Iosue encoreged by our Lord, 10. admonisheth the people to prepare themselues to passe ouer Iordan; 12. and al the able men of the tribes of Ruben, Gad, and half Manasses to march armed before the rest. 16. Al promise to doe whatsoeuer he commandeth.
1Now it came to pass after the death of Moses, the servant of the Lord, that the Lord spoke to Josue, the son of Nun, the minister of Moses, and said to him:E dopo la morte di Mosè, servo del Signore, egli avvenne che parlò il Signore a Giosuè figliuolo di Nun, ministro di Mosè, e gli disse:AND it came to passe after the death of Moyses the seruant of our Lord, that our Lord spake to Iosue the sonne of Nun, the minister of Moyses, and said to him:Et factum est post mortem Moysi servi Domini, ut loqueretur Dominus ad Josue filium Nun, ministrum Moysi, et diceret ei: 2Moses my servant is dead: arise, and pass over this Jordan, thou and thy people with thee, into the land which I will give to the children of Israel.Il mio servo Mosè è morto: su via passa questo (fiume) Giordano tu, e tutto il popolo con te, e va nel paese che io darò a' figliuoli d'Israele.Moyses my seruant is deade: arise, and passe ouer this Iordan thou and al the people with thee, into the Land, which I wil geue to the children of Israel.Moyses servus meus mortuus est: surge, et transi Jordanem istum tu, et omnis populus tecum, in terram quam ego dabo filiis Israël. 3I will deliver to you every place that the sole of your foot shall tread upon, as I have said to Moses.Tutti i luoghi, ne' quali voi porrete il piede, li darò a voi, come io dissi a Mosè.Euerie place, the steppe of your foote shal treade, wil I deliuer to you, as I haue spoken to Moyses.Omnem locum, quem calcaverit vestigium pedis vestri, vobis tradam, sicut locutus sum Moysi. 4From the desert, and from Libanus unto the great river Euphrates, all the land of the Hethites, unto the great sea toward the going down of the sun, shall be your border.I vostri confini saranno dal deserto, e dal Libano fino al gran fiume Eufrate, vostra tutta la terra degli Hethei, sino al gran mare verso occidente.From the desert and Libanus vnto the great riuer Euphrates, al the land of the Hetheites vnto the great sea against the going downe of the sunne, shal be your border.A deserto et Libano usque ad fluvium magnum Euphraten, omnis terra Hethæorum usque ad mare magnum contra solis occasum erit terminus vester. 5No man shall be able to resist you all the days of thy life: as I have been with Moses, so will I be with thee: I will not leave thee, nor forsake thee.Nissuno potrà resistere a voi per tutto il tempo della tua vita: come io fui con Mosè, così sarò teco: non ti lascerò, e non ti abbandonerò.No man shal be able to resist you al the daies of thy life: as I haue beene with Moyses, so wil I be with thee: I wil not leaue, nor forsake thee,Nullus poterit vobis resistere cunctis diebus vitæ tuæ: sicut fui cum Moyse, ita ero tecum: non dimittam, nec derelinquam te.
6Take courage, and be strong: for thou shalt divide by lot to this people the land for which I swore to their fathers, that I would deliver it to them.Fatti coraggio, e sii costante, perocché tu distribuirai a sorte a questo popolo la terra che io promisi a' padri loro con giuramento di dare ad essi.Take courage, and be strong: for thou shalt by lotte diuide to this people the Land, for the which I sware to their fathers, that I would deliuer it to them.Confortare, et esto robustus: tu enim sorte divides populo huic terram, pro qua juravi patribus suis, ut traderem eam illis. 7Take courage therefore, and be very valiant: that thou mayst observe and do all the law, which Moses my servant hath commanded thee: turn not from it to the right hand or to the left, that thou mayst understand all things which thou dost.Fatti adunque coraggio, e sii costante grandemente, affin di osservare, e adempiere tutta la legge annunziata a te da Mosè mio servo: e non torcere nè a destra, nè a sinistra, affinchè tu abbi prudenza in tutto quello che fai.Take courage therfore, and be very strong: that thou keepe and doe al the Law, which Moyses my seruant hath commanded thee: decline not from it to the right hand or to the left, that thou mayest vnderstand al thinges which thou doest.Confortare igitur, et esto robustus valde, ut custodias, et facias omnem legem, quam præcepit tibi Moyses servus meus: ne declines ab ea ad dexteram vel ad sinistram, ut intelligas cuncta quæ agis. 8Let not the book of this law depart from thy mouth: but thou shalt meditate on it day and night, that thou mayst observe and do all things that are written in it: then shalt thou direct thy way, and understand it.Abbi mai sempre alla bocca il libro di questa legge, e meditalo i giorni, e le notti, affin di osservare, e adempiere tutte le cose che in esso sono scritte: allora tu sarai prosperato ne' tuoi andamenti, e avrai prudenza.Let not the volume of this law depart from thy mouth: but thou shalt meditate in it daies and nightes, that thou maiest keepe and doe al thinges that be written in it: then shalt thou direct thy way, and vnderstand it.Non recedat volumen legis hujus ab ore tuo: sed meditaberis in eo diebus ac noctibus, ut custodias et facias omnia quæ scripta sunt in eo: tunc diriges viam tuam, et intelliges eam. 9Behold I command thee, take courage, and be strong. Fear not, and be not dismayed: because the Lord thy God is with thee in all things whatsoever thou shalt go to.Ecco che io tel comando: Fatti cuore, e sii costante: non aver paura, e non ismarrirti: perocché teco egli è il Signore Dio tuo in qualunque parte tu vada.Behold I command thee, take courage, and be strong. Feare not, and dreade not: because the Lord thy God is with thee in al the thinges to whatsoeuer thou shalt goe.Ecce præcipio tibi: confortare, et esto robustus. Noli metuere, et noli timere: quoniam tecum est Dominus Deus tuus in omnibus ad quæcumque perrexeris.
