. Quae autem sunt corruptibilia individuo, perpetua specie tantum, secundum speciem quidem propter se dispensantur a Deo, secundum autem individuum propter speciem tantum; sicut bonum et malum quod accidit
dedisti ut iterum fruar prosperitate terrena; et quare desperaverat ostendit subdens: Nequaquam ultra jam viram: in quo duo possunt intelligi, quae supra posuerat: scilicet quod majus tempus vitae suae jam praeterierat; et quod non erat reditus post mortem ad eandem vitam, ut scilicet viveret super terram. Hoc ergo inconveniens inferebat ipse Job ex consolatione Eliphaz, quod scilicet desperatus mortem eligeret, et non haberet unde tristitiam reprimere.
7:17
in brutis animalibus, utpote quod haec ovis occiditur ab hoc lupo: vel aliquod aliud hujusmodi, non dispensatur a Deo propter aliquod meritum vel demeritum hujus lupi vel hujus ovis, sed propter bonum specierum, quia divinitus unicuique speciei ordinatus est proprius cibus; et hoc est quod dicit: Aut quid apponis erga eum cor tuum? dum scilicet ei provides propter ejus bonum; non apponit autem in brutis erga singularia cor suum, sed erga bonum speciei, quod potest esse perpetuum.
7:18
Quo modo autem apponat erga eum cor suum, ostendit, cum subdit: Visitas eum diluculo; idest a principio nativitatis, tua providentia administrans ei quae sunt necessaria ad vitam, et magnificationem, tam corporalem quam spiritualem; et subito probas illum; per adversa, in quibus appareat qualiter se habeat ad virtutem: quia, sicut habetur Eccli. 27: « Vasa figuli probat fornax, et « homines justos tentatio tribulationis. » Dicitur autem Deus hominem probare, non ut ipse discat qualis est homo, sed ut alios eum cognoscere faciat, et ut ipsemet seipsum cognoscat. Haec autem verba non sunt intelligenda tamquam improbantis divinam circa homines sollicitudinem; sed tamquam inquietantis et admirantis: id enim quod de homine videtur exterius, parvum quidem est, fragile et caducum. Unde mirum videtur quod Deus tantam sollicitudinem habeat de homine, nisi aliquid latere in eo quod esset perpetuitatis capax; et per hanc inquisitionem, et admirationem sententia Eliphaz excluditur: quia si non esset alia vita hominis nisi quae est super terram, non videretur condignus hono tanta Dei sollicitudine circa ipsum. Ipsa ergo solicitudo quam Deus specialiter habet de homine, demonstrat aliam esse vitam hominis post corporis mortem.
Deinde aliam rationem subjungit, ut sibi parcatur, sumptam ex brevitate vitae, cam sub interrogatione proponens, cum dicit: Usquequo non parcis mihi? quasi dicit: Tempus hominis breve est, et temporis vitae meae maior pars transiit: quis ergo terminus expectatur ut mihi parcas, si modo non parcis, ut saltem aliquod breve spatium habeam, in quo quiescam?
7:19
Quod significat in hoc quod subdit: Nec dimittis me, ut glutiam salivam meam? homines enim dum verba proferunt, salivam glutiire non possunt: necessarium est ergo in loquendo aliquam modicam pausam fieri, ut saliva vel expuatur, vel glutiatur: cui quidem morulae residuum tempus vitae suae comparat: ae si dicat: Si parcere differas, non remanebat mihi a laboribus aliqua quies, saltem illi pausae similis qua loquentes salivam glutiunt. Et hoc etiam non procedit ex suppositione sententiae Eliphaz: quia si non sit vita alia hominis nisi quae est hominis super terram, non restat quando Deus parcat, si in hac vita non parcit. Posset autem aliquis dicere, Job indignum esse ut sibi parcatur a Deo, qua peccata sua merentur eum ulterius affligi, secundum sententiam Eliphaz, qui eum propter peccata flagellari putabat; et ideo subdit: Peccavi; quasi dicit: Esio quod peccaverim, et propter hoc merear flagellari: adhuc remanet ratio, quare mihi parcere debeas; et subjungit adhuc tres rationes quare parcere Deus debeat, sumptas ex hominis infirmitate.
