Reversurus
Costituzione apostolica Reversurus sull'elezione e conferma dei patriarchi e la riforma delle Chiese orientali
Pio vescovo
servo dei servi di Dio
1 » all'unica Sede di Pietro confluisse la cura della Chiesa universale » e nulla mai si discostasse dal suo Capo.»
A perpetua memoria della cosa.
2 Con queste parole certamente l'istituzione ecclesiastica dei Metropoliti e dei Patriarchi è apertamente designata.
3 » Il Figlio Unigenito di Dio, che doveva tornare da questo mondo, » così costituì l'ordinamento divino della Sua Chiesa, che, come il » beato Leone PP. I, Nostro Predecessore, ammonì (1), fra i beatissimi Apostoli vi fosse una certa discrezione di onore e di potestà fra i Patriarchi nelle città più importanti, nelle quali san Pietro aveva fondato le Chiese. Quindi avvenne che i Patriarchi stessi, appena eletti, non desiderassero nulla più ardentemente che di ottenere le lettere di conferma da questa Sede benedetta di Pietro, per la quale sapevano che, per concessione del Signore, la dignità sacerdotale veniva consolidata e da essa stessa la patriarcale autorità di governare la Chiesa universale proveniva, poiché a questo solo fu attribuito da Cristo Signore la suprema potestà di pascere non solo gli agnelli ma anche le pecore, cioè di reggere e di governare con autorità che da essa promana:
4 nel gregge di Cristo non vi è chi non riconosca Pietro come Pastore. «Della forma, come dice lo stesso beato Leone, è sorta anche l'istituzione » e la grande disposizione dei Vescovi, affinché non tutti si arrogassero » tutto; ma vi fossero in ciascuna provincia singoli, fra i quali i fratelli » avessero il primo parere; e di nuovo alcuni costituiti nelle città più » importanti assumessero una sollecitudine più ampia, per mezzo dei quali » gli atti, le istituzioni dei SS. Padri, gli atti dei Concili universali, » e i monumenti di tutta la storia ecclesiastica dimostrano così chiaramente, che nessuno prima dello scisma funestissimo dell'Oriente osò mettere in dubbio questa suprema autorità dei Romani Pontefici.» Epist. ad Anastasium Thessalonicen. ix v.
5 Sebbene dunque quello scisma abbia divulso quasi tutte le Chiese orientali dal centro dell'unità, tuttavia non potette oscurare questa verità cattolica nella Chiesa, o almeno cancellarla completamente dalle menti degli Orientali. Infatti, oltre al fatto che innumerevoli popoli, chiamati dalle tenebre dell'idolatria o dell'eresia al riconoscimento della verità, si sono radunati da ogni parte a questa Chiesa romana per la sua più potente preminenza, e altri ogni giorno vi si radunano, le stesse Chiese degli Orientali, tutte le volte che, per ispirazione della divina grazia, sono tornate al bene, hanno solennemente professato il primato, non solo di onore ma anche di giurisdizione, attribuito da Gesù Cristo Signore Nostro a san Pietro e ai suoi successori nella Cattedra romana. Questo primato, benché fosse sempre stato riconosciuto dai Concili più antichi e da tutta la Chiesa e tenuto in sommo onore, il Sinodo ecumenico fiorentino, nel quale i Prelati greci si riunirono con i Latini, lo asserì con solenne decreto dogmatico, affinché divenissero sempre più inesusabili coloro che volessero negare una verità così perspicua.
6 » Benché tuttavia quello scisma abbia divulso quasi tutte le Chiese Orientali dal centro dell'unità, non ha potuto tuttavia oscurare questa verità cattolica nella Chiesa, o almeno estirparla completamente dalle menti degli Orientali. Infatti, oltre al fatto che innumerevoli popoli, chiamati dal buio dell'idolatria o dell'eresia al riconoscimento della verità, si sono radunati da ogni parte a questa Chiesa Romana per la sua più potente preminenza, e altri ogni giorno vi si radunano, le stesse Chiese degli Orientali, tutte le volte che, per ispirazione della divina grazia, sono ritornate al bene, hanno solennemente professato il primato, non solo di onore, ma anche di giurisdizione attribuito da Gesù Cristo Nostro Signore a san Pietro e ai suoi successori nella Cattedra Romana. Questo primato, benché sempre riconosciuto anche dai Concili più antichi e da tutta la Chiesa e tenuto in sommo onore, il Sinodo ecumenico Fiorentino, nel quale i Pontefici greci si riunirono con i Latini, lo asserì con solenne decreto dogmatico, affinché divenissero sempre più inesusabili coloro che volessero negare una verità così evidente.
7 » E magari i Vescovi Orientali avessero costantemente mantenuto questo dogma della fede cristiana! Infatti le loro Chiese non sarebbero cadute in quella miserissima condizione in cui si trovano dopo il consumato o restaurato scisma. Poiché oltre alle asprissime calamità che sono conseguite alla loro defezione da questa Sede Apostolica, anche il vigore dei canoni, l'onestà della disciplina ecclesiastica, l'ordine e la maestà della sacra gerarchia presso di esse miseramente vennero meno. E per insondabile giudizio di Dio avvenne che i Vescovi di quelle Chiese, i quali disprezzarono l'autorità divinamente istituita del Supremo Pastore della Chiesa, fossero oppressi dal giogo dei laici e persino degli infedeli, cosicché né l'ordinaria e immediata giurisdizione dei Vescovi nelle loro diocesi, né l'autorità canonica dei Patriarchi nei loro Vescovi rimase intatta: i quali, contro l'avvertimento dell'Apostolo, dominando sui loro chierici al di là delle disposizioni dei canoni, lo stesso clero e il popolo contro le disposizioni dei medesimi canoni o vengono meno dalla loro dignità o con esempio mai abbastanza deplorevole sono audacemente costretti a rinunciarvi. » Commiserando tanta infelicità delle Chiese Orientali, i Romani Pontefici Nostri predecessori non lasciarono nulla di intentato per ricondurre le pecore erranti nell'unico ovile di Cristo. Il che cercarono di conseguire con molte Lettere date agli Orientali e anche con Encicliche, con Concili generali celebrati, e soprattutto con uomini Apostolici inviati alle regioni Orientali, il cui sudore, lavori e fatiche fecero sì che quelle vigne, già floridissime, finalmente rifiorissero. Che se le cure e i lavori non ebbero il frutto che si sperava, tuttavia non riuscì del tutto vano; poiché molti, riconosciuto l'errore, lo scisma abiurato e la necessità dell'obbedienza, si affrettarono a ritornare all'unità della Chiesa, o nelle cose sacre o in quelle civili, lasciando qui gli altri pochi.
8 eamus, gli Armeni devono essere annoverati.
9 » Allora restituita ai Cattolici Armeni la libertà ecclesiastica, piacque al Nostro predecessore Pio Papa Ottavo di erigere a Costantinopoli la Sede Primaziale e Arcivescovile degli Armeni. Benché tuttavia a causa della debolezza umana, della malvagità degli uomini e dell'asprezza dei tempi, non di rado gli antistiti degli Armeni ricaddero nell'errore, tuttavia dagli stessi Armeni non difettarono uomini chiarissimi, che, sostenuti dall'aiuto divino, si preoccuparono di restaurare la verità cattolica e l'unità. Tale fu Abramo Pescatore, il primo, che provato da molte sofferenze per la fede cattolica, fu dal Nostro predecessore Benedetto Papa XIV dichiarato patriarca della Cilicia; il quale da allora non interruppe la sua adesione a questa Sede Apostolica. « Poiché in Pietro, » come già insegnò il ricordato Santo Leone (1), « la fortezza di tutti i Patriarchi che fermamente aderiscono a questa Sede Apostolica è consolidata, e così è ordinato l'aiuto della grazia divina, che la fermezza, che per Cristo è conferita a Pietro, per Pietro è comunicata agli altri Apostoli. » Illustre testimonianza di fede diedero anche gli Armeni che abitavano Costantinopoli e le province vicine, i quali, benché tormentati dalle persecuzioni, tuttavia non poterono essere indotti a recedere dalla fede cattolica, per la quale non dubitarono di sopportare asprissime sofferenze.
