Abraham seiorning in Geraris, his wife is taken into King Abimelechs house, but by Gods commandement is restored vntouched, 14. with great giftes, 17. and Abraham praying Abimelechs house is cured.
1Abraham removed from thence to the south country, and dwelt between Cades and Sur, and sojourned in Gerara.E partitosi di colà Abramo, andando nel paese di mezzodì, abitò tra Cades e Sur: e fece sua dimora come pellegrino in Gerara.ABRAHAM remoued from thence into the south countrie, and dwelt betwene Cades, and Sur: and he liued as a pilgrime in Gerara.Profectus inde Abraham in terram australem, habitavit inter Cades et Sur: et peregrinatus est in Geraris. 2And he said of Sara his wife: She is my sister. So Abimelech the king of Gerara sent, and took her.E riguardo a Sara sua moglie disse: Ella è mia sorella. Mandò dunque il re di Gerara Abimelech a pigliarla.And he said of Sara his wife: She is my sister. Abimelech therfore the king of Gerara sent, and tooke her.Dixitque de Sara uxore suo: Soror mea est. Misit ergo Abimelech rex Geraræ, et tulit eam. 3And God came to Abimelech in a dream by night, and he said to him: Lo thou shalt die for the woman that thou hast taken: for she hath a husband.Ma Dio si fe' vedere di notte tempo in sogno ad Abimelech, e dissegli: Or tu morrai per ragion della donna, che hai rapita: perocché ella ha marito.And God came to Abimelech in a dreame by night, and said to him: Loe thou shalt dye for the woman that thou hast taken: for she hath a husband.Venit autem Deus ad Abimelech per somnium nocte, et ait illi: En morieris propter mulierem quam tulisti: habet enim virum. 4Now Abimelech had not touched her, and he said: Lord, wilt thou slay a nation that is ignorant and just?Abimelech però non l'avea toccata, e disse: Signore, farai tu perire una nazione ignorante, ma giusta?But Abimelech had not touched her, and he said: Lord wilt thou kil a nation that is ignorant and iust?Abimelech vero non tetigerat eam, et ait: Domine, num gentem ignorantem et justam interficies ? 5Did not he say to me: She is my sister: and she say, He is my brother? in the simplicity of my heart, and cleanness of my hands have I done this.Non mi ha detto egli stesso: Ella è mia sorella: e non ha ella detto: Egli è mio fratello? Io ho fatta tal cosa nella semplicità del mio cuore, e ho pure le mani.Did not he say to me: She is my sister: and she say, He is my brother? in simplicitie of my hart, and cleanenes of my hands haue I done this.nonne ipse dixit mihi: Soror mea est: et ipsa ait: Frater meus est ? In simplictate cordis mei, et munditia manuum mearum feci hoc. 6And God said to him: And I know that thou didst it with a sincere heart: and therefore I withheld thee from sinning against me, and I suffered thee not to touch her.E il Signore gli disse: Io pur so, che tal cosa hai fatta con cuor semplice: e per questo ti ho preservato dal peccare contro di me; e non ho permesso, che tu la toccassi.And God said to him: And I do know that thou didest it with a sincere hart: and therfore I kept thee that thou shouldest not sinne against me, and I permitted not that thou shouldest touch her.Dixitque ad eum Deus: Et ego scio quod simplici corde feceris: et ideo custodivi te ne peccares in me, et non dimisi ut tangeres eam.
7Now therefore restore the man his wife, for he is a prophet: and he shall pray for thee, and thou shalt live: but if thou wilt not restore her, know that thou shalt surely die, thou and all that are thine.Rendi adunque adesso la moglie al suo marito; perocché egli è profeta: ed egli farà orazione per te, e tu vivrai: ma se tu non vorrai renderla, sappi, che di mala morte morrai tu, e tutto quello che a te appartiene.Now therfore restore the wife to her husband, because he is a prophet: and he shal pray for thee, and thou shalt liue: but if thou wilt not restore her, know thou that dying thou shalt dye, thou and al things that are thine.Nunc ergo redde viro suo uxorem, quia propheta est: et orabit pro te, et vives: si autem nolueris reddere, scito quod morte morieris tu, et omnia quæ tua sunt. 8And Abimelech forthwith rising up in the night, called all his servants: and spoke all these words in their hearing, and all the men were exceedingly afraid.E tosto si alzò Abimelech di notte tempo, e chiamò tutti i suoi servi; e raccontò loro tutte queste cose, e tutti ebbero gran paura.And Abimelech forth with rising vp in the night, called al his seruantes: and he spake al these words to their eares, and al the men were sore afraid.Statimque de nocte consurgens Abimelech, vocavit omnes servos suos: et locutus est universa verba hæc in auribus eorum, timueruntque omnes viri valde. 9And Abimelech called also for Abraham, and said to him: What hast thou done to us? what have we offended thee in, that thou hast brought upon me and upon my kingdom a great sin? thou hast done to us what thou oughtest not to do.E Abimelech chiamò anche Abramo, e gli disse: Che è quello che tu ci hai fatto? che male ti abbiam fatto noi, che tu avessi a tirare addosso a me, e al mio regno un peccato grande? tu hai fatto a noi quello che far non dovevi.And Abimelech called also for Abraham, and said to him: What hast thou done to vs? what haue we offended against thee, that thou hast brought vpon me and vpon my kingdom a great sinne? that which thou oughtest not to doe, thou hast done to vs.Vocavit autem Abimelech etiam Abraham, et dixit ei: Quid fecisti nobis ? quid peccavimus in te, quia induxisti super me et super regnum meum peccatum grande ? quæ non debuisti facere, fecisti nobis. 10And again he expostulated with him, and said: What sawest thou, that thou hast done this?E di nuovo rammaricandosi disse: Che avevi tu veduto, onde avessi a fare tal cosa?And again expostulating, he said: What sawest thou, that thou didest this?Rursumque expostulans, ait: Quid vidisti, ut hoc faceres ?