7:20
Quarum prima sumitur ex impotentia satisfaciendi: homo enim nihil condignum facere potest propriis virtutibus, ad recompensandum offensam quam contra Deum commisit; et hoc est quod dicit: Quid faciam tibi, o custos hominum? quasi dicit: Si tantam sollicitudinem de hominibus habebas quasi custos eorum, ut de singulis eorum actibus rationem requiras, non suppetunt meae vires ad faciendum aliquid propter quod peccata mea remittas: unde si hoc expectatur, numquam mihi parceres; et ideo hoc non obstante, mihi parcere debes. Secunda ratio sumitur ex impotentia perseverandi: homo enim post corruptionem humanae naturae perseverare non potest sine gratia Dei: unde et in sacra Scriptura consuetum est dici, quod Deus aliquem indurat vel exacuat, ex hoc quod gratiam non largitur, per quam emolliatur et videat. Secundum ergo hunc modum hic loquitur dicens: Quare posuisti me contrarium tibi? idest, quare mihi gratiam non dedisti, per quam in hoc perseverarem, ut mihi contrarius non esses propter peccatum? Quicumque enim peccat, quantum in se est, Deo contrarius est; dum scilicet divinis mandatis repugnat, sive quae sunt in lege scripta tradita, sive naturaliter indita hominis rationi.
Sciendum est autem, quod hominis ratio fortior est inter omnes animae virtutes: cujus signum est, quod aliis imperat, et eis utitur ad suum finem. Contingit tamen quod ratio interdum ad modicum absorbetur per concupiscentiam vel iram, aut alias inferiorum partium, et sic homo peccat; non tamen inferiores vires sic possunt rationem ligatam tenere, quin semper redeat ad suam naturam, qua in spiritualia bona homo tendit, sicut in proprium finem. Sic ergo pugna quaedam fit etiam hominis ad seipsum, dum synderesis remurmurat rationi, propter hoc quod per concupiscentiam vel iram absorpta peccavit, ex quo ex peccato praeterito inferioribus viribus est addita pronitas; et ideo ad similes actus
propter consuetudinem ratio non potest libere uti inferioribus viribus, ut eas scilicet ad superiora hona ordinet, et ab inferioribus retrahat; et sic homo, dum fit contrarius Deo per peccatum, fit etiam sibimetipsi gravis; et hoc est quod subdit: Et factus sum mihimetipsi gravis? In quo apparet, quod peccatum statim suam poenam habet: et sic post hanc poenam facilius videtur homini esse parcendum.
Tertia ratio sumitur ex impotentia hominis ad purgandum peccatum: homo enim per seipsum in peccatum labitur; sed solius Dei est peccatum remittere; et ideo quaerit Job, si poena mea cessare non debet quamdiu peccatum manet, et tu solus peccatum auferre potes: Cur non tollis peccatum meum, quod in te Deum, vel in meipsum commisi? Et adhuc subdit: Et quare non aufers iniquitatem meam? si qua est contra proximum commissa.
Considerandum est autem, quod hujusmodi quaestiones Job non facit quasi temerarius divinarum judiciorum inquisitor, sed ad felicitatem destruendam quam adversarii asserere nitabantur, scilicet quod in hac vita tantum essent expectanda a Deo bona vel mala pro factis humanis: quo quidem posito, tota ratio divinorum judiciorum turbatur, quibus homines in hac vita puniri propter peccata, vel peccata remitti secundum quod eos praecordiant ad vitam futuram vel praedestinando vel reprobando. Si autem non esset vita futura, sed tantum praesens, non esset ratio quare Deus differret parcere iis quibus parcere intendit, aut eos justificare et remunerare; et ideo Job, ut suam intentionem aperi at, subdit: Ecce nunc in pulvere dormiam: quia jam in promptu est finis vitae meae, cum moriar resolvendus in pulverem; et propter incertitudinem mortis, tempus vitae non potest expectari.
7:21
Finitur etiam dies crastinus: et ideo subdit: Et si mane me quaesieris, non subsistam; quasi dicit: Non possum reppromittere mihi tempus vitae usque in mane, nedum longa vitae spatia, in quibus expectare possim quod mihi parcas, si alia vita non erit.