10 » Piacque infine all'Onnipotente Dio di porre fine a questi mali: il quale, dando voce di virtù ai gloriosi Principi Cristiani e ai loro Legati, ci permise dopo alcuni anni di erigere anche Sedi episcopali (2) i cui Antistiti suffraganei al Patriarca Costantinopolitano degli Armeni, e di concedere ai Cattolici Armeni l'ordine e la disciplina ecclesiastica secondo la norma della Sede Primaziale ricordata, e in tal modo di attribuire loro la giurisdizione circa la disciplina. (1) Serm. 3 in Annivers. Assumptionis suae. (2) Litt. Apóstol. Universi 30 Aprilis 1850 - Assidua 9 Maii 1865.
11 Anzi, anche il Vescovato Armeno di Ispahan, eretto da Noi fuori dei confini della provincia Costantinopolitana, nella Persia, lo dichiarammo suffraganeo del Primate.
12 Decretammo dunque questa unità in modo provvisorio (1), finché, aumentato il numero dei cattolici, con l'aiuto di Dio, fosse possibile provvedere in modo più opportuno.
13 » Benché dunque così felicemente alla provincia Costantinopolitana degli Armeni fosse stato consultato di annuire ai voti degli Armeni, tuttavia, sottoposto a diligente esame dai Nostri Venerabili Fratelli Cardinali della Congregazione della Propagazione della Fede preposti agli affari delle Chiese Orientali, giudicammo opportuno di accondiscendere ai medesimi.
14 tius esse videbatur, Primatialem » Quapropter, esortato ad tanti Constantinopolitana e Patriarcale momenti negotium definiendum di- Cilicia Sedes in unum coniungi, vinae gratiae praesidio, ad laudem quam unionem a fel. rec. Gregorio et honorem Omnipotentis Dei et Papa Sextodecimo etiam Praede- Nostro e a nobis praefati cessore Nostro e a nobis praefati Armeni non semel efflagitaverunt. labe couceptae ac Beatorum Apo- Sed graves iustaeque causae obstiterunt, quominus haec eorum vota stolorum Petri et Pauli, nec non possent expleri. Novissime autem in Catholicae Fidei exaltationem, post obitum bo. me. Gregorii Petri Apostolica qua pollemus in uni- octavi postremi Ciliciae Patriarchae, versam Ecclesiam auctoritate, Ciliciae Patriarchatus synodaliter tenore convenientes ad Successo- Constantinopolitanam Ecclesiam res electionem peragendam in eam- decoravit. Deinde pari auctoritate dem sententiam devenerunt, atque Constantiopolitanam Ecclesiasticam ad hunc finem assequendo Venerabilem Armenorum Provinciam Patriarchatui Fratrem Nostrum Antonium Hassun Constantinopoliteos in Ciliciae Archiepiscopum Primatem Patriarcham Ciliciae elegerunt seu Armenorum praesentium extinguimus et postulaverunt, Nos humillime ob- perpetuo unimus; mandantes, ut secrantes, ut nedum hanc electionem novus Patriarcha, eiusque Successores confirmare, verum et memoratam titulo fruantur Patriarcha coniunctionem earumdem Armeniae Ciliciae Armenorum: ut iidem in Urbe Constantinopolitana resideant, eamdemque Constantino- (1) Litt. Apost. Ad supremum 30 Aprilis 1850. APPENDIX V.
15 politanam Ecclesiam Ordinaria iurisdictione gubernent. Volumus autem ut praedictus Patriarchatus iisdem limitibus coerceatur, quibus Ciliciae Patriarchatus et Primatiatus Constantinopolitanus in praesentiarum continentur.
16 » Quo vero haec ferme nova Patriarchatus Armenii constitutio in bonum cedat animarum, atque ut gravissima damna, quae ex incerta vel minus apte constituta ecclesiastica disciplina solent derivari, propulsentur atque arceantur, Motu proprio, certa scientia ac de Apostolicae potestatis plenitudine praecipua quaedam eiusdem disciplinae capita (salvis tamen ritibus Orientalium a Sanctis Patribus institutis et ab hac Apostolica Sede probatis) in memorato Patriarchatu perpetuis futuris temporibus inviolabiliter observanda tenore quoque praesentium constituimus atque sancimus. » Ac primo quidem praetensum quoddam Capitulum, quod ante triennium a nonnullis Armeniis presbyteris primo expetitum defunctus Patriarcha Gregorius Petrus Octavus anno Domini millesimo octingentesimo quinquagesimo primo, uti accepimus, illegitime erexerat, cui etiam quaedam praetensa iura seu privilegia attributa fuerant episcopali quin et patriarchali dignitati iniuriosa, itemque alia praetensa capitula, si quae fortasse intra fines eiusdem Patriarchatus uti supra instituta sint, praedicta Nostra Apostolica auctoritate abolemus; prohibentes, ne in posterum similia capitula in Armenio Patriarchatu umquam instituantur.
17 » Vacante Sede Patriarchali, nemini umquam, qui episcopali charactere non fulgeat, fas sit suffragium ferre in electione Vicarii, qui vacantem Patriarchatum gubernet atque administret.
18 » In electione autem Patriarchae solis Episcopis ius erit suffragii ferendi, exclusis omnino Clericis et Sacerdotibus, qui episcopali charactere non polleant. Nemo vero laicorum in eadem electione semet inserere, ullamque partem possit habere quovis quaesito colore vel praetextu.
19 » Porro electum Patriarcham neque, uti aiunt, inthronizari, neque ullum ius aut iurisdictionem, ne procuratorio quidem aut vicario nomine vel titulo, in Patriarchatum habere volumus, nisi prius eiusdem electio seu postulatio a Nobis vel a Romano Pontifice pro tempore existente fuerit admissa et de more confirmata, atque Apostolicae litterae confirmationis eiusdem fuerint expeditae, sublata qualibet contraria consuetudine.
20 » Eidem Patriarchae, quamvis ab Apostolica Sede uti supra confirmato, non licebit Episcopos consecrare nec convocare concilium, nec chrisma conficere, neque ecclesias dedicare, nec clericos ordinare antequam ab Apostolica Sede sacrum Pallium obtinuerit.
21 » Praedicto autem Pallio Patriarchae APPENDIX V.
22 arca così soltanto potrà nella solennità delle Messe entro i confini e nelle chiese del suo Patriarcato nei seguenti giorni soltanto; cioè nella Natività del Nostro Signore Gesù Cristo, nelle feste di santo Stefano Protomartire, di sant'Giovanni Apostolo ed Evangelista, della Circoncisione del Signore, dell'Epifania dello stesso, della Domenica delle Palme, del Giovedì nella Cena del Signore, del Sabato Santo, della Domenica della Risurrezione con i due giorni seguenti, della Domenica in Albis, dell'Ascensione del Signore, della Domenica di Pentecoste, del Santissimo Corpo di Cristo, nonché nelle quattro festività della Beata Maria sempre Vergine, cioè della Purificazione, dell'Annunziazione, dell'Assunzione e della Natività della medesima; alle quali, umilmente postulando il predetto Nostro Venerabile Fratello Antonio Hassun eletto ossia Postulato Patriarca degli Armeni della Cilicia, aggiungiamo la festa dell'Immacolata Concezione della medesima Madre di Dio Maria: inoltre nelle feste della Natività di san Giovanni Battista e di Ognissanti, nonché nelle festività di tutti gli Apostoli, nella dedicazione delle Chiese, nelle principali festività della sua Chiesa, nelle Ordinazioni dei chierici, nelle consacrazioni dei Vescovi e delle Vergini, e nei giorni anniversari tanto della sua consacrazione quanto della dedicazione della chiesa.