11Abraham answered: I thought with myself, saying: Perhaps there is not the fear of God in this place: and they will kill me for the sake of my wife:Rispose Abramo: Io pensai, e dissi dentro di me: Forse non sarà in questo luogo timor di Dio; e mi uccideranno a causa di mia moglie.Abraham answered: I thought with my selfe, saying: Perhaps there is not the feare of God in this place: and they wil kil me for my wife:Respondit Abraham: Cogitavi mecum, dicens: Forsitan non est timor Dei in loco isto: et interficient me propter uxorem meam: 12Howbeit, otherwise also she is truly my sister, the daughter of my father, and not the daughter of my mother, and I took her to wife.Dall'altra parte ella è veramente ancora mia sorella; figliuola di mio padre, ma non di mia madre, ed io la presi per moglie.howbeit otherwise also in verie deed she is my sister, the daughter of my father, and not the daughter of my mother, and I tooke her to wife.alias autem et vere soror mea est, filia patris mei, et non filia matris meæ, et duxi eam in uxorem. 13And after God brought me out of my father’s house, I said to her: Thou shalt do me this kindness: In every place, to which we shall come, thou shalt say that I am thy brother.Ma dopo che Dio mi trasse fuora dalla casa di mio padre, io le dissi: Tu mi farai questa grazia: in qualunque luogo noi arriveremo, dirai, che sei mia sorella.And after that God brought me out of my fathers house, I said to her: This mercie thou shalt doe with me: In euerie place, which we shal come vnto, thou shalt say that I am thy brother.Postquam autem eduxit me Deus de domo patris mei, dixi ad eam: Hanc misericordiam facies mecum: in omni loco, ad quem ingrediemur, dices quod frater tuus sim. 14And Abimelech took sheep and oxen, and servants and handmaids, and gave to Abraham: and restored to him Sara his wife,Prese adunque Abimelech delle pecore, e de' bovi, e de' servi, e delle serve, e le diede ad Abramo, e gli rendette Sara sua moglie,Therfore Abimelech tooke shepe & oxen, and seruants, and handmayds, and gaue to Abraham: and restored to him Sara his wife,Tulit igitur Abimelech oves et boves, et servos et ancillas, et dedit Abraham: reddiditque illi Saram uxorem suam, 15And said: The land is before you, dwell wheresoever it shall please thee.E gli disse: Questa terra è davanti a te; dimora, dove ti piacerà.and said: The land is before you, dwel whersoeuer it shal please thee.et ait: Terra coram vobis est, ubicumque tibi placuerit habita. 16And to Sara he said: Behold I have given thy brother a thousand pieces of silver, this shall serve thee for a covering of thy eyes to all that are with thee, and whithersoever thou shalt go: and remember thou wast taken.E disse a Sara: Ecco che io ho dato a tuo fratello mille monete d'argento; con queste avrai un velo per gli occhi dinanzi a tutti quelli che son con te, e in qualunque luogo anderai: e ricordati, che sei stata presa.And to Sara he said: Behold I haue geuen thy brother a thousand peeces of siluer, this shal serue thee for a veile of thine eyes to al that are with thee, and whither soeuer thou shalt goe, remenber also thou wast taken.Saræ autem dixit: Ecce mille argenteos dedi fratri tuo, hoc erit tibi in velamen oculorum ad omnes qui tecum sunt, et quocumque perrexeris: mementoque te deprehensam.
17And when Abraham prayed, God healed Abimelech and his wife, and his handmaids, and they bore children:E colle orazioni di Abramo Dio risanò Abimelech, e la moglie, e le serve di lui, e partorirono:And Abraham praying, God healed Abimelech and his wife, and his handmaids, and they bare children:Orante autem Abraham, sanavit Deus Abimelech et uxorem, ancillasque ejus, et pepererunt: 18For the Lord had closed up every womb of the house of Abimelech, on account of Sara, Abraham’s wife.Imperocché il Signore avea rendute sterili tutte le donne della casa di Abimelech a motivo di Sara moglie d'Abramo.for our Lord had closed vp euerie matrice of the house of Abimelech for Sara Abrahams wife.concluserat enim Dominus omnem vulvam domus Abimelech propter Saram uxorem Abrahæ.
20:1
Year of the World 2107.
Haydock
Gerara; at a greater distance from the devoted country of Sodom. (Haydock)
20:2
He said to the king, and to all others who made inquiry, as it was his custom, whenever he came into a strange land, ver. 13. He was encouraged to do this, by the protection which God had shewn him in Egypt.
Haydock
Took her, against her will, as Pharao had done. (Haydock)
Calmet
Though she was ninety years old, and with child, her beauty was still extraordinary, the Rabbin think miraculous. At that time people lived above 120 years; so that at the age of ninety, she would only be about as near the end of her life as our women are at forty; and we often see people sufficiently attracting at that age. (Calmet)
20:3
Calmet
Abimelech. This was an usual title of kings in Chanaan, and a very good one, to remind them and their subjects, of their obligations, (Haydock) as it means "my father the king." The behaviour of the prince shews, that as yet all sense of duty and knowledge of the true God was not banished from the country. (Calmet)
Haydock
Shalt die, unless thou restore the woman, whom thou hast taken by force; on whose account I have already afflicted thee, (Ver. 7, 17.) and thus prevented thee from touching her. This testimony was more requisite, that there might be no doubt respecting Isaac's legitimacy. (Haydock)
20:5
He say, etc. The pronouns in Hebrew are printed very incorrectly.
Kennicott
He is my sister; and she, even he, said. (Kennicott)
20:6
Menochius
Sincere heart, abhorring adultery, but not altogether innocent. (Menochius)
20:7
A prophet. One under my particular care, to whom I reveal many things.
Haydock
He shall pray for thee. Behold, God will sometimes grant, at the request of his saints, what he would deny even such as Abimelech or the friends of Job. Is not this sufficient encouragement for us, to have recourse to the intercession of the saints? And can any one be so foolish as to pretend this is making gods of them, and shewing them an idolatrous worship? (Haydock)
20:8
In the night, (de nocte) or "as soon as it began to dawn." (Septuagint)
20:9
Why, etc. He expostulates with him in a friendly but earnest manner.
A great sin, or punishment, (Menochius) ver. 18, and exposed me to the danger of committing adultery. Abraham might have answered, this would have been his own fault, as he could not have done it without offering violence to Sara, in whose chastity he could confide. Having an opportunity here to vindicate himself, Abraham speaks freely, which he was not allowed to do in Egypt, Genesis 12:20.
