Al Sacrifices must be offered at the doore of the Tabernacle. 7. with special prohibitiō of Idolatrie. 10. None must eate bloud. 15 whosoeuer eateth caraine flesh is contaminate, and must be washed.
1And the Lord spoke to Moses, saying:E il Signore parlò a Mosè, e disse:AND our Lord spake to Moyses, saying:Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens: 2Speak to Aaron and his sons, and to all the children of Israel, saying to them: This is the word, which the Lord hath commanded, saying:Parla ad Aronne, e a' suoi figliuoli, e a tutti i figliuoli d'Israele: e di' loro: Questo è il comando del Signore: egli ha detto.Speake to Aaron and his sonnes, and to al the children of Israel, saying to them: This is the word, which our Lord hath cō manded, saying:Loquere Aaron et filiis ejus, et cunctis filiis Israël, dicens ad eos: Iste est sermo quem mandavit Dominus, dicens: 3Any man whosoever of the house of Israel, if he kill an ox, or a sheep, or a goat in the camp, or without the camp,Un uomo chiunque egli sia della stirpe d'Israele, se ucciderà un bue, o una pecora, o una capra negli alloggiamenti, o fuori degli alloggiamenti,Anie man whosoeuer of the house of Israel, if he kil an oxe or a sheepe, or a goate in the campe or without the campe,Homo quilibet de domo Israël, si occiderit bovem aut ovem, sive capram, in castris vel extra castra, 4And offer it not at the door of the tabernacle an oblation to the Lord, shall be guilty of blood. As if he had shed blood, so shall he perish from the midst of his people.E non presenterà la sua obblazione al Signore alla porta del tabernacolo, sarà reo di morte: sarà sterminato dalla società del suo popolo, come se avesse fatto omicidio.and offer it not at the dore of the tabernacle an oblation to the Lord, shal be guiltie of bloud: as if he had shed bloud, so shal he perish out of the middes of his people.et non obtulerit ad ostium tabernaculi oblationem Domino, sanguinis reus erit: quasi si sanguinem fuderit, sic peribit de medio populi sui. 5Therefore the children of Israel shall bring to the priest their victims, which they kill in the field, that they may be sanctified to the Lord before the door of the tabernacle of the testimony: and they may sacrifice them for peace offerings to the Lord.Quindi è che i figliuoli d'Israele debbono offerire al sacerdote le loro vittime uccise da loro alla campagna, affinché sieno consacrate al Signore dinanzi alla porta del tabernacolo del testimonio, e sieno immolate al Signore in ostie di pace.Therfore shal the children of Israel bring to the priest their hostes, which they kil in the filde, that they may be sanctified to our Lord before the dore of the tabernacle of testimonie, & they may immolate them pacifique hostes to our Lord.Ideo sacerdoti offerre debent filii Israël hostias suas, quas occident in agro, ut sanctificentur Domino ante ostium tabernaculi testimonii, et immolent eas hostias pacificas Domino.
6And the priest shall pour the blood upon the altar of the Lord, at the door of the tabernacle of the testimony: and shall burn the fat for a sweet odour to the Lord.E il sacerdote ne spargerà il sangue sull'altare del Signore alla porta del tabernacolo del testimonio, e farà bruciare il grasso in odore soave al Signore:And the priest shal poure the bloud vpon the altar of our Lord, at the dore of the tabernacle of testimonie, and shal burne the fatte for a swete odour to our Lord:Fundetque sacerdos sanguinem super altare Domini ad ostium tabernaculi testimonii, et adolebit adipem in odorem suavitatis Domino: 7And they shall no more sacrifice their victims to devils, with whom they have committed fornication. It shall be an ordinance for ever to them and to their posterity.E non immoleranno più le loro ostie a' demoni, co' quali hanno avuto impuro commercio. Ella è legge eterna per essi, e pe' loro posteri.and they shal no more immolate their hostes to diuels, with whom they haue committed fornication. It shal be an ordinance for euer to them and to their posteritie.et nequaquam ultra immolabunt hostias suas dæmonibus, cum quibus fornicati sunt. Legitimum sempiternum erit illis et posteris eorum. 8And thou shalt say to them: The man of the house of Israel, and of the strangers who sojourn among you, that offereth a holocaust or a victim,E tu dirai loro: Qualunque uomo della casa d'Israele, o straniero, che abiti tra di voi, il quale offerisca olocausto, o vittima,And to them thou shalt say: The man of the house of Israel, and of the strangers, which seiourne with you, that offereth an holocaust or victime,Et ad ipsos dices: Homo de domo Israël, et de advenis qui peregrinantur apud vos, qui obtulerit holocaustum sive victimam, 9And bringeth it not to the door of the tabernacle of the testimony, that it may be offered to the Lord, shall perish from among his people.E non la conduce alla porta del tabernacolo del testimonio, perché sia offerta al Signore, sarà sterminato dalla società del suo popolo.and bringeth it not to the dore of the tabernacle of testimonie, that it may be offered to our Lord, shal perish out of his people.et ad ostium tabernaculi testimonii non adduxerit eam, ut offeratur Domino, interibit de populo suo. 10If any man whosoever of the house of Israel, and of the strangers that sojourn among them, eat blood, I will set my face against his soul, and will cut him off from among his people.Qualunque uomo della casa d'Israele, o forestiere, che abiti tra di loro, se mangerà del sangue, fisserò l'irato mio sguardo sopra l'anima di colui, e lo sterminerò dalla società del suo popolo;Anie man whosoeuer of the house of Israel, and of the strangers, that seiourne among them, if he eate bloud, I wil sette my face against his life, and wil destroy it out of his people,Homo quilibet de domo Israël et de advenis qui pereginantur inter eos, si comederit sanguinem, obfirmabo faciem meam contra animam illius, et disperdam eam de populo suo,
11Because the life of the flesh is in the blood: and I have given it to you, that you may make atonement with it upon the altar for your souls, and the blood may be for an expiation of the soul.Perocché l'anima dell'animale sta nel sangue: e io l'ho dato a voi affinché con esso sopra l'altare espiar possiate l'anime vostre, e il sangue serva all'espiazione dell'anima.because the life of the flesh is in the bloud: and I haue geuen it to you, that vpon the altar you may make expiation with it for your soules, and the bloud may be for an expiation of the soule. Therfore haue I faidquia anima carnis in sanguine est: et ego dedi illum vobis, ut super altare in eo expietis pro animabus vestris, et sanguis pro animæ piaculo sit. 12Therefore I have said to the children of Israel: No soul of you, nor of the strangers that sojourn among you, shall eat blood.Per questo ho detto ai figliuoli d'Israele: Nessun di voi mangerà del sangue, né alcuno de' forestieri che abitano tra di voi.to the children of Israel: No soule of you shal eate bloud, nor of the strangers, that seiourne with you.Idcirco dixi filiis Israël: Omnis anima ex vobis non comedet sanguinem, nec ex advenis qui peregrinantur apud vos. 13Any man whosoever of the children of Israel, and of the strangers that sojourn among you, if by hunting or fowling, he take a wild beast or a bird, which is lawful to eat, let him pour out its blood, and cover it with earth.Se alcuno de' figliuoli d'Israele, e de' forestieri che abitan tra di voi, prende alla caccia, o all'uccelliere una bestia, o un uccello di que' che è lecito di mangiare, ne sparga il sangue, e lo copra colla terra:Anie man whosoeuer of the children of Israel, and of the strangers that seiourne with you, if by hunting or fowling, he take wild beast or foule, which it is lawful to eate, let him poure our the bloud therof, and couer it with earth.Homo quicumque de filiis Israël, et de advenis qui peregrinantur apud vos, si venatione atque aucupio ceperit feram, vel avem, quibus vesci licitum est, fundat sanguinem ejus, et operiat illum terra. 14For the life of all flesh is in the blood. Therefore I said to the children of Israel: you shall not eat the blood of any flesh at all, because the life of the flesh is in the blood, and whosoever eateth it, shall be cut off.Perocché la vita d'ogni animale sta nel sangue: per questo ho detto a' figliuoli d'Israele: Non mangerete il sangue di verun animale; perché la vita dell'animale è nel sangue: e chiunque ne mangia, perirà.For the life of al flesh is in the bloud: wherupon I said to the children of Israel: The bloud of no flesh shal you eate, because the life of the flesh is in the bloud: and whosoeuer eateth it, f•al die.Anima enim omnis carnis in sanguine est: unde dixi filiis Israël: Sanguinem universæ carnis non comedetis, quia anima carnis in sanguine est: et quicumque comederit illum, interibit.