10And Josue commanded the princes of the people, saying: Pass through the midst of the camp, and command the people, and say:E Giosuè ordinò, e disse a' principi del popolo: Andate per mezzo agli alloggiamenti, e intimate quest'ordine al popolo, e ditegli:And Iosue commanded the princes of the people, saying: Passe through the middes of the campe, and command the people, and say:Præcepitque Josue principibus populi, dicens: Transite per medium castrorum, et imperate populo, ac dicite: 11Prepare your victuals: for after the third day you shall pass over the Jordan, and shall go in to possess the land, which the Lord your God will give you.Preparatevi i viveri: dappoiché di qui a tre giorni voi passerete il Giordano, ed entrerete a prendere possesso della terra che vuol dare a voi il Signore Dio vostro.Prepare for your selues victuals: for after the third day you shal passe ouer Iordan, and shal enter to possesse the Land, which our Lord your God wil geue you.Præparate vobis cibaria: quoniam post diem tertium transibitis Jordanem, et intrabitis ad possidendam terram quam Dominus Deus vester daturus est vobis. 12And he said to the Rubenites, and the Gadites, and the half tribe of Manasses:Disse egli di più a quelli di Ruben, e di Gad, e alla mezza tribù di Manasse.To the Rubenites also and Gaddites, and halfe tribe of Manasses he said:Rubenitis quoque et Gaditis, et dimidiæ tribui Manasse, ait: 13Remember the word, which Moses the servant of the Lord commanded you, saying: The Lord your God hath given you rest, and all this land.Ricordatevi dell'ordine dato a voi da Mosè servo del Signore, allorché vi disse: Il Signore Dio vostro ha dato a voi riposo, e tutto questo paese.Remember the word, which Moyses the seruant of our Lord commanded you, saying: Our Lord your God hath geuen you rest, and al this Land.Mementote sermonis, quem præcepit vobis Moyses famulus Domini, dicens: Dominus Deus vester dedit vobis requiem, et omnem terram. 14Your wives, and children; and cattle, shall remain in the land which Moses gave you on this side of the Jordan: but pass you over armed before your brethren all of you that are strong of hand, and fight for them,Le vostre mogli; e i figliuoli, e i bestiami resteranno nelle terre assegnate a voi da Mosè di qua dal Giordano: ma voi passatelo in armi prima de' vostri fratelli, tutti quanti siete valorosi di mano e combattete per essi,Your wiues, and children, and cattel shal tarie in the Land, which Moyses deliuered to you beyond Iordan: but passe you ouer armed before your brethren, al that are strong of hand, & fight for them,Uxores vestræ, et filii, ac jumenta manebunt in terra, quam tradidit vobis Moyses trans Jordanem: vos autem transite armati ante fratres vestros, omnes fortes manu, et pugnate pro eis, 15Until the Lord give rest to your brethren, as he hath given you, and they also possess the land which the Lord your God will give them: and so you shall return into the land of your possession, and you shall dwell in it, which Moses the servant of the Lord gave you beyond the Jordan, toward the rising of the sun.Sino a tanto che il Signore dia riposo a' vostri fratelli, come lo ha dato a voi; e sieno anch'essi al possesso della terra, che il Signore Dio vostro darà loro: e allora ve ne tornerete nel paese di cui siete padroni, e nel luogo assegnatovi da Mosè servo del Signore di qua dal Giordano verso levante.vntil our Lord geue rest to your brethren as to you also he hath geuen, and they also possesse the Land which our Lord your God wil geue them: and so returne into the Land of your possession, and you shal dwel in it, which Moyses the seruant of our Lord gaue you beyond Iordan, against the rysing of the sunne.donec det Dominus requiem fratribus vestris sicut et vobis dedit, et possideant ipsi quoque terram quam Dominus Deus vester daturus est eis: et sic revertimini in terram possessionis vestræ, et habitabitis in ea, quam vobis dedit Moyses famulus Domini trans Jordanem contra solis ortum.
16And they made answer to Josue, and said: All that thou hast commanded us, we will do: and whither soever thou shalt send us, we will go.E quelli risposero a Giosuè, e dissero: Noi faremo tutto quello che ci hai comandato: e andremo dovunque ci manderai.And they made answer to Iosue, and said: Al thinges, that thou hast commanded vs we wil doe: and whither soeuer thou shalt send vs, we wil goe.Responderuntque ad Josue, atque dixerunt: Omnia quæ præcepisti nobis, faciemus: et quocumque miseris, ibimus. 17As we obeyed Moses in all things, so will we obey thee also: only be the Lord thy God with thee, as he was with Moses.Come noi fummo in tutto obbedienti, a Mosè, così obbediremo anche a te: solamente sia teco il Signore Dio tuo, come fu con Mosè.As we obeyed Moyses in al thinges, so wil we obey thee also: only be our Lord thy God with thee, as he was with Moyses.Sicut obedivimus in cunctis Moysi, ita obediemus et tibi: tantum sit Dominus Deus tuus tecum, sicut fuit cum Moyse. 18He that shall gainsay thy mouth, and not obey all thy words, that thou shalt command him, let him die: only take thou courage, and do manfully.Chiunque contraddirà alla tua parola, e non obbedirà a tutto quello che tu gli comanderai, sia messo a morte: tu poi abbi buona speranza, e opera virilmente.He that shal gainesay thy mouth, and not obey al thy wordes, that thou shalt command him, let him die. thou only take courage, and doe manfully.Qui contradixerit ori tuo, et non obedierit cunctis sermonibus, quos præceperis ei, moriatur. Tu tantum confortare, et viriliter age.
1:1
Year of the World 2553, Year before Christ 1451.
Haydock
Now: literally, And. Thus the sacred history is connected, the last chapter of Deuteronomy being, in the opinion of many, a part of the work of Josue. (Haydock)
1:2
Calmet
Jordan, a river well known, which rises in Antilibanus, not from Panion, but from the lake Phiala, as Herod the Tetrarch discovered by throwing some straw into the latter, which passed by a subterraneous passage into Panion. Thence it proceeds to the Semonite lake and to Daphne, where it begins to be called the Great Jordan. (Josephus, Jewish Wars 3:33.) Having traversed the land of Palestine in a southern direction, it loses itself in the lake of Sodom. (Calmet)
Haydock
It is a very rapid river, and hence its appellation from irod, or jord, descendit, is very probably derived. (Haydock)
Universal History
The Arabs call it Zacchar, "overflowing," because the snows and rains cause it formerly to overflow about Easter. (Universal History)
Parkhurst
When Maundrell travelled through this country, the stream was too rapid for a person to swim against it. (Parkhurst)
Haydock
Hence the miracle of the Hebrews passing through the Jordan on dry land, when its waters were the most copious and violent, would be the more observable. (Haydock)
1:3
Moses. Thus the preceding permission, which the Jews extend, as if God had authorized them to conquer the whole world, is limited. (Haydock) See Deuteronomy 11:24.
Calmet
Their right to the land of Chanaan depends on this grant of God, who is the Lord of all things, and who thus took away all the privileges of the former inhabitants. But the warrant of destruction only regarded the people of Chanaan. Those who lived towards the Euphrates, were obliged only to pay tribute by David and Solomon, though their country formed part of what had been promised to the Israelites. They might have possessed all that region, if they had proved faithful. The limits of the promised land vary, as they are considered under various lights. (Calmet)
Haydock
The desert of Arabia Petrea and Antilibanus formed the boundaries on the south and on the north, the Euphrates and Mediterranean were on the east and west, when the territories of the Israelites were considered in their utmost extent. (Haydock)
1:4
Masius
Hethites, the most formidable of the nations of Chanaan. (Masius)
1:5
Calmet
Resist you. They shall at last be overcome, and their resistance will prove detrimental to themselves. (Calmet)
1:6
Haydock
Lot. Hebrew, "thou shalt give for an inheritance." (Haydock)
1:7
Haydock
From it. Hebrew him, Moses. But the Masorets order us to read it. (Haydock)
Vatable
Understand, or "succeed." (Chaldean) (Vatable)
1:10
Princes. Shoterim may denote both judges and heralds, such as those mentioned in Homer, the messengers of gods and men, whose persons were deemed sacred. They bore a wand or sceptre, as a mark of their authority.