23 » Le sacre soglie dei Beatissimi Apostoli Pietro e Paolo il Patriarca visiterà personalmente e da se stesso ogni cinque anni, e renderà conto al Romano Pontefice pro tempore esistente di tutto il suo ufficio pastorale, e di tutte le cose pertinenti allo stato del suo patriarcato; e riceverà umilmente i suoi avvertimenti e i suoi comandi e li eseguirà diligentissimamente. I possedimenti invece pertinenti alla Chiesa o alla mensa sua, sia alle altre qualsiasi Chiese, o luoghi pii del suo Patriarcato non potrà lo stesso Patriarca vendere, o donare, o impegnare, o di nuovo infeudare, o in qualsiasi altro modo alienare, né assentire che da chiunque siano alienati, senza consultare il Romano Pontefice, secondo la forma del giuramento che gli eletti Patriarchi del rito Orientale nella loro promozione sono tenuti a emettere.
24 » Veramente nulla più sollecita e angoscia l'animo Nostro che la provvida elezione dei Vescovi, dalla quale principalmente dipendono la felicità dei popoli, l'ordine della disciplina ecclesiastica, e l'eterna salvezza delle anime. Considerando dunque assiduamente che il Signore Nostro Gesù Cristo richiederà dalle Nostre mani il sangue delle pecore di Cristo che periranno per il cattivo governo dei pastori negligenti e dimentichi del loro ufficio, e che ha affidato all'Umiltà Nostra il governo e la sollecitudine di tutta la Chiesa, per quanto essa è, le cose che seguono, circa l'elezione dei Vescovi del Patriarcato Armeno, per l'ufficio del Nostro ministero apostolico e dalla pienezza della Nostra potestà, per mezzo del presente
25 APPENDICE V.
26 stabiliamo e decerniamo dalla medesima Congregazione.
27 pensa, infine al Nostro e dei Successori » Tutte le volte che alcuna diocesi Nostri giudizio siano sottoposte. del memorato Patriarcato venga a » Mentre però decerniamo queste vacare, il Patriarca al più presto cose per gli Armeni Antistitum indice un sinodo di tutti i Vescovi Orientali, non dimentichiamo gli altri dello stesso Patriarcato; il che fatto, Patriarcati del rito Orientale, per i dallo stesso Patriarca e dai Vescovi quali anche questo gravissimo sinodalmente congregati tre uomini negozio dell'elezione dei Vescovi ecclesiastici idonei, consultate le cureremo di moderare al più presto, coscienze, siano proposti al Romano come già apertamente abbiamo editto Pontefice pro tempore esistente, affinché ai Nostri venerabili Fratelli da essi possa scegliere il più degno Patriarchi dei Maroniti e dei Melchiti, e più idoneo, e provvedere alla Sede e agli altri Orientali Presuli che Episcopale vacante.
28 Non dubitiamo però che gli stessi » Vogliamo, ordiniamo e comandiamo Vescovi si studino di proporre uomini questi, decernendo irrito e nullo, degni e veramente idonei, affinché se quid contro i predetti da chiunque mai non siamo costretti Noi o i Successori Nostri per l'ufficio qualsiasi autorità consapevolmente o del medesimo ministero apostolico a ignorantemente venisse tentato; e elevare a dignità episcopale un altro, riservando a Noi e ai Successori Nostri di anche se non proposto da essi, e di sancire in seguito ciò che nel memorato prefiggerlo a capo della Chiesa vacante. Patriarcato della Cilicia per i tempi Se però per necessità incombente, o più in Signore converrà che sia fatto. per la lunghezza del viaggio non potessero tutti i Vescovi accedere al sinodo come sopra dal Patriarca indicato, tre
29 ragioni almeno il Vescovo della propria diocesi » Decerniamo inoltre che le presenti, insieme con la Nostra giurisdizione, sempre e quando il memorato Patriarca nella medesima si convenga, siano valide ed efficaci, e che i plenari e integri effetti sortiscano e ottengano, e dagli scritti significanti. Vogliamo che tutti gli atti del medesimo Sinodo alla prefata Congregazione di Propaganda Fide per gli Affari delle Chiese Orientali preposta siano inviolabilmente osservati, senza che in alcun tempo da qualsiasi capo o causa di subreptizio o obreptizio o nullità vizio, o di Nostra e di questa Santa Sede Apostolica intenzione difetto siano notati o impugnati; e così non da altri per qualsivoglia giudici ordinari o delegati qualsiasi autorità esercenti, tolta loro e a ciascuno di loro qualsiasi altrimenti giudicandi e interpretandi facoltà, giudicati e definiti debbono essere.
30 » Non ostanti la Nostra e della cancelleria Nostra Apostolica regola « De iure quaesito non tollendo » e qualsivoglia altri, anche nei Sinodali, Provinciali, Generali, Universali Concili editi costituzioni e ordinazioni Apostoliche; e delle medesime Chiese Patriarcale della Cilicia e Primaziale di Costantinopoli anche giuramento confermazione Apostolica, o qualsiasi fermezza altra corroborati statuti e consuetudini, privilegi e indulti e lettere Apostoliche sotto qualsivoglia tenori e forme e con qualsivoglia anche insoliti clausole e decreti concessi; i quali tutti e singoli, i loro tenori presenti per piene e sufficientemente espressi avendo, ai premessi tutti e singoli validissimo effetto latissimamente e plenissimamente, e specialmente e espressamente, né non opportunamente e validamente anche di queste serie Motu proprio deroghi, e agli altri contrari qualsivoglia anche speciale menzione degni.
31 » A nessuno dunque assolutamente di uomini sia lecito, questa pagina Nostra di estinzione, unione, abolizione, costituzione, proibizione, inibizione, prescrizione, precetto, mandato, decreto, volontà, intenzione, riserva e deroga infrangere o ad essa con ardire temerario contrastare. Se chi però questo tentare presumesse, l'indignazione dell'Onnipotente Iddio e dei Beati Pietro e Paolo Apostoli Suoi si sappia incorrere.
Note
- The OCR source may not give this act complete (heading or dating clause not recognised); text as extracted.
Traduzione automatica, non rivista. Fa fede il testo originale.
Testo latino
pius episcopus
servus servorum dei
1 » ad unam Petri Sedem universalis » Ecclesiae cura coöflueret, et nihil » umquam a suo Capite dissideret.»
Ad perpetuam rei memoriam.
2 Quibus sane verbis Metropolitanum, « Reversurus ex hoc mundo ad ac Patriarcharum Patrem Unigenitus Dei Filius Eccleecclesiastica institutio aperte designatur.