15The soul that eateth that which died of itself, or has been caught by a beast, whether he be one of your own country or a stranger, shall wash his clothes and himself with water, and shall be defiled until the evening: and in this manner he shall be made clean.Qualunque persona o della nazione, o forestiero, che mangerà d'un animale morto da sé, o straziato da una fiera, laverà le sue vesti e il corpo nell'acqua, e sarà immondo fino alla sera: e con questo sarà mondo.The soule that eateth carraine, or that which is taken of a beast, aswel of them of the same countrie as of strangers, shal wash his clothes, and him self with water, and shal be contaminated vntil euen: and in this order he shal be made cleane.Anima, quæ comederit morticinum, vel captum a bestia, tam de indigenis, quam de advenis, lavabit vestimenta sua et semetipsum aqua, et contaminatus erit usque ad vesperum: et hoc ordine mundus fiet. 16But if he do not wash his clothes, and his body, he shall bear his iniquity.Ma se non lava le sue vesti, e il suo corpo, pagherà il fio della sua iniquità.And if he doe not wash his clothes, and his bodie, he shal beare his iniquitie.Quod si non laverit vestimenta sua et corpus, portabit iniquitatem suam.
17:1
Year of the World 2514.
17:3
Challoner
If he kill, etc. That is, in order to sacrifice. The law of God forbids sacrifices to be offered in any other place but at the tabernacle or temple of the Lord: to signify that no sacrifice would be acceptable to God, out of his true temple, the one, holy, Catholic Apostolic Church. (Challoner)
Calmet
On other occasions, many believe that the blood of oxen, sheep, and goats, was to be poured out in honour of God by the priest, who received a part of each, Deuteronomy 18:3 and 12:15, 22. (Theodoret, q. 23.) Perhaps this law regards the time when the Hebrews sojourned in the desert; and that of Deuteronomy has a reference to those times when they should obtain possession of Chanaan. (Calmet)
17:5
Haydock
They. The Egyptians and other nations, kill in the field, as the Hebrews had also done, till it was now prohibited. Some were, perhaps, still much inclined to adore, (Calmet) and to offer sacrifices privately to devils; (ver. 7,) and therefore God forbids any sacrifice, but such as was performed by his priests at the tabernacle. (Haydock)
17:7
Calmet
Devils. Hebrew sehirim: which some translate goats, (the hairy ones,) satyrs, etc. The Egyptians adored the goat, (which they represented like the god Pan) particularly in the territory of Mendes, near which the Hebrews had dwelt. Its worship was very abominable and obscene. (Strabo xvii.) (Calmet)
17:10
Challoner
Eat blood. To eat blood, was forbidden in the law; partly because God reserved it to himself to be offered in sacrifices on the altar, as to the Lord of life and death; and as a figure of the blood of Christ; and partly to give men a horror of shedding blood, Genesis 9:4, 5, 6. (Challoner)
Some barbarians feast on human blood. The Massagetes drunk the blood of horses, and the Gelonians of Pontus mixed it with milk. ([Virgil,?] Georg. 3:463.) If the Hebrews did any such thing, and it became public, they were put to death. But if it remained private, God threatens to take vengeance himself of their cruelty and disobedience. The face often denotes anger.
17:11
Calmet
Life, (anima). The sensitive soul depends on the blood. The soul and the blood are often used in the same sense. (Deuteronomy 12:23 and Psalm 29:10.) Sanguine quaerendi reditus animaque litandum---Argolica. (Virgil, Aeneid ii.) (Calmet)
17:13
Calmet
Hunting, with nets, or with bow and arrow. If a dog had killed the prey, it would have rendered it unclean. (Tostat) But perhaps dogs were not employed in hunting by the Hebrews. The Persians use lions, etc. (Chardin) (Calmet)
Calmet
Earth, to prevent any abusive custom, such as that of the magicians, who pretended to raise spirits by blood. Tiresias would not disclose the truth to Ulysses, till he had drunk some blood. (Homer, Odyssey xxii.) The Jews abhorred things strangled, and the apostles forbade the primitive Christians to use them, Acts xv. Phocilides, the pagan, says, "abandon such remains to dogs; beasts eat the leavings of beasts." (Eusebius) (Calmet)
17:15
Stranger. Perhaps the proselyte of justice, not simply of the gate, for the latter were allowed to eat and purchase what had died of itself, Deuteronomy 14:21.
Haydock
Clean, having offered the sacrifice, Leviticus 4:27. But if he ate such things knowingly, or neglected these regulations, he was more severely punished. (Haydock)
17:3
17:10
17:3
If anie killed for sacrifice he must offer it at the dore of the tabernacle. that a priest might offer it on the Altar, for no other man, nor place was allowed, without special dispensation of God. And so Samuel offered sacrifice in an other place, 1. Reg. •. Hlias •. Reg. 18. and Dauid also being no Priest. 2. Reg. 24 so S. Aug. explicateth, this text. q. 56. in Leuit.
17:1
Tertulliano † 220 d.C. An Answer to the Jews 5
… which the Lord God was about to give to “the people” Israel and to their brethren, in order that, on Israel’s introduction thither, there should there be celebrated sacrifices and holocausts, as well for sins as for souls; and nowhere else but in the holy land.
17:9
sant'Atanasio di Alessandria † 373 d.C. Festal and Personal Letters of Athanasius 60
… If they did ill, how came it that they who despised this law were liable to punishment? for it is written that if a man make light of it and go not up, he shall perish from among the people
17:10
Origene † 254 d.C. Origen De Principiis 2.8.1
… But with regard to God, we find it written as follows: “And I will put My soul upon that soul which has eaten blood, and I will root him out from among his people;”
san Giovanni Crisostomo † 407 d.C. A Commentary on the Acts of the Apostles 33
… See what wisdom! He seems to honor him, and to set him up as the authority for his own people, and by this very thing he leads away the Gentiles from him!