20:12
Calmet
My sister, or niece, according to those who say she was daughter of Aran, who thus must have had a different mother from Abraham; (Menochius) or, as we rather think, Sara was truly his half-sister, born of Thare by another wife. His adding truly, seems to restrain it to this sense; and we know that in those countries, marriages of such near relations were allowed, though not when both had the same parents. Why should we not, therefore, believe Abraham, who certainly knew the real state of the question, and who would not tell a lie, rather than seek for improbable and far-fetched solutions? Said, who lived eight hundred years ago, mentions the name of Jona, Abraham's mother, as well as that of Tehevita, who bore Sara to Thare. The Hebrews, in general, give this explanation. (Calmet)
Haydock
By calling Sara his sister without any addition, Abraham intended that the people should conclude he was not married: therefore he did not say she was his half-sister, as this would have frustrated his design, if, as St. Clement of Alexandria, asserts, such might and did marry under the law of nature. (Haydock)
Calmet
Philo observes, the Athenian legislator, Solon, sanctioned the same practice, which was followed also by the Phoenicians. (Calmet)
20:14
Haydock
Gave, by way of satisfaction, for having detained his wife; as also to shew his respect for him who was a prophet. (1 Kings 9:7.) (Haydock)
20:16
Thy brother, as thou hast agreed to call thy husband.
Pieces, or sicles of silver, worth a little above 2s. 3d. each; total £113 sterling.
Calmet
A covering, or veil, to shew thou art married, and prevent thee from being taken by any one hereafter. It was to be so rich, that all might know her quality. St. Paul (1 Corinthians 11:5, 15.) orders women to be covered. (Calmet)
20:17
Menochius
Healed. It is not known how God afflicted Abimelech; but the women could not be delivered during the short time that Sara was detained: on her being set at liberty, they bore children. (Menochius)
20:2
See pag. 52.
20:12
Not his fathers owne daughter, but of his progenie. S. Aug. li. 22. cont. Faust. c. 35. & li. 16. c. 19. & 30. de ciuit.
20:14
Kinges of the earth esteming the Church only for a laudable people of God, seeke to subiect her to them selues: but knowing her to be the inuiolable spouse of Christ, subiect them selues to her, and offer to her most honorable giftes. S. Aug. il. 22. cont. Faust. c. 38.
20:1
sant'Ambrogio † 397 d.C. On the Holy Spirit 3.6
… For she who preferred chastity to life did not suffer the loss of life, and retained the glory of chastity. So, too, Abraham, once bidden to go to foreign lands, and not being held back either by the danger to his wife’s modesty, nor by the fear of death before him, preserved both his own life and his wife’s chastity.
20:2
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. Against Lying 23
… Whence, they who assert that it is sometimes meet to lie, do not conveniently mention that Abraham did this concerning Sarah, whom he said to be his sister. For he did not say, She is not my wife, but he said, “She is my sister;”
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. On Marriage and Concupiscence 2.27
… Therefore Abime lech arose early in the morning, and took a thousand pieces of silver, and sheep, and oxen, and men-servants, and women-servants, and gave them to Abraham, and sent away his wife untouched. But Abraham prayed unto God for Abimelech; and God healed Abimelech, and his wife, and his maid-servants.’”
20:3
Pseudo-Clement The Clementine Homilies 17.17
“But it is manifest that the impious see true visions and dreams, and I can prove it from Scripture. Finally, then, it is written in the law, how Abimelech, who was impious, wished to defile the wife of just Abraham by intercourse, and how he heard the commandment from God in his sleep, as the Scripture saith, not to touch her,
20:6
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. Homilies on Second Corinthians 30
… but when he demanded of his fellowservant an hundred pence, he both called him wicked and delivered him over to the punishment. So great account doth He make of thy ease. The barbarian was about to sin against the wife of the just man, and He says, “I spared thee from sinning against me.” (
20:11
san Girolamo † 420 d.C. The Perpetual Virginity of Blessed Mary 17
… Just as Lot was called Abraham’s brother, and Jacob Laban’s, just as the daughters of Zelophehad received a lot among their brethren, just as Abraham himself had to wife Sarah his sister, for he says,
20:12
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. City of God 16.30
… On this occasion, when the king rebuked Abraham for not saying she was his wife, and calling her his sister, he explained what he had been afraid of, and added this further, “And yet indeed she is my sister by the father’s side, but not by the mother’s;
20:18
sant'Agostino d'Ippona † 430 d.C. On Marriage and Concupiscence 2.27
… “God,” he says, “at the prayer of Abraham, restored their potency of generation, which had been taken away from the wombs of even the meanest servants; because God had closed up every womb in the house of Abimelech.
20:1
Ex Mambre, ut patet cap. XVIII, 1, profectus est in Geraram, primo, ob cladem recentem Sodomae, ut scilicet longius abesset a Sodomis et mari Mortuo, quod suo fumo vicinis locis sterilitatem et pestem afflabat. Secundo, quia Deus volebat eum in Chanaan esse peregrinum, et assidue peregrinari, ut doceret nos in hac vita esse peregrinos et tendere ad coelum, Hebr. XI, 40. Tertio, ut variis locis et gentibus prodesset sua doctrina, pietate et vitae exemplo, atque undique spargeret verae religionis et virtutis semina: ita Chrysostomus.
20:2
Tulit eam — ut conjugem eam duceret; erat Sara jam nonagenaria: unde mirum alicui videatur, illam ea aetate tanta fuisse pulchritudine, ut a rege appeteretur. Verum nonagenarii tunc erant similes nostris quadragenariis, vel quinquagenariis, qua aetate nonnulli robusti pristinam adhuc servant pulchritudinem. Addit Procopius divinitus cum foecunditate Sarae restauratam fuisse pristinam pulchritudinem. Adjuvit hanc Sarae pulchritudinem, quod ipsa valde bono erat temperamento, quod nunquam pepererat, quod nunquam lactaverat, quodque, ut Torniellus et alii putant, multis antea annis, scilicet ex quo sterilem se esse certo intellexit, copula conjugali abstinuit, uti colligitur cap. XVIII, 12: haec enim vires et pulchritudinem conservant. Sicuti e contrario, debilis complexio, crebri partus, lactationes longae, frequens copulae usus, vires enervant, rugas et senium accelerant. Nota: Sara paucis diebus post angelorum ab Abrahamo discessum concepit Isaac, simulque cum Abraham ivit in Geraram, ubi statim Abimelech eam sibi tulit, ideoque a Deo mox flagellatus est, ut patet vers. 17, sterilitate communi et morbo gravissimo, sed medicis ignoto: itaque impeditus fuit ne Sara abuteretur: desperata medicorum ope Deus in somnis illi apparuit, jussitque Saram reddi: ita Josephus.
20:3
Hinc patet dormienti Abimelech hanc visionem in imaginatione objectam esse: angelus enim in ea haec verba Dei loquentis, et Abimelech respondentis ita efformavit, ut rex omnino videretur sibi cum Deo colloqui. En morieris; — scilicet, nisi jam sciens conjugatam, marito eam reddas, ut patet vers. 7.