Considerandum est autem, quod Job procedit more disputationis, cui a principio sufficit falsam opinionem repellere; et postmodum aperit quid ipse de veritate sentiat. Notandum est etiam, quod Job in verbis praemissis tres rationes tetigit quare aliquis in hac vita flagellatur a Deo. Prima est, ut cohibeatur ejus malitia, ne aliis possit nocere; et hanc rationem tetigit cum dicit: Numquid mare sum ego, aut cetus, quia circumdedisti me carcere? Secunda est, ut habeatur hominis experientia, ut scilicet virtus ejus manifestetur; et hanc tetigit, cum dixit: Visitas eum diluculo, et subito probas illum. Tertia est in poenam peccatorum; et hanc tetigit, cum dixit: Peccavi: quid faciam tibi, o custos hominum?
7:1
Accusatione amicorum reiecta et disceptationis norma quadam ae. — regula praestitula (6, 28 et seq.) exponit Iobus quid ipse de sua — — conditione sentiat et de consolatione ab Eliphaz promissa. Ut 1 enim bene S. Thom. nexum proponit, promiserat Eliphaz quan- — dam terrenam beatitudinem, si increpationem Domini non reprobaret. Sed beatus lobus ostendit hane consolationem esse incongruam, idque primo ex conditione praesenlis vitae, postmodum ex sua propria conditione. Quare primo asserit generatim vitam humanam duris laboribus esse obnoxiam : v. 4 « Militia est hominis vita et ad disceptationem accommodate: nonne militia (est) homini super n. terram? wiy eliam. hominem dicit fragilem, labilem, miserum 0L.-38. 6. Ps. 8, 5:9, 20; 55, 2. Militia durum indicat ac strenuum S i laborem, eumque periculis, vigiliis, certaminibus plenum ; dzes mer- OA cenarii tempus designant labori et sudori, obedientiae et subiectioni - praestitutum, cuius finem operisque mercedem avide homines appe- — — tunt et exspectant. Utramque similitudinem | praeclare expendit — — 1. Sed certe melius cum Houbig. Hitz. B. legitur *3 in me pro ma S. Thom. : « praesens vita comparatur ad ultimum finem sicut motus ad quietem et via ad terminum et ideo comparat eam illis statibus hominum qui tendunt ad aliquem finem... (idque) propter duo quae imminent homini in praesenti vita, ut scil. resistat impedimentis et nocivis (militia) et ut operetur utilia ad finem (dies mercenarii). Ex utroque autem exemplo datur intelligi praesens vita divinae providentiae subdi; nam milites sub duce militant et mercenarii a patrono operis mercedem exspectant ». In hoe onere et ipse Iobus duram servit servitutem
7:2
v. 2 « sicut servus desiderat umbram et sicut mercenarius praestolatur finem operis sut »; — hebr. sicut (qui) anhelat umbram (Cod. summo desiderio aspirat Ma/v.) et sicut mercenarius (qui) ezspectat mercedem suam (LXX,.Chald. Cod. Malv. W. etc.), ita ipse quoque sensit et sentit diei pondus et aestum, quin immo magis, quia iam diu cruciatu exagitatur et per ipsas etiam noctes aliis ad requiem concessas levamine caret. Ita
7:3
v. 3 « s/c et ego habui menses vacuos et noctes laboriosas enumerdvi mihi » ; — hebr. sice sortitus sum (quasi hereditate accepi) menses vanitatis i. e. fallaces, mendaces, qui spem fallunt, nunquam finem exoptatum aut melioris conditionis vicem afferunt (cf. Pin. Vav.) et noctes laboris adnumerantur mihi '; igitur conqueritur quod supra communem sortem et diuturnitate aerumnarum et sine ullo quietis intervallo oneretur. Bene enim adnotat Vav. lobum non tam se cum alis conferre, quam quid et quatenus differat exponere. Ex quo loco simul patet, Ilobum dw (menses vacuos dicit) iam affligi, id quod ad patientiae exercitationem rite aestimandam et ad gemitus benigne interpretandos considerari oportet. Id sane ex gravissimis est quod modo tetigit, excruciari sine ullo respiralionis intervallo, unde accuratius id delineat