17:11
san Basilio † 379 d.C. The Hexæmeron 8.2
2. “ Let the earth bring forth a living soul .” Why did the earth produce a living soul? so that you may make a difference between the soul of cattle and that of man. You will soon learn how the human soul was formed; hear now about the soul of creatures devoid of reason. Since, according to Scripture, “the life of every creature is in the blood,”
17:14
Origene † 254 d.C. Origen De Principiis 2.8.1
… and of winged creatures too, this same definition of anima may be shown to hold good. Scripture also has added its authority to a second opinion, when it says, “Ye shall not eat the blood, because the life of all flesh is its blood; and ye shall not eat the life with the flesh;”
Origene † 254 d.C. Origen De Principiis 3.4.2
… For the expression, “The flesh lusteth against the Spirit,” they take to be applicable not to the flesh, but to this soul, which is properly the soul of the flesh. From these words, moreover, they endeavour notwithstanding to make good the declaration in Leviticus: “The life of all flesh is the blood thereof.”
17:3
3 et 4. Homo quilibet de domo Israel, si occiderit bovem, aut ovem, sive capram in castris vel extra castra, et non obtulerit ad ostium tabernaculi oblationem Domino, sanguinis reus erit. — Aliqui hoc accipiunt de quavis occisione, non tantum ad sacrificium, sed etiam ad cibum, quasi hic jubeat Deus, ut laniones et alii privati qui mactant boves, oves et capras ad esum, ea non alibi mactent, quam in tabernaculo, nec mactent nisi ea prius obtulerint Domino. Id videtur velle Theodoretus, dicens pontificem Judæorum ex hac lege immolare adhuc eorum esculenta animalia. Verum sic pontifex vere fuisset lanio, et tabernaculum fuisset locus lanienæ. Adde impossibile fuisse in tanta Judæorum multitudine, ut omnes oves, boves et capræ, quæ per totam Judæam (nam de iis quæ Hierosolymis ubi erat templum, cædebantur, alia erat ratio, ut dicam Deut. XII, 21) mactabantur, adducerentur Hierosolymam, ibique in templo jugularentur, ac postea domum ad alias urbes reveherentur. Quare certum et clarum est hic non agi de occisione ad cibum, sed tantum ad sacrificium; agitur enim hic de immolatione victimarum, ut patet ex versu sequenti. Sensus ergo est, q. d. Quicumque immolaverit et sacrificaverit ovem, bovem aut capram extra tabernaculum, reus est mortis. Dupliciter ergo sic immolans peccabat: primo, occidendo victimam si erat laicus: sic enim sacrificando usurpabat munus sacerdotale; secundo, idipsum faciendo extra tabernaculum. Uno enim in loco sibi immolari volebat Deus, idque ad arcendum periculum et suspicionem idololatriæ, et ne Judæi deos Gentium in montibus, lucis et cavernis colerent. Quapropter hisce causis cessantibus aliqui viri sancti Deo inspirante extra tabernaculum immolarunt, inquit S. Augustinus, Quæst. XVI. Ita fecit Manue pater Samsonis, Judic. XIII, 19; sic et Samuel, qui sacrificavit in Masphath, I Reg. VII, 9, et in Galgala, I Reg. XI, 15, et in Bethlehem, I Reg. XVI, 2; sic et David immolavit in area Ornan, II Reg. XXIV, 18; et Elias in monte Carmelo, III Reg. XVIII, 23. Allegorice, tabernaculum est Ecclesia, extra quam nullum sacrificium, aut etiam martyrium Deo placere potest. Ita Radulphus.
17:4
4. Sanguinis reus erit (q. d. Mortis reus erit, morte a judice plectetur, si res constet; sin res lateat, a Deo punietur. Unde sequitur), Quasi si sanguinem fuderit, sic peribit de medio populi sui, — q. d. Occidetur perinde ac homicida occiditur. Ob hanc legem Israelitæ bellum appararunt contra Rubenitas, qui aliud altare erexerant, Josue XXII, 12.
17:5
5. Ideo (ne rei fiant sanguinis et mortis) sacerdoti offerre debent filii Israel hostias (vides hic tantum agi de hostiis et sacrificiis, uti dixi vers. 3) suas, quas occident in agro. — Puta quas more aliarum gentium occidere et immolare solent in agro, idque non Deo, sed dæmoniis, ut dicitur vers. 7; vel quas alias in agro occiderent et immolarent, nisi lex hæc vetaret. Id patet ex eo quod sequitur: «Ut sanctificentur (offerantur et consecrentur) Domino ante ostium tabernaculi testimonii, et immolent (non ergo jam occisæ aut immolatæ, sed immolari solitæ erant hæ victimæ in agro) eas hostias pacificas Domino.» Sub pacificis et holocausta, et victimas pro peccato intellige. Solas tamen pacificas hic nominat: nam tales fere dæmoniis immolabant, quia pacificæ ad offerendum faciliores erant et crebriores, eo quod magna earum pars offerentibus cederet in epulum. Unde Deus ut Judæos ad se suaque sacrificia invitet, pacificas tantum illis hic proponit et nominat.
17:6
6. Fundet sanguinem super altare, — per circuitum altaris, ut patet cap. III, 2.
17:7
7. Et nequaquam immolabunt hostias suas dæmonibus, cum quibus fornicati sunt. — «Dæmonibus,» puta Satyris, inquit Vatablus. Hisce enim congruit vox Hebræa שעירם seirim, quod a שער sear, id est pilo, deducitur. Unde proprie significat eos qui pilosi sunt et hirsuti, instar hircorum; tali enim specie et forma apparebant olim dæmones in sylvis, agris et montibus: et hi sunt Fauni et Satyri, quibus Gentiles ibidem sacrificabant, quod hic Judæis prohibet Deus. Cum quibus fornicati sunt, — id est, quibus adhæserunt et sacrificarunt. Nota: Idololatria in Scriptura vocatur fornicatio, et idololatræ dicuntur fornicari cum idolis, quia Judæi in relicto Deo vero sponso suo, dant se amori et cultui alterius, videlicet dæmonis. Hinc patet Judæos ante hæc tempora, cum adhuc in Ægypto agerent, coluisse idola, et dæmonibus sacrificasse; idem patet ex Ezechielis cap. XVI, vers. 22 et sequentibus.