20:5
In simplicitate, — simplici, innocenti, recto et sincero animo; simplex enim in Scriptura vocatur rectus, sincerus, innoxius, qui nulli est injurius.
20:6
Et ego scio, — te innoxium ab adulterio, sed non ab injuria: tulisti enim invitam pro tuo imperio, ideoque punivi te, vers. 17. Ne peccares, — ne vel inscius moechareris, essesque materialiter saltem adulter. Non dimisi, — morbo impedivi, vers. 17.
20:7
Orabit, — et exorabit, ut cesset ista plaga tua. Quia Propheta est, — quia vir sanctus est, cum quo Deus familiariter agit et loquitur. Secundo, proprie propheta fuit Abraham: multa enim futura praenovit, uti nasciturum sibi Isaac, et ex eo Christum, posterosque suos quarta generatione obtenturos Chananaem, evertendam Sodomam, etc. Septem vocis propheta significationes assignavi I Cor. xiv, initio. Nabi proprie oratorem, hinc nuntium, internuntium, interpretem designat. Sic Aaron, Exod. vii, 1, dicitur Mosis Nabi, quia mandata Mosis ad Pharaonem perferebat. Hic Abrahamus Abimelechi veluti est nuntius ad Deum, futurus alias, si opus esset, nuntius Dei ad homines.
20:8
Statimque de nocte, — summo mane, ut habent Hebraea, Chaldaea et Septuaginta. Servos suos, — non mancipia, sed aulicos liberae sortis.
20:9
Super regnum meum. — Solet enim Deus regna ob peccata regum punire, quia populus est aliquid principis, et quasi principis pars, sive membrum politicum. Ita Abulensis. Induxisti super me peccatum grande, — materiale adulterium. Dicendo enim Saram esse tuam sororem, non uxorem, dedisti mihi occasionem accipiendi eam in uxorem, quae mihi non potest esse uxor, sed pellex et adultera; vulgus enim materiale peccatum vocat peccatum, putatque esse peccatum. Metuere etiam, et dubitare poterat Abimelech, an satis Abrahamum examinasset et inquisivisset num Sara esset conjugata. Certe cupiditate aliqua peccasse videtur et licentia, uti solent reges nonnulli, praesertim pagani, imperiose multa poscere, etiam conjuges et bona aliorum. Adde fuisse aliquam formalem culpam in Abimelech, in eo quod Saram invitam abduxerit. Secundo, peccatum grande, id est, grandem peccati mei jam dicti ultionem, poenam et plagam, ut patet vers. 17. Ita Abulensis. Deus enim subinde etiam ob materialia peccata homines punit, id est castigat, affligit, ut ipsi, ac praesertim principes et praelati, ea indagent et extirpent. Ita fecit hic Deus cum Abimelech.
20:10
Quid vidisti, hoc est, ecquid tibi erat in mente, ut, etc.
20:12
Vere soror mea est, — q. d. Vere more gentis meae, quae neptes sorores, nepotes fratres vocat, vocavi Saram sororem meam, cum neptis sit, ut dixi cap. XII, vers. 13; sic Abraham vocat Lot fratrem, id est nepotem suum, cap. XIII, vers. 8. Addit S. Chrysostomus quod omnes in familia Thare, ipsum Thare patrem vocabant, ac si omnes inter se fratres et sorores fuissent; maxime cum mortuo Aran, patre Sarae et Lot, habuerunt Thare non solum avi, sed et patris loco. Sic vulgo Flandri et Galli suos avos vocant magnos patres. Quare non est verisimile, quod Cajetanus et alii ex hoc loco astruunt, Saram proprie fuisse sororem Abrahae, ex eodem proximo patre Thare, sed alia matre genitam; nam jure naturae illicitum et irritum est matrimonium in primo consanguinitatis gradu, non tantum lineae rectae, sed et lateralis, puta inter fratrem et sororem. Ita S. Augustinus, lib. XXII Contra Faustum, cap. xxxv. Et quis credat Abrahamum virum tam probum, prudentem et honestum, sororem suam in conjugem accepisse? Filia patris mei, et non filia matris meae, — q. d. Sara ex eodem patre Thare mecum, sed per aliam matrem descendit; unde videtur quod Thare duas habuerit uxores, ex quarum una natus est Abraham, ex altera Aran, qui genuit Saram et Lot. Hinc patet conjugium in secundo gradu collateralium, puta inter patruum et neptem, non plane vetari lege naturae, et tum fuisse usitatum; jam autem vetitum est lege positiva. Ita S. Augustinus supra.
20:13
Postquam autem eduxit me Deus. — Hebraice est, cum errare et instar erronis peregrinari me fecerunt dii (hoc est enim Hebraeum hithu), puta Deus unus, sed in personis trinus.
20:16
Mille argenteos, — scilicet siclos, ut vertit Chaldaeus; nam, cum in Scriptura ponitur argenteus vel aureus, intelligitur siclus, uti bene probat Mariana cap. vi De Ponderibus, et Delrio hic; jam mille sicli argentei sunt mille floreni Brabantici: siclus enim est florenus, sive 4 regales Hispanici. Antiquissimi illius sicli pretium definiri vix potest. Septuaginta vertunt mille didrachma, scilicet Hebraica: nam didrachmum Hebraeum, sive siclus, continebat non 2, sed 4 drachmas Atticas, puta 4 regales, uti dixi supra. Fratri, — quem vocas fratrem tuum, cum sit maritus. Est ironia. Hoc erit tibi in velamen oculorum, — id est, in defensionem pudoris, et, ut Chaldaeus vertit, in velamen honoris tui, quod miserim tollere te mihi in sponsam, quodque honeste te habuerim, et intactam viro reddiderim: oculi enim sunt sedes pudoris. Alludit ad ritum veterum; sponsae enim cum nuptui dabantur, ob pudorem obnuebebant velo, quod flammeum dicebatur, vel pallio caput, uti fecit Rebecca, Gen. cap. xxiv, vers. 63. Vide Alexandrum ab Alexandro, lib. II Genial. cap. v; vide etiam dicta I Corinth. xi, 5 et seq. Sensus ergo est, ut recte Delrio, q. d. En ego quasi paranymphus, et novantiqui matrimonii auspex, te viro uxorem in manum do, Caio Caiam, quia et dotem superaddo siclos mille. Illud sit tibi loco flammei, quin et iis flammeum eme si voles, hoc nova nupta pudorem tum nuptiarum, tum mendacii tui, tum suspicionum quarumlibet de me et te obnube; facile enim omnes intelligent, te caste a me habitam, ex eo quod tam solemniter et honorifice a me sis viro reddita. Secundo, Hamerus sic explicat: Dedi tibi mille argenteos, ut emas tibi tuisque ancillis velamen vultus, ad operiendam pulchritudinem, ne sit ea aliis ut mihi fuit, illecebra et irritamentum libidinis, q. d. Noli quasi innupta aperto capite, uti ante fecisti, incedere, sed quasi nupta illud obnube et vela. Tertio, Cajetanus vertit, non hoc, sed hic, scilicet Abraham maritus tuus, erit velamen oculorum omnibus ad concupiscendum te in uxorem, q. d. Nemo qui noverit hunc esse maritum tuum, etsi videat te esse pulcherrimam, audebit te concupiscere et sumere in uxorem. Abraham enim, utpote maritus, omnibus velabit et claudet oculos, spem et mentem conjugii. Sed primus sensus magis est genuinus. Memento te esse deprehensam. — Lipomanus vult corrigendum esse, reprehensam: sic enim habent Hebraea et Chaldaea. Sed reprehensa fuit Sara hoc ipso, quo deprehensa, et verbis istis quasi sale aspersa, q. d. Deinceps noli uti hac dissimulatione et dolo, ut maritum voces fratrem tuum, ne te probri, alios peccati periculo exponas; unde Septuaginta vertunt, in cunctis esto veridica.