3 siae Suae divinam ordinationem ita » Hinc factum est, ut in iis tanconstituit, ut, quemadmodum B.Leo tum PP. I. Decessor Noster monuit (1), chalis dignitas antiquitus constiterit, amplioribus urbibus patriarcum inter beatissimos Apostolos in quarum Ecclesias B. Petrus fundasimilitudine honoris quaedam fuerit verat. Hinc factum est ut Patriardiscretio potestatis, omniumque par chis ipsis vix electis nil magis cordi esset electio, uni tamen scilicet Beafuerit, quam confirmationis litteras tissimo Petro datum fuerit, ut caeab hac B. Petri Sede obtinere, per teris praemineret. Huic enim soli quam sciebant, largiente Domino, a Christo Domino suprema potestas omnium solidari dignitatem sacerfuit attributa pascendi nedum agnos dotum et ab eadem ipsam patriarverum et oves, hoc est regendi et chalem gubernandi universam Ecclesiam, ut hinc factum est, ut graviores ac auctoritatem promanare :
4 iam in grege Christi non sit, qui difficiliores causae tam fidei quam Petrum Pastorem non agnoscat. «De disciplinae ad eamdem Sedem de- » qua forma, ut ait idem B. Leo, ferrentur, quae sola cunctas hae- » Episcoporum quoque est orta direses etiam ante conciliorum Gene- » stiuctio et magna dispositione proralium definitiones auctoritate Sua o visum est, ne omnes omnia sibi interemit, et universalis Ecclesiae » vindicarent; sed essent in singulis disciplinae cum opus fuit, latis etiam » provinciis singuli, quorum inter legibus providissime consuluit. At- » fratres haberetur prima sententia; que hanc constitutionem semper in » et rursus quidam in maioribus Ecclesia fuisse religiosissime custo- » urbibus constituti sollicitudinem ditam , » susciperent ampliorem, per quos acta, SS. Patrum institutiones, atti) Epist, ad Anastasium Thessalonicen. universalium Conciliorum ix v.
5 que universae Ecclesiasticae historiae monumenta tam perspicue demonstrant, ut nemo ante funestissimum Orientis schisma praesumpserit hanc supremam Romanorum Pontificum auctoritatem in dubium revocare.
6 » Etsi autem schisma illud omnes ferme Orientales Ecclesias ab unitatis centro divulserit, haud tamen potuit hanc veritatem Catholicam in Ecclesia obscurare , vel saltera ex Orientalium animis penitus eradicare. Etenim praeterquam quod innumerabiles gentes in agnitionem veritatis exidololatriae vel haereseos tenebris vocatae ad hanc Romanam Ecclesiam propter potentiorem principalitatem undique convenerunt aliaeque in dies conveniunt, ipsae etiam Orientalium Ecclesiae, quoties ad bonam frugem divina aspirante gratia reversae sunt, primatum nedum honoris, verum et iurisdictionis B. Petro Eiusque in Romana Cathedra successoribus a Iesu Christo Domino Nostro attributum solemniter professae sunt. Quem primatum , licet a vetustioribus etiam Conciliis et ab universa Ecclesia semper agnitum et summo in honore habitum, oecumenica Synodus Florentina, in qua Graeci sacrorum Antistites cum Latinis convenere, solemni dogmatico decreto asseruit, ut magis magisque inexcusabiles fierent qui tam perspicuam veritatem vellent inficiari.
7 » Atque utinam hoc fidei Christianae dogma Orientales Antistites constanter tenuissent! Neque enim eorumdem Ecclesiae in miserrimam illam conditionem cecidissent, in qua post conflatum vel instauratum schisma versantur. Siquidem praeter asperrimas calamitates quae earumdem defectionem ab hac Apostolica Sede consequutae sunt, etiam vigor canonum, et ecclesiasticae disciplinae honestas, et sacrae hierarchiae ordo et maiestas apud eas miserrime defecerunt. Et inscrutabili Dei iudicio factum est, ut Antistites earumdem Ecclesiarum, qui Supremi Ecclesiae Pastoris divinitus institutam auctoritatem contempserunt, laicorum quin et infidelium iugo premantur, ut neque ordinaria atque immediata Episcoporum iurisdictio in suas dioeceses, neque Patriarcharum in suos Episcopos canonica auctoritas sarta tecta manserit: quos contra monitum Apostoli suis clericis praeter canonum statuta dominantes, clerus ipse ac populus contra eorumdem canonum statuta vel a sua dignitate deficiunt vel eidem renunciare nunquam satis lugendo exemplo audacter compellunt. » Tantam infelicitatem Orientalium Ecclesiarum miserati Romani Pontifices praedecessoresNostri nihil intentatum reliquerunt, ut aberrantes oves in unicum Christi ovile redderent. Quod assequi conati sunt plurimis datis ad Orientales Uteris etiam encyclicis, conciliis etiam generalibus celebratis, ac potissimum missis ad Orientales plagas Apostolicis viris, quorum sudore, laboribus, atque aerumnis vineae illae dita florentissimae, tandem alimentem Summo Turcarum Impequando reflorescerent. Quod si curis nios a schismaticis omnino separaratori iniecit, ut catholicos Armeatque laboribus cumulate non reret , eosque ab omni, qua antea spondit fructus, haud tamen res in tenebantur erga schismaticum Pairritumcessit: siquidem multi, agnito triarcham subiectione, obedientia, errore, schismate eiurato ad Eccleparendique obligatione, vel sacris, siae unitatem reverti festinaverunt, vel civilibus in rebus perpetuo exiquos inter, ut caeteros hic praetermeret.
8 eamus , Armeni recensendi sunt.
9 » Tunc reddita Catholicis Arme- Etsi autem propter humanam infirniis ecclesiastica libertate , placuit mitatem , hominum nequitiam ac sa. mem. Pio Papae Octavo decestemporum acerbitatem haud semel sori Nostro Primatialem atque Areorum antistites in errorem reversi chiepiscopalem Armenorum Sedem fuere, ex ipsis tamen Armenis non Constantinopoli erigere Apostolicis defuerunt praeclarissimi viri , qui litteris. « Quod iamdiu, » die sexta divina ope suffulti catholicam ve- Iulii anno Domini millesimo octinritatem et unitatem restituendam gentesimo trigesimo sub annulo Picurarent. Talis fuit Abrahamus Pescatoris expeditos, eamque huic Beatrus primus, quem multis aerumnis tissimi Petri Cathedrae arctius conpro catholica fide probatum Beneiungere,utquo magisilli adhaerere!, dictusPP. XIV. decessor Noster Paeo firmius et fructuosius in cathotriarcham Ciliciae renunciavit; quem licae veritatis professione permadeinde non interrupta neret atque proficeret. « In Petro Patriarcharum series huic Apostolicae Sedi » enim, uti iam memoratus Sanctus firmiter adhaerentium » Leo (1) docuit, omnium fortitudo subsequuta est. Praeclarum quoque fidei spe- » solidatur , et divinae gratiae ita cimen extabuerunt Armeni Constan- » ordinatur auxilium, ut firmitas, tinopolim finitimasque provincias » quae per Christum Petro tribuitur, incolentes, qui licet persequutioni- » per Petrum Apostolis caeteris conbus exagitati, adduci tamen numferatur.»
10 quam potuere ut a catholica fide » Be autem catholica per merecederent, pro qua asperrima quaemoratae Sedis Primatialis instituque perpeti non dubitaverunt. tionem sic opportune constituta , » Placuit tandem Omnipotenti potuimus Nos post aliquot annos Deo hisce malis finem imponere: qui episcopales quoque Sedes erigere (2) dans vocem virtutis inclytis Chriquarum Antistites Constantinopostianorum Principum Legatis, eam litano Armenorum Archiepiscopo (1) Serm. 3 in Annivers. Assumptionis suae. (2) Litt. Apóstol. Universi 30 Aprilis 1850 - Assidua 9 Maii 1865.
11 primati suffragantur. Quin etiam rum Sedium indulgere dignaremur, Hispahanensem Armenium Episcoet hac ratione Catholicis Armeniis patum, extra fines Constantinopodecus atque ordinem litanae ecclesiasticae provinciae in quoad iurisdictionem quam circa Perside a Nobis erectum , eiusdem disciplinam tribueremus.