17:8
8 et 10. Homo de domo Israel (homo Judæus) et de advenis (de Gentilibus ad judaismum conversis, sive proselytis; hi enim passim in Pentateucho vocantur advenæ) qui peregrinantur (hebraice יגור tagur, id est qui morantur) inter eos (tanquam advenæ et peregrini), si comederit sanguinem, obfirmabo faciem meam contra animam illius, et disperdam eam de populo suo, — scilicet occidam eum, et celeri morte puniam in hac vita, et reprobabo eum in futura, ut videlicet non censeatur, nec sit in populo patris sui Abrahæ, nec in cœtu sanctorum: sed eum inter præputium habentes et alienigenas, inquit Isychius, ac consequenter inter reprobos et damnatos constituam; sic enim e contrario dicitur Abraham congregatus ad populum suum, Genes. XXV, 8; et Isaac, Genes. XXXV, 29; et Jacob, Genes. XLVI, vers. ultimo. Vetatur hic Judæis esus sanguinis sub pæna mortis et damnationis (ut patet ex vers. 4) ob causam quam Deus subdit dicens:
17:11
11. Quia anima carnis in sanguine est. — Non quasi sanguis ipse sit animatus, sive informatus anima, itaque in se sit vivus et vivat: hoc enim refutant Philosophi; sed sensus est, q. d. Quia anima, et per consequens vita carnis, id est animalis, maxime consistit et conservatur in sanguine, quasi dispositione et vehiculo, eo quod sanguis præ aliis humoribus calorem naturalem, et humidum radicale ministret et foveat, atque spiritus vitales formet et suggerat: sicut enim oleum alit ignem in lampade, ita sanguis alit vitam, ait S. Augustinus, Quæst. LVII. Rursum, quia sanguis visibilis significat animam invisibilem: ita idem S. Augustinus mox citandus. Sensus ergo est, q. d. Veto vobis sanguinis esum, quia vita animalis est in sanguine: volo autem ut vitam non comedatis, ne vitam alicui adimere discatis, atque ut longius vos arceam a crudelitate. Tertio, quia, ut sequitur, sanguine victimarum fit expiatio pro animabus vestris: cum ergo sanguis mihi quasi sit sacer, volo vos ob mei reverentiam omni omnino sanguine, etiam non immolatitio abstinere. Vide dicta cap. III, vers. 17. Hac etiam de causa, ait Theodoretus, Quæst. XXIII, vetuit Deus Judæis esum morticinorum, eo quod sanguis ab eis non fuerit separatus; quod intellige de morticinis sponte mortuis: nam alioqui alia etiam morticina, imo omnia cadavera Judæis fuere vetita, verbi gratia, quæ jugulata et occisa in agris projecta jacebant, in quibus non habet locum hæc ratio Theodoreti, cum per jugulationem sanguis eorum effusus sit. Tropologice, sanguis est cupiditas latens, caro est vitium, quia ex cupiditate omne vitium nascitur et vivit; morticinum est opus externum inde procedens. «Sanguis, ait Radulphus, significat carnalem appetitum: Deus autem non solum quid agam, sed etiam quid appetam discernit; antequam ergo quidquam mali exterius operemur, si sanguinem sorbuimus, si iniquitatem corde concepimus, mente a Deo alienati inimicitias ejus incurrimus, quod est sanguinem comedere.» Quare prudenter Abbas ille in Vitis Patrum, cap. De Fornicat.: «Cogitatio fornicationis, ait, fragilis est, velut papyrus. Si ergo jactetur in nobis, et non acquiescentes projiciamus illam a nobis, facile rumpitur; iis ergo qui consentiunt ei, non est spes salutis: illis autem qui non consentiunt, reposita est corona.» Optimum ergo remedium concupiscentiæ est, si statim ut advertis, generose eam excutias, et mentem oculosque alio divertas. Hinc vere dixit Abbas Hyperichius: «Sicut leo terribilis est onagris, sic monachus probatus cogitationibus concupiscentiæ.» In aliarum quoque gentium sacrificiis sanguis et anima confunduntur, ut in illis Virgilii, Æneid. II, 116 seq.: Sanguine placastis ventos, et virgine cæsa, Quum primum Iliacas Danai venistis ad aras; Sanguine quærendi reditus, animaque litandum Argolica. Ad quem locum ita Servius: «Videtur sane peritia Pontificalis animalis hostiæ mentionem fecisse; nam et animam dixit, et litare verbo pontificali usus, pro eo quod est: sacrificiis Deos placare.»
17:13
13. Si venatione atque aucupio ceperit feram vel avem. — Non videntur Judæi, inquit Abulensis, canibus venati, quia si canes in venatione occidissent aut lacerassent feram, illa non potuisset comedi, juxta legem Exodi XXII, vers. ult.: venati ergo sunt retibus, fossis, lanceis, sagittis. Verum hoc de canibus non videtur verum; nam lex illa Exodi XXII non loquitur de canibus, sed de bestiis agri (id est feris), uti habet Chaldæus, Septuaginta et Noster. Captum ergo et laniatum a fera comedere non poterant Judæi; poterant tamen comedere captum a cane.
17:14
14. Anima enim omnis carnis in sanguine est. — Hebraice, anima omnis carnis est sanguis ejus, non quod proprie anima sit ipse sanguis, uti voluerunt nonnulli Philosophi, teste Aristotele, lib. I De Anima; sed causaliter et concomitanter hoc accipi debet, q. d. Vita omnis carnis causatur, sustentatur et declaratur per sanguinem. Unde sequitur in Hebræo, sanguis est (reputatur) pro anima, ut si illum tollas, tollas et animam et vitam. Audi S. Augustinum, lib. II Contra adv. legis et Proph. cap. VI: «Sic, ait, dictum est: Anima omnis carnis est sanguis, quomodo dictum est: Petra erat Christus, scilicet non quia hoc erat, sed quia hoc significabatur: non autem frustra lex animam voluit significare per sanguinem, rem scilicet invisibilem, per rem visibilem, quia sanguis per venas omnes ab ipso corde diffusus, in nostro corpore plus cæteris humoribus principatur: ita ut ubicumque fuerit vulnus inflictum, non humor alius, sed ipse procedat: ita quoque anima, quia omnibus quibus constamus invisibiliter prævalet, illo melius significatur, quod omnibus quibus constamus visibiliter prævalet.» Adde ex sanguine fieri spiritus vitales et animales, ut docent medici. Sanguis ergo spiritui servit, spiritus sensibus, sensus rationi.
17:15
15. Anima quæ comederit morticinum (per se mortuum), vel captum a bestia — a fera aliqua discerptum et prægustatum: ita enim vertit Noster, Septuaginta et Chaldæa, Exod. XXII, 31. Sed quia ordinarie id quod capiunt feræ, hoc discerpunt et comedunt, hinc idem est captum a bestia, quod a bestia discerptum et prægustatum. Lavabit vestimenta sua, — si ignorans tale quid comederit (nam si sciens comedisset, gravius mulctatus fuisset); insuper offeret sacrificium præscriptum cap. IV, vers. 27.
Et hoc ordine mundus fiet. — Hebraice, et mundus erit, factis scilicet hisce cæremoniis quas hic præscripsi.
17:16
16. Quod si non laverit vestimenta sua, vel corpus, portabit iniquitatem suam, — id est, pœnas iniquitatis et inobedientiæ suæ feret, et dabit, et si quidem omiserit hanc sui expiationem per oblivionem, offeret sacrificium sancitum cap. V, vers. 2; atque hinc dicitur Deus peccatum transferre in victimam, cum pœnam peccati condonat offerenti, eamque in victimam transfert: sin sciens omiserit, graviter peccavit, nec sacrificio expiabitur, sed pœnitentia et satisfactione Deo facta.