1:11
Calmet
Victuals. The manna still supplied the army after they had passed the Jordan, Josue 5:12. But Josue might fear lest the people might not have liberty to gather it in the midst of the enemy's country, or he might perhaps suppose that this miraculous food would be withdrawn, as soon as they had entered Chanaan. He therefore takes all necessary precautions, and gets other sorts of provisions in the neighbourhood. (Calmet)
Worthington
This might foreshew, that in the primitive Church the ceremonies and privileges of the old law would not be abrogated immediately, but they might be used for a time along with the rites of the gospel, till the old law should be buried with honour. (Worthington)
Calmet
Third day, after their departure from Setim; or perhaps this order was only published when the Israelites were arrived on the banks of the Jordan. (Calmet)
1:14
Armed before, in order of battle, at the head of the army, and not according to the disposition of the tribes, which was observed in the desert. Only 40,000 men were selected out of 110,580, the rest were very prudently left to guard the new conquered country. See Numbers 32:17.
For them. Hebrew, "help them."
1:15
Calmet
Beyond. The same expression is translated on this side, ver. 14. Hebrew beheber means also, "in the passage." If we have regard to Josue, when he spoke this, he was beyond, that is on the east side of the river, though perhaps (Haydock) he might be on the other side when he wrote the history, Deuteronomy 1:1. (Calmet)
1:17
Menochius
Moses. Thus they express their ardent wish, that God would extend his protection to Josue. (Menochius)
Calmet
They do not mean to insinuate, that they will obey him only as long as he complies with God's law. (Calmet)
1:18
Calmet
Die, as guilty of high treason. The person's goods were confiscated, and became the property of the king. Thus David disposed of the effects of Saul, (2 Kings 16:4.) and Achab seized the vineyard of Naboth, 3 Kings 21:15. (Calmet)
1:11
Besides Man na, which ye• ceassed not, they might 〈◊〉 they would. prouide other meate: prefiguring that in the primitiue Church, it should be lawful to vse legal ceremonies, with euangelical rites for a time, til the old law were buried with honour.
1:1
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Lectures or Tractates on the Gospel According to St. John 91.2
… For who else save Moses smote the Egyptians with so many and mighty plagues, as when He led the people through the parted waters of the sea, when he obtained manna for them from heaven in their hunger, and water from the rock in their thirst? Who else save Joshua the son of Nun
1:2
san Gregorio Nazianzeno † 389 d.C. Select Orations of Saint Gregory Nazianzen 43.72
… he entered the Holy of holies, not once a year, but often, I may say every day, and thence he revealed to us the Holy Trinity; and cleansed the people, not with temporary sprinklings, but with eternal purifications: What is the special excellence of Joshua?
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. The Homilies of St. John Chrysostom on Paul's Epistle to the Romans 1
… being then made free from sin, ye became the servants of righteousness.” ( Rom. vi. 17, 18 .) Another is that from civil subjection ( πολιτείας ), after which it saith, “Moses my servant is dead” (
1:5
Teodoreto di Cirro † 458 d.C. Letters of the Blessed Theodoret, Bishop of Cyprus 130
… Now I, comforted by your zeal, make an insignificant return, calling on you to persevere in your divine labours, to despise your adversaries as an easy prey, (for what is weaker than they who are destitute of the truth?) and to trust in Him who said “I will not fail thee nor forsake thee,”
1:6
Eusebio di Cesarea † 339 d.C. The Church History of Eusebius 4.15.17
17. But there was such a tumult in the stadium that not many heard a voice from heaven, which came to Polycarp as he was entering the place: ‘Be strong, Polycarp, and play the man.’
sant'Atanasio di Alessandria † 373 d.C. Against the Arians. (Orationes contra Arianos IV.) 3.29
… or wherefore should He fear death, who was Himself Life, and was rescuing others from death? or how, whereas He said, ‘Fear not him that kills the body ,’ should He Himself fear? And how should He who said to Abraham, ‘Fear not, for I am with thee,’ and encouraged Moses against Pharaoh, and said to the son of Nun, ‘Be strong, and of a good courage
1:8
san Tascio Cecilio Cipriano † 258 d.C. The Epistles of Cyprian 73.2
… For that those things which are written must be done, God witnesses and admonishes, saying to Joshua the son of Nun: “The book of this law shall not depart out of thy mouth; but thou shalt meditate in it day and night, that thou mayest observe to do according to all that is written therein.”
1:13
san Giustino † 165 d.C. Dialogue with Trypho 61
“I shall give you another testimony, my friends,” said I, “from the Scriptures, that God begat before all creatures a Beginning,
1:1
1. 'Et factum est,' etc., 'ut loqueretur.' — Hebr. Et factum est, et locutus est, hoc est, et locutus est. To enim factum est redundat more Hebraeo. Unde Noster clare vertit: Et factum est ut loqueretur; 70 et copulat hunc librum cum fine Deuteronomii; illius enim acta ordine prosequitur: licet alioqui Hebraeis vau, sive et, sit initiale, tantumque notet libri exordium, ut dixi Ezech. cap. i, vers. 1, ad illa: 'Et factum est in trigesimo anno.' 'Post Mosis,' — post expletos triginta dies luctus, quibus Hebraei planxerunt mortem Mosis, Deut. cap. ult. 8; illis enim lugendum et quiescendum erat. Ita Abulensis, Serarius et Cajetanus, licet contrarium autumet Lyranus, Salianus et Masius Thalmudicos secuti, de quo cap. iii. Quare cum Moses mortuus sit sub diem tertium februarii, ac deinde eum planxerint Hebraei per triginta dies, uti patet Deuter. cap. ult. 1 et 8, ac statim post planctum Josue sumpserit imperium populi vice Mosis, auctoratus et roboratus hic a Deo, hinc sequitur hanc apparitionem et confortationem ei factam sub diem tertium mensis primi Nisan; cujus decimo die Hebraei transierunt Jordanem, ut patet cap. iv, 19; ac 14 die celebrarunt Pascha, ut patet cap. v, 10. 'Ut loqueretur Dominus,' — per Angelum vices Dei gerentem, sicut et per Angelum locutus erat Mosi, eique legem dederat in Sina, ut patet Galat. cap. iii, 19. 'Angeli enim sunt administratorii Dei spiritus,' Hebr. i, 14. Quocirca quoties in veteri Testamento Deus dicitur apparuisse vel locutus esse, non ipse per se, sed per Angelum id praestitit, uti in Pentateucho ostendi. Porro Angelus hic locutus est Josue, vel locutione spiritali objiciendo menti ejus notiones verborum horum, eo modo ac si Josue Deum ipsum praesentem loquentem audisset, aut locutione corporali in assumpto corpore apparens et oretenus loquens ad Josue: utrumlibet enim est probabile. Josue ergo hic immediate a Deo per Angelum constituitur et auctoratur dux populi, ideoque ab eo per omnia eruditur, dirigitur, prosperatur victoriis, decoratur spoliis et regnis locupletatur: cum caeteri reges et principes a Deo non immediate, sed mediante electione populi vel optimatum constituantur.