20:18
Concluserat enim Dominus omnem vulvam domus Abimelech, — ne possent mulieres foetum concipere, vel ante conceptum edere et parere: ex quo necesse erat gravibus acerbissimis doloribus excruciari, q. d. Fecit Deus omnes steriles. Addit Josephus, Abimelech adeo gravi morbo percussum a Deo, ut medici de ejus vita desperarent. Hoc etiam innuit Scriptura cum ait: Orante autem Abraham (vide, ait S. Chrysostomus, quid valeant preces justi apud Deum), sanavit Deus Abimelech. Addunt et alii apud Pererium eum ingenti cruciatu in verendis afflictum fuisse. Non peccarat, vel certe parum peccarat Abimelech, ut patet vers. 4 et 6, itaque poena haec non illi tam poena fuit, quam frenum ne Saram tangeret; et stimulus, qui eum cogeret, ut statim Saram redderet Abrahae.
De Geraritis et Cultu Veri Dei Ex hoc cap. liquet tunc gentes aliquas, puta Geraritas, coluisse unum verum Deum: eum enim colebat eorum rex Abimelech, vir pius et probus, ut colligitur, primo, ex eo quod Saram noluit uxorem, nisi audiens esse sororem Abrahae, putansque esse innuptam: mox vero ut nuptam scivit, reddidit; secundo, quia vers. 4 se et suos vocat "gentem justam;" tertio, quia cum Deo familiariter colloquebatur, vers. 3, Deusque ejus excusationem acceptavit, vers. 6; quarto, quia vers. 10, expostulans cum Abraham dicit: "Quid vidisti" (impietatis in gente mea) "ut hoc faceres?" quinto, quia vers. 14 Abraham liberaliter habuit, eumque invitavit ut secum habitaret. Talis fuit quoque Melchisedech, rex Salem, et, ut videtur, ejus cives, cap. xiv; item Hebronitae, cap. xxiii. Talis fuit et Job cum suis Hussitis. Ita Theodoretus et alii. Praeter Abraham ergo ejusque posteros, erant tunc alii principes et populi colentes et timentes Deum verum.
Reflexio Moralis ex S. Chrysostomo Moraliter S. Chrysostomus, hom. 45, notat quam justus, v. g. Abraham, sit Deo cordi et curae, ut, quia in eum confidit, ipsum non tantum a morte liberet, sed et gloriosum divitemque repente efficiat. In hunc enim modum, ait, solet Deus agere: non solum a tristibus liberat eos, qui fortiter se gerunt in periculis in quae incidunt, sed et tantam in adversis praebet laetitiam, ut in eorum oblivionem omnino veniant, et in multa sint bonorum affluentia. Et inferius: Nam semper omnia ita facit et tractat, et singula dispensat, ut qui sibi serviunt quasi luminaria reluceant, et eorum virtutem ubique manifestam faciat.
20:1
v. 1 « Profectus inde Abraham in terram australem » — verte nomen proprium : 2n Negeb — « habitavit inter Cades et Sur », cf. 15,1; 16,7. 15. « et peregrinatus est an Geraris » , cf. 10,19. Textus non necessario eo est interpretandus, ut Gerar fuerit Znter Cades et Sur.
20:2
v. 2 « Dixitque » — « dicebatque de more suo » (Vat.), cf. v. 13 — « de Sara uxore sua : Soror mea est ». Hebr. 5x, quod erit vertendum « respectu » , ergo « de »; Chald. by. LXX addit : timuit enim dicere, quia uror mea est,ne forte occiderent eum viri civitatis propter ipsam. « Misit ergo Abimelech, rez Gerarae, et tulit eam ». Alius habetur Abimelech 26,1; et Ps. 33 (34), 1 ille vocatur Abimelech, qui 1 Reg. 21, 11 vocabatur Achis. Unde aliqui intulere fuisse Abimelech nomen omnium eorum regum commune, uti Pharao Aegyptiorum.
20:3
v. 3 « Venit autem Deus ad Abimelech per somnium nocte ». Cf. lob. 33,15 sqq. Pulchre et vere Jos. haec cum v. 7. 17 comparat, ut Abimelecho gravi morbo afflicto, desperata iam salute, adstiterit in somno Deus. « Et ait illi : En morieris », « actum de vita tua » est (Mar.), « propter mulierem, quam tulisti : habet enim virum ». « Cognoscimus velut praesulem custodemque coniugii esse Deum, qui non patiatur alienum torum pollui; et si qui fecerit, peccare eum in Deum, cuius legem violet, gratiam solvat » (Amór.).
20:4
v. & « Abimelech vero non tetigerat eam et ait : Domine, num gentem ignorantem et iustam interficies ? » Pro ^N" ov, Sam. nuüxn rnv 5y, quod Dillm. (cf. 21, 11. 25) corrigit in TYTIN 207 nWUNA3, sensu eodem. — Vulg. LXX fortasse legebant pU nma "an loco **31 ps Q3; vel dici possunt solummodo textum hebr. evolvisse.
20:5
v. 5 « Nonne ipse dixit mihi : Soror mea est; et ipsa ait : Frater meus est? In simplicitate cordis mei et munditia manuum mearum feci hoc ».