Sensus tropologicus: Bestiæ sunt dæmones Tropologice, bestiæ sunt dæmones et homines ferinis moribus, a cultu pietatis extranei. Capti a bestia sunt ii, qui ab illis sunt decepti et impulsi ad peccatum. Tales non sunt comedendi, id est imitandi, sed arguendi; si comedere, id est imitari, quem contigerit, hic lavet vestes et carnem, id est, per pœnitentiam conversationem purget ab opere, et conscientiam a prava voluntate; atque immundus erit usque ad vesperam, quia, donec æstus tentationis deferbuerit, plenam sui emundationem obtinere non potest: si non laverit se et correxerit, pœnam, quam promeruit, non evadet. Ita Radulphus. Prudenter dixit Abbas ille in Vitis Patrum, tractatu De Sobrietate, quod tres sint præcursores Satanæ, scilicet oblivio, negligentia et concupiscentia. «Etenim, ait, si oblivio venerit, generat negligentiam; de negligentia vero concupiscentia nascitur; de concupiscentia vero corruit homo. Si enim ita est sobria mens, ut oblivionem respuat, ad negligentiam non venit; et si non neglexerit, concupiscentiam non recipit; si vero concupiscentiam non recipit, nunquam cadet opitulante gratia Christi.» Et Abbas Achilles rogatus: «Quomodo adversum nos pugnant dæmones?» Respondit: «Per voluntates nostras: nam ligna sunt animæ; securis, diabolus; manubrium, voluntas nostra est. Per malas ergo voluntates nostras incidimur.» Abbas vero Pimenius: «Dæmones, ait, nobiscum non pugnant, quia voluntates eorum facimus; sed nostræ nobis voluntates dæmones facti sunt, et tribulant nos.» Ibidem lib. VII, cap. XXV. Verissimum enim est illud S. Ambrosii, De Vita beata: «Non est quod cuiquam nostram ascribamus ærumnam, nisi voluntati. Voluntarium sibi militem eligit Christus: voluntarium sibi servum diabolus auctionatur. Neminem jugo servitutis astrictum possidet, nisi se ei prius peccatorum ære vendiderit.» Nota: Apte diabolus vocatur bestia et fera; nam primo, ut S. Petrus ait: «Ipse quasi leo rugiens circuit, quærens quem devoret;» secundo, quia, ut ait S. Basilius, sicut pardalis in hominem ita furit, ut, si vel ejus imaginem pictam videat, eam concerpat et dilaceret: ita diabolus, cum Deo, quem odit, nocere non possit, ejus imaginem, scilicet hominem, insectatur. Tertio, auctor De Simplicitate Prælatorum, apud S. Cyprianum: «Diabolus, ait, dictus est serpens, quia cum latenter obrepit, cum per pacis imaginem fallens occultis accessibus serpit (unde et serpentis nomen accepit), ea est ejus astutia, ea est circumveniendi hominis cæca et laboriosa fallacia, ut asserere videatur noctem pro die, venenum pro salute, desperationem sub obtentu spei, perfidiam sub prætextu fidei, Antichristum sub vocabulo Christi; ut dum verisimilia mentitur, veritatem subtilitate frustretur. Nam transfigurat se in angelum lucis.» Quarto, S. Martinus, teste Sulpitio in ejus Vita, Cordatensem diœcesim visitaturus profectus, cum discipulis, vidit mergulos in flumine piscari, piscium prædam sequi, et rapacem ingluviem assiduis urgere capturis. Tum dixit: Forma hæc dæmonum est, qui insidiantur incautis, capiunt nescientes, captos devorant, exsaturari non queunt devoratis.
17:1
v. 4 « Et locutus est Dominus ad Moysen dicens » :
17:2
v. 9 « Loquere Aaron et filiis eius et cunctis filis Israel » — sufficit autem supponere, Moysen immediate allocutum esse quosdam, puta seniores, . et mediantibus his reliquos — « dicens ad eos : Iste est sermo, quem sive advenae qui se tunzerunt vobis — « si occiderit bovem aut ovem stve capram, in castris vel extra castra », — casuisticam sapit hic textus, uti alii quidam : videntur aliqui prius legem de solis maetationibus ?nfra castra esse interpretati, ut hae solae ad ostium tabernaculi essent faciendae, dum ali censebant solas extra castra mactationes prohiberi, eas vero, quae in castris fierent, non esse necessario ad ostium tabernaculi faciendas —
17:4
v. 4 « et non obtulerit ad ostium taferendum eum holocaustum aut hostiam pacificam Domino in acceptationem eorum in odorem suavitatis ; et si occiderit eum extra [castra], et ad ostium tabernaculi testimonii non adduxerit , ut offerat oblationem Domino — n conspectu habitaculi Domini ( Hebr.) : « sanguinis reus erit ; [quasi si] sanguinem fuderit, [sic] peribit de medio populi $44», morietur morte civili, omnibus benedictionibus stirpis electae privabitur : cf. quae dicebamus ad Gen. 17,14. Additum Sam. LXX spurium est; non agi de Aolocaustis, patet e v. 5 sq.; sed additum hic et v. 3 ditcndit. quomodo vel antiquitus textus sacer aliquas passus sit mutationes. Heór. absolute : sanguinem fudit. Sanguis, quod. vitae intime necteretur, specialius De1 erat : sanguis omnis, quem comedere nefas erat; sanguis humanus, cuius effusor interimebatur; sanguis reus eandem atque homicida poenam ferebat.
17:5
v. 5 « Ideo sacerdoti tim — sed perperam participium futuro vertunt LXX Vwu/g., quasi in posterum etiam licitum fuerit Hebraeis ubilibet cirea montem Sinai pecora mactare : verte cum Caz. tempore praesenti quas immolant , et explica cum Syr. « sicut facere consueverunt » — « wu sanctificenur Domino ante ostium tabernaculi testimonii, et immolent eas hostias . pacifi cas Domino ».
17:6
v. 6 « Fundetque sacerdos sanguinem super altare Eom ad ostium tabernaculi testimonii, et adolebit adipem in odorem suavitatis Domino ».
17:7
v. 1 « Et nequaquam ultra immolabunt hostias | Suas daemonibus, cum quibus fornicati sunt », quibus cultum divinum Hirt ntosndt LXX Chald. Syr. etiam ddr vertunt; Aq. /. &elg «pry1oty, pilosis quae est primitiva vocis "'ZV significatio. Sed cum vox potissimum Arcum. significet, hireum Aegyptii coluerint, He- cf. item Is. 35,1^ et 2 Par. 11,15. « Legttimum sempiternum erit allis et posteris eorum ». ( : Quaeres, cum hostiae pacificae debuerint esse immaculatae, quid fuerit faciendum de pecoribus aliquo defectu laborantibus, quae tamen ad cibum essent omnino idonea. Respondeo, in his occidendis nullam fuisse sacrilegii rationem, cum sacerdotibus ne liceret quidem illa pro victimis acceptare; ergo neque possessores illa ad sanctuarium producere tenebantur : cf. Deut. 1. c. Arg. — Intra fines Israelitarum soli Iahve, et quidem prope tabernaculum, sacrificia offerantur. Lex haec etiam ad advenas extenditur. |
17:8
v. 8.« Et ad :psos dices : Homo de domo Israel et de advenis, qui peregrinantur apud. vos, qui obtulerit holocaustum sive victimam »,
17:9
v. 9 « et ad ostium tabernaculi testimonii non adduzerit eam, ut offeratur Domino, interibit de populo suo ». Advena non prohibetur mactare pecora pro cibo : sed ipsi intra fines Hebraeorum degenti, non licet sacrificare nisi Domino, et quidem ad tabernaculum. Quodsi facere nolit, à sacrificiis omnino abstineat. Arg. Sanguinem, quem vitae intime connexum Deus sibi pro sacrifielis reservavit, comedere nefas est. Haec lex ad advenas etiam extenditur.