1:2
2. 'Surge,' — id est, eia age. Est enim vox hortantis, excitantis et animantis, non autem jubentis, ut in pedes se erigat. 'Quam ego dabo.' — Hebr. do, q. d. Ita certo dabo ac si jam darem, imo jam hoc ipso momento dare incipio.
1:3
3. 'Omnem locum quem calcaverit vestigium pedis vestri, vobis tradam' (Hebr. natatti, id est dedi, tradidi, hoc est, jamjam certissime tradam), 'sicut locutus sum Moysi.' — 'Omnem locum,' id est totam Chananaean, in quem pergebant Hebraei. Promisit Abrahae, Moysi et Hebraeis, Genes. cap. xv, 18; Exodi xxiii, 31; Deut. cap. xi, 9, et alibi saepe. Nunc Deus promissa praestat, ac per Josue Hebraeis eam possidendam tradit, quia summus illius mundique totius est Dominus. 'Domini enim est terra et plenitudo ejus, orbis terrarum et universi qui habitant in eo,' Psal. xxiii, 1. Tropologice Origenes, hom. 1: Chananaaea nostra est concupiscentia, puta motus superbiae, irae, libidinis, gulae, impatientiae, acediae, avaritiae: quos si generose pugnando calcaverimus, nobisque subjecerimus, eis dominabimur duce Josue, id est, per gratiam Jesu Christi. Rupertus vero hic cap. vi: Omnis locus, ait, est omne cor, vel omnis conscientia, quam calcat pes Jesu, id est, quae se calcandam subjicit pedibus Jesu instar Magdalenae; haec ergo est ipsius Jesu, haec est Salvatoris et sempiternae salvationis, ut eam Jesus, id est, Salvator et salus possideat. E contrario quos non calcavit vestigium pedis Jesu, id est, qui non sunt ei traditi et subditi, hi diabolo dati sunt, ac proinde non populus acquisitionis, sed perditionis filii sunt. S. Bernardus autem subtiliter et pie serm. 15 in psalm. Qui habitat: 'Sperate, ait, in Domino, omnis congregatio populi; quemcumque enim locum calcaverit pes vester, vester erit: pes vester utique spes vestra est, et quantumcumque illa processerit, obtinebit; si tamen in Deum tota figatur, ut firma sit et non titubet.' Qui ergo sperat in Deum, omnia ab eo obtinebit, quia Deus id passim in Scriptura et Evangeliis promisit: quare cum ipse sit fidelissimus, promissa praestabit, cumque sit clementissimus et liberalissimus, non patietur vinci se spe nostra, sed eam superare sataget. Unde idem S. Bernardus, serm. 3 De Annunt.: 'Sola, ait, spes, apud te (Domine) miserationis obtinet locum, nec oleum misericordiae nisi in vase fiduciae ponis.' Anagogice, Origenes per omnem locum accipit coelum, coelique gloriam et felicitatem: 'Lucifer, ait, sedem habebat in coelis; postea vero quam factus est Angelus refuga, si eum vincere potero et subjicere pedibus meis, si meruero ut Dominus meus Jesus conterat Satanam sub pedibus meis, consequenter locum Luciferi accipere merebor in coelis.' Denique S. Franciscus: Calcare, ait, est contemnere; contemnit autem omnia, calcatque paupertas spiritus. Ipsa ergo est omnium Domina et mundi Regina, juxta illud: 'Fideli totus mundus divitiarum est.' Ita refert Lucas Waddingus in dictis et scriptis S. Francisci. Avarus enim, ait S. Bernardus, terrena esurit ut mendicus, pauper spiritu contemnit ut Dominus. Causam dat S. Cyprianus in Oratione Dominica, dicens: 'Qui renuntiavit jam saeculo major est honoribus ejus et regno, et ideo qui se Deo et Christo dedicat, non terrena, sed coelestia regna desiderat.' Et S. Chrysostomus, hom. 15 ad Populum: 'Sicut, ait, e summo montis vertice prospectantibus omnia pusilla, ac non solum homines et arbores, sed etiam urbes integrae et magni exercitus, formicarum instar super terram ire videntur: sic qui animo erecto in coelestia quasi in sublimi commorantur, iis omnia humana, potentia, gloria, opes ita minuta et exigua apparent, ut ne digna quidem judicent, quibus hanc immortalis animi nobilitatem applicent.' Talis igitur est aquila, quae, ut ait Job, xxxix, 27: 'In arduis ponit nidum suum, etc. Inde contemplatur escam, et de longe oculi ejus prospiciunt:' nimirum 'mens fixa in coelo mundi ludibria ridet.' Talem se fuisse fatetur S. Gregorius cum religiosam vitam in monasterio ageret. Scribens enim ad Theoctistem, sororem Imperatoris, lib. I, epist. 5: 'Nihil, ait, in hoc mundo appetens, nil pertimescens, videbar mihi in quodam rerum vertice stare, ita ut in me pene impletum crederem, quod pollicente Domino ex Propheta didicissem: sustollam te super altitudines terrae. Super enim altitudinem terrae sustollitur, qui et ipsa quae alta et gloriosa praesentis videntur saeculi, per mentis despectum calcat.'