20:6
v. 6 « Dixitque ad eum Deus : Et ego scio, quod simplici corde feceris ; et «deo custodivi te », cohibui te ego, immisso sc. morbo, nam illum ego inflixi (Caz.) — « ne peccares n me; et non dimisi, ut tangeres eam ». Hebr. : propter hoc non dimisi etc. , sc. ne peccares; a peccato volebam te servare immunem. Quatuor v. 7 rationibus (Ca?.) Deus, ut uxor restituatur, insistit : primum, quia, uxor cum sit, ad solum pertinet maritum; dein, quia maritus est Deo apprime carus, cuius iura Deus non impune laedi permittet ; quia intercessione Abimelechum adiuvare et à morbo .expedire poterit; quia, ni uxor restituatur, mortis poena infligetur.
20:7
v. 7 « Nunc ergo redde viro suo uxorem, Abimelech non solum iniuriam illatam reparat, sed id praestat plene et solemniter.
20:8
v. 8 « Statimque de nocte » — Hebr. mane — « consurgens Abimelech vocavit omnes servos suos et locutus est universa verba haec in auribus eorum, timueruntque omnes viri valde ».
20:9
v. 9 « Vocavit autem. Abtmelech etiam. Abraham et dixit ei : Quid fecisti nobis? Quid peccavimus in te, quia induxisti super me et super regnum meum peccatum grande? Quae non debuisti facere, fecisti nobis ». Targumtm : « opera, quae non recte fiunt, fecisti mihi ». Ita recte exprimitur Heór. : opera, quae non fiunt, fecisti miht; quae cum communiter ab hominibus non fiant, hinc iam agnoscantur neque licite fieri.
20:10
v. 10 « Rursumque expostulans ait » : — simplicius Hebr. : Et dizit Abimelech ad Abraham — « Quid vidisti, ut hoc faceres? » Quod explicat Menoch. : « Quae signa iniustitiae aut libidinis in nobis deprehendisti? » Verum sic aliquid in textum introducitur, quod ille reapse non habet, estque sensus adamussim idem, qui fuerat praecedentis quaestionis « Quid peccavimus in te? » Melius Vat. : « Quid tibi venit in mentem, quod etc.? » Sc. nN1 non solum significat vzdere , sed spectare; ergo : Quid spectabas? Quid intendebas? Quae tibi causa fuit nos decipiendi? Reapse v. 11 hanc causam explicat : « Respondit Abraham : Cogitavi mecum dicens : Forsitan non est timor Dei in loco isto et interficient me propter uxorem meam ». Haec ratio celandi esse Hebr. Chald. habent plur. YXyTY1; unde Cai. vertit : « errare fecerunt me angeli ». Verum adverte, adiecta notula Masorethas edicere intelligi Deum, ergo non angelos. Ew. suggerit, « peregrinari fecerunt me dii » ideo dici, quod sermo sit ad ethnicos (!) Alii in hac constructione deprehendunt stilum elohistae secundi B. Haec omnia, fateor, me parum movent. Nam Sam. habet nynn; Vulg. LXX, quae secus pluralem de numine adhibitum religiose exprimunt (cf. 1, 26; 3, 22; 11, 7), habent sing., uti etiam Syr. Ergo lectio YT omnino est probabilior. mata (?). Lepide fratrem vocat, non maritum. « Hoc erit tibi in velamen, oculorum ad omnes, qui tecum sunt, et quocunque perrezeris , mementoque te deprehensam ». Liberius haec sunt reddita. Merito vertit Vulg. hoc, non hic. Vat. refert ad Abraham et censet Abimelech obiurgare Saram : « Docetur Sara, maritum, cui iuncta est, instar veli esse, quo se tegere debeat, ne exposita sit alienis ». Abimelech tanto minus cogitat de obiurganda Sara, quod obiurgatio secundum v. 13. recideret in Abraham amicum Dei. Dein hic immediate referretur ad fratri; ergo non describit mariti ad uxorem rationem. — Quid autem sibi vult velamen oculorum? LXX : ei; «tg xo. poco rov cov. Chald. : hoc erit tibi velamen honoris pro eo, quod miserim tollere te etc. Reapse agitur de piaculo. 32, 20 (21) ait Iacob : « placabo ilum muneribus », seu verbotenus : « velabo faciem eius muneribus ». Velatur offensi facies; ut iniuriam non iam videat. Porro Sam. LXX Chald. copulam habent : tibi... et omnibus, qui tecum sunt. Sicut non sola Sara sed familiares omnes iniuria affecti fuerant, illa ad alienum torum translata, ità omnibus offertur piaculum. Secundum Aebr. Vulg. exponendum erit : Hoc erit tuo commodo velamen, quod in oculis omnium, qui tecum sunt, obliterabit inflictam tibi iniuriam. Ita utique non habetur idem atque 32, 90 tropus, ubi ipsius offensi, non aliorum qui cum eo sint, oculi velantur. — Kn. ita iungit : Hoc erit tibi velamentum oculorum seu piaculum quoad omnia, quae tecum et aliis omnibus aeta sunt. At, quaenam cum aliis acta fuerant? Construetio est dura, et repugnat athnach. Ergo independenter construatur oportet nn221 55 ns, Sam. nn2w. Hoc verbum punctabis participium (Masor.), aut melius praeteritum. Induit illud significationes iudicare, iustificare, reprehendere, convincere. Si altera cum LXX Syr. copula omittatur, vertes : Et (nunc) quoad omnia iustificataes; iuste omnia coinposita sunt. Si ea copula retineatur, sensum ea induit consecutivum : germ. « S0 ». Pro omnia potes etiam vertere omnes : Et (nunc) coram omnibus iustificata es. v. 17 « Orante autem Abraham, sanavit Deus Abimelech et uxorem ancillasque eius, et pepererunt »; v. 18 « concluserat enim Dominus omnem vulvam domus Abimelech propter Saram uxorem Abrahae ». Cum genuerunt tam de viris quam de mulieribus praedicetur, hinc merito coniicit Ca;., tam Abimelech quam mulieres una laborasse aegritudine, sc. « impedita facultate coeundi » , quae impediri potuit vel directe, vel indirecte per foedum aliquem morbum : ergo non est necesse supponere, Abraham perdiu apud Abimelech moratum esse, quoad sc. perspiceretur partus praepediri. Concíudere vulvam secus utique dicitur de inhabilitate concipiendi (cf. 29,31; 30,22), et mediate tantum pariendi. Arg. — v. 1-21 impletas narrat promissiones cap. 17 distincte praesignatas, sc. e Sara natum Isaac, Ismaelem vero e paternis castris relegatum atque in deserto proprias sedes nactum. Adiicitur v. 22-34 foedus cum Abimelech in Bersabee initum , cum quod sacer narrator alias etiam Abrahae publice acta non ignoret (cf. cap. 14), tum quod locorum per patriarcham effectas consecrationes memoriae tradere consueverit. v. 2 utique appellat ad 17, 16. 