7:4
v. 4 « sz dormzero, dicam : quando consurgam »? — i. e. si decumbit (ita hebr. 222) nocte adventante, iam diei lueisque adventum exoptat, uti aegri qui noctes insomnes quam maxime timent; luce orta denuo finem diei desiderat « et rursum ezspectabo vesperam »; — ita perpetuis iactatur et inanibus desideriis, cum neque noctu neque interdiu: aliquid capiat levaminis sed « e£ replebor doloribus usque ad tenebras » ; — LXX et vet. lat. « si dormiero, dico, quando dies? et si surrexero, rursum, quando vespera? repleor autem doloribus a vespera usque ad mane ». Textus hebr. noctes exhibet insomnes et longas et plenas doloribus : sč decumbo, dico, quando surgam? et extendit vesperam (i. e. Deus mihi noctem reddit longam W. Fürst, Del. ; alii: protenditur nox Hitz. Zsch.) | Cur diu noctuque doloribus iactetur, exponit
7:5
v. 5 « induta est caro mea putredine et sordibus pulveris »; — bene Cord. : « adeo extabui ut corpori meo obducta fuerit crusta quaedam purulenta et pulvere adscil. scatet et ulcerum crustis. In hebr. induta est caro mea verme (vermibus) e£ ramento (gleba) pulveris i. e. scabie et siccioribus crustulis exustisque partieulis decidentibus ex corpore, nam hae excrescere et excerni solent ex elephantiacis (Pin.) ;-« cutis mea aruit»: — hebr. ya) findere, deffringere cum strepitu (Malv. Mar.) ? « et contracta est »; — hebr. et. [/quefit-1. e. denuo sanie diffluit, scinditur manantibus ulceribus ?. Et ad tantam miseriam redactus est post vitam celerrime dilapsam. Ex praesenti enim conditione miserrima oculos flectit in vitam praeteritam eamque deprehendit citissime avolasse, dirigit in tempus futurum neque ibi spem vel solatium invenit. Unde
7:6
v. 6 « dies me velocius. transierunt quam a-texente tela. succiditur, et consumpti sunt absque ulla spe »; — hebr. veloctores fuerunt queam radius (navicula) textoris * (cf. Pin. Cord. Cod. Malv. Vav.) i. e. abierunt. velocius quam navicula illa textoris qua subtegmen stamini inseritur, quae sine intermissione nunc ad dexteram nuncad sinistram excussa volat. Non possum non mirari, quod recentiores quidam hoc de lobi praesenti conditione accipiunt (Ros. Del. W. Hitz. Zsch.); sed num in morbo dies tam cito avolant, vel quando aegrotus hae de re eonqueritur? Quare optime Her. vertit /ranszerunt. lam quid speret. de futuro? praesens corporis dissolutio et putredo nihil aliud suadet, quam dies consumi sine ulla spe. i Quare a Deo efflagitat, ut ei liceat minimum spatium quod supersit aliquo cum levamine absolvere. Ut Deum ad miserationem inflectat, vitae cursum humanae commemorat praecipitem, irrevocabilem. 1. TTO varie accipitur; quando vesper emetietur spatium? alii cor meum supplent (ef. Malv.); alii substantivum a 7172 fugit, recessit. esse volunt: quando recessus vesperae "Tm sel erit? - 3. Ita Chald. et Syrus ọya quasi a DD»; quacum versione iure recentiores consen- K TX ^*^ . ^ yt tiunt plerique (ef. Ps. 58, 8 hebr.), dum pauci notionem DN (aversabilis, abominabilis 4. Un&p Ugkeparo: Aq. sim. Sym. Theod. cf. cod. syr. hexapl. Codiees LXX variant; vel w nä; (ita. quoque Syrus herapl.) vel 8gogéoc. riter et fuga est irrevocabilis; semel tantum vivitur, quae