17:10
v. 10 « Homo quilibet de domo Israel et de advenis, qui peregrtnantur inter eos, si comederit sanguinem » , sive in sacrificiis (Cai.) sive in cibum profanum, ponam et positam servabo (Tost.), hine « obfirmabo faciem meam contra animam altus, et. disperdam eam de populo suo ». Ut sequentia intelligas, adverte, sicut auctor sacer de animalibus, de astris, de lepra non secundum rationem scientificam, sed secundum externam rerum speciem disserat, ita etiam de hominis vita loqui non secundum physiologorum placita. Quae dicit, possent quidem vi verborum ad sanguinem humanum extendi (A4ug.), tamen secundum contextum ad animalium sanguinem videntur esse restringenda (Est.). Dat vero vetiti de non comedendo sanguine rationem :
17:11
v. 41 « quia anima. carnis in sanguine est » seu, uti idem sensus Deut. 19,93 exprimitur : « quia sanguis ipse est anima, et non ergo ratio ea profertur, quod vita viventis sit in sanguine. Non dicitur bruta habere sanguinem loco animae (TAeodoret.), sed vitam sine sanguine non constare (Mar.), praecipue e sanguine pendere, sine quo pereat animal (Sa), practice vitam animalem et sanguinem unum esse, ut hoc stagnante illa deficiat; ut proinde vitam ipsam absumere esu sanguinis cohibere videaris. Quin potius haec sententia cum serum hominum selegit sanguinem, et apte quidem, quia in sanguine vita est. « Et ego dedi illum vobis » super altare, ut — sed ordinem verborum Vulg. invertit : « ut super altare — in eo ezptetis pro animabus vestris, et sanguis pro animae piaculo sit ». Pro et habet Hebr. quia; Deus suum decretum repetit : quia sanguis utique expiationem cuius unicum usum permittit hominibus, sc. 1n sacrificia » (Calm.).
17:12
v. 129 « Idcirco dizi filiis Israel », mandavi eis, et mandati observationi invigilabo : « Omnis anima ex vobis non. comedet sanguinem , nec ex advenis, qui peregrinantur apud. vos ». Omnis intra fines Hebraeorum sanguis Domino reservatur, Cf. Gen. 9,1 sqq.; Lev. 7,26 sq. C. Sanguis quando in terram fundendus Lev. 17,13 sq. Arg. — Sanguis eorum etiam animalium mundorum, quae sacrificare nefas, non comedatur, ne ab advenis quidem. — Quia ratio non eomedendi sanguinis potissima desumebatur a sanguinis in sacrificiis usu, potuit quis in suspicionem adduci, sanguinem eorum animalium mundorum, quae sacrificiis non adhiberentur, aut carnem eorum animalium mundorum, quorum sanguis a carnibus non fuerat extractus, impune comedi. Quare prior lex ad haec extenditur. De sanguine animalium immundorum autem nihil dicitur, quem ne contingere quidem fas erat.
17:13
v. 13 « Homo quicunque de filiis Israel et de advenis , qui peregrinantur apud vos , si venatione [atque aucupto] ceperit. feram vel avem, quibus vesci licitum est, fundat sanguinem eius et operiat illum terra », Hebr. pulvere, qui brevissimo temnea feris lambatur (Bonfr.) et, quae potissima fortasse est ratio, ut ab hominum usu penitus removeatur (Ca.). Huius porro prioris legis DATA TUAE L^ HIBERTILBGUM. extensionis rationem affert v. 14, quae eadem est atque ratio v. 41 allata. Sed haec ostenditur iam non de solis animalibus sacrificalibus, titur: vita omnis carnis in sanguine est : aliquem vero sanguinem acceptavi in expiationem vitae humanae : ideo omnem sanguinem sanctum haberi volo, nec comedi.
17:14
v. 14 « Anima enim omnis carnis in sanguine est». Reliqui : ezta enim omnis carnis sanguis ejus est, adduntque praeter LXX Vulg. Syr. : in vita eius ipse est. Sed haec expungenda : non potest dici sanguis esse in vita, maxime cum constanter dicatur vita esse 1n sanguine. Quae secus suggerebantur explicationes, violentae sunt (cf. DilIm.). « Unde dizi filis Israel : Sanguinem untversae carnis non comedetis, quia anima carnis in sanguine est; et quicumque comederit illum , interibit ». Haec vox idem sonat, atque V... 9. 10 znteribit de populo suo. Pericope septem divina eloguia habet, praeter alloquium truncatum 22,96 praecedentis legis appendici praefixum : quorum priora tria cap. 18-20 ad populum, sequentia tria 21,1-22,16 ad sacerdotes, extremum 22,17-95 ad sacerdotes et populum diriguntur. Singula eloquia unam habent /egem, quae tamen cap. 19 sq. e variis legibus in unam congestis coaluit. Prima lex post exordium orditur 18,6 vocibus v^N v5 ; item secunda lex post suum exordium orditur 19,3 voce v"N. Cap. 20 duabus. legibus constat in unam compactis. Prior v. 2 orditur vocibus v*N vx "an yo ovàwt 335 (ef. cap. 17) , rursumque v. 6 *?vN v5z*; altera item v. 9 tota orditur vocibus *wN vw v^N "2, dein singulos versus. orditur vocibus *9N vw* (v. 16 ^vwN nuu), excepto v. 19 quia reliquorum versuum uniformi constructione deflectens constructionem cap. Similiter septimae legis 22,17-25, quae non ad solos sacerdotes diri- quae non de hominibus sed de abono bus est, v. 27 imitatur *N "v 233 "5 2v2. E contra tres leges 21,1-22,16, quae ad solos sacerdotes diriguntur, eiusmodi expressiones ignorant : evidenter prima et tertia. Secunda 21,17 orditur quidem vocibus Y5N nn^35 qy72 v^N, sed. eae primum ob insertum 2n^75 non sunt plane idem eum iis, de quibus defectibus naturalibus, pronum erat ut ea a voce v^N ordiretur, eratque similitudo eum aliis illis formulis fortuitum quid. Videtur igitur Lev. 1-7 observabamus : leges solum vel etiam ad populum directae sua habent initia, ab initiis legum, quae solos sacerdotes spectant, diversa. uniformis quaedam earum legum s£ructura Quae primum cernitur in frequenti formulae « Ego Iahve » vel « Ego Iahve Deus vester » usu. | Et primae quidem legis, quae est de re matrimonialt, exordium 18,2-5 eam formulam habet ter, epilogus v. 24-30 semel, extremo sc. v. 30. Sed eadem insuper affigitur v. 6 propositioni generali, quae sequente v. 7-21 lege evolvitur, et extremo v. 21, ubia foeda sexuum commixtione transitur ad peccata contra naturam. — Cap. 29 est congeries mandatorum. Uti mox ostendemus, constat ea duabus septenarum stropharum paragraphis (v. 3-18. 