12 Primatis suffraganeum unitatis tam provisoria » Re itaque per Venerabiles Fraratione decrevimus (1), donec catresNostrosSanctaeRomanaeEccletholicorum numero , Deo iuvante siae Cardinales Congregationis chriadaucto, opportuniori ratione prostianaeFidei propagandae pro Orienvidere liceret.
13 talium Ecclesiarum negotiis praepo- » Etsi vero tam feliciter Armesitae accurato examine perpensa, nis Constantinopolitanae provinciae Nos Armenorum votis annuendum consultum fuisset, iisdem tamen saesse censuimus.
14 tius esse videbatur , Primatialem » Quapropter, exorato ad tanti Constantinopoleos et Patriarchalem momenti negotium definiendum di- Ciliciae Sedes in unum coniungi, vinae gratiae praesidio, ad laudem quam unionem a fel. rec. Gregorio et honorem Omnipotentis Dei et Papa Sextodecimo etiam Praede- SSmae Genitricis Dei Mariae sine cessore Nostro et a nobis praefati labe couceptae ac Beatorum Apo- Armeni non semel efflagitaverunt. stolorum Petri et Pauli, nec non Sed graves iustaeque causae obstiin Catholicae Fidei exaltationem, terunt, quominus haec eorum vota Apostolica qua pollemus in unipossent expleri. Novissime autem versam Ecclesiam auctoritate , tepost obitum bo. me. Gregorii Petri nore Octavi postremiCiliciae Patriarchae, abolemus titulum Primatialem atque Episcopi eiusdem Patriarchatus s,y- Archiepiscopalem, quo memoratus nodaliter convenientes ad Successo- Pius Praedecessor Noster supradiris electionem peragendam in eamctis Apostolicis litteris Armeniam dem sententiam devenerunt, atque Constantinopolitanam Ecclesiam dehuic fini assequendo Venerabilem coravit.Deinde pari auctoritate Con- Fratrem Nostrum Antonium Hassun stantinopolitanam Ecclesiasticam Arhactenus Archiepiscopum Primateát menorum Provinciam Patriarchatui praesentium extinguinîus et Armenorum Constantinopoleos in Ciliciae perpetuo unimus; mandan- Patriarcham Ciliciae elegerunt seu tes, ut novus Patriarcha, eiusque postulaverunt, Nos humillime ob- Successores titulo fruantur Patriarsecrantes, ut nedum hanc electionem charum Ciliciae Armenorum : ut confirmare, verum et memoratam iidem in Urbe Constantinopolitana coniunctionem earumdem Armeniaresideant, eamdemque Constantino- (l) Litt. Apost. Ad supremum 30 Aprilis 1850. AppEi )IX v.
15 politanam Ecclesiam Ordinaria iurisdictione gubernent. Volumus au-? tem ut praedictus Patriarchatus iisdem limitibus coerceatur, quibus Ciliciae Patriarchatus et Primatiatus Constantinopolitanus in praesentiarum continentur.
16 » Quo vero haec ferme nova Patriarchatus Armenii constitutio in bonum cedat animarum, atque ut gravissima damna, quae ex incerta vel minus apte constituta ecclesiastica disciplinajäolent derivari, propulsentur atque arceantur, Motu proprio, certa scientia ac de Apostolicae potestatis plenitudine praecipua quaedam eiusdem disciplinae capita ( salvis tamen ritibus Orientalium a Sanctis Patribus institutis et ab hac Apostolica Sede probatis) in memorato Patriarchatu perpetuis futuris temporibus inviolabiliter observanda tenore quoque praesentium constituimus atque sancimus. » Ac primo quidem praetensum quoddam Capitulum, quod ante triennium a nonnullisArmeniis presbiteris primo expetitum defunctus Patriarcha Gregorius Petrus Octavus anno Domini millesimo octingentesimo quinquagesimo primo , uti accepimus, illegitime erexerat, cui etiam quaedam praetensa iura seu privilegia attributa fuerant episcopali quin et patriarchali dignitati iniuriosa, itemque alia praetensa capitula, si quae fortasse intra fines eiusdem Patriarchatus uti supra instituta sint, praedicta Nostra Apostolica auctoritate abolemus ; probibentes , ne in posterum similia capitula in Armenio Patriarchatu umquam instituantur.
17 » Vacante Sede Patriarchali, nemini umquam, qui episcopali charactere non fulgeat, fas sit suffragium ferre in electione Vicarii, qui vacantem Patriarchatum gubernet atque administret.
18 » In electione autem Patriarchae solis Episcopis ius erit suffragii ferendi , exclusis omnino Clericis et Sacerdotibus , qui episcopali charactere non polleant. Nemo vero laicorum in eadem electione semet inserere , ullamque partem possit habere quovis quaesito colore vel praetextu.
19 » Porro electum Patriarcham neque, uti aiunt, inthronizari, neque ullum ius aut iurisdictionem , ne procuratòrio quidem aut vicario nomine vel titulo, in Patriarchatum habere volumus, nisi prius eiusdem electio seu postulatio a Nobis vel a Romano Pontifice pro tempore existente fuerit admissa et de more confirmata, atque Apostolicae litterae confirmationis eiusdem fuerint expeditae, sublata qualibet contraria consuetudine.
20 » Eidem Patriarchae , quamvis ab Apostolica Sede uti supra confirmato, non licebit Episcopos consecrare nec convocare concilium, nec chrisma conficere, neque ecclesias dedicare, nec clericos ordinare antequam ab Apostolica Sede sacrum Pallium obtinuerit.
21 » Praedicto autem Pallio Patriiix v.
22 archa uti tantum poterit in Missarum solemniis intra fines et in ecclesiis sui Patriarchatus sequentibus dumtaxat diebus; videlicet in Nativitate Domini Nostri Iesu Christi, in festis Sancti Stephani Protomartyris , Sancti Ioannis Apostoli et Evangelistae, Circumcisionis Domini , Epiphaniae eiusdem, Dominicae in palmis, Feriae quintae in Coena Domini, Sabbathi Sancti, Dominicae Resurrectionis cum duobus sequentibus diebus, Dominicae in Albis, Ascensionis Domini, Dominicae Pentecostes , Sacratissimi Corporis Christi, nec non in quatuor festivitatibus Beatae Mariae semper Virginis , videlicet Purificationis , Annuntiationis, Assumptionis et Nativitatis eiusdem; quibus, id humillime postulante praefato Venerabili Fratre Nostro Antonio Hassun electo seu Postulato Patriarcha Armenorum Ciliciae, addimus festum Immaculatae Conceptionis eiusdem Dei Genitricis Mariae: item in festis Nativitatis Sancti Ioannis Baptistae et Omnium Sanctorum , nec non in festivitatibus omnium Apostolorum, in dedicatione Ecclesiarum, in praecipuis Ecclesiae suae festivitatibus, in Ordinationibus clericorum, in consecrationes Episcoporum et Virginum, atque in diebus anniversariis tam consecrationis suae quam dedicationis ecclesiae.
23 » Sacra limina Beatissimorum Apostolorum Petri et Pauli singulis quinquenniis Patriarcha personaliter et per se ipsum visitabit, Romanoque Pontifici pro tempore existenti rationem reddet de toto suo pastorali officio, ac dé rebus omnibus ad patriarchatus sui statum pertinentibus; eiusdemque monita et mandata humiliter excipiet ac diligentissime exequetur. Possessiones voro pertinentes ad Ecclesiam vel mensam suam, sive ad alias quascumque Ecclesias, vel loca pia sui Patriarchatus non poterit idem Pa-> triarcha vendere, aut donare, vel oppignerare , aut de novo infeudare , vel alio quocumque modo alienare, neque assentiri, ut a quovis alienentur, inconsulto Romano Pontifice, secundum formam iuramenti , quod electi Patriarchae Orientalis ritus in sua promotione emittere tenentur.