21 (cur non item ad 18, 10. 14?); v. 4 circumciditur puer, quod 17, 12 praecipiebatur; aetas Abrahae v. 5 cum alibi dictis consonat : non ideo fas est v. 1-5 diverso tribuere auctori ab illo, cui reliquum caput conceditur; sufficit cap. 17 relata narratorem cap. 21 minime latuisse. Forma TN v. 5 nullum sane diversi auctoris praebet argumentum, cum per se, tum quod 17, 17 Sam. etiam nx!2 legat. Rursum censet Dilim., v. 1 esse e duobus centonibus consutum, cum vix auctor unus indulturus fuerit pleonasmo huic : « Et Iahve visitavit Saram, sicut dixerat, fecitque Iahve Sarae, sicut locutus fuerat ». Num revera ita mirum est, auctorem sermone aliquantum uberiore atque parallelismum sapiente ordiri narrationem tam saepe praenuntiatae, tam diu exspectatae nativitatis Isaac? Eliam v. 7; ait Dilim., v. 6 dicta repeti : lege et videbis, non idem enuntiari. Possit utique v. 7 eliminari salvo narrationis contextu : sed num s. auctores semper utuntur stilo, quam fieri potest, maxime conciso? Tandem Dilim. Dp v. 2. 7 (cf. 37, 3; 44, 20) iahvistae proprium esse pronuntiat : at e tali voce a radice notissima potita et quatuor omnino textibus recurrente concludere quidquam nefas est. — Supersunt alia duo diversorum auctorum indicia. Explicatio v. 6 nominis Isaac differt ab ea, quae 17, 17 et ab ea, quae 18, 12 traditur. Difficullas, quantulacunque demum est, diluitur, si attendas nomen peti neque a risu solius Abrahae (17, 17), neque a solo priore (18, 12), neque a solo posteriore (21, 6) Sarae risu, sed a risu parentum universim (Aug.). — At, nonne v.,9-21 idem qui cap. 16 eventus, atque ideo a diverso narratore refertur? Eventus sunt vix non omnibus numeris diversi. Ille ante natum Ismael, hic eo iam quatuordecim annos nato locum habet; ibi clam aufugit Agar, hic ab Abraham palam dimittitur; ibi non patitur rerum inopiam, hic inedia consumitur; ibi assidet fonti, hic siti exanimatur; ibi ad Abraham remittitur, hic ad eum non redit. Unum utrique narrationi est commune, promissio Ismaeli facta : num id sufficit ad duas narrationes confundendas? admiratione; laetificavit me. « Quicunque audierit , corridebit mihi », verbotenus ridebit de me, item admiratione et gaudio (Vat.). v. * « Rursumque ait : Quis auditurum » (non auditurus vel auditorum, Verc.) « erederet Abraham, quod Sara lactaret filium » , — ita etiam LXX ; sed reliqui fios — « quem peperit ei am seni? » Hebr. : Quis dizit Abrahae : Lactavit filios Sara? Et tamen idipsum accidit, quoniam peperi filium senectutis ei. Interrogationes eiusmodi de re non eventura cf. Num. 23, 10; Prov. 30, 3 sq.; Iob 41, 4 sq. « Praeteritum vertendum per praeteritum perf. subiunct. (dixisset), perinde acsi dicat, hoc nemini mortalium fuisse venturum unquam in mentem » (Vat.). Hac una vice in Pentateucho adhibetur vox poetica 5512 : cf. Iob 8, 2; 33, 2; Ps. 105 (106), 2. Non est vertendum : Quis dicet (LXX)? quis ibit nuntiatum Abrahae? Id neque praeterito congruit neque plurali filios. Ergo neque textus noster est parallelus (Budde p. 224) ad 22, 20 et 38, 24. , V. 8 « Crevit igitur puer et ablactatus est, fecitque Abraham grande convivium ?n die ablactationis eius » . Meminit traditionis Her. statuentis quintum vel duodecimum (!) vitae annum ablactationi. Machabaeorum mater 2 Mach. 7,27 triennio lac dedit filio. Ad tertium usque aetatis annum 2 Par. 31,16 nihil alendis sacerdotum et levitarum infantibus assignatur. Rabbini atque Coranus saltem biennium praescribunt. Cf. Caím. Convivio etiam nunc liberorum ablactatio celebratur. Utrum vero v. 9 narrata immediate post ablactationem acciderint, ignoramus. v. 9 « Cumque vidisset Sara filium Agar Aegyptiae ludentem cum Isaac filio suo, dixit ad Abraham » : v. 10 « Edice ancillam hanc et filium eius, non enim erit haeres filius ancillae cum filio meo Isaac ». Cf. Gal. 4,30. Hebr. : Et vidit Sara filium Agar Aegypliae, quem peperit. Abraham pn. Quam vocem explicavere LXX Vulg. ludentem cum Isaac filio suo, utique recte. Sed manet quaestio de ipsius vocis sensu, qui potest esse iocari, ludere, saltare. Ps. Ion. et Targ. Hier. fecere ridentem in cultu idololatriae. Adverte vocem Gen. 26,8 adhiberi de blanditiis inter coniuges, 39, 14. 17 de blanditiis adulterinis. Fortasse eiusmodi quid iustas Sarae iras provocavit. Cf. Gal. 4, 29. Recte autem monet Ios. rationem potissimam removendi Ismaelis hanc fuisse, ne is, natu maior cum esset, demortuo Abraham sibi primogeniti iura arrogaret. v. 11 « Dure accepit hoc Abraham pro filio suo ». v. 129 « Cwi dizit Deus » noctu (Cai.; cf. v. 14) : « Non tibi videatur asperum super puero et super ancilla tua; omnia, quae dixerit tibi Sara, audi vocem eius , quia in Isaac vocabitur tibi semen ». Chald. : vocabuntur tibi filii. Quod explicat Apostolus Rom. 9,8 : « Non qui filii carnis, hi filii Dei, sed qui sunt promissionis, aestimantur (Acy(tezot) in se- - mine ». | Sensus nequit esse : (nomine) Isaac vocabitur semen tuum. Etenim posteritas Abrahae nunquam (excepto Am. 7, 9) hoc nomine vocatur; neque id leniret dolorem dimittendi Ismaelis. Ergo sensus est : per Isaac nancisceris semen illud, quod xa:' é&oyx» appellabitur semen Abrahae obtinebitque promissiones omnes tibi factas. « Si mansisset Ismael domi, cum esset primogenitus, propagatio nominis Abrahae in semine perlinuisset directius et prius ad Ismaelem, quam ad Isaac. Eiectio autem Ismaelis effecit, ut Isaac solus esset successor in domo Abrahae et in ipso propagaretur nomen seminis Abrahae. Et si hanc causam profundius consideraveris, h. e. relative ad messiam, quia per Isaac nasciturus erat messias, semen Abrahae, in quo benedicendae erant omnes gentes, magnipendes causam hanc » (Cai.). Alia additur ratio, ob quam facilius Abraham Ismaelem dimittat.