19-36) : singulae vero strophae ea formula clauduntur, uti etiam exordium v. 2 et clausula v. 97. — Cap. 90 poenas sancit pro peccatis cap. 18 et pro uno alterove e cap. 19 enumeratis. Et partes quidem adiectitiae v. 2-6 et v. 27 formulam ignorant, ni mavis v. 7 a sequentibus separatum prioribus copulare. Sed pars praecipua eam habet bis in exordio v. 7 sq. et bis in epilogo v. 92-26. Hucusque, si quid formulae adsceribebatur, erant verba « qui eduxi vos de terra Aegypti » (19,36; 22,33), vel « qui sanctifico vos » (20,8), vel « quiseparavi vos de Bobubd » (20,24), quibus verbis 20,26 accedunt haec « ut sitis mei ». Aliter res habet in legibus, quae ad solos sacerdotes diriguntur, aguntque de /uctu et nuptiis , de ?rregularitatibus permanentibus et temporaneis. Adscribisuper prior tertiae legis pars verba « Ego lahve » affigit generali 22,9 principio (cf. 18,6) sequentibus evolvendo, eiusque v. 3. 8 dua- bus applieationibus. — Tandem septima lex, quae est de vietzmis , formulam quidem ipsa ignorat , habet tamen v. 30 in extrema appendice et ter in epilogo v. 31-33, ubi semel adseribuntur verba « qui sanctifico vos ». Appenditur igitur ea formula exordiis, epilogis, propositionibus generalibus extremisque paragraphis sigi//i instar. Et, uti regum decreta regium nomen et in capite prae se ferunt et ad calcem cum sigilo exhibent, ita hae Dei leges Iahve nomen et in. fronte habent (« Locutus est lahve »), et ad calcem non universae solum orationis, sed singularum eiusdem particularum habent. Quorum sensus obvius is est, proponi hane Thoram Sanctitatis cum omnibus suis partibus tamquam auctoritate « Iahve Dei Israelitarum » promulgatam. Ubi sc., quae proponebantur leges, pleraeque more legeque humana iam ante Moysen exstitissent sacrae, plurimum intererat ut intelligerent Hebraei, easdem sancttore iam auctoritate 1niung1. Quod autem id in legibus Lev. 18-22 expressius etiam quam in aliis legibus a Deo per Moysen promulgatis fiat, demonstrat harum legum observationem magis etiam quam aliarum Deo cordi fuisse. Cuius rei obvia est ratio : etenim, ut de aliis taceam, providebat haec thora imprimis generis per matrimonia tam in populo quam in stirpe sacerdotali puritati. meris sacris. Ita Lev. 18 habetur ter formula brevior (« Ego Iahve »), ter longior (« Ego Iahve Deus vester »). Lev. 19 habetur semel longior in exordio et brevior in clausula, sed septenae in utralibet serie (3 Y 4 et 4 3). Lev. 20 habetur formula longior ter, brevior semel. Lev. 21,1-22,8, quae pericope est de sacerdotibus, habetur « Ego Iahve » septies (3-r 13 in tribus paragraphis), et praeterea semel in epilogo 22,9 et semel in appendicula 22,16 : ergo omnino novies. Eandem formulam statuta de victimis habent semel 22,30, clausula vero totius thorae v. 31-33 ter. — Etiam formula « (Ego Iahve,) qui sanctifico vos » (vel « eos » vel « eum ») septies recurrit 5:20:97 921.81 15.927 02 2 40:92. Uniformis porro huius thorae structura, praeter formulam « Ego lahve », observatur secundo in exordiis, epilogis aliisque formulis adscriptis, quibus communis illa sanctitatis idea clarius exprimatur. Lex cap. 18 solemni orditur exordio v. 1-5, solemni clauditur epilogo v. 24-30. Documento cap. 19 praefigitur v. 2, appenditur v. 37, medio inseruntur v. 19 verba « Leges meas custodite ». Legis 20,1-26 exordium habes v. 4 sq., epilogum v. 22-26. Legibus ad sacerdotes editis 21,1-92,16 extremis quibusque articulis adscribitur divinae sanetitatis commendatio. Clauditur thora epilogo 99,31-33. — Porro exordium 18,1-5 in eo est, ut tripliei « Ego Iahve » inserat duplicem monitioTHORA SANCTITATIS. 1 A15 nem custodiendorum divinorum mandatorum, quae monitio v. 3 sq. non positive tantum sed item negative inculcatur. Epilogus eandem custodiam exigit primum negative v. 24 sq. (« Nec polluamini etc. »), dein positive v. 26 (« Custodite etc. »), rursum negative v. 26-29 (« et non faciatis etc. »), positive v. 30 (« Custodite etc. »), negative v. 30 (« Nolite facere etc. »). Exordium 19,2 « sanctitatis » commendationem habet, clausula v. 37 mandatorum custodiam exigit. Utrumque 1nculcat exordium 20,7 sq.; epilogus vero 20,22-26 vocibus « Ego tam positive quam negative inculcat, v. 25 sq. eo, quod Deus Hebraeos a populis separaverit, exigit ut separentur ab immundis et sanctitatem Neque solae ideae eaedem sunt, sed magna ex parte 1psae expressiones. Ubi custodia divinorum mandatorum inculcatur, semper seribitur verbum vv , itemque nomen 'npn, in cuius tamen locum 18,30; 22.9 succedit *n*»v5 ab eodem cv derivatum, 22,31 »mxvo. Forma igitur eius admonitionis veluti fundamentalis est *npn nw bnwev; cuius 19,37; 20,22 vis augetur adscripto nomini emphatice adiectivo 55. Sed ea forma variatur. Nomini sc. additur alterum nomen synonymum "52v (18,5. 26; 19,37; 20,22), quod verbum nv» saepe adiunctum habet, vel tamquam verbum regens (18,5) , vel tamquam verbum sententiae aut relativae (18,5) aut coordinatae (19,37 ; 20,8. 92; 22,31). Maior etiam deprehenditur varietas, ubi a positiva inculcanda mandatorum custodia transit scriptor ad argumentum negative amplificandum et ad Israelitas a mandatorum neglectu dehortandos. Qui neglectus semel (20,93) exprimitur vocibus omnino generalibus 55 nN "own, semel expressione item generali nv» (18,3), frequentius voce npn (18,3) vel nav»n (abominatio 18,96. 271. 29) vel utraque coniuncta (18,30). Verbum vero vix non semper (18,3. 26. 97. 29. 30; 20,23) est nov, bis (18,3; 20,93) *»n. Eius neglectus exempla demonstrantur Aegyptii, saepius etiam Chananaet; effectus describuntur pollui peccantes et terram (18,24 sq. 27. 28), hine provocari terram ad vomitum (18,25. 28; 20,22), Deum vero ad abominationem (20,23) , reos tandem interimi (18,29). Sed praeter formulam « Custodite mandata mea », cum omnibus suis variationibus et amplificationibus, notanda sunt alia. Formulae « Ego Iahve Deus vester », uti diximus, aliquod quandoque membrum adscribitur, « separans vos a populis » vel « sanctificans vos », quae duo de facto unum sunt, idem quippe est separari a profanis et sancüficari. Igitur prior illa expressio 20,94 illico v. 25 sq. amplificatur, ut, qui a Deo sancto separati fuerint Hebraei, separentur oportet ab immundis et saneti sint 1psi. Quae conferas, quaeso, cum 11,43-^5, sunt enim profecto eodem calamo descripta. Multo frequentior vero altera expressio, quam diximus cap. 21 sq. extremis quibusque paragraphis adhiberi. At etiam ipsum ib. textum eadem ubique sanctitatis commendatio pervadit. Ratio mandatorum sacerdotibus quoad luctum traditorum 21,6 adscribitur : « Saneti erunt Deo suo et non polluent nomen Dei sui ». Cur vero sancti esse debent? « Quia combustiones Iahve, saerificia Dei sui offerunt ». Praecepto de sacerdotum nuptiis v. sq. adiicitur ratio : « quia sanctus ipse Deo suo est; sanctificavi eum, quia sacrificia Dei sui ipse profert : sanctus igitur erit tibi etc. ». Tamquam ratio specialis pontificis sanctitatis eius sanctificationis ritus v. 12 distinctius exhibetur : « non polluet locum sanctum Dei sui, quia oleum sanctae unctionis Dei sui super eum est ». Statutum de coniugiis pontificum v. 15 claudunt verba : « non polluet semen suum in vulgo » — 5m, idem verbum quod 91,6. 