1:4
4. 'A deserto et Libano usque ad fluvium magnum Euphratem, omnis terra Hethaeorum usque ad mare magnum contra solis occasum, erit terminus vester.' — Circumscribit hic Deus terram promissam trans Jordanem a tribus mundi plagis, ternos assignat terminos: ipsa enim Arabiam Desertam habet ad meridiem, Libanum et Euphratem ad septentrionem, mare magnum, id est, Mediterraneum ad occidentem. Omittitur quartus orientalis plagae terminus, videlicet Jordanis, quia non longe ab eo consistebat Josue, indeque Deus terram hanc ipse ostendebat. 'Libano.' — Septuaginta, Antilibano: sed idem est mons, qui versus mare Mediterraneum velut laxiore valle dividitur, et apud Tripolim Libanus, apud Sidonem Antilibanus dicitur, ait Strabo lib. XVI. Graece Antilibanus proprie idem est quod mons Libano oppositus: Antilibanus enim apud Sidonem ita curvatur, ut Libano opponi videatur. Unde S. Hieronymus in Locis Hebr.: 'Omnis regio, ait, quae est supra Libanum ad Orientem, respiciens circa regionem Damasci, quae cecidit in sorte tribus Manasse, Antilibanus appellatur.' Porro Libanus Hebr. dicitur a Laban, id est albus, quod nive semper albeat in summitate; item a lebanon, id est thus, quod Libanus cedrorum, pinorum, cypressorum aliarumque resinosarum et thuriferarum arborum ferax sit, ait Masius et Adrichomius. Libanus enim est omnium Syriae montium maximus, altissimus, fertilissimus, amoenissimus, pulcherrimus. Hinc patet cur Ecclesiasticus, cap. xxxix, vers. 18, dixerit: 'Quasi Libanus odorem suavitatis habete, florete flores quasi lilium, et date odorem, et frondete in gratiam,' id est ad gratiam, gratis et amoenis frondibus; 'et collaudate Dominum, et benedicite Dominum in operibus suis.' Item cur gloria Ecclesiae decori vel odori Libani comparetur. Isaiae cap. lx, vers. 13: 'Gloria Libani, ait, ad te veniet, abies et pinus et buxus.' Et cap. xxxv, vers. 2: 'Gloria Libani data est ei, decor Carmeli et Saron.' Et Osee cap. xiv, vers. 7: 'Germinabit sicut lilium, erumpet radix ejus ut Libani, erit quasi oliva gloria ejus, et odor ejus ut Libani.' Et Cant. cap. iv, vers. 8: 'Veni de Libano, sponsa mea.' 'Omnis Terra Hethaeorum,' — id est, Chananaaeorum. Est synecdoche. Ex una enim gente caeteras sex terram promissam incolentes intelligit, sicut alibi easdem vocat Amorrhaeos, qui ex hisce septem gentibus una tantum gens erat. Sic Gen. xxvii, vers. ult., Rebecca non vult ut Jacob filius suus accipiat uxorem de filiabus Heth, sive Hethaeam, id est Chananaean, uti explicatur cap. xxviii, 1. Ita Abulensis. Porro Hethaaei progeniti et appellati sunt ab Hetheo, filio Chanaan, filii Cham, filii Noe, Genes. cap. x, vers. 15, et incoluerunt locum, qui ab ipsis dictus est Heth in regione Hebronis. Unde ab Hethaeis hisce Abraham emit speluncam duplicem in Heth ad sepeliendam Saram, Genes. cap. xxiii, vers. 26. Erant autem Hethaaei viri fortes, bellicosi et formidabiles, ut et nomen ipsorum indicat. Hethaaei enim Hebr. dicuntur Chittim, id est, conterentes et pavorem incutientes. Unde apud Hethaeos erant gigantes terribiles dicti Enacim, incolae Hebronis, Numer. cap. xiii, vers. 33. Hethaeus quoque erat Urias, miles fortissimus, quem David occidit gladio filiorum Ammon, ut uxore ejus potiretur, II Reg. xii, vers. 9. Hethaeos ergo hic prae caeteris gentibus Chananaeis nuncupat, quia hi ob robur suum erant formidabiles Josue et Hebraeis, q. d. Ne timeas Hethaeos, licet giganteos et pugnacissimos; ego enim illos domabo, tibique subigam. Ita Masius. 'Usque ad mare magnum, etc., erit terminus vester.' — Nota: Hi fuere ampli et vasti limites Chananaae a Deo Hebraeis promissi, sed eos omnes reipsa non obtinuere Hebraei, partim ob suam ignaviam, partim quia Deum suis sceleribus offenderunt, seque ejus promissis indignos reddiderunt, ut patebit Judic. ii, 20.
1:5
5. 'Sicut fui cum Moyse, ita ero tecum,' — te adjuvans, pro te pugnans, Chananaeos percellens, tibique subigens, ac dividens siccansque Jordanem, sicut Moses divisit siccavitque mare Rubrum. Chaldaeus vertit, sicut verbum meum fuit auxilio Moysi, sic erit verbum meum auxilio tibi, itaque passim ipse vertit, quando in Scripturis dicitur Deum mortalium rebus interesse, ad easve descendere, ut eis opituletur, idque facit ad insinuandam, ut videtur, generationem verbi a Patre aeterno. Unde et Patres, ut S. Justinus, Dialog. contra Tryphonem; Tertullianus, lib. II Contra Marcionem, et alii quos in Genesi citavi, docent in apparitionibus Dei, quae narrantur in veteri Testamento, semper apparuisse Filium, non Patrem, nec Spiritum Sanctum, hoc est Angelum in illis apparentem gessisse personam Filii, ut significaret eum quandoque in terram descensurum, et carnem assumpturum ad salvandum homines. 'Non dimittam, nec derelinquam te,' — nisi tu vel tui me prius derelinquant, uti dereliquit me Achan rapiens spolia e Jerichunte contra meum praeceptum, ideoque vos dereliqui ad tempus, ac caedendos tradidi Chananaeis incolentibus urbem Hai, cap. vii. Porro quod Josue, hoc omnibus fidelibus justisque Jesu Christi filiis promittitur. Unde Apostolus, Hebr. cap. xiii, vers. 5: 'Sint mores, ait, sine avaritia, contenti praesentibus; ipse enim dixit: Non te deseram, neque derelinquam.' Hinc etiam S. Augustinus et Concilium Tridentinum, sess. VI, can. 11, docent hunc esse stimulum justis: 'Ut magis se obligatos ad ambulandum in via justitiae sentire debeant; Deus namque sua gratia semel justificatos non deserit, nisi ab eis prius deseratur.'
1:6
6. 'Tu enim (armis subiges, et subjectam) sorte divides populo huic terram,' — ut sis typus Jesu Christi, qui coelum aperuit, illudque electis suis distribuit. Audi S. Chrysostomum, hom. in Acta, sub finem: 'Educite, ait, in bellum centum myriades, et unum sanctum, scimus quia plura operetur. Exiit Jesus Nave in bellum, et solus omnia operatus est strenue, et ita alii nihil proficiunt: multitudo, quando voluntatem Domini non facit, nihil differt ab his qui non sunt.' Et post pauca: 'Vellem, inquit, ut multitudine ornetur Ecclesia, sed multitudine probata: si autem hoc fieri nequit, saltem pauci illi probati sint; hoc videtis quod melius sit habere unum lapidem pretiosum, quam mille obolos.' Hinc patet Josue a Deo electum in successorem Moysi, et ducem populi ob suam fidelitatem, probitatem et obedientiam, qua tum legi Dei, tum Moysi Domino suo obedierat. Unde S. Ephrem, tract. De Virtute, cap. ii: 'Jesus,' inquit, 'filius Nave, perfecta sua obedientia tantum donum promeruit, ut Moysis successor fieret: nimirum, qui bene suo superiori paret, rite aliis imperat, ideoque imperare meretur.'