nova ratio est, qua Deum flectere conatur; una enim vita tantum habetur eaque brevis, quare hane aerumnis obruere et opprimere vis? hoc est, quod dicit « e£ non revertetur. oculus meus, ut videat bona » ; — bene Ol. : « memento vitam humanam fragilem esse et caducam, ad quam redire non poterimus, cum mors semel nos inde avulserit, neque bona eius intueri neque. frui ». Haec ratio plana est et ipsis verbis conspicua, quam etiam plerique interpretes rite perceperunt (cf. Greg. exp. in. Phil. Thom. Caiet. Sanct. Pin. Cord. Male. Mar. Men. Tr. Gord. Ros. W. P.). Perperam De. et Zsch. ea ita accipiunt quasi lobus statum vitae et animae post mortem deseribat. Varie adhue effert, omnem spem vitae terrestris esse praecisam sibique mox esse e vivis excedendum
7:8
v. 8 « nec aspictet me visus homunis »; — i. e. iamiam 1n eo est, ut mortalium aspectibus me mors eripiat (Pzn.) ; « oculi tui in me, et non subsistam » ; — i. e. mox quaerent me oculi tui et non ero uspiam in vivis, nec bene facere mihi in hac vita poteris, nisi nune statim facias (Vav. Cord. Men.). Iste sensus et simplex est et altero hemistichio ex lege parallelismi commendatur; quem alii. proponunt oculi tuè zn me scil. ad me occidendum (Malo. Hitz.), vel deprecatorie: benigno vultu me aspice et concede, ut vita defungar (77».), et longius abesse videtur neque ad orationem contextam satis accedere. Cum v. 7 sermo aperte fiat ad Deum, vix h. l. zui cam Mar. et W. ad quemcumque hominem poterit referri. tiv. 8 priorem v. 1"' partem de vitae veloci cursu denuo explicuit, superesse orum bonorum terrestrium spem; hae ratione simul respondet ad id quod Eliphaz 5, 47 et seq. suaserat.
7:9
v. 9 « sicut consumitur nubes et pertransit; siè qui descenderit. ad inferos non ascendet »; — verba plana sunt neminem de limbo ad hane terram redire (ascendere);
7:10
v. 10 « nec revertetur ultra in domum suam» ; —i. e. ad statum vilae praesentis (Est.), « neque cognoscet eum amplius locus eius »; — i. e. locus, ubi antea vixit homo, iam non videbit hominem revertentem (Sa). Apta est prosopopoea (cf. Pin.), qua pristina. domus quae adeo quasi familiaris erat hero, eum fingitur penitus oblita esse, ita ut si rediret, eum iam non agnosceret. Ex hisce iterum patet, lobum non loqui de hominis sorte et conditione in altera vita neque ullo pacto resurrectionem negare vel in dubium vocare '.
7:11
v. 44 « Quapropter et ego non parcam ori meo, loquar in tribulatione spiritus met, confabulabor cum amaritudine animae meae » ; — hic versus maxime attendatur oportet; triplici modo edicit se velle animi moerorem in querelas effundere idque libere i. e. os non continere, non compriin amaritudine animae (hebr.); proinde unum illud levamen sibi vult concedere, ut clamoribus et vocibus querulis dolores et animi pondus exoneret, ut impetum lamentationum non refrenet. Quare luce clarius est, ad verba sequentia applicandam esse illam regulam hermeneuticam, de qua ipse Iobus 6, 26 in auram verba afflicti, neque sermones hos ad verborum rigorem esse exigendos. Qua in re aliqui interpretes recentiores Iobo iusto iniquiores se praebere non verentur. Bene vero vim huius versus expendunt S. Thom. Pin. Cord. Vav. W. Primum quod eius animum percellit est, quod homo fragilis ac debilis tantis a Deo exerceatur suppliciis; unde
« Cum haec ita se habeant et ego ad extremum prope iam spiritum lum et erumpentia suspiria non supprimam » (Pin.) '.