24 » Verumnihil magis animumNostrum sollicitat atque angit, quam provida Episcoporum electio, a qua praecipue pendent felicitas populorum, ordo ecclesiasticae disciplinae, atque aeterna animarum salus. Animò igitur assidue recolentes, quod sanguinem ovium Christi, quae peribunt ex malo regimine pastorum negligentium, et sui officii immemorum, de manibus Nostris sit requisiturus Dominus Noster Iesus Christus, qui humilitati Nostrae universae Ecclesiae, quanta illa est, regimen et sollicitudinem demandavit, ea quae sequuntur, circa electionem Episcoporum Armenii Patriarchatus, pro Apostolici Nostri ministerii officio ac de Nostrae potestatis plenitudine, tenore
25 APPEl DIX v.
26 praesentium statuimus atque decertina ab eadem Congregatione exnimus.
27 pensa, demum Nostro et Successorum » Quoties aliquam dioecesim me- Nostrorum iudicio subiiciantur. morati Patriarchatus vacare contin- » Dum autem haec pro Armeget, Patriarcha quamprimum synoniorum Antistitum electione decerdum indicat universorum Episconimus, haud obliviscimur reliquoporum eiusdem Patriarchatus; rum Patriarchatuum ritus Orientalis, quo facto, ab eodem Patriarcha et Epipro quibus etiam hoc gravissimum scopis synodaliter congregatis tres de Episcoporum electione negotium idonei Ecclesiastici viri, collatis conquamprimum moderandum curabisiliis , Romano Pontifici pro temmus, uti iam venerabilibus Fratripore existenti proponantur, ut ex bus Nostris Patriarchis Maronitarum illis digniorem* et magis idoneum et Melchitarum, aliisque Orientalieligere, et vacanti Episcopali Sedi bus Praesulibus Romae in praesenprovidere tia commorantibus palam ediximus. possit.
28 Non dubitamus autem, quin iidem Episcopi dignos » Haec volumus, praecipimus ac vere idoneos viros proponere stuatque mandamus, decernentes irrideant, ne umquam cogamur Nos vel tum atque inane , si quid contra Successores Nostri pro eiusdem Apopraemissa a quolibet quavis auctostolici ministerii officio alium, licet ritate scienter vel ignoranter conab eis non propositum, episcopali tigerit atteutari; ac reservantes nobis dignitate augere, et vacanti Eccleet Successoribus Nostris ea in posiae praeficere. Quod si propter insterum sancire, quae in memorato stantem necessitatem, aut itineris Ciliciae Patriarchatu pro temporum, longitudinem universi Episcopi ad locorum ac personarum synodum uti supra a Patriarcha inmagis in Domino expedire dignodicatam accedere non poterunt, tres scentur.
29 rationibus saltem Episcopi propriam dioecesim » Decernimus quoque praesentes cum iurisdictione habentes una cum Nostras litteras semper et quandomemorato Patriarcha in eamdem sycumque validas et efficaces fore, nodum omnino conveniant, absensuosque plenarios et integros effetibus ternariam suam propositionem ctus sortiri et obtinere, et ab omniscripto significantibus. Volumus aubus, ad quos spectat, inviolabiliter tem ut universa acta eiusdem Syobservari debere, quin ullo umquam nodi ad praefatam Congregationem tempore ex quocumque capite vel de Propaganda Fide Orientalium causa de subreptionis vel obreptio- Ecclesiarum Negotiis praepositam nis aut nullitatis vitio, vel de Noper nostrum et huius Sanctae Sestrae intentionis defectu notari aut dis Apostolicum Delegatum transimpugnari possint ; sicque et non mittantur, ut diligenti primum trualias per quoscumque iudices ordinarios vel delegatos quavis auctoritate fungentes, sublata eis et eorum cuilibet quavis aliter iudicandi et interpretandi facultate, iudicari et definiri debere.
30 » Non obstantibus Nostra et cancellariae Nostrae Apostolicae regula « De iure quaesito non tollendo » ac quibusvis aliis, etiam in Synodalibus, Provincialibus,Generalibus, UniversalibusqueConciliiseditisconstitutionibus et ordinationibus Apostolicis ; dictarumque Ecclesiarum Patriarchalis Ciliciae et Primatialis Constantinopoleos etiam iuramento confirmatione Apostolica, vel quavis firmitate alia roboratis statutis et consuetudinibus, privilegiis atque indultis et litteris Apostolicis sub quibuscumque tenoribus et formis ac cum quibusvis etiam insolitis clausulis et decretis concessis; quibus omnibus et singulis, illorum tenores praesentibus pro plene et sufficienter expressis habentes, ad praemissorum omnium et singulorum validissimum effectum latissime et plenissime, ac specialiter et expresse, nec non opportune et valide harum quoque serie Motu pari derogamus, ceterisque contrariis quibuscumque etiam speciali mentione dignis.
31 » Nulli ergo omnino hominum liceat, hanc paginam Nostrae extinctionis, unionis, abolitionis, constitutionis, prohibitionis, inhibitionis, praescriptionis, praecepti, mandati, decreti, voluntatis, intentionis, reservationis et derogationis infringere vel ei ausu temerario contraire. Si quis autem hoc attentare praesumpserit indignationem Omnipotentis Deiac Beatorum Petri et Pauli Apostolorum Eius se noverit incursurum.
32 » Datum Romae apud Sanctum
Note
- The OCR source may not give this act complete (heading or dating clause not recognised); text as extracted.
Acta Sanctae Sedis 3 (1867) (Holy See scan, OCR text, restored to continuous text (page breaks, hyphenation, running heads, footnotes)). Fonte: vatican.va (ASS scan).
Testo inglese
Pius, Bishop,
Servant of the servants of God
1 » to the one See of Peter the universal » care of the Church might flow together, and nothing » ever dissent from its Head.»
To perpetual remembrance of the matter.
2 By which words indeed the Metropolitan and Patriarchal « Returning from this world, the Only-begotten Son of God institution of the Church is openly designated.
3 constituted the divine order of His » Thus it came to pass that in such Church in this manner, so that, just as B. Leo dignity antiquity was established, a certain Pope I, Our Predecessor, admonished (1), discretion of power among the most blessed Apostles in the greater cities in whose Churches B. Peter founded. Thus it came to pass that the Patriarchs themselves, scarcely elected, had nothing more at heart than to obtain letters of confirmation from this Blessed See of Peter, through which they knew, the Lord granting it, that the dignity of the priesthood was to be solidified and from the same the patriarchal governance of the universal Church was to flow, so that hence it came to pass that there is no one in the flock of Christ who does not acknowledge Peter as Shepherd. To Him alone by Christ the Lord supreme power was attributed of feeding not only the lambs but also the sheep, that is, of ruling and the authority to proceed from the same See: »
4 « Of what form, as the same B. Leo says, the instruction of Bishops also arose and great disposition seemed good, lest all should claim everything for themselves; but there would be in individual provinces individual ones, among whom the first judgment would be held by the brethren; and again certain ones constituted in greater cities would undertake fuller solicitude, through whom the acts, the institutions of the Holy Fathers, and the monuments of universal Councils and the whole ecclesiastical history are so clearly demonstrated, that no one before the most calamitous schism of the East presumed to call this supreme authority of the Roman Pontiffs into question. (1) Epist. ad Anastasium Thessalonicen. ix v.