1:7
7. 'Confortare igitur, et esto robustus valde,' — Hebr. meod, id est nimis, hoc est valde; oportet enim pro lege et Deo ultra naturae vires conari, ut legem Dei supernaturalem impleamus; quod ergo nimis est naturae, hoc satis est gratiae et charitati. Ingenti ergo et coelesti robore opus est, ut concupiscentias, tentationes omniaque legi Dei adversantia vincamus, itaque totam Dei legem exsequamur. Qua de causa ter hic repetit Deus 'confortare, et esto robustus,' ut patet vers. 6, 7, 9, ut indicet eum trino summoque robore sanctissimae Trinitatis indigere. 'Ut custodias (mente) et facias (opere) omnem legem quam praecepit tibi Moses,' — Intelligit legem generatim latam, datamque toti populo a Mose in Sina, quae Deuteronomio ceterisque quatuor Pentateuchi libris continetur: non autem legem aliquam specialem Josue traditam, ut patet vers. 8. Dicit tamen speciatim: 'Quam praecepit tibi,' ut sciat Josue legem communem sibi praecipue, ut duci, esse impositam et commendatam a Deo, ac proinde illam sibi prae caeteris cordi et curae esse debere, ut eam ipse primus servet, ac deinde ab aliis servandam curet, idque faciat non tam verbis et minis, quam vita et gestis, ut videlicet ipse dux populo animata et oculata sit lex, uti Cyrus ait apud Xenophontem. 'Ne declines ab ea ad dexteram vel sinistram.' — Primo, declinare ad dexteram, est addere aliquid legi; ad sinistram vero, est aliquid ab ea demere, aiunt Hebraei et Vatablus. Secundo, Serarius: declinare ad dexteram, inquit, est legem ob spes et commoda praevaricari; ad sinistram vero, ob metum et minas eandem transgredi. Verum dico esse Hebraismum, qui non aliud significat quam recta legis via incedendum esse, ut ab ea neutram in partem quis declinet, si ad coelum pertingere velit, sicut viatores rectam regiamque viam tenent, ut ad terminum viae perveniant, ne semitis vel diverticulis in speciem planioribus et brevioribus se ab ea abduci sinant, ne in avia abducantur, ac a termino aberrent, ut volentes tendere in Jerusalem, eant in Jericho. Sic enim peccatores volentes pergere in coelum, a via legis aberrantes, in fine vitae inveniunt se in gehenna et tartaro. Pro 'ab ea' Hebr. est mimmenu, id est 'ab eo,' quod scilicet lex praecepit: sed mimmenna ponitur pro mimmenna, id est, ab ea, scilicet min thora, hoc est lege. Est enallage generis. 'Ut intelligas cuncta quae agis.' — Hebr. ut intelligas omnia in quibus incedis, id est, omnia quae agis. Actiones enim et opera Hebr. vocantur viae, quia per illas quasi per vias tendimus ad felicitatem, coelum et Deum: ut intelligas, id est, ut prudenter agas; hoc enim est Hebr. taschil; sic saepe in Proverbiis prudentia vocatur intellectus, scientia, doctrina, sapientia practica, scilicet quae hominem ducit ad salutem, ideoque beat.
1:8
8. 'Non recedat volumen legis hujus (Deuteronomii et Pentateuchi, quem dedi Moysi) ab ore tuo: sed meditaberis in eo diebus ac noctibus, ut custodias et facias omnia quae scripta sunt in eo,' — q. d. Legem Dei assidue animo oreque versato: Hebr. enim haga, significat meditari ita saepe et fervide, ut ex fervida meditatione verba legis quasi susurrando in ore nascantur et ebulliant; utque illa populum tibi subditum doceas. Hinc illud: 'Os justi meditabitur (id est, meditando, vel ex meditatione), loquetur sapientiam.' Innuit Principis esse populum docere legem Dei, uti fecit Moses in Deuteronomio, ac Jagello, princeps Poloniae, qui ore suo catechizando et concionando Polonos docuit fidem legemque Christi. Sane haec pietas et hoc legis studium Josue ad tot tantasque victorias viam stravit, ut vere dixerit Rab. Simeon: 'Exemplum legis fuit vexillum Josue.' 'Diebus ac noctibus,' — scilicet per vices interpolatas, hoc est, frequenter, diligenter, assidue; continuo enim et semper meditari in lege Dei homini in hac vita est impossibile, utpote qui dormire, comedere, laborare debet. Quare nimis stricte R. Ismael rogatus a sororis suae filio, num post Mosen evolutum liceret sibi Graecorum scripta legere, respondit licere, dummodo id non faceret die vel nocte. Omne enim diei et noctis tempus dandum esse legi, juxta hoc Dei praeceptum. 'Tunc diriges (Hebr. tasliach, id est, prosperabis, fortunabis, felicem facies) viam tuam (id est, vitae tuae actiones), et intelliges eam.' — Hebr. taschil, id est, prudenter dispones eam, sive intelligens et prudens eris, uti dixi vers. 7. Nota hic junctam esse prudentiam cum prosperitate et felicitate, quasi matrem cum filia; prudentia enim actiones prosperat, saepe in hac vita, et semper in futura; nam eas semper dirigit ad felicitatem aeternam.
1:9
9. 'Noli timere, quoniam tecum est Dominus Deus tuus in omnibus ad quaecumque perrexeris.' — Quis enim timeat, Deo comite, imo duce? Quare hoc singulis imitandum est, ut satagant in omnibus quae agunt et destinant, Deum habere studii operisque sui ducem, ideoque ejus opem initio operis humili prece efflagitent, uti saepe monui. 'Si enim Deus pro nobis, quis contra nos?' Rom. viii. Praeclare S. Ambrosius, lib. II Offic. cap. 1: 'Vitam beatam efficient, inquit, tranquillitas conscientiae et securitas innocentiae.' Idem, lib. II De Jacob et vita beata, cap. vi: 'Perfecta, ait, virtus habet mentis tranquillitatem et stabilitatem. Perfectorum est enim non facile mundanis moveri, non turbari metu, non exagitari suspicione, non terrore concuti, non dolore vexari, sed quasi in littore tutissimo, adversus insurgentes fluctus saecularium procellarum mentem immobilem fida statione placidare.'