12. 23; 22,9. 15. 39 et nota, quam facile v. 12. 23 v1p:5 nN oriri potuit corruptione expressionis secus in his textibus adhibitae v7p nv nw. Rursum legis de irregularitatibus permanentibus v. 23 adscribitur ratio : « non polluet sanctuarium meum ete. ». Propositio generalis 22,9 desinit in verba : « et non polluent nomen sanctum meum, quia mihi sunt sanetificati ». Lex de irregularitatibus transeuntibus v. 15 sq. concluditur verbis : « Non polluant sancta filiorum Israel etc. ». Tandem epilogus v. 32 habet: « Ne polluatis nomen meum sanetum, sed sanctus habear in medio filiorum Israel ». Ergo sanctitatis commendatio reapse leges cap. 21 sq. totas pervadit, neque illis est serius adseripta, sed intime per omnes eorum articulos concreta. Eadem porro sanctitatis commendatio in legibus item cap. 18-20 deprehenditur, at non cum illis nata, sed collectoris manu identidem adscripta. Extremae legis 18,2-21 vetito adnectuntur voces : « nec polluas nomen Dei tui » (Donn). Exordia 19,2 et 20,7 et epilogus 20,26 Hebraeis sanctitatem inculcant. Porro «nicus auctor haec omnia adscripsit : formulas « Ego Iahve », monita mandatorum observationem vitaeque sanctitatem exigentia. Eiusmodi additamentorum inter se tam affinium gratuito quis diversos finxerit auctores. Imo fingi nequeunt, cum additamenta non solum inserantur : cf. cap. 19, ubi v. 2 sanctitas pro exordio inculeatur, v. 19 autem partium divisio formula « Leges meas custodite » notatur ; v. 29,9, ubi monitum custodiendorum mandatorum extremae cuidam paragrapho legum 21,1-92,16 adscribitur, quae totae sunt in incul-
17:1
Mentre non fu mai smentita, in diritto, l'unità del santuario nazionale (connessa con l'Area dell'Alleanza), la legge dell'unità del culto (Lev. 17, 1-9; Deut. 12, 4-25, spesso richiamata nei capp. sgg.) non era applicata in modo assoluto in Israele all'unità d'a., quando le circostanze esigessero diversamente. …
dal sacerdote in una conca di bronzo: l'atto poteva essere viziato da 3 difetti); aspersione del sangue, che era la parte più sacra, ritenuta dagli antichi come la sede della vita (cf. Lev. 17, 1 sgg.: il rito dell'aspersione veniva secondo la qualità dei s.); combustione della vittima (totale o parziale secondo i vari s.). L'atto sacrificale vero e proprio consisteva nell'effusione …
17:2
Dalla destinazione speciale del L., tendente a fornire ai ministri del culto (Lev. 17, 2; 21, 2; 22, 2 ecc.) il codice dettagliato del loro stato, delle loro funzioni, si spiega come le prescrizioni di ordine morale che permeno, p. es., il Deuteronomio, si presentino qui …
… 34, 26; Deut. 14, 21 e Deut. 22, 6. d) Bēkhōrōth «primo-geniti», in 9 capp.: riguarda i precetti di Ex. 13, 2.12 sg.; 34, 19 sg.; Lev. 27, 26 sg.; Num. 8, 16 sg.; 18, 15 sg. e Deut. 15, 19 sg. e) 'Arākhīn «stime»: concernenti i voti (Lev. 25, 25 sg.; 17, 2-20) e le persone che compiono i voti. f) Tēmūrāth «cambio», 7 capp.: sostituzione nell'offerta di animali (Lev. 27, 10). g) Kērīthōth «estirpazione»: morte naturale prematura, di cui …
17:3
… Il carattere sacrificale risulta anche dall'espressione pésah lê-Jahweh «pasqua sacra a J.» (Ex. 12, 11, 48; Lev. 23, 5; Num. 9, 10, 14; Deut. 16, 1 sg.; II Par. 30, 1, 5; ecc.), e dal rito del sangue versato dal sacerdote ai piedi dell'altare degli olocausti (Lev. 17, 3-6; II Par. 30, 16; 35, 11). Perciò Filone (Vita Mos. 3) e Flavio Giuseppe (Antiq. …
17:7
… In Lev. 17, 7 è severamente proibito di sacrificare ai iē'irīm (Volg. daemones); in Lev. 16, 8-10 'Azā'zēl, connesso con i iē'irīm, è uno spirito maligno opposto a Jahweh. …
… Nessuna meraviglia quindi che la S. Scrittura usi termini molto forti contro questo peccato: essa lo dice «fornicazione», «prostituzione» (cf. Ex. 34, 15; Lev. 17, 7; Deut. 31, 16 ecc.).
17:8
… L'antico culto di Micha in Ephraim non era idolatrico, ma il suo modo di procedere è riprovato (Iudc. 17, 6), perché contrario alla legislazione mosaica (Ex. 20, 4; Deut. 12, 14; Lev. 17, 8 sg.). …
17:11
… significava forse la gola, poi il soffio, il respiro che passa per la gola distinguendo il corpo vivo da quello non vivo; quindi anche néphēš significa la vita, ma piuttosto in quanto è più strettamente legata al corpo, anzi al sangue dell'essere vivo (Lev. 17, 11-14). La néphēš si considera principalmente, benché non esclusivamente, come soggetto delle attività vitali inferiori (vegetative, sensitive). …
17:14
… Dio benedisse Noè e i suoi figli: «Crescete e moltiplicatevi e riempite la terra»; restituì all'uomo la signoria sugli animali e aggiunse la proibizione di mangiare «carne con il sangue», il veicolo della vita (Lev. 17, 14). Dio fece dello spargimento del sangue un rito sacrificale, mentre si opponeva allo spargimento di sangue umano. …
SANGUE. - Il contatto del s., che l'esperienza dei primitivi considera come l'elemento organico strettamente legato alla vita (cf. Lev. 17, 14; Deut. 12, 23), è ritenuto produttore di due effetti diametralmente opposti: l'uno positivo e benefico, l'altro negativo e malefico a seconda della sua qualità e delle circostanze …
17:39
… Mentre in Ex. 20, 24-36 si suppone la molteplicità dei luoghi di culto, in Lev. 17, 39 l'altare (v.) è unico per tutti e non si permette alcuna uccisione di animali se non presso l'altare; nel D. poi si ha l'assoluta centralizzazione: unico santuario in una tribù (12, …
Douay-Rheims (Challoner) · Vulgata Clementina · Douay-Rheims originale (Douai 1609-10), trascrizione EEBO-TCP (CC0) · La Sacra Bibbia, tradotta dalla Volgata da Antonio Martini (1769-1781) (LaParola (laparola.net), Martini OSIS text, Public domain (LaParola's electronic edition marks it 'Dominio pubblico')). Pubblico dominio.