20:1
… La generosa intercessione di A. non valse a scongiurare il flagello, da cui scampò il solo Lot (Gen. 19, 29). Da Mambre, A. si trasferì nel Negheb, stabilendosi a Gerar filistea, dove ancora una volta riuscì a sottrarre Sara alle voglie del re Abimelech, col quale A. strinse amicizia (Gen. 20, 1-18).
… Già celebre al tempo del patriarca Abramo (Gen. 14, 7; 16, 14; 20, 1), C. divenne il luogo d'accampamento degli Israeliti, all'uscita dall'Egitto, per lo spazio di 38 anni (Num. 20, 1; Deut. 1, 46; 2, 14); di là partirono i dodici esploratori per visitare …
GÉRARA (EBR. GÉRÂR, SETTANTA ΓΕΡΜΑΡ)
… Gérâr, Settanta Γερμαρ). - Antica città del Neghebh in Palestina, sulla via per l'Egitto, a sud-est da Gaza e ad ovest di Bersabea (Gen. 10, 19; 20, 1). Capoluogo di un principato detto, per anticipazione, filisteo. È ricordata nella Bibbia per il soggiorno dei patriarchi Abramo (Gen. 20, 1-18) ed Isacco (Gen. 26, 1-26) e per la sconfitta subita dagli invasori beduini che, giunti fino a Maresa, furono dal re Asa (ca. 900) respinti e inseguiti sino a G. (II Par. 14, 9).
… Le città principali del N. sono elencate in Ios. 15, 21-32 e fra le principali sono ricordate Cadesbarne (Gen. 20, 1), Bersabee (Ios. 15, 28), Siceleg (ibid. 15, 31), Arad (Num. 21, 1).
… Anche a proposito dei « doppioni » si è esagerato, sia nella loro assegnazione (alle volte sono cose diverse, come il caso delle tre mogli dei patriarchi in pericolo: Gen. 12, 1 sgg.; 20, 1 sgg.; 26, 7 sgg.), sia nell'interpretazione. …
Sulla via di S. Pangalo del Signore trovò Agar fuggitiva (Gen. 16, 7); vi passò Abramo nel discendere in Egitto (ibid. 20, 1). Il nome ritorna nell'espressione « da Hevila sino a S. di fronte all'Egitto » o « sulla frontiera d'Egitto » (I Sam. 15, 7; 27, 8) ed indicare la residenza dei discendenti di Ismaele e di Amalec.
20:7
vivi è anche dogma di fede proposto dal magistero ordinario e largamente attestato dalla Scrittura sia del Vecchio Testamento (ad es., Gen. 18, 22-32; 20, 7: Abramo intercede per Sodoma e intercederà per Abimelec; Ex. 32, 11-14; Num. 14, 13-20: Mosè intercede per il popolo; I Sam. 7, 8 sg.; Samuele; Job. 42, 8: Giobbe), sia del Nuovo (ad …
… Per questo anche Abramo è detto p. (Gen. 20,7) insieme agli altri Patriarchi (cf. Ps. 104, 15).
20:12
… Recatosi a Gerara, Abramo dissimulò che Sara era sua moglie, chiamandola sorella (era tale solo per parte di padre, cf. Gen. 20, 12), sicché A. la poté rapire in buona fede ma, avvertito da un sogno cui seguì una malattia, restituì Sara al marito con proteste di riparazione e di stima (Gen. 20). In seguito, a …
… carestia dovette scendere in Egitto, che il Nilo salvava dalla siccità, e per impedire che il re, sbarazzandosi del marito, si impadronisse di Sara per il suo harem, le consigliò di dichiararsi sua sorella - come era difatti per parte solo del padre, Gen. 20, 12 - ma il Signore provvide a che la donna non subisse oltraggio e l'incidente giovasse ad A.
ARAN (COSÌ LA VOLGATA; SETTANTA 'APPÉY, EBR. HÂRÂN «MONTANARO»)
… agli altri due. Fu padre di Lot. Premori al padre Thare, quando ancora abitava ad Ur, lasciando orfani il figlio, che andò con Abramo in Palestina, e due figlie: Melcha, che andò sposa a Nachor, e Jescha, che si crede identica a Sara, moglie di Abramo (Gen. 20, 12). Giuseppe Priero
… (v.) moglie di Abramo, la cui genealogia evidentemente interessa al sacro Autore, è opinione di molti, già attestata nell'antichità (Targum Ier., Flavio Giuseppe, Efrem, Girolamo, ecc.) che qui si tratti di un'unica e identica persona: I. = Sara (cf. Gen. 20, 12, ove Abramo asserisce che Sara è sua sorella, figlia, cioè nipote, di suo padre). È probabile che la diversità dei nomi sia avvenuta per uno scambio di lettere somiglianti nell'antica …
… Nel periodo più antico vigeva l'uso di sposarsi anche tra fratellastri (cf. Gen. 20, 12; II Sam. 13, 13) e fra cugini (cf. Gen. 24, 15, 47; 28, 2.18 sgg.). …
SARA (EBR. ŠĀRAH = PRINCIPESSA « SETTANTA ΣΈ222 »)
SARA (ebr. Šārah = principessa « Settanta Σέ222 »). - 1. Moglie di Abramo; era sua sorella per parte di padre, ma figlia di un'altra madre (Gen. 20, 12): probabilmente si identifica con Iescha (v.), figlia di Haran e sorella di Lot (ibid. 11, 27-31), come ritengono Flavio Giuseppe (Antiq. …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · Douay-Rheims originale (Douai 1609-10), trascrizione EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Pubblico dominio.