7:12
v. 12 « numquid mare ego sum aut cetus, quia circumdedisti me carcere » ? — hebr. quia posuisti mihi custodiam; bene Cord.: « adeone tibi visus sum ferus ac noxius inter homines, ut in huius corporis aerumnosi carcere tot plagis me deprimere, vincire et compescere a violentia oportuerit »? Mare aestuans certis finibus quasi repagulis a Deo concluditur; cf. Gen. 4, 9. Ps. 103, 7. Iob 38, 11. Prov. 8,29. Ier. 5, 22. « Aut sum bellua aliqua immanis et ferox, quae ne aliis exitio sit, cavels et clathris includitur »? Men. Continuo enim, immo etiam in somno et per noctem se cernit a Deo infestatum; ita
7:13
v. 13 « si dixero : consolabitur me lectulus meus et relevabor loquens mecum n strato meo,
7:14
v. 44 £errebis me per somnia et per visiones horrore conculies » ; — i.e.si a nocte el a strato mihi aliquid levaminis polliceor, si mecum cogito : imminuet, auferet gemitum meum stratum meum (hebr.) i. e. somno demum obliviscar dolorum vel saltem onus erit levius, tu dormientem persequeris et terres et excrucias somniis et obiectis spectris et terrificis visionibus novo quodam horrore me concutis, terriculamentis me turbas (Cod. Cord.). Parücula y2 uti notum est, causam saepe affert, quare bene vulg. alique : per visiones me horrore concutis, neque opus est cum Del. interpretari: ex visionibus me horrore et terrore excutis et exturbas. Solent morbo elephantiaco laborantes noctes partim ducere insomnes partim molestis somniis angi. S. Chrys. censet probabile esse, Lobo ab ipso daemone eiusmodi terriculamenta fuisse immissa; certum id esse asserunt PA. exp. zn. Pin. Tantis igitur exagitatus malis quid praeoptet, dicit
7:15
v. 15 « guamobrem elegit suspendium anima mea et mortem ossa mea »; — clarius ex hebr. : et optat (praeoptat, mavult) suffocattonem anima mea, mortem prae ossibus meis (potius quam ossa mea) ; sensum esse comparationis malim mori quam talia sustinere patet ex particula y2 ; mors ei magis videtur optanda quam ossa haec, ad quae corpus est redactum, quam manere et habitare in ossibus (Malv.). Morbus elephantiacus respirandi difficultatem et suffocationem revera secum affert (Hos. Del. W.), unde Iobus optat, ut morbus tandem penitus eum absumat atque conficiat. Simul extremam maciem morbus ille efficit, quare apte ossium mentionem facit. Porro animi moerorem pandit et quanto taedio afficiatur v. 16 « desperavi »; — hebr. aversor, abominatus sum, taedio affeclus sum; ali, uti supra v. 5 : contabesco vel sanie diffluo (W. B.); « nequaquam ultra tam vivam »; —1. e. nullo modo vitam hanc miserrimam produci velim; ita denuo taedium vitae morüsque desiderium prodit. Aliud parumperin textu hebr. cui LXX quoque et Syrus et Chald. concordant: non in perpetuum vivam i. e. cum acerba quadam irrisione dicit : sane nullatenus vellem in tali miseria vivere in aeternum; vel est litotes : brevissimo tempore consumptus ero, Satius est mori, quam durissime affligi. Unde Iobus modo mortem exoptat (v. 15), modo levamen et solamen in aerumnis. Hoc nune expetit « parce mihi » ; — vel ex hebr. potius desiste a me, omittlas me (Cod. Mar. Malv. Vav. Le Hir); flagitat, ut Deus qui eum affligit, recedat, retrahat manum percutientem ; « nihil enim sunt dies mei»; — hebr. nam halitus (sunt) dies mei i. e. vita et celerrime elabitur et vilis est (nzhil), unde Deum rogat, ut nune sibi misericordiam exhibeat, cum post brevissimos dies iam non possit esse locus et occasio favoris ei praestandi, simulque vitae humanae fragilitate commemorata misericordiam implorat. Id in sequentibus latius prosequitur, v. 1T « quid est homo, quia magnificas eum »? — i. e. miratur, cur Deus hominem miserum zanti faciat, ut scil. tamquam antagonistam eum sibi opponat, cum quo congrediatur, quem magnis etcontinuis aerumnis cruciet. Est igitur honor ille zronzce dictus : an operae pretium est, homuncionem tam attenta cura persequi et vexare? Ita rite versum accipiunt Malv. Vav. Tir. Calm. W. Zsch. P.; sensu igitur contrario haec verba usurpantur quam Ps. 8. Id h. l. contextus (cf. v. 12. 