1:11
11. 'Praeparate vobis cibaria,' — non manna; hoc enim quotidie cadebat e coelo, et quotidie colligendum erat, nec in alterum diem servari poterat; si enim servabatur, putrescebat, Exodi xvi. Sed pulmenta et carnes ex praeda regnorum Og et Basan, v. g. oves et boves ibidem captos mactate, coquite, salite, et in vasa condite. Nota: adhuc pluebat Hebraeis manna e coelo; nam manna defecit demum decimo quinto die mensis, cum fruges novas Chananaaeae gustarunt et possederunt Hebraei, ut patet cap. v, vers. 12. Hinc ergo patet Hebraeos in deserto praeter manna (quod multi gulosiores fastidiebant, praesertim cum per octo et triginta annos assidue illud comedissent), aliis quoque cibis, ut carnibus, quibus deliciosa illa gens inhiabat, ut patet Num. cap. xi, vers. 13, usos fuisse, quos manna velut pani quasi obsonium adhibebant. Id patet ex eo quod cibos hosce emerunt a vicinis Idumaeis et Moabitis. Audi Deum Deuter. cap. ii, vers. 6: 'Cibos emetis ab eis pecunia, et comedetis.' Et vers. 27, Hebraei aiunt Sehon regi petentes ab eo transitum: 'Transibimus per terram tuam, publica gradiemur via, etc. Alimenta pretio vende nobis, ut vescamur.' Hinc et Deuter. xxix, 6, non de carne, sed de pane duntaxat et vino dicitur: 'Panem non comedistis, vinum et ciceram non bibistis.' Pientiores vero ex Hebraeis, aeque ac pauperiores in deserto ex solo manna vivebant, atque in eo gustabant carnes, pisces, ova, et quicquid gustare vellent, juxta illud Sapient. cap. xvi, vers. 20: 'Angelorum esca nutrivisti populum tuum, et paratum panem de coelo praestitisti illis, sine labore, omne delectamentum in se habentem, et omnis saporis suavitatem.' 'Quoniam post diem tertium transibitis Jordanem.' — Quaeritur, quomodo hoc sit verum: nam cap. sequenti Josue misit exploratores in Jericho, qui praeter tempus itus et reditus per triduum latuerunt in montanis, ut dicetur cap. sequenti, vers. 22; quibus ad Josue regressis, ejus jussu Hebraei moverunt castra ad Jordanem, ibique haeserunt tres alios dies, ut patet cap. iii, vers. 1. Unde ut minimum sex dies intercesserunt ad transitum Jordanis. Quomodo ergo dicitur, 'post tertium diem?' S. Augustinus hic, Quaest. I, putat Josue tempus tridui hic praestituisse non ex revelatione et certitudine divina, sed ex spe humana: sperabat enim eo tempore transitum fieri posse, si exploratores cito revertissent; sed eis tardantibus et non redeuntibus mutata fuisse Josue consilia. Verum facilior et commodior responsio est, si dicamus hic esse hysteron proteron, missionemque exploratorum, adeoque totum caput secundum anteponendum esse huic praecepto Josue: voluit enim Scriptura promptam obedientiam et executionem Josue verbis jussuique Domini proxime subnectere, quomodo videlicet ipse mox totum populum ad transitum Jordanis a Domino praeceptum et praedictum comparare se jusserit; ac deinde cap. secundo redit ad ea quae praecesserunt, quibus scilicet Josue transitum hunc particulari ratione praemunivit. Igitur hi tres dies, de quibus hic fit mentio, iidem sunt cum illis cap. iii, vers. 1, ubi dicitur Josue commoratus cum Hebraeis apud Jordanem per tres dies, ac postero die transiisse Jordanem. Ita Abulensis. Et sane haec sententia novo duci Josue majorem conciliat auctoritatem et gratiam apud suos populares, quae multum imminuta fuissent, si in primo ductu eum falsum vel spe sua frustratum vidissent; ac melius respondet promissioni Dei hic vers. 9 et caeteris. Hic ergo fuit rei gestae ordo: Josue peracto tricenario luctu mortis Mosis, die tertia mensis primi Nisan, id est martii, excitatus roboratusque a Deo, capessit populi ducatum. Unde eodem die ex Setim, ubi degebat, mittit duos exploratores, qui explorent Jericho, quae a Setim, teste Josepho, distabat sexaginta stadiis, id est septem milliaribus Italicis, quae faciunt duas leucas Gallicas cum dimidia. Milliare faciunt mille passus: leuca est iter unius horae. Exploratores in Jericho excepti a Rahab, proditi, et quaesiti ab incolis, a Rahab occulte dimissi latuerunt in montanis per triduum: quare reversi sunt ad Josue sub finem diei sextae ejusdem mensis Nisan; quibus auditis Josue nocte proxime sequenti movet castra ex Setim ad Jordanem, ubi tres dies commorans jubet populum parare cibaria, exteraque ad transitum Jordanis; unde postero die, qui fuit decimus Nisan, divisum a Deo Jordanem sicco pede cum Hebraeis transit, ut patet toto cap. iii, et cap. iv, vers. 19: sequenti vero undecimo Nisan, Josue populum circumcidit in Galgalis, cap. v, vers. 2. Mox decima quinta die ad vesperam ibidem celebrant Pascha cap. v, vers. 10; cumque jam fruges terrae sufficerent alendo populo, deficit manna pluere, ibidem vers. 12; die decima quinta Nisan, Josue jussus a Deo circuit muros Jericho, per septem dies, ac tandem die septimo, qui fuit vigesima prima Nisan, clangentibus tubis corruunt muri Jericho. Hebraei eam ingressi succendunt, statuuntque aeternum anathema, salvant Rahab, quam Salmon filius Nahasson, princeps tribus Juda, sibi in uxorem adsciscit cap. vi, vers. 20 et seq. Mystice, S. Augustinus, serm. 106 De Tempore: 'Quid est aliud, ait, dicere: Parate vobis cibum ad diem tertium, nisi, Trinitatis suscipite sacramentum? Post haec Jordane transito, quasi Baptismi completo mysterio, populus Israel terram repromissionis ingreditur.' Et Rupertus hic cap. viii, censet haec allegorice impleta esse in Jesu Christo, quando die tertia resurgens Apostolis dixit: 'Euntes, docete omnes gentes, baptizantes eos in nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti,' q. d. Ego die tertia resurrexi a mortuis, idcirco vos in morte mea terna mersione baptizate in nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti, ut quomodo ego surrexi a mortuis per gloriam Patris, ita et vos in novitate vitae ambuletis. 'Et intrabitis ad possidendam terram.' — Hebr. larescet, id est ad haereditandum, velut avita praedia et haereditatem suam, ut scilicet terram Chanaan a Deo vobis datam jure quasi haereditario possideatis. Addit S. Augustinus, serm. 105 De Temp., Deum reddidisse Hebraeis Chananaean quasi jure debitam, eo quod illa, ut habet traditio, in divisione orbis obtigerit Semo filio Noe, sed ejus posteros ex illa expulerunt Chananaei. Unde Hebraei ex Sem prognati rursus eam hic repetunt, quasi sibi ex proavo suo debitam.
1:12
12. 'Rubenitis quoque et Gaditis, et dimidiae tribui Manasse ait.' — Hae tres tribus petierant a Mose portionem terrae cis Jordanem sitae, illamque ab eo obtinuerunt ea lege, ut ipsi cum caeteris tribubus pergerent trans Jordanem, easque armati praeirent ad debellandam Chananaean reliquam, ut eam inter se caeterae tribus dividerent. Promiserunt id tres tribus Mosi; Josue ergo hic promissum ab eis reposcit. Vide dicta Num. cap. xxxii. 13. 'Mementote.' — Hebr. zachor, id est memento, o trina tribus, vel meminisse, scilicet vos oportet. Est enallage, vel temporis vel numeri. 'Et omnem terram,' — hanc scilicet cis Jordanem, in qua consistimus, quae fuit Og et Sehon regum Amorrhaeorum, quam vobis Moses possidendam dedit. 14. 'Jumenta,' — pecora et pecudes. Haec enim vocant Hebr. mikne, Septuaginta ktene, id est possessio, opes, substantia, quae olim consistebat fere in pecoribus. 'Transite armati ante fratres vestros.' — 'Ante,' id est coram aliis tribubus, ait Masius. Simplicius alii 'ante,' scilicet ut caeteras tribus praecedatis, ut vertit Noster cap. iv, vers. 12. Sic enim eis animum addetis ad invadendam et possidendam terram trans Jordanem, sicut vos eam possidetis cis Jordanem. 'Omnes fortes manu.' — Licet enim Moses ab omnibus viris harum trium tribuum exegerit promissionem praecedendi caeteras tribus trans Jordanem, tamen permisit Josue successori suo libertatem evocandi ex eis quos vellet et quotquot forent utiles, vel necessarii. Josue ergo ex eis fortiores duntaxat evocavit, quia caeteris non indigebat, ac caeteri relinquendi erant domi ad tutelam terrae cis Jordanem sitae, ne a Chananaeis aliisque vicinis invaderetur.