5 and the monuments of the whole ecclesiastical history so clearly demonstrate, that no one before the most calamitous schism of the East presumed to call this supreme authority of the Roman Pontiffs into question.
6 » Although indeed that schism has torn away almost all the Oriental Churches from the center of unity, it could not however obscure this Catholic truth in the Church, or at least completely eradicate it from the minds of the Orientals. For besides the fact that innumerable peoples, called from the darkness of idolatry or heresy to the acknowledgment of truth, have gathered to this Roman Church on account of its more powerful primacy from all sides and continue to gather daily, the Oriental Churches themselves, whenever they have returned to good fruit by divine grace inspiring them, have solemnly professed the primacy, not only of honor but also of jurisdiction, to B. Peter and to his successors in the Roman Chair attributed by Jesus Christ Our Lord. Which primacy, although recognized by the more ancient Councils also and by the whole Church always and held in the highest honor, the ecumenical Synod of Florence, in which the Greek prelates came together with the Latins, asserted by solemn dogmatic decree, so that those who wished to deny so clear a truth might become increasingly inexcusable.
7 » And would that the Eastern Prelates had steadfastly maintained this dogma of Christian faith! For their Churches would not have fallen into that most wretched condition in which they have been since the schism was brought about or restored. For besides the most severe calamities which followed upon their defection from this Apostolic See, the vigor of the canons, the integrity of ecclesiastical discipline, and the order and majesty of the sacred hierarchy have most miserably failed among them. And by the inscrutable judgment of God it has come to pass that the Prelates of those Churches, who despised the authority of the Supreme Pastor of the Church divinely instituted, are oppressed by the yoke of laymen and even of infidels, so that neither the ordinary and immediate jurisdiction of Bishops in their dioceses, nor the canonical authority of Patriarchs over their Bishops has remained intact: whom, contrary to the warning of the Apostle, ruling over their clergy beyond the statutes of the canons, the clergy themselves and the people, contrary to the statutes of those same canons, either fall away from their dignity or, with an example never sufficiently to be lamented, boldly compel them to renounce it. » Our predecessors, the Roman Pontiffs, taking pity on such unhappiness of the Eastern Churches, left nothing untried in order to bring back the wandering sheep into the one fold of Christ. They sought to accomplish this by many letters sent to the Easterners and also by encyclicals, by general councils also celebrated, and especially by sending to the Eastern regions Apostolic men, by whose sweat, labors, and hardships those vineyards, which had once flourished most abundantly, might at length flourish again when nourished by the Supreme Turks' Empire. Although if with cares and labors he placed it so that Catholics Armenians and separated them entirely from the schismatics, and those from all which he had before promised fruit, yet the matter did not turn out: since many, having recognized the error, having abjured the schism and the subjection and obligation of obedience to the schismatic Patriarch, hastened to return to the unity of the Church, or in civil matters few among others, so that he might pass over the rest here.
8 we should count the Armenians.
9 » Then ecclesiastical liberty having been restored to the Catholic Armenians, it pleased Our predecessor Pius VIII to erect the Primatial and Archiepiscopal See of the Armenians at Constantinople by Apostolic letters. « Which now for a long time, » on the sixth day of July in the year of Our Lord one thousand eight hundred and thirty, under the ring of the Fisherman, expedited and joined more closely to the most blessed Chair of Peter, so that they might adhere to it more firmly and fruitfully in the profession of Catholic truth. « In Peter » indeed, as the aforementioned Saint Leo (1) taught, « the strength of all » is solidified, and thus divine grace is ordered to aid, « that the firmness » which through Christ is given to Peter « is conferred upon the other Apostles through Peter. » Illustrious also was the testimony of faith shown by the Armenians inhabiting Constantinople and the neighboring provinces, who, although harassed by persecutions, could nevertheless be induced to depart from the Catholic faith, for which they did not hesitate to endure the most severe sufferings. » It pleased Almighty God at length to put an end to these evils: giving voice of virtue to the illustrious Princes of the Christians, Armenian Archbishops (1) Serm. 3 in Annivers. Assumptionis suae. (2) Litt. Apostol. Universi 30 Aprilis 1850 - Assidua 9 Maii 1865.
10 suffragans to the Primate. Moreover, we deigned to grant the Hispahan Armenian Episcopate, outside the bounds of the Constantinople province as to jurisdiction and concerning discipline, to the Catholic Armenians ten and the order of the ecclesiastical litany in Persia erected by Us, the same Primate suffragans of unity by provisional arrangement we decreed (1), until the number of Catholics, God helping, being increased, it might be permitted to provide in a more suitable manner.
11 Primate suffragans of unity by provisional arrangement we decreed (1), until the number of Catholics, God helping, being increased, it might be permitted to provide in a more suitable manner.
12 Primate suffragans of unity by provisional arrangement we decreed (1), until the number of Catholics, God helping, being increased, it might be permitted to provide in a more suitable manner.
13 » Although therefore so happily the Armenian Constantinople province, the matter having been examined with care by Our Venerable Brothers, the Cardinals of the Sacred Roman Church of the Congregation for the Propagation of the Christian Faith, presiding over the affairs of the Eastern Churches, it seemed to Us that We should assent to the wishes of the Armenians.
14 tius seemed to be, Primatial" Wherefore, having besought divine grace to preside over so important a matter for the definition of the Patriarchal See of Constantinople and Cilicia to be joined into one, which union the blessed memory of Pope Gregory the Sixteenth and Our Predecessor and the aforesaid Armenians have not once earnestly requested. But grave and just causes hindered that their wishes could be fulfilled. Most recently, however, after the death of the blessed memory Gregory, the eighth Patriarch of Cilicia, coming together synodally for the election of a Successor in the same Patriarchate to this end to be achieved, Our Venerable Brother Anthony Hassun, hitherto Archbishop Primate, they elected or requested of Us most humbly, that We not only confirm this election, but also the aforesaid conjunction of the same Armenian Churches, We, by the Apostolic authority which we possess in the universal Church, to the praise and honor of Almighty God and of the Most Blessed Mother of God Mary conceived without stain, and to the exaltation of the Catholic Faith, by the honor of the Apostles Peter and Paul, do abolish the title Primatial and Archiepiscopal, by which the aforesaid Pius Our Predecessor in the above-mentioned Apostolic letters to the Armenian Constantinopolitan Church decreed. Then by equal authority the Constantinopolitan Ecclesiastical Province of the Armenians We perpetually unite to the Patriarchate of Cilicia; commanding, that the new Patriarch, and his Successors enjoy the title Patriarch of Cilicia of the Armenians: so that they in the City of Constantinople reside, and the same Armenian (1) Litt. Apost. Ad supremum 30 April 1850. APPENDIX V.
15 Church with ordinary jurisdiction. We will, however, that the aforesaid Patriarchate be confined within the same limits within which the Patriarchate of Cilicia and the Primacy of Constantinople are at present contained.
16 Now, in order that this new constitution of the Armenian Patriarchate may redound to the good of souls, and that the most serious damages which are wont to arise from uncertain or improperly constituted ecclesiastical discipline may be repelled and prevented, by Motu proprio, with certain knowledge and from the fullness of Apostolic power, We establish and enact certain principal chapters of the same discipline (saving nevertheless the rites of the Orientals instituted by the Holy Fathers and approved by this Apostolic See) to be inviolably observed in the aforesaid Patriarchate for perpetual future times by the tenor of these presents as well. And first indeed, a certain pretended Chapter, which three years before was first sought by certain Armenian priests, which the deceased Patriarch Gregory Peter the Eighth in the year of Our Lord one thousand eight hundred and fifty-one, as We have learned, illegitimately erected, to which also certain pretended rights or privileges were attributed injurious to episcopal and even patriarchal dignity, and likewise other pretended chapters, if perhaps any have been instituted within the bounds of the same Patriarchate as above, We abolish by Our aforesaid Apostolic authority; forbidding that in the future similar chapters shall ever be instituted in the Armenian Patriarchate.