18. 20) plane exigit, quamvis aliqui verba haec eodem sensu quam Ps. 8 accipiant (cf. Pin. Cord.); ironice quoque ait « aut quid apponis erga eum cor tuum » ? — i. e. sedulo attendis animum ad eum; nonne plus illi quam pro merito defertur, si illi affligendo et puniendo Deus curasintendat (Calm.)? Nunciam ipse declarat, qua in re honor iste a Deo homini impensus et attentio ille magna consistat
7:18
v. 18 « visitas eum diluculo »; — hebr. per (singula) tempora matutina eum visitas afflictione et castigatione « e£ subito probas illum »; — hebr. per momenta i. e. singulis momentis eum ezploras, examinas, in euminquiris (Ma/v. Calm. W. Le Hir). Ita dolore exulceratus continuos suos cruciatus diurnos nocturnosque tamquam assidua Dei flagella sibi incussa lamentatur Deique in flagellando assiduitatem, diligentiam, studium miratur. Unde cum expostulatione quadam exclamat :
7:19
v. 19 « usquequo non parcis mihi »? — hebr. quamdiu (quousque) non avertes oculum a me? i. e. quamdiu non cessabis a tam assidua cura et vigilantia contra me? Quamdiu vultus tuus iratus in me erit defixus? Averte illum parumper!« nec dimittis me ut glutiam salivam meam »; — i.e. quamdiu non sinesme, non recedes a me aftligendo, dum glutiam; per tantum saltem intervallum, quoad glutiendam salivam indigeo ? Minimo saltem momento levamen mihi concede; adeo continenter dicit se vexatum, ut ne traiiciendae salivae spatium quidem sit a dolore vacuum. Sa//eam glutire modus est loquendi proverbialis (cf. Pin. Cord. Sa, Malv. Mar. Men. Vav.) apud Arabes etiam usitatus (Ros. W.) ad brevissimum tempus significandum, quare aliae explicationes, Iobum adeo aestu et siccitate faucium vel angina laborare, ut deglutire non valeat, vel ad tantam virium imbecillitatem fuisse redactum, omittendae sunt. Iam sua sponte in adversitatibus enascitur quaestio, cur homo adeo affligatur. Ea animum etiam Iobi vehementer pulsat. Unde
7:20
v. 20 « peccavi, quid faciam tibi »? —1. e. esto quod peccaverim (S. Thom. ), uti amici contendunt (est oratio concedentis Vav.); quare merito LXX et vet. lat. « si ego peccavi, quid possum libi facere »? Phrasis haec 3» byas mo quae eadem infra 35, 6 et 22, 17 occurrit, potest significare : quid noceo tibt, quid mali tibi infero, etsi ego peccaverim ; et ita eam recentiores communiter accipiunt, quem sensum Pen. non reprobat, reiieit vero Calm. Alii exponunt : quid agam et tibi praestabo, ut te reddam propitium, quomodo me geram erga te « o custos hominum »! — qui hominem acerrime observas, exploras, vigilantia tua circumdas (v. 12), qui oculum vigilem et vindicem in omnes intendis! Uter sensus sit praeferendus, difficile est dictu. At loci infra allati, animus Iobi exulceratus, ipsa appellatio Dei custodis hominum et observatoris acerrimi et expostulatio subsequens priorem interpretationem commendant. Miratur Iobus scil., quomodo Deus adeo in 1psum animadvertat « quare posuisti me contrarium tibi et factus sum mihimetipsi gravis»? — bene hebr. 7222 explicari potest: quare posuisti me in scopum tibi i. e. in metam, in quam scil. eiaculeris furorem tuum et tela (cf. Ma/v. IV. Cod. Pin.), uti 6, 4, veluti hostem quem ferias (Sa); at minime sum ferendo ictus tuos, cum meipsum measque miserias ferre diutius non possim (Tir.); vel potius ita Deus in eum incurrit, ut sibi ipsi factus sit oneri (hebr.)' Iobus. Quomodo enim Deum sustineat hostem? Unde instanter flagitat, ut aerumnas tollat ; esto peccaverim
7:21