1:17
17. 'Sicut obedivimus in cunctis Moysi, ita obediemus et tibi.' — Patres horum saepe rebelles fuerant Mosi, ideoque exclusi fuere terra promissa, ac mortui in deserto; filii vero eorum obedientiores fuere Mosi, ideoque in terram hanc inducti sunt. Aut certe id dixerunt illi, qui in cunctis obedierant Mosi; si alii idem dixerint, qui subinde Mosi rebellarant, mentiuntur quidem, sed fatentur tamen se in cunctis Mosi obedire debuisse, ac simili modo sese deinceps obedituros Josue quasi novo duci spondent. 'Tantum sit Dominus Deus tuus tecum; sicut fuit cum Moyse.' — Haec vota sunt populi, fausta novo suo imperatori succlamantis, non vero conditiones imperii, q. d. Quod ad nos attinet, obediemus tibi in omnibus: caeterum optamus ut Deus, qui te Mosis successorem delegit, omnia tua secundet, sicut cum Mose eum fecisse scimus. Ita factum. Unde Josue Hebraeis fuit quasi alter Moses. Dux ergo et praeses uni Deo nitatur, eique per orationem et pietatem, innocentiam, obedientiam, sit gratus et familiaris. Audi Leonem Imperatorem aurea suo duci hac de re praecepta dantem in Tacticis, in Epilogo: 'Primum, quidquid dicturus facturusve es, a Deo principium habeat, nihilque sine illius commemoratione ac deprecatione agatur. Cur enim non principium rerum agendarum a Deo capiendum sit, cum Deus Pater noster, factor et inspector dictorum factorumque omnium, judex cogitationum omnium notionumque cordis, nullaque creatura abdita coram eo sit, sed omnia nudata et explicata ante oculos ejus sint, quemadmodum divinissimus Paulus loquitur? Itaque praeter sententiam ejus nihil a nobis agendum est.' Aliam deinde causam diviniorem subjicit: 'Cognatio enim quaedam nobis cum illo est, talisque affectus qualis erga patrem esse debet. Nam illius munere in lucem aspectumque venimus, pro illo et vivere et mori debemus; benignitate illius alimur, in ipso vivimus, movemur et sumus: tantum illi obedimus, quantum subjecti praefecto, servi domino, magistratus regi; omnes illius sumus, qui omnem habet imperium; nobis per illum omnia subjecta sunt, tum animata, tum inanimata, nos vero illum colimus; universa bestiarum natura a nobis gubernatur, nos vero ab illo pascimur principe pastorum, qui nostra causa nostram naturam induit.' Vide plura, quibus idem stabilit et inculcat, ac demum sua Tactica ita de Deo et cum Deo concludit: 'Unde par est te, Imperator, supplici mente semper Deo preces adhibere, et in omnibus auctori salutis, pro iis quae maxime salutaria sunt, supplicare.'
1:3
GIAFFA (EBR. JĀPHŌ, GR. 'ΙΥ̓́ΠΠΗΙ, AR. JĀFĀ «LA BELLA»)
Nel porto di G., inviato del re Hiram di Tiro, venne sbarcato il legname necessario alla costruzione del Tempio di Salomone in Gerusalemme (II Par. 2, 15) e 5 secoli più tardi quello occorrente per la ricostruzione di Zorobabel (Eid. 3, 7). Da G. salpò Giona profeta verso Tharsis (Ios. 1, 3). La città, dopo aver subito la sovranità degli Assiri, dei Sidoni e dei Greci, fu nel 142 conquistata dai Maccabei (I Mach. 10, 75; 11, 6; 12, 33), ma nel 66 fu da Pompeo incorporata …
1:4
… Secondo la promessa fatta ad Abramo (Gen. 15, 18; cf. Ex. 23, 31; Deut. 1, 7; 11, 24; Ios. 1, 4 ecc.) il limite settentrionale del dominio ebraico sarebbe segnato da detto fiume. …
Nella Bibbia si menziona spesso il L. come confine settentrionale della Palestina (cf. Deut. 11, 24; Ios. 1, 4) e come un monte altissimo (cf. Is. 10, 34; Ier. 22, 6.20; Os. 14, 6), sempre coperto di neve (Ier. 18, 14); ma anche più sovente si ricorda la sua vegetazione, di cui adesso …
1:5
EMANUELE (EMMANUELE; EBRAICO 'IMMANĀ'ĒL «CON NOI [È] DIO», SETTANTA 'ΕΜΜΑΝΟΥΉΛ»)
Ex. 3, 12; Ios. 1, 5, ecc.) del bimbo predetto da Isaia
1:6
… iniziato con una specie di rito d'investitura (Num. 27, 18-23) alla sua carica; Mosè morente ripeté la designazione, insistendo sul particolare compito a lui demandato di guidare Israele alla conquista e spartizione di Canaan (Deut. 31, 3. 7. 23; cf. Ios. 1, 6-9, ove l'insistenza sull'esortazione a essere « forte, coraggioso » si riferisce alle funzioni militari, caratteristiche dell'attività di G.).
1:7
La persuasione dell'origine mosaica tramandatasi in Israele (Ios. 1, 7 sg.; 8, 30-35; I. Reg. 2, 3) è accolta nel Nuovo Testamento (Mc. 12, 16 - Ex. 3, 2.6). L'autorità storica dell'E. è supposta e affermata da tutto il Vecchio Testamento: la schiavitù e …
… di leggi incorporato nel Deut., talora più genericamente l'esposizione sia parenetica sia legale dei doveri d'Israele, e in quest'ultimo senso t. ricorre (« il libro della t. » « la t. di Mosè », ecc.) nelle sezioni « deuteronomiche » di Ios. e Reg. (Jos. 1, 7-8; 8, 31-34; 22, 5; 23, 6; I Reg. 2, 3; II Reg. 10, 31 a 23, 24-25: 10 volte).
1:9
Il nome ebr. è Jēhōfāa', Jēhōfūa', anteriormente nella forma Hōfēa' (cf. Num. 13, 8 con 13, 16), abbreviato in Jēfāa' (Neh. 8, 17), onde il nome di « Gesù », dal senso probabile di « Jahweh (è) salvezza », cf. Ios. 1, 9.
1:12
… di Gad nel richiedere a Mosè di potersi fissare nel territorio dei re vinti e ne ottenne la concessione assumendosi l'impegno di partecipare con tutte le tribù alla conquista di Canaan (ibid. 32, 33-42; cf. 1, 32; 34, 14-15; Deut. 3, 12-13; 29, 8; Ios. 1, 12-8; 12, 4-6; 18, 7). Il territorio assegnato da Mosè nella Transgiordania si estendeva dal sud da Mahanaim (v.) sul Iaboc, sino alle pendici del monte Hermon al nord, comprendendo il …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · Douay-Rheims originale (Douai 1609-10), trascrizione EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Pubblico dominio.