17 When the Patriarchal See is vacant, it shall never be lawful for anyone who does not shine with the episcopal character to cast a vote in the election of a Vicar, who shall govern and administer the vacant Patriarchate.
18 In the election of the Patriarch, the right of voting shall belong to Bishops alone, with Clerics and Priests who do not possess the episcopal character entirely excluded. No layperson shall be able to insert himself in the same election or have any part in it under any pretext or excuse whatsoever.
19 Furthermore, We do not wish the elected Patriarch to be, as they say, enthroned, nor to have any right or jurisdiction, not even in the name or title of procurator or vicar, in the Patriarchate, unless his election or postulation shall first have been admitted by Us or by the Roman Pontiff existing at the time and confirmed in the customary manner, and the Apostolic letters of confirmation of the same shall have been expedited, any contrary custom being set aside.
20 The same Patriarch, although confirmed by the Apostolic See as above, shall not be permitted to consecrate Bishops or convoke a council, or prepare chrism, or dedicate churches, or ordain clerics before he shall have obtained the sacred Pallium from the Apostolic See.
21 With the aforesaid Pallium, Patriarch 1
22 ark as much as he is able in the solemn Masses within the boundaries and in the churches of his Patriarchate on the following days only; namely on the Nativity of Our Lord Jesus Christ, on the feasts of St. Stephen the Protomartyr, St. John the Apostle and Evangelist, the Circumcision of the Lord, the Epiphany of the same, the Sunday of Palms, the Thursday of the Lord's Supper, Holy Saturday, the Sunday of the Resurrection with the two following days, the Sunday in Albis, the Ascension of the Lord, the Sunday of Pentecost, the Most Sacred Body of Christ, and also on the four feasts of the Blessed Mary ever Virgin, namely the Purification, the Annunciation, the Assumption and the Nativity of the same; to which, at the humble petition of the aforesaid Venerable Brother Our Antonio Hassun elected or Postulant Patriarch of the Armenians of Cilicia, We add the feast of the Immaculate Conception of the same Mother of God Mary: likewise on the feasts of the Nativity of St. John the Baptist and All Saints, and also on the feasts of all the Apostles, in the dedication of Churches, on the principal feasts of his Church, in the Ordinations of clerics, in the consecrations of Bishops and Virgins, and on the anniversary days both of his own consecration and of the dedication of the church.
23 The sacred thresholds of the Blessed Apostles Peter and Paul the Patriarch shall visit in person and by himself every five years, and shall render an account to the Roman Pontiff for the time being of his entire pastoral office, and of all matters pertaining to the state of his Patriarchate; and he shall humbly receive his admonitions and commands and shall execute them most diligently. The possessions moreover pertaining to the Church or his table, whether to other Churches whatsoever, or pious places of his Patriarchate, the same Patriarch shall not be able to sell, or give, or pledge, or newly enfeoff, or in any other manner alienate, nor shall he assent that they be alienated by anyone whatsoever, without consulting the Roman Pontiff, according to the form of the oath which elected Patriarchs of the Eastern rite are bound to take in their promotion.
24 But nothing troubles and grieves Our mind more than the prudent election of Bishops, upon which chiefly depend the happiness of peoples, the order of ecclesiastical discipline, and the eternal salvation of souls. We therefore constantly bear in mind that the blood of the sheep of Christ, which shall perish from the evil governance of negligent pastors and those forgetful of their office, shall be required of Our hands by Our Lord Jesus Christ, who has entrusted to Our humility the governance and care of the whole Church, as great as it is, and therefore by virtue of Our Apostolic ministry and from the fullness of Our power, by the tenor of
25 APPENDIX V.
26 the present We establish and decree the following from the same Congregation.
27 Whenever any diocese of the aforesaid Patriarchate happens to become vacant, the Patriarch shall as soon as possible indicate a synod of all the Bishops of the same Patriarchate; which being done, by the same Patriarch and Bishops gathered synodally three suitable ecclesiastical men, having taken counsel together, shall be proposed to the Roman Pontiff for the time being, so that from among them he may choose the more worthy and more suitable, and may provide the vacant Episcopal See. But while We decree this concerning the election of Armenian Bishops, We do not forget the remaining Patriarchates of the Eastern rite, for which also this most serious matter of the election of Bishops We shall take care to regulate as soon as possible, as We have already plainly declared to Our venerable Brothers the Patriarchs of the Maronites and Melchites, and other Eastern Prelates residing in Rome in Our presence.
28 We do not doubt, however, that the same Bishops shall strive to propose worthy and truly suitable men, so that We may never be compelled We or Our Successors for the sake of the same Apostolic ministry to raise another to episcopal dignity, even though not proposed by them, and to place him over the vacant Church. But if on account of pressing necessity, or the length of the journey, all the Bishops cannot be able to come to the synod of the Patriarch as indicated above, We will, reserving to Ourselves and Our Successors that which in the aforesaid Patriarchate of Cilicia may in the course of time be more expedient in the Lord to ordain, decree this to be null and void, if anything contrary to the aforesaid shall be knowingly or unknowingly attempted by anyone whatsoever of any authority.
29 reasons at least the Bishop of his own diocese. We also decree that these present letters, together with Our jurisdiction, shall always and whenever the aforesaid Patriarch shall convene in the same synod, be valid and efficacious, and shall obtain and secure their full and complete effects, and from those writing to signify this. We will that all the acts of the same Synod be observed inviolably by all to whom it pertains, and that at no time whatsoever from any cause or matter concerning the aforesaid Congregation for the Propagation of the Faith for the Affairs of Oriental Churches, to which We have appointed Our Apostolic Delegate, be sent, so that first with diligent examination by any ordinary or delegated judges exercising any authority whatsoever, with the faculty of judging and interpreting otherwise being taken away from them and from each of them, they ought to be judged and decided; and thus not otherwise by any judges ordinary or delegated exercising any authority whatsoever, with the faculty of judging and interpreting otherwise being taken away from them and from each of them.
30 Notwithstanding Our and Our Apostolic Chancery's rule "De iure quaesito non tollendo" and any other constitutions and ordinances of the Apostles, even those issued in Synodal, Provincial, General, and Universal Councils; and the statutes and customs of the said Patriarchal Church of Cilicia and Primatial Church of Constantinople, even those confirmed by oath or Apostolic confirmation, or strengthened by any other firmness whatsoever, privileges and indults and Apostolic letters granted under whatsoever tenors and forms and with whatsoever even unusual clauses and decrees; all and singular of which, their tenors being held as fully and sufficiently expressed herein, for the most valid effect of all and singular of the aforesaid matters, most broadly and fully, and specially and expressly, and also opportunely and validly by this document also by Our Motu proprio we derogate, and to all other things contrary whatsoever, even those worthy of special mention.
31 Let no one whatsoever be permitted to infringe this page of Our extinction, union, abolition, constitution, prohibition, inhibition, prescription, precept, mandate, decree, will, intention, reservation and derogation, or to act against it with rash presumption. If anyone, however, shall presume to attempt this, let him know that he will incur the indignation of Almighty God and of the Blessed Apostles Peter and Paul His.
32 Given at Rome at St.
Note
- The OCR source may not give this act complete (heading or dating clause not recognised); text as extracted.
Traduzione automatica, non rivista. Fa fede il testo originale.