v. 21 « cur non tollis peccatum meum, et quare non aufers iniquitatem meam »? — cur tardas remittere? Urgens est petitio; rationem addit : si nunc non parcis, iam propediem non es habiturus, cui possis parcere, brevi enim moriar. Itaque denuo vitae brevitate ac miseria proposita petit, ut extremum demum vitae spatium sibi cedat tranquillum : « ecce, nunc in pulvere dormiam, et si mane me quaesieris, non subsistam » ; — nunc per hyperbolen ex animi commotione ortam dicit pro brevi, brevissimo tempore occumbam, id quod eliam altero hemistichio enuntiat. Accelera igitur Domine, Quamvis igitur recentiores quidam falso prorsus et inique has querelas interpretentur — censent enim Iobum ad id audaciae progredi, ut Deum tamquam hostem suum infensissimum describat eumque et iniustitiae et crudelitatis accusare non vereatur — tamen verum est, Iobum viam inire periculosam, quia tanto cum impetu scire vult, cur patiatur, et quia cum animi quadam acerbitate Deum dicit accurate in hominem invigilare, ut severe puniat, si quid illum errasse et peccasse deprehenderit. Sed simul perpendendum est, lobum in hanc inquisitionem protrudi stulto illo et acerbo modo agendi amicorum. II. DISCEPTATIO CUM BALDAD. Ca». 8-10. Arg. — lobi orationem Baldad ita concipit (uti recentiores quoque lobi obtrectatores), quasi Deum iustitiae violatae arguisset, unde divinam iustitiam suscipit defendendam asserens filios Iobi propter peccata iuste esse punitos, Deum autem humiles lobi preces non repulsurum (v. 4-1). Dein ex maiorum sapientia probat, impiorum prosperitatem non diu durare, sed subito excipi ruina (v. 8-19), pium vero non abiici; quare Lobo spes futura sit, si pietatem instauraverit (v. 20-22). — Simili modo uti Eliphaz Baldad quoque sermone suo peccat alias non agnoscens Dei casügaliones quam ad peccata et scelera punienda inflictas, quare in Iobi verbis iustitiae divinae accusationem deprehendit.
7:1
… Il popolo ebraico ebbe anch'esso le sue milizie e la S. Scrittura si rifà al s. m. come ad un'immagine della vita dell'uomo sulla terra, in lotta con le proprie passioni e con le seduzioni del mondo esterno (Iob 7,1; 14, 17, II Cor. 10, 4; I Tim. 1,18; Iac. 4,1; I Pt. 2, 11) ed alle schiere armate paragona le gerarchie celesti (Deut. 17,3; II Par. 33,3; Is. 24, 21; Ier. 8,7; Lc. 3, 13; Act. 7,42).
7:9
… 21-22; Ps. 88, 13), divisa in settori di diversa profondità (Is. 14, 15; Ez. 32, 23), poeticamente concepita come un profondo abisso, quasi un mostro insaziabile (Ps. 144, 7; Prov. 1, 12; 27, 20; 30, 15), che non restituisce più la sua preda (Iob. 7, 9; 14, 12; 16, 22; 17, 13-16). Luogo tenebroso, ove «nullus ordo sed sempiternus horror inhabitat» (Iob. 10, 21), viene descritto come una terra prigione, chiusa da porte e sbarre …
… terra, sotto acque inferiori, sita all'estremo Occidente, città-prigione (con strade e rioni) circondata da 7 mura munite di 7 porte doppie (corrispondenti alle 7 sfere dei pianeti: F. Hommel); è la « terra donde non si ritorna » (ersit lā tari), cf. Job 7, 9-10 e 10, 21; ne è il padrone Nergal (cf. II Reg. 17, 30; Ier. 39, 3, 13) e sua moglie Ereskigal, in una reggia sotterranea (cf. « il re dei terrori »: Job 18, 14); ivi scompare (« scende …
7:12
Il tannin (da tnn «protendersi in lungo») era un mostro marino o cetaceo (Gen. 1, 21 è tradotto κῆτος; ma Aquila, Simmaco, Teodozione: δράκων; Ps. 148, 7; cf. Iob 7, 12; Is. 27, 1), o un pauroso serpente (Ex. 7, 9-12; Deut. 32, 33; Ps. 91 [90], 13). Questo mostro diventa, in passi poetici, l'immagine delle potenze del male, unito talora a ráhabh «ferocia», …
7:15
3-12; Ier. 9, 3 con Iob 7, 15; ecc.). …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · Douay-Rheims originale (Douai 1609-10), trascrizione EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